2 czerwca 1972r.
Ministerstwo Magii, Biuro Aurorów, 2 piętro.

Ubrany  w mundur Aurora, na który składał się komplet czarnych ubrań (koszula, marynarka i spodnie, skórzany pasek z klamrą w kształcie litery M oraz czarnych butów), Chester wchodził właśnie do Biura Aurorów z zamiarem rozpoczęcia kolejnego dnia w swoim miejscu pracy. Jego myśli zaczynały krążyć wokół czekających na sporządzenie raportów, tych które należało po raz ostatni przeczytać przed złożeniem na biurko swojej szefowej, wyjścia w teren, wypalenia kolejnego papierosa. Wszystko to stanowiło jego codzienną rutynę w tym departamencie.

Jego zmiana nie zdążyła się nawet dobrze rozpocząć, nie zdążył nawet przekroczyć progu biura i dojść do swojego biurka w wydzielonej przestrzeni roboczej, kiedy usłyszał za sobą znajomy głos, nakazujący mu zatrzymać się na chwilę. Stanąwszy w miejscu, obejrzał się na obu Lestrange'ów. Laurence'a i Rodolphusa. Pierwszemu, jak i drugiemu skinął głową na powitanie.

— W takim razie miałbym chwilę na rozmowę. Wejdźmy tylko do biura. — Z racji, że chcieli uzyskać analizę jakieś sprawy z punktu Aurora to Rookwood nie znalazł podstaw ku temu aby im odmówić ułamka swojego czasu pracy i nie wysłuchać ich, jak to miałoby miejsce gdyby chcieli po prostu pogadać. Musieliby z tym poczekać do przerwy. Wolał jednak nie rozmawiać na korytarzu, dlatego zalecił im przekroczenie wraz z nim progu Biura Aurorów i pozwolenie mu usiąść na zwróconym do nich oparciem krześle, którego zagłówek wykorzysta do oparcia na nim rąk.

Rodolphus mógł powiedzieć kuzynowi, że dzisiaj nie pracuje bo ma wolny dzień. Wtedy Laurence nie brałby go ze sobą do Ministerstwa. Najwyżej jutrzejszego dnia, wróciliby do sprawy kobiety, jeżeli zajdzie taka potrzeba, aby młodszy Lestrange wypowiedział się co widział.

Sprawa może nie byłaby pilna, gdyby chodziło o samo życie mugolaczki. Ale zastanawiające było posiadanie przez nią przedmiotu zwanego przypominają. Dlatego Laurence chciał się poradzić w tej sprawie, jak dalej ją traktować z punktu uzdrowicielskiego. Czy konieczne będzie wysyłanie tam swoich młodych czarodziei.

Rookwood miał czas, być może zaczynał dopiero pracę, a może był w innym miejscu Ministerstwa coś załatwiać. Wszystko jedno. Ważne, że miał chwilę. Laurence wszedł do środka, zerknąwszy na krótko w stronę kuzyna, jakby w upewnieniu, czy wchodzi czy woli poczekać. Tak czy inaczej, jego przypuszczenia też mogą coś pomóc w rozwiązaniu zagadki.
Znajdując się przy wydzielonym segmencie pracy Chestera, Laurence przeszedł do rzeczy.

Chester bardzo doceniał to, że ktoś szanował jego czas i przechodził od razu do rzeczy. Swoim zwyczajem postanowił zawsze wysłuchać tego, co mają mu do powiedzenia wszyscy ludzie, którzy zwracają się do niego w jakiejkolwiek sprawie zanim zabierze głos. Podczas wysłuchiwania zeznania Laurence'a mimika jego zmęczonej życiem twarzy ulegała stopniowym zmianom, zaś jego rysy znacznie się wyostrzyły. Pojawiło się niezadowolenie, świadczące o tym że ten dzień zaczął się parszywie. Po tym, co usłyszał, nie miał co do tego wątpliwości. Z tą sprawą zwrócił się do niego zastępca szefa Departamentu Magicznych Wypadków i Katastrof oraz Niewymowny. Dostrzegł od razu kilka uchybień w ich postępowaniu albo przemilczenie pewnych informacji.

— Znaleźliście poważnie ranną, prawie na skraju śmierci kobietę i nie wezwaliście kogokolwiek z Departamentu Przestrzegania Prawa czy pominęliście to w swojej opowieści? Znaleźliście ją na miejscu zbrodni, w tym przypadku napaści. Narzędzia zbrodni nie było obok ofiary? To, czy była mugolką, czarownicą, charłakiem może potwierdzić albo wykluczyć przesłuchanie jej, jak i żyjących w okolicy miejsca zbrodni mieszkańców Doliny. I jeszcze zabraliście dowód w sprawie napaści? Proszę was o przekazanie go w moje ręce. — Przemawiał na pozór spokojnie, z typową dla siebie powagą jednak jego głos w każdej chwili mógł zostać podszyty lekką irytacją. Wybrzmiała w nim także doza pogardy do mugoli, mugolaków i charłaków, wynikająca z poczucia wyższości jakie zaszczepiono w nim przed wieloma laty w domu rodzinnym. Znalazłyby się osoby, które twierdziłyby, że taka postawa nie przystoi Aurorowi. Z czego co wiedział albo podejrzewał, to obaj Lestrange'owie nie zaliczali się do tego grona. Będzie musiał spisać protokół z przyjęcia tych zeznań i przejęcia jedynego dowodu w tej sprawie. Ta sprawa zdecydowanie powinna trafić do właściwego departamentu.

— Otrzymujecie w tym momencie status świadków w tej sprawie. Czy mogą być jeszcze inni świadkowie, chociażby gapie, które ściągnęły wasze działania? Jeden z was pokaże mi miejsce zbrodni. — Poinformował ich o takim obrocie spraw, który pozostawał dla niego oczywistością. Na razie nie ma jakichkolwiek dowodów na to, że są podejrzanymi. Potrzebował dotrzeć do pozostałych świadków, jeśli takowi istnieją. Powinien zobaczyć miejsce zbrodni, nawet jeśli od popełnienia przestępstwa minął już jakiś czas. Przejęcie dowodu pozwoli mu skonsultować się z Widmowidzem, który zdołałby dostrzec przeszłość powiązaną z tym przedmiotem, może nawet w trakcie napaści na kobietę.

— Przypominajka? Interesujące. — Stwierdził, gdy ów magiczny przedmiot został mu pokazany i ostatecznie trafił na jego biurko wraz z torebką należącą do ofiary. Docenił tego rodzaju współpracę.

— Zajmę się tym. — Zapewnił ich odnośnie sprawdzenia zawartości portfela ofiary. — Do którego mugolskiego szpitala ją zabrali? Zamierzam z nią porozmawiać, skoro jest szansa na to, że może przeżyć. Jest taka możliwość, że potrzeba posiadania różdżki popchnęła napastnika do ataku. — Udanie się do mugolskiego szpitala nie było dla niego idealnym sposobem na spędzenie paru godzin swojego życia, jednak to było coś, co musiał zrobić. Zeznania ofiary mogą rzucić nowe światło na tę sprawę. Dobry mugol to martwy mugol. Pomyślał święcie przekonany o słuszności swoich poglądów.

— Potwierdzi to albo wykluczy przeprowadzone dochodzenie. — Zwrócił się do Rodolphusa. Spoglądał na obu Lestrange'ów badawczo, jakby chciał ich zapytać czy chcą mu coś jeszcze przekazać. Zatajanie czegokolwiek nie wyjdzie im na dobre.

Przedstawiając sprawę próby zabójstwa na nieznanej im kobiecie, Laurence także obserwował Chestera, zauważając zmianę w jego mimice twarzy, która świadczyłaby, że czegoś nie zrobili. Zapomnieli? Przypomniał im o tym, w swojej wypowiedzi. Sytuacja była nagła, gdzie zagrażało jej życie. Jednakże Aurora na ulicach w Dolinie Godryka, który mógłby być w pobliżu, nie dostrzegli. Przynajmniej Laurence, nie miał tego szczęścia widzieć, czy ktoś patrolował to miejsce. Czy ze względu na ostatnie wydarzenia, nie mieli bardziej czuwać nad miejscem, w którym w ostatnim czasie doszło do tragedii? Czy może za mało mają aurorów lub BUMowców?

Rodolphus przedstawił od siebie kolejne wersje zdarzenia, co było, czego nie było i w skrócie jak przebiegło całe zdarzenie.

Kiedy padło pytanie o wezwanie kogokolwiek z Departamentu Przestrzegania Prawa, Laurence położył dłonie na swoich biodrach i z westchnięciem spojrzał na kuzyna. Oczywiście, że nie wezwali. A tym samym nie zrobił tego na pewno młodszy Lestrange. Laurence dobrze pamiętał, co widział, gdy zajrzał do środka. Rodolphus pod takim względem okoliczności może być podejrzanym, jako jedyny przebywający w zaułku alei i przyglądający się rannej. Na kuzyna spojrzał jedynie krótko, po czym znów na Rookwooda, aby wyjaśnić brak wezwania jakiegokolwiek Aurora. Warto zaznaczyć, że oba departamenty działały na innych zasadach. O ile Laurence wiedział, że to należy uczynić, tak jednak w sytuacji jakiej się znalazł, nie dopilnował tego. Najważniejsze, że uratował życie kobiety, zebrali z kuzynem jej rzeczy mogące posłużyć za dowody. Przyszli od razu do Departamentu Przestrzegania Prawa zgłosić sprawę. Nie czekali nie wiadomo ile czasu. A miejsce można zdążyć jeszcze zabezpieczyć.

Dla będącego służbistą Chestera wszystko musiało być jak należy, zgodnie z przepisami. Dla niego wszelkie uchybienia były niedopuszczalne. Miał niską tolerancję na nieposłuszeństwo w każdej postaci. Jednoznacznie orzekł, że podczas wykonywania przez nich tych wszystkich czynności powinien towarzyszyć im pracownik Departamentu Przestrzegania Prawa, mogący poświadczyć przed nim o prawdziwości przedstawionej przez tych dwóch czarodziejów wersji zdarzeń, mających uwiarygodnić ich zeznania albo ze świadków uczynić podejrzanych. W tych kategoriach nie powinien rozpatrywać czystokrwistych czarodziejów i to jeszcze pracowników Ministerstwa Magii, zastępcy szefa departamentu Magicznych Wypadków i Katastrof we własnej osobie oraz Niewymownego.

— Pozostaje mieć nadzieję, że pozostanie żywa abym mógł ją przesłuchać. Muszę o to zapytać, czemu mugolski szpital? Lecznica Dusz posiada odpowiednie zaplecze magomedyczne. — Siedzącemu przed nimi Chesterowi bardzo zależało na tym, aby ta kobieta jednak przeżyła. Przynajmniej do czasu tego przesłuchania, potem przestanie go obchodzić. Odsuwając na moment cechującą go nienawiść do wszystkiego co mugolskie, medycyna czarodziejów zawsze będzie dla niego bardziej zaawansowana niż ta praktykowana przez niemagów i dlatego w Lecznicy Dusz kobieta teoretycznie miałaby większe szanse. Gdyby okazała się mugolką to wezwany przez niego amnezjator po przesłuchaniu kobiety usunąłby jej wspomnienia.

— Lista nazwisk i adresów bardzo mi się przyda. Przyjąłem do wiadomości. — Zwracając się do Laurence'a polecił mu dopisanie adresów mieszkańców, których zna tak aby nie musiał poszukiwać odpowiednich ludzi jak zwykły Brygadzista pukając od drzwi do drzwi albo rozpytywać o nich właścicieli lokali. Przez nadany Rodolphusowi status świadka wskazanie mu lokalizacji miejsca zbrodni stało się jednym z jego obowiązków i to nie podlegało dyskusji.

— To czy tak było wykaże przeprowadzone dochodzenie. —  Odpowiedział Rodolphusowi w sposób dobitnie wskazujący na to, że nie zamierza ferować wyroków, tylko polegać na dowodach. Nie zamierzał także polemizować co do aktywnego udziału martwych w śledztwie. Nie była to prawda, że nie pomagali. Wystarczyło aby po śmierci z przyczyn nienaturalnych trafili w ręce Cynthii Flint. Chester postrzegał ją jako najlepszą specjalistkę w swoim fachu. Zaangażowanie Laurence'a w uratowanie tamtej kobiety było godne podziwu, jednak z ust Chestera nie zwykły padać pochwały, wyrazy wdzięczności i pochlebstwa skierowane do osoby pracującej na wyższym stanowisku od niego. Nie zamierzał robić wszystkiego aby przypodobać się komuś, kto w przyszłości ma szanse zostać szefem departamentu.

— Informuj mnie na bieżąco o jej stanie zdrowia. — Odparł jedynie na słowa piastującego wyższe stanowisko czarodzieja. Nie odpowiadało mu to. Ile będzie musiał czekać? Dni, tygodnie albo miesiące? Nie zaprotestował, jeśli chodzi o użyczenie Lestrange'owi kawałka pergaminu, gęsiego pióra i atramentu. Przekazany mu pergamin po przeczytaniu i złożeniu wsunął do wewnętrznej kieszeni marynarki. Będzie mu potrzebna.

Przekazane mu dowody schował do swojej szafki. Zajmie się nimi po powrocie Doliny z Godryka, zwracając się do jednego z zatrudnionych w Ministerstwie Widmowidzów. Przez ograniczenie do minimum formalności wolałby zaangażować w to dochodzenie pracownika Departamentu Przestrzegania Prawa zamiast z innych wydziałów. Optymistycznie zakładając to, że w tym wydziale jest zatrudniony jakikolwiek Widmowidz. Odpowiednim źródłem informacji odnośnie poszukiwania przez niego odpowiedniego człowieka mogła okazać się Harper Moody, do której powinien się zwrócić o wskazanie mu kogoś takiego. W ostateczności pozostawało mu zapytanie swojej przełożonej o możliwość zaangażowania w to śledztwo spokrewnionego z nim Widmowidza - jego jedyna córka, Vespera posiadała ten rzadki dar i również pracowała w Ministerstwie Magii, tylko w Sali Artefaktów Departamentu Tajemnic.

Przyjdzie mu spędzić w Dolinie Godryka sporo czasu. Bo same oględziny miejsca zbrodni to jedno, ale zamierzał wykorzystać swój pobyt tam i odnaleźć wskazanych przez Laurence'a mieszkańców celem pozyskania ich zeznań. Jeśli ich nie zastanie pod wskazanym mu adresem to pozostawi im wezwanie do Biura Aurorów albo Brygady Uderzeniowej.

Oby ta sprawa okazała się warta jego cennego czasu, będąc faktycznie sprawą dla Aurora. Jeśli nie będzie mieć nic wspólnego z czarną magią to będzie to sprawa dla Brygadzistów, do których obowiązków należało reagowanie na pospolite przestępstwa i przestawianie niewłaściwie zaparkowanych mioteł. Jeśli po rozmowie z mieszkańcami uzna, że cała ta sprawa nie nosi znamion użycia czarnej magii przez sprawcę napaści na kobietę to będzie musiał przekazać to dochodzenie Brygadzie Uderzeniowej, włącznie ze spoczywającymi w jego szafce dowodami i świadkami, którzy będą musieli wszystko powtórzyć oddelegowanemu do prowadzenia tej sprawy Brygadziście.

— Zbieraj się, Lestrange. Nie mam całego dnia na rozmowy. Mam sporo roboty. — Polecił Rodolphusowi podczas wstawania ze swojego krzesła, które następnie obrócił siedzeniem z powrotem do biurka. Poprawił swój mundur, wygładzając czarny materiał, z którego został uszyty. Unosząc prawą dłoń wskazał młodszemu mężczyźnie kierunek, w którym mieściło się wyjście z Biura Aurorów i dalej wyjście z Departamentu Przestrzegania Prawa. Przed wyjściem w teren musiał poinformować o tym swoją szefową, której biuro zwykle mijał po drodze do swojego stanowiska pracy.

Starszy Lestrange nie wiedział, że jego kuzyn miał mieć dzisiaj wolne. Nie znał grafiku wszystkich pracowników, a skupiał tylko na swoim wydziale. Wyłapał też jego porozumiewawcze spojrzenie i nie odniósł się do jego poprawnych słów, zdradzając, że pierwszy odnalazł kobietę. Szczegół. Lecz prawda. Jedyną osobą jaka przed Rodolphusem mogła jeszcze tę kobietę widzieć to napastnik. Skoro nikt inny nie reagował na jej potrzebę udzielenia pomocy.

Uzdrowiciel nie potrzebował pochwał. Zrobił co uważał za słuszne, ratując ludzie życie, niezależnie od tego jakie jest jego pochodzenie. Jakiej jest krwi. Obowiązek zawodowy. Nawet, jeżeli jego nastawienie względem mugoli i mugolaków było średnio podobne do każdego czystokrwistego czarodzieja.

Tymczasem, jeżeli nie było więcej spraw i pytań do starszego Lestrange’a, czarodziej opuścił biuro aurorów i udał się na wyższe piętro, gdzie znajdował się Departament Magicznych Wypadków i Katastrof. Nim wszedł do swojego biura, udał do pomieszczenia, gdzie przebywali uzdrowiciele i poprosił jednego z nich, aby udał się pod wskazany adres kliniki do Doliny Godryka, w celu pozyskania informacji na temat stanu zdrowia poszkodowanej dzisiaj kobiety. Wyjaśnił mu w skrócie co się wydarzyło, aby miał jakiś pogląd na sytuację. I żeby jeszcze dzisiaj, wrócił z jakimiś informacjami.