Dzień, w którym miała powrócić Aydaya zbliżał się bardzo szybko. Przy tym, co działo się w posiadłości Prewettów Laurent nie chciał mieć z nią styczności. Wolał się z nią rozminąć i nie mieć nawet czasu na "dzień dobry" czy "do widzenia". W zasadzie to chciał wynieść się już wczoraj - nie miał jednak siły. Był wycieńczony - i to skrajnie. Dlatego przyszło mu zebrać się dopiero dzisiejszego wieczoru.

To nie Aydaya była jednak powodem, dla którego chciał uciekać jak najszybciej z tego miejsca. Bo to nie ona tworzyła ciszę tego domu.

Milczenie Edwarda go zabijało. Płakał wieczorami w tych zimnych ścianach tak bardzo łaknąc tego, żeby nie był na niego zły. Żeby to wszystko się po prostu ułożyło, żeby chciał go wysłuchać, żeby mogli porozmawiać normalnie, żeby... było jak kiedyś? A jak było kiedyś? Mniej wyboiście, bo wystarczyło głaskać ojca z włosem? Bo było się skłonnym do większej potulności, a może bardziej go unikało? Bo... kiedyś było łatwiej, bo nie rozsypywał się na miliony kawałków, jak robił to teraz. Chciał pomocy człowieka, który nawet nie chciał mu pomóc. Ile można wylać łez w poszukiwaniu takiej pomocy? Łaknął tego, a przecież wiedział, jakie to było nienormalne, jaki on był nienormalny w tej nieporadności i słabości, jaką okazywał. Już wystarczy. Dość. To nie było coś prostego, ale nie będzie dłużej żebrał o miłość, która się z nim mijała. Chciał tak myśleć, ale wiedział, że to wcale nie będzie takie proste. Miał tą miłość wypaloną na skórze. I było przykro, było słabo, głowa i serce tańczyły w swoim smutku i żałobie walca. To była ponura sceneria po wszystkim, czego doświadczyliśmy wspólnie. W tych zlotach i upadkach. W tym krótkim, uszczypliwym liście i biletach na piękny spektakl. Chciał, żeby ten człowiek był z niego dumny. Chciał, żeby o doceniał. Chciał błyszczeć, lśnić w jego oczach.

Tymczasem szedł przez wielki hol w kierunku drzwi wyjściowych, ciągnąc za sobą walizkę, starając się nie utykać na zdrowiejącą nogę, która została dwa dni temu rozdrapana przez szpony inferiusa. Bo o tym też nie mógł porozmawiać z ojcem, który nie miał dla niego czasu. Nie chciał mieć dla niego czasu. Starał się nie utykać, ale i tak widać było, że oszczędza przenoszenie na nią ciężaru ciała. Nigdy nie był odporny na ból. A ilość tego bólu nagromadzonego w ostatnim czasie go przytłaczała.

Drgnął, kiedy cichy hol przecinany tylko jego krokami i terkotaniem kółeczek o piękną, wypolerowaną posadzkę, w której można się było przeglądać niczym w lustrze, został rozdarty jakże wymownym dźwiękiem. Chrząknięciem. Zatrzymał się po dostawieniu nogi do nogi i obejrzał w kierunku półpiętra, gdzie stał Pan i Władca Keswick. Po jakże miłym i sympatycznym dniu, bo dlaczego jego dzień miałby być nieudany? Dlaczego miałby być przecięty jakimiś bolączkami czy zmartwieniami? Surowe spojrzenie, jakże spokojne, nie wyciągało duszy z własnych podstaw, żeby zachęcić drugą stronę do tego samego. Nie mógł znaleźć żadnej wartości w jego oczach z tych, które chciał tam dostrzegać. Romantyzował je. Te oczy. Śnił o nich - o duchu przy duchu, nagich prawdach bez tajemnic. O byciu sobą samym i możliwości przeżycia tej egzystencji po swojemu, ale nie samemu. Nie. Był naiwny i sądził, że w tym wielkim świecie ludzi bez dusz on się odnajdzie. Jego odnalezienie się miało swój początek w szarych, niemal stalowych oczach swojego ojca. Stal - pasowała do niego. Powinien nosić miecz przy boku, szablę szlachecką. Byłaby tak samo zimna jak jego spojrzenie. W morskich oczach nie było ani zaskoczenia, ani znużenia, ani determinacji. Było zmęczenie i żal.

Czy to pytanie o to, gdzie się wybiera, wymagało w ogóle odpowiedzi? Było retoryczne. Było pytaniem, które mówiło, że dostał (wspaniałomyślnie!) szansę na zreflektowanie się i grzeczne przeproszenie, przyznanie się do głupotki, bo przecież nie było dokąd i do kogo uciekać. Nie miał racji. Laurent naprawdę wierzył, że miał przyjaciół, którzy by go przyjęli, gdyby tego bardzo potrzebował. Inna sprawa, że miał charakter, który nie do końca pozwalał na korzystanie z takich sytuacji, jeśli naprawdę sprawa nie była nagląca. Jeśli gdzieś miał lądować - wybrałby dom tej znienawidzonej przez Edwarda Florence. Czuł się tam dobrze, bezpiecznie. Natomiast nie chciał u nich przesiadywać całymi dniami, tygodniami. Chciał przecież żyć po swojemu. Nie być niczyim głównym zmartwieniem. A morderca? Nie, nie złapali go - kolejne retoryczne pytanie. Więc całkowicie retorycznie Laurent obrócił się znowu do tego mężczyzny plecami. Choć nie, nie obrócił - bo w pierwszym miejscu nie stał nawet do niego przodem.

- Inferius mnie zranił. - Odpowiedział z zachowaniem dystansu w głosie, z nieco ściśniętym gardłem. Był zły. Miał naprawdę żal do Edwarda. - Została opatrzona. Nic mi nie jest. - Wiedziałbyś o tym, gdybyś tylko chciał ze mną rozmawiać. - Zostaw moją walizkę. - Rzucił ostrzegawczo, ostro, w kierunku skrzata, spoglądając na niego kontrolnie, żeby czasem się nie zbliżał. Aż mocniej zacisnął na niej dłoń. Obrócił się w kierunku Edwarda, stawiając ją przy sobie i nie puszczając. - Czy czegoś potrzebujesz, ojcze? Bo jeśli nie - przepraszam, ale jestem zajęty i nie chcę, żeby coś mnie rozpraszało. Jeśli mogę dać ci radę to polecam zająć się Pandorą. - Sparafrazował jego lakoniczną (i jedyną) wiadomość, jaką od niego dostał mimo tego, że codziennie próbował z nim porozmawiać. Dłoń mu drżała na tej walizce.

Frustrowało go to. Po co te pytania? Po co ta dziwna maskarada, skoro zaraz skończymy na tym samym co zawsze ostatnimi czasy? Spoglądanie na Edwarda sprawiało mu ból. Sama jego obecność sprawiała teraz, że był spięty, a serce od razu zaczynało mu bardziej niespokojnie bić. Nastawiał się na bitwę - kolejną - z myślą o tym, że tym razem nie chce już niczego przegrywać. Bo to było popierdolone, żeby był takim dzieciakiem, takim... takim zupełnie nikim, bo starszy Prewett nie da mu nawet dojść do głosu, kiedy będzie chciał usłyszeć tylko jedną, konkretną rzecz. Nie chciał polec w tej batalii, a nie wiedział, czy będzie w stanie nawet wytrzymać pierwszego rozdania kart, a co dopiero mówić o dalszej części tego pokera. Bo to już przecież zrobiła się wojna, czyż nie? Tak bardzo, tak strasznie chciał go przeprosić. A teraz już chciał od niego tylko jednego. Daj mi spokój. I pozwól żyć.

- W nogę. - Odparł poirytowanym głosem, a przez to, że nerwy już w niego uderzały na współkę ze stresem nie miał klarownego poglądu na tą... rozmowę. Bo to miała być rozmowa, nie wojna. Nie bitwa. Nie potyczka. Ale chyba partia pokera bardziej, co tato? Co myślisz, co jeszcze powiesz? Gdzie leżała twoja granica między miłością a dumą? Tym, do czego zostałeś wręcz stworzony, bo w końcu twój własny ojciec ukształtował cię na swoje podobieństwo. Dziedzic majątku. Kreator dalszego losu tego małego królestwa w całej Anglii. I takim sposobem Laurent nie od razu załapał, że nie chodzi o miejsce na ciele - tylko miejsce w tym rozległym świecie. Ale zaraz się zreflektował i ten zły blask w jego lazurowych oczach zbladł odrobinkę. - Słyszałem zew morza. Gdybyś chciał ze mną rozmawiać, to byś wiedział. Zranił mnie na starym wraku, bo popłynąłem za wezwaniem. - Nie, napięcie mimo wszystko nie zniknęła z jego głosu. Bo gdyby tylko chciał, gdyby tylko on NIE STRZELAŁ FOCHÓW... gdyby się tak nie obrażał... i co? Teraz to nagle Laurent miał wyjść na tego, który ma "humorki"? O nie. Nie pozwoli mu na to.

- Dumą? Jaką dumą? - Prychnął niemal śmiechem, spoglądając na ojcowską twarz z niedowierzaniem. - Myślisz, że przy tobie mam jakąkolwiek jeszcze dumę? Po tym, jak pełzałem na podłodze jak robak i gdyby nie Florence to bym się udusił? - Sam nie wierzył w to, co słyszał, ale w sumie... to co niby innego mógłby powiedzieć Edward? Chociaż to i tak brzmiało miło. Bo bardziej się spodziewał nakazów albo kolejnych gróźb. Lecz nie - nadal nie brzmiało to dla niego jak prośba. Nadal dźwięczało w jego uszach jak rozkaz... dopóki nie pojawiło się magiczne słowo, które wytrąciło go z rytmu. Smakowały zaskoczeniem. Miękkie, proste słowo, które otworzyło szerzej duże oczy selkie. To jakiś podstęp? Nie chciał tracić czujności. Ostatnim razem ją stracił sądząc, że naprawdę porozmawiają jak za dawnych lat, lecz nie. Wszystko się zmieniło. Głównie... po prostu on się zmienił.

- Nigdy nie kazałem ci wybierać. Sam wybierałeś, ojcze. Nawet jeśli tego nie zauważałeś. - Zawsze kiedy pojawiał się temt Pandory to nagle wszystkie jego sprawy bledły i znikały. Nie miały znaczenia. Czy winił za to ojca? Nie. W zasadzie to nie. Chciał jak najlepiej dla siostry i nigdy w życiu nie stanąłby między nimi ani nie kazał komukolwiek wybierać. Wręcz wycofałby się i jeszcze rozwinął przed nimi dywan. Dłoń przestał mu drżeć pod dotykiem ciepłej, ojcowskiej dłoni. - Za dwa dni i tak wraca Aydaya. Nie chcę tu zostawać, kiedy się pojawi.

- Pozwalałeś na to. - Nie potrafił tego zrozumieć... nie. Rozumiał to. Bo niestety rozumiał Edwarda. Jego dumę, jego żelazny charakter. Miał w sobie miękkość i miłość do niego, ale one były obecne tylko wtedy, kiedy mężczyzna miał wszystko pod swoją kontrolą. Zupełnie nie przyjmował do świadomości, że mógł się mylić, że mógł coś robić źle. Czy naprawdę mieli jednak rozmawiać o tym tu i teraz? W atrium? Był w drodze do stajni, żeby wrócić do domu ze swoimi pakunkami, żeby tam odpocząć. Czy by odpocząć potrafił? Niekoniecznie. Sen stawał się jakimś bardzo odległym omamem, jakąś niedoścignioną ideą w jego głowie. Wszystko powoli go straszyło, wszystko stawało się wrogiem, każdy cień wzrastał. Paranoja? Nie. Może. Chyba. Nie wiem? Dni były po prostu długie i ciężkie, chociaż, dzięki bogom, nie brakowało w nich słodyczy i chwil dobrych, które rozjaśniałyby ten świat. Nie zamierzał komentować tego, na co było za późno dla Florence, prędzej mógłby powiedzieć, że to dla niego było za późno - dla Edwarda. Aczkolwiek nie potrafiłby. Pozbyć się swoich pragnień i pomyśleć, że naprawdę już nie wierzy w ojca, albo że go nie potrzebuje. Och, rany... chciał nie potrzebować. Chciał nie potrzebować nikogo, być silny na tyle, żeby sobie radzić, ale przy tym wcale nikogo nie odpychać. Po prostu mieć siłę do walki ze wszystkim, co przed nim stanie. Edward miał rację, że nerwy go pożerały i miał niesympatyczny, waleczny ton. Tymczasem Edward wjeżdżał z bardzo niska. Tylko co z tego, skoro było w nim ciągle przekonanie o swojej racji i nieomylności? Rozumiał więc Edwarda, ale nie potrafił zaakceptować tego, że można kogoś tak potraktować, kogoś bliskiego. Ta, jak zrobił to on. Nie mieściło mu się to w głowie i miał jakiś syndrom wyparcia, kiedy nie chciał ciągle (i nie mógł) uwierzyć w to, co się tam stało.

- Możemy porozmawiać. Mogę zostać do jutra. I tylko do jutra. - Chociaż nie widział sensu w rozmawianiu. O czym rozmawiać. Po co w ogóle rozmawiać. Żeby wszystko skończyło się tak, jak ostatnim razem? - Nie oddajesz mnie w ręce żadnego mordercy. Nie będę sam, będę miał ochronę. Zresztą i tak zamierzam się przeprowadzić. Musisz mi pozwolić żyć moim życiem. Rozumiesz? - Puścił walizkę. Bo jeśli jutro Edward nie pozwoli mu się spakować to po prostu nie wróci po swoje rzeczy. Na biednego nie trafiło, poradzi sobie bez kilku ulubionych rzeczy. Najwyżej poprosi o przeszycie ich na nowo. Jego ton nie brzmiał jednak tak twardo, jakby chciał, żeby brzmiał. Tak zdecydowanie, jak sobie to wyobrażał, że będzie. To jednosłowne pytanie wypowiedział prawie że prosząco. W zasadzie Edward nie musiał nawet tego zrozumieć, byle tylko zaakceptował. - Nie czuję się tu dobrze. To miejsce źle na mnie działa. - Przygniatało go i przytłaczało. Miało w sobie za dużo złych wspomnień.

- Przykro mi wyciągać ci łuski z oczu, ale tak, udusiłbym się. Dlatego poprosiłem Florence o pomoc. Ponieważ nie mogłem oddychać. Ale dla ciebie ważniejsze było postawienie na swoim. - Dotyk Edwarda nagle był przy tym niekomfortowy. Spróbował się trochę od niego odsunąć. - Jak mogłeś mnie po tym wszystkim unikać... - Głos mu się lekko załamał przy ostatnich słowach, ale postarał się zaraz spiąć z powrotem w pion.

Łatwo było winy i żale zrzucić na karby drugiej osoby. Szczególnie takiej, która zdobywała uśmiechy ludzi, na których nam zależy. Och, jak łatwo było wpaść w pułapkę sideł własnej wielkości! Tam, na samej górze, na tym tronie z ciężkich metali, nic nie wydawało się być zagrożeniem. Wszystko było małe, a sprawy, gdy rosły, wystarczyło je miażdżyć pod własnym butem. Nie, nic nie jest wystarczająco istotne, gdy nosisz koronę. Laurent jednak zgadzał się z Florence - prawdziwy władca wcale jej nie potrzebował. Skończyła się era rycerzy i królów. Nadal mieli królową w ramach rządów mugolskich, ale to był zaledwie tytuł, naleciałość dawnych lat. Młode pokolenie, które teraz wyrastało, zdawało się mieć inny pomysł i pogląd na życie od ich rodzicieli. To dobrze. Wymagało jedynie walki i odpowiedniej zacietrzewiałości, żeby przetrwać wszystkie kłody rzucane pod nogi.

- Zawsze się czuję przez ciebie mile widziany. Ale ten dom nie jest mój. To spadek krwi twojej i Aydayi. Mojej siostry. Zawsze nim będzie. - Nie ważne, jak bardzo słodkie słowa mogły przepłynąć nazbieranych wrażeń już nie dało się zetrzeć. Nigdy nie mów nigdy... więc może tak, może się dało. Wymagało to pracy i siły, której Laurent nie miał i nie chciał nawet się za to zabierać. Bo nawet jeśli Edward teraz tak mówi, to zaraz znowu się pokłócą. Albo wróci Aydaya i zrobi się jeszcze bardziej nieprzyjemnie. Spojrzał na skrzata, który zajął się jego walizką i powoli, oszczędzając prawą nogę, chciał już skierować się do przodu. Żeby gdzieś iść, gdzieś usiąść, zastanawiając się ciągle, czy ciągle obowiązuje go to, jak ma się zwracać do Edwarda. Tak robił. Czy powinien przekraczać granice? Czy tamte słowa, jak i wiele innych, kierowane były gniewem?

Nie było sensu chyba ciągnąć tematu tego, co by się stało, GDYBY. Każdy miał w tym własną wersję wydarzeń, każdy był mądrzejszy. Albo raczej - Edward był, bo nie potrafiłby pomyśleć, przyjąć do świadomości, że coś złego naprawdę mogłoby się stać. Nie spodziewał się tego, że teraz te ojcowskie ramiona zacisną się wokół niego przynosząc ze sobą to samo poczucie bezpieczeństwa. Nie był już małym dzieckiem, chłopcem, który powinien szukać w nich schronienia, a jednak nieustannie tego potrzebował. Potrzebował ojca. Chciał wierzyć w te słowa. Chciał wspiąć się wyżej, chciał mieć tę siłę, do której zawsze lgnął i którą podziwiał. Ale chyba nie bardzo mogło być mu to dane. Coś za coś. Płacisz empatią za siłę zdobytą. Nie możesz mieć obu rzeczy na raz, bo tam, gdzie siedział Edward, nie było możliwości (ani pieniędzy) pozwolić sobie na żałowanie każdej napotkanej duszy. Przymknął oczy od tego pocałunku czując, jak już całkowicie się rozluźnia. A nie powinno tak być. Nie powinien znowu tak łatwo poddawać się starszemu Prewettowi.

Wszystko to nie miało znaczenia w obliczu słów, jakie padły na końcu.

Laurent otworzył szerzej oczy. Zdanie tak krótkie i tak przeczące temu wszystkiemu co wydarzyło się między nimi parę dni temu. Naprawdę? Jesteś dumny? Głos zatonął w jego gardle jak kamień w mętnym jeziorze.

- Dziękuję. - Tak, tego potrzebował. Tego cały czas chciał. Tylko to wszystko potem topiło się i ginęło w obliczu wszystkich zagadnień, jakie przepływały między nimi. - Nie okłamuj mnie teraz, że miałeś kiedyś miękki charakter. - Uśmiechnął się nawet delikatnie, chociaż trochę niepewnie. To miał być żartobliwy komentarz, ale z odbiorem takowych różnie bywało u Edwarda. Nie potrafił sobie wyobrazić Edwarda ze swoim charakterem. - Chcesz posłuchać o nawiedzonym statku?