13.12.1970
Little Whining

Norka zwyczajowo dla siebie spędzała czas w kuchni - miejscu, w którym czuła się najlepiej. Przygotowywała nowe ciasto na świąteczne pierniczki, w końcu Yule zbliżało się wielkimi krokami, a z nim jarmarki świąteczne. Musiała stworzyć coś specjalnego, co zachwyciłoby klientów. Wiedziała, że to ważne. Powinna się wyróżnić, aby jej marka stała się rozpoznawalna, a wtedy będzie mogła wreszcie spełnić swoje marzenie i otworzyć cukiernię, o której śniła od lat.

Myślała przy tym o wczorajszej rozmowie z Patrickiem, opowiedział jej nieco więcej o tym, co działo się aktualnie na świecie, otworzył oczy i spowodował, że Norka zdecydowała się zaangażować w pomoc takim jak ona. Sytuacja polityczna była dosyć napięta, musieli bronić tych, którym mogła stać się krzywda przez to, że nie należeli do czarodziejskiego świata od pokoleń. Nie rozumiała tego powodu, nigdy nie umiała dostrzec o co im chodziło. Czy naprawdę to, czy czarodzieje mieli czystą krew było, aż tak bardzo istotne?

Z rozmyślań wyrwał ją dźwięk drzwi, które się otworzyły. Właściwie to przypominało bardziej wjazd na chatę jakiegoś magicznego stworzenia, aż podskoczyła, bo zupełnie się tego nie spodziewała, tak jak nikt nie spodziewał się hiszpańskiej inkwizycji.

Na całe szczęście gość od razu się odezwał. Znała ten głos bardzo dobrze, uspokoiło ją to nieco. - W kuchni. - Odkrzyknęła, chociaż nie czuła, żeby była taka potrzeba, to było pomieszczenie w którym praktycznie zawsze się znajdowała, kiedy była w domu. Nie miała pojęcia, co spowodowało, że Thomas wszedł tutaj tak bardzo rozemocjonowany, zapewne za chwilkę się dowie.

- NORA, w kuchni. - Odkrzyknęła jeszcze, bo miała wrażenie, że jej nie usłyszał. Mabel była u Longbottomów, Brenna miała akurat wolne więc wzięła ją do siebie. - Wyglądasz, jakbyś zobaczył smoka, co się stało? - Spojrzała na brata znad blaszki, w której układała pierniczki, które miały zaraz trafić do pieca. Jeszcze chwila, a się upieką i będa naprawdę smaczne. Włożyła w ich stworzenie naprawdę dużo serca, wierzyła w to, że wyjdą przepyszne jak zawsze i zachwycą wszystkich. Oczywiście nie mogło być inaczej.

Norka oderwała się znad blatu i przeniosła wzrok na drzwi. Już za chwilę powinien się w nich pojawić jej brat. Wierzyła w to, że bardzo dobrze będzie wiedział, gdzie ją znaleźć. To nie było wcale takie trudne, jakby się mogło wydawać.

Oczywiście znalazł się w kuchni chwilę później, tyle, że nie do końca jej wszystko pasowało w jego aparycji. Miała wrażenie, że coś go zmartwiło, tyle, że nie umiała jeszcze odczytać, co właściwie się wydarzyło. - Ja chyba bym nie chciała, jeszcze by mnie zjadł. - Nigdy nie należała do szczególnie odważnych osób, nie powinno więc to w żaden sposób zdziwić Thomasa. Zdecydowanie lepiej czuła się wśród garnków i patelni, taki już to był typ człowieka.

Sięgnęła po gazetę, którą wyciągnął w jej kierunku. Szybko rzuciła wzorkiem na artykuł, który jej pokazał. Wiedziała, że dzieje się źle. Jeśli chciał odczytać coś z jej twarzy, to nie było to wcale takie proste, bo wydawało się, że bardzo spokojnie przyswoiła te informacje. Przeniosła wzrok na brata, wydawał się być zdecydowanie dużo bardziej zaaferowany całą sprawą. Tyle, że Norka wiedziała już co robić, trafiła na odpowiednich ludzi. Nie poddadzą się bez walki - to było pewne. Nie miała zamiaru uciekać, nie chciała opuszczać miejsca swojego życia przez to, że jakiś pajac wymyślił sobie, że przejmie władzę w świecie, w którym żyli. - Wiem Thomas, słyszałam o tym wszystkim. - Odetchnęła głośno. Musiała się chyba podzielić z nim tym, co wiedziała, ufała mu jak nikomu innemu. - Udało mi się nawiązać kontakt z kimś, kto nie zamierza pozwolić na to, żeby oni przejęli władzę. - Wydawało się jej całkiem rozsądnym powiedzenie mu o tym wszystkim. - Może miałbyś ochotę ich wesprzeć? - Na pewno nadawał się do tego dużo bardziej od niej, bo ona przecież nie umiała walczyć, nie była wojownikiem, a marnym rzemieślnikiem, mimo wszystko zamierzała się zaangażować.

- Myślisz, że smoki lubią słodycze? Miałam wrażenie, że preferują jednak mięso. - Zapytała całkiem poważnie, a na jej twarzy mógł zauważyć moment zawieszenia, chyba faktycznie zaczęła się zastanawiać nad smoczą dietą. Po chwili jednak zamrugała i wróciła do kuchni. Nie był to powód, dla którego Thomas się tutaj pojawił.

Cóż, Norka potrafiła zaskakiwać. Jak widać nawet swojego brata. Miała bardzo dużo znajomości w najróżniejszych kręgach, wiele osób jej ufało, co ciekawe też ceniło jej umiejętności, które zawsze wydawały się jej znikome. Może faktycznie niewiele osób potrafiło stworzyć tak perfekcyjne eliksiry, jak ona. Wiedziała, że wiele z nich może przydać się w tej walce, która miała się rozpocząć. Cieszyło ją nawet to, że będzie mogła się zaangażować w ten sposób, tak naprawdę jedyny, jaki znała. Nie nadawała się do czynnej walki, nie ma co się oszukiwać nie była nie wiadomo jak wspaniałym adeptem magii, nie wszyscy musieli świetnie władać zaklęciami i stać na pierwszej linii walki.

- Należę od wczoraj. Mam nadzieję, że mnie z niej nie wyrzucą za to, że ci o tym wspomniałam. - Uśmiechnęła się serdecznie do brata. Powinni się spodziewać tego, że podzieli się z nim tą informacją. Zresztą wiedziała, że ma poglądy takie same jak ona. Nic tu nie mogło pójść nie tak.

- Nie musisz mnie pilnować, pamiętaj o tym. Jestem już duża. - Nie chciała, żeby robił coś przeciwko sobie, tylko dlatego, że przyszło się jej w to zaangażować. - Nie będę też przecież latać za tymi oszołomami, nie nadaję się do tego. - Wiedziała, gdzie jest jej miejsce. - Cieszy mnie to, że jest to taki ekspresowy kop, żeby zabrać się do pracy. - Tego się nie spodziewała, nie miała również pojęcia, co tam kombinuje, ale cieszyło ją to, że również chce działać.

- Tak myślisz? W sumie może zacząć by robić również słodycze dla zwierząt? - Nie myślała o tym wcześniej, ale w tym momencie nie brzmiało to wcale tak głupio. Powinna mieć szeroką ofertę dla wszystkich, na pewno wróci do tego później.

Thomas mógł zauważyć, że Norka przygotowywała pierniczki, na nadchodzące Yule, właśnie wyjmowała je z pieca, ich zapach powoli roznosił się po kuchni.

- Wiesz, że nie należę do tych bystrych umysłów. - Zaśmiała się nieco nerwowo. No nie, nikt nie powinien jej wyrzucić za to, że przekazała takie informacje bratu, tym bardziej, że póki co jeszcze nie padły żadne konkrety. Zresztą komu, jak komu, ale Thomasowi mogła ufać.

- Tak, czy siak jesteśmy na celowniku, nie płynie w naszych żyłach jedyna i wspaniała czysta krew, nie zamierzam pozwolić na to, żeby oni wyłapywali takich jak my, musimy działać, przygotować się na najgorsze. - Było w niej sporo odwagi, jak na takie drobne stworzenie. - Nikt się nie dowie, zresztą, jestem tylko cukierniczką, spójrz na mnie, czy wyglądam ci na kogoś, kto może się im przeciwstawić? Jestem ostatnią osobą, którą by podejrzewali o jakiekolwiek działania przeciwko nim. - Była bardzo, ale to bardzo niepozorna i nie dało się z tym dyskutować. Pewnie nikt by się po tej klusce nie spodziewał, że może być brana pod uwagę w ogóle do tego, żeby należeć do jakiejkolwiek organizacji. Sama się nie spodziewała, że ktoś zechce ją w ogóle brać pod uwagę.

- To cios poniżej pasa Tommy. - Rozbawił ją nawet ten komentarz, rozumiała to, że się martwi, ona pewnie też by się o niego martwiła, gdyby wplątał się w coś podobnego.

- Porozmawiam z nimi i odeślę do ciebie, myślę, że nie powinni oponować, mam tylko nadzieję, że nie zamierzasz ryzykować, a działać jak ja, w tle.- Musiała o tym wspomnieć, bo na pewno by sobie nie wybaczyła gdyby przez jej zaangażowanie on sam wystawiał się na celownik.

- To najważniejsze, świadomość, że mogą po nas przyjść. - Nikt nie znał dnia, ani godziny, kiedy poplecznicy Voldemorta się nimi zainteresują. Może nie byli pierwszym wyborem, bo jednak byli półkrwi, to jednak wciąż zbyt mało, aby być pewnym swojego bezpieczeństwa. Kto wie, co wymyślą śmierciożercy. Musieli spodziewać się najgorszego.

Norka odwzajemniła uśmiech brata, grunt, że nie zamierzali dać sobie zrobić krzywdy, wiedzieli na czym stali. To było najważniejsze, przynosiło też spokój, przynajmniej w tej chwili. - Zniszczenie ich życzliwością, to w moim stylu. - Chociaż cukrem, to też nie było wcale takie najgorsze rozwiązanie, nażarli by się, później poszli to odespać, a kompetentne osoby mogłyby się tym zająć. Może to wcale nie był taki głupi plan?

- Uszanuję każdą decyzję jaką podejmiesz i drogę którą będziesz chciał podążać, chociaż cieszy mnie, że nie chcesz się pchać na pierwszy ogień. Porozmawiam z kim trzeba i przekażę, że chcesz się zaangażować. - Musiała o tym napomknąć Patrickowi, który ją zwerbował, wydawał się dla niej w tym momencie być najbardziej zorientowaną osobą w temacie, skoro ją samą w to zaangażował. Nie miała zamiaru ograniczać brata, ba, uważała, że to jest słuszne, razem będą mogli wiele zdziałać w konspiracji i pomóc tym, którzy będą tego potrzebować. Na pewno przydadzą się tym, którzy walczyli w słusznej sprawie, a nie musieli przecież od razu zabijać wrogów. Nie wszyscy byli wojownikami, ale każdy posiadał jakieś umiejętności, które mogły pomóc dobrej stronie.