6 kwietnia 1972
mieszkanie Roberta, późny wieczór

Kolejny wieczór upływający na tym samym. Na długich godzinach rozmów. Na planowaniu kolejnych ruchów. Na omawianiu zadań, które powierzył im On. Miesiące mijały jeden za drugim, a wraz z nimi rozwijała się organizacja, której byli oddani. Stopniowo rozszerzały się jej wpływy. Możliwości. Wszystko to za sprawą ciężkiej pracy każdego jednego trybika, tworzącego całą tę, wprawioną w ruch maszynę.

Przyglądając się temu wszystkiemu, Robert czuł cholerną dumę wynikającą z tego, że do całego procesu zdołał dołożyć więcej niż jedną cegiełkę. Miał swój udział w rewolucji, która miała wszystko zmienić. Wprowadzić nowy, lepszy porządek. Nowy Ład.

- Myślę, że w następnym tygodniu, może trochę później, będziemy mogli zacząć stawiać w tym kierunku pierwsze kroki. Badałem w ostatnim czasie, oczywiście wstępnie, zainteresowanie w zakresie wsparcia takiej inicjatywy, dzięki czemu mogę dzisiaj powiedzieć, że powinniśmy być w stanie zaangażować w to przedstawicieli kilku bardziej znaczących rodzin. Także i tutaj wszystko przebiega w odpowiedni sposób. - zakończył, podsumowując swoje ostatnie działania. Był to końcowy etap spotkania, z których każde miało swój ustalony porządek. Wszystko miało tutaj swoje miejsce i czas. Zapewne wynikało to z potrzeby odczuwanej przez Roberta, który najlepiej czuł się w sytuacji, kiedy nad wszystkim miał kontrolę. Plan zaś, zwłaszcza drobiazgowy, taką kontrolę pozwalał utrzymać.

Zakończywszy dłuższą przemowę, kolejny raz uniósł ku górze szklankę z alkoholem. Whisky towarzyszyła im praktycznie zawsze, o ile mogli sobie w danej sytuacji pozwolić na jej obecność. Podobnie zresztą jak popielniczka, z której korzystał przede wszystkim Chester. Robert bowiem preferował cygara, wypalane najchętniej w samotności.

Upijając łyka, uważnie obserwował Chestera, chcąc wyłapać cokolwiek, co powiedziałoby mu, co ten o wszystkim myślał. Zawsze liczył się z opinią tego człowieka. Niezbyt często zdarzało się jednak, aby na daną sprawę spoglądali w skrajnie różny sposób. Wiele rzeczy postrzegali podobnie.

Wysłuchawszy jego odpowiedzi, powinien był się pożegnać. Tak jak zwykle. Bez zbędnego przeciągania spotkania. Z reguły starali się zachować określony charakter tych spotkać. Podobnie zresztą łączącej ich relacji. Gdyby sytuacja była inna, inne były okoliczności, mogliby zostać bliskimi przyjaciółmi. Podstawy mieli do tego dość solidne. Szara rzeczywistość nie pozwalała jednak na taki obrót wydarzeń. 

Pomimo tego Robert niewiele miał osób, które mógłby uznać za sobie bliższe.

Może właśnie dlatego dalsza część wieczoru potoczyła się w taki sposób?

Opróżniwszy szklankę z pozostałości jasnobrązowego alkoholu, zamiast podnieść się ze swojego fotela, wyciągnąć dłoń w stronę Chestera, pożegnać się, odchylił do tyłu głowę, na krótki moment zamykając oczy. Następnie wyprostował się, spoglądając prosto w oczy swojego towarzysza. Dało się wyczuć, że coś było na rzeczy; że coś uległo zmianie.

- Muszę to powiedzieć, Chester. - wreszcie odezwał się. Tradycyjnie, pomimo dobranych słów, ciężko było tu wychwycić konkretne emocje. Rookwood mógł jednak próbować. Może nawet coś udało mu się zidentyfikować? Niedowierzanie? - Mam syna. Wyobraź sobie na przeklętego Merlina, że mam syna. I chyba muszę to jakoś rozwiązać.

I kilka problemów, który się z tym faktem wiązały. Czekających na to, aż się nimi zajmie; aż jakoś uporządkuje wszystkie sprawy. Zanim to nastąpi, musiał tylko wszystko przeanalizować, poukładać sobie w głowie, zdobyć pewność co do tego, iż podejmuje się właściwych działań. 

Nie zawsze radził sobie z odpowiednim kontrolowaniem własnych emocji. Lata temu, kiedy miał jeszcze pod nosem mleko, nie raz i nie dwa zdarzyło mu się usłyszeć od ojca, że w jego przypadku wyglądało to na odwrót - że pozwalał na to, aby wpływały one na podejmowane działania, decyzje. Nie było to czymś, co w oczach Francisa Mulcibera stanowiło powód do dumy. Prędzej oznakę słabości, która nie powinna mieć miejsca. Dlatego też Robert konsekwentnie z tym walczył, stając się z biegiem czasu tym właśnie człowiekiem, który w chwili obecnej siedział przed Chesterem.

Niełatwym do rozczytania.

W gruncie rzeczy nie zaskoczyło go to, iż jego wyznanie nie stanowiło dla Rookwooda żadnej niespodzianki. Był natomiast rozczarowany tym, że tego typu wiedzę, mężczyzna pozostawił dla samego siebie. Grali do tej samej bramki. Działali w imię tej samej idei. Pewnych kwestii nie powinni byli przed sobą ukrywać. Dla większego dobra. Jednocześnie Robert był na tyle rozsądny, aby nie wywoływać z takiego powodu awantury. Nie mogli wszak dopuścić aby pomiędzy ich dwójką doszło do rozłamu. Za takowym bowiem podążają zawsze pewne konsekwencje.

Przez chwilę więc milczał, starając się jakoś sobie wszystko poukładać.

Pozbyć się negatywnych emocji.

- Zdajesz sobie sprawę, że bliska obecność kogoś z kim będą łączyć mnie tego rodzaju powiązania może stanowić problem? - wreszcie zwrócił uwagę na to, co było istotne z jego punktu widzenia. Nie znał Stanleya. Zakładał jednak, że ich relacja mogłaby mieć znaczenie dla organizacji oraz jej działań. Być może nawet odbiłaby się na nich w sposób negatywny. Ciężko bowiem było przewidzieć, w jakim kierunku zdoła się rozwinąć. Owszem. Robert mógł starać się zadbać o jej właściwy rozwój, ale pewności nie mieli w tym przypadku żadnej. Borgin był już bowiem dorosły. Ukształtowany przez swoich bliskich, przez swoje otoczenie. Możliwości Roberta względem niego pozostawały więc... cóż, ograniczone. - Ciężko przewidzieć, jakie mogą być konsekwencje, gdybym zdecydował się nawiązać z nim kontakt. Podobnie w przypadku jego braku. Szuka informacji wśród ludzi, którzy mogą okazać się posiadać w tym temacie jakąś wiedzę. Nie jestem przekonany czy byłaby to gra warta świeczki. - dokończył, przedstawiając nieco szerzej swój punkt widzenie. Nie miałby oczywiście nic przeciwko wykorzystaniu chłopaka, ale ten był narzędziem Robertowi nieznanym. W przypadku takiego ciężko określić ewentualne skutki uboczne. Możliwe konsekwencje. Dużo mniej ryzykownym rozwiązaniem wydawało się więc usunięcie tego pionka z szachownicy.

Tak przynajmniej podpowiadał Robertowi cichy głosik z tyłu głowy. Jedni powiedzieliby, że intuicja. Dla drugich, w tym również samego Mulcibera, był to po prostu głos należący do zdrowego rozsądku, którego nie zdążył jeszcze pozbyć się w zupełności; do samego końca.

- Oczywiście, jeśli masz jakieś plany, w których Borgin miałby odegrać istotną rolę, usunięcie go z planszy może nastąpić później. Aczkolwiek uważam, że to dla nas najlepsza opcja. Najbezpieczniejsza. Najmniej ryzykowna. - dorzucił jeszcze po krótkiej przerwie. Podkreślił tym samym, że tradycyjnie zamierza współpracować. Nie chciał decydować tutaj za nich obydwu. Nie miał zresztą do tego prawa. Musieli dojść w tej kwestii do porozumienia. Wypracować wspólne stanowisko. Sprawa nie dotyczyła przecież wyłącznie Roberta i jego rodziny. Ona była powiązana z organizacją, którą Mulciber i Rookwood współtworzyli.

I o którą byli zobligowani należycie dbać.

Robert widział to w podobny sposób. Wiedza to potęga. Każda zdobyta informacja, mogła okazać się tą bezcenną. Zachowana dla samego siebie, przy odrobinie szczęścia mogła pozwolić na to, aby znaleźć się o krok, może dwa przed przeciwnikiem. Problem był jednak taki, że Chester dla Roberta tym przeciwnikiem nie był. Prędzej wsparciem. Podporą. Wspólnikiem. Mieli ze sobą współpracować. Mieli wspólnie działać dla większego dobra; dla nowego jutra.

To zaś wymagało od obydwu, trzymania się pewnych zasad.

Starał się nie dopuścić do tego, aby Chester dostrzegł jego niezadowolenie. Pomiędzy ich dwojgiem nie było miejsca na konflikty. Nie powinno było dojść do rozłamu. Zwłaszcza takiego, który wywołany zostałby przez tego rodzaju problem. Niepowiązany ze sprawami, za które byli odpowiedzialni. W imię wyższych celów, człowiek powinien być zawsze gotów do poświęceń.

Przez moment miał ochotę zakwestionować świadomość, co do której Chester go zapewniał. Rozchylił nawet usta, gotów wyrzucić z siebie odpowiednie słowa. Te jednak nie wybrzmiały. Zamiast tego pokręcił tylko głową. Lekko.

Pozwolił na to, aby Chester powiedział wszystko, co do powiedzenia miał.

- Dobrze wiesz, że przelewanie czystej krwi, również nie jest czymś co popieram. - zareagował na słowa aurora. Mieli na ten temat dość podobne spojrzenie. Za każdym razem, kiedy umierał czarownik o czystej krwi, magiczna społeczność wiele traciła. Zbyt wiele, aby tego rodzaju decyzje podejmować lekką ręką. Tak po prostu. Pomimo tego nadal były one (te decyzje) jednak konieczne. Bo świat nie był idealny i co za tym idzie - nie istniały też idealne rozwiązania.

Ktoś musiał taplać się po pas w gównie, żeby zmienić coś na lepsze.

Robert świadomie wziął to na swoje barki. Nie zamierzał od tego uciekać.

- Trzymanie się zasady ograniczonego zaufania, byłoby w tym przypadku konieczne. - zauważył. W jego oczach nie było to coś, co mogli zrobić, ale w zasadzie to niekoniecznie potrzebowali. Była ro pierwsza zasada, której należało się trzymać, jeśli faktycznie chcieli zbliżyć się do Stanleya i wykorzystać możliwości jakie te in mógł zapewnić. Kolejna para oczu i uszu w brygadzie lub biurze aurorów, mogła okazać się dla nich naprawdę przydatna. Bezcenna? Oczywiście tylko w przypadku, kiedy wszystko będzie należycie funkcjonować. Na to zaś gwarancji nie mieli. - Jeśli chcemy to rozwiązać w taki sposób, byłoby dobrze, gdybyśmy mieli go stale na oku. Ja ze swojej strony, Ty jako pracownik Ministerstwa. Może pomóc mogliby też Twoi bracia? - zastanawiał się. Wydawało się to całkiem niezłym rozwiązaniem. Z jednej strony Stanley mógłby się zbliżyć do ojca, a z drugiej miałby współpracowników, którym zapewne zaufałby w innych kwestiach. Przy odpowiednim podejściu mieliby go w zasadzie w garści.

Gdyby zaszła taka potrzeba - mogliby go po prostu zgnieść, zaciskając palce.

- Zawsze to szansa na to, że wcześniej wychwycimy ewentualne problemy, będziemy mieć nieco więcej czasu na reakcje. - dodał jeszcze. Dla Chestera powinno być zrozumiałym, co miał na myśli; co starał się przekazać. Robertowi chodziło o zbliżenie się do Stanleya z dwóch różnych stron. Stron pozornie ze sobą niepowiązanych. Ot, przypadkowa sprawa. Zbieg okoliczności.

Bo w końcu przypadki się zdarzają.

Byli z Chesterem jednomyślni. Przynajmniej w tej konkretnej chwili, na ten moment. Robert rozumiał, że Stanley mógł być dla nich użytecznym narzędziem. Pozbywanie się takiego narzędzia ze swojego arsenału, byłoby skrajną głupotą. Nie chciał popełnić takiego błędu. Wolał w tym miejscu podjąć ryzyko. Dysponowali wszak środkami, które mogły pomóc im rozwiązać ewentualne problemy - o ile tylko takie problemy faktycznie by się pojawiły. Nie byli w stanie tego przewidzieć.

- Zaangażowanie Michaela może okazać się pomocne, nie powinno nam zaszkodzić. - na coś takiego liczył, kiedy chwilę wcześniej zasugerował, aby Rookwood wykorzystał swoje możliwości. Zaangażował w pewne sprawy swoich bliskich. Podczas gdy Mulciberowie nie posiadali w Ministerstwie Magii większych wpływów, bliscy Chestera od lat pozostawali blisko związani z tym miejscem.

Mogli zdziałać na tym polu dużo więcej.

- Dwa tygodnie brzmią dobrze. Myślę, że nie ma potrzeby popadać w nadmierną paranoje. - zdecydował. Była to dość odważna decyzja, zwłaszcza w przypadku kogoś takiego jak Mulciber. Przecież jeszcze kilka chwil temu chciał się Stanleya pozbyć. Usunąć wiążące się z jego osobą zagrożenie jeszcze zanim się tym zagrożeniem faktycznie okazało. Bo przecież nie byli w stanie przewidzieć, w jaki sposób ułożyłyby się sprawy. Żaden z nich nie posiadał trzeciego oka, daru jasnowidzenia czy czegoś podobnego.

- To byłoby już chyba na tyle? - zawahał się. Czy aby na pewno załatwili podczas tego spotkania wszystkie sprawy, którymi powinni byli się zająć? Nie chciał pominąć czegoś istotnego. Zerknął do notesu w sztywnej oprawie, zapisywał w nim różne, zarówno mniej jak i bardziej istotne informacje. Pomagało mu to wszystko odpowiednio zaplanować. Zapamiętać każdą sprawę. Szybko zapoznał się z kilkoma punktami, które wynotował na ostatniej zapisanej stronie. - Za nieco ponad dwa tygodnie mamy spotkanie w sprawie klubu The Demiguise, 23 kwietnia musimy odwiedzić Księgi i Zwoje w Hogsmeade. - przypomniał, tak na wszelki wypadek, żeby Rookwoodowi to nie umknęło. Projekt był zbyt istotny, nie powinni pozwolić sobie na większe zaniedbanie w tym temacie. Przeznaczyli na to zbyt dużo czasu, sił, środków. Byli zbyt blisko sukcesu, żeby teraz odpuścić.

Po tych słowach zamknął notes, który umieścił w jednej z szuflad swojego biurka. Zamknął ją, podniósł się ze swojego miejsca. Spotkanie dobiegło końca. Mulciberowi nic więcej nie przychodziło na myśl. Wydawać się mogło, że zajęli się wszystkim, czym zająć się powinni. Tym samym mogli się wreszcie pożegnać, wrócić do własnych spraw. Niekoniecznie wiążących się z działalnością na rzecz Czarnego Pana.

Zgarnął obydwie szklanki, odstawił na szafkę. Opróżnił popielniczkę. Nie tracił czasu na wyciąganie ręki w stronę Chestera. Nie rzucił w jego stronę żadnego do widzenia, do zobaczenia. Nie padło z jego ust nawet najzwyklejsze trzymaj się. Ale czy było to czymś nadzwyczajnym? Niekoniecznie. Taki był Robert Mulciber, a Chester - po wielu latach znajomości - najpewniej zdążył już do tego przywyknąć.