Po tym jak tylko Augustus wrócił do swojej żony usiadłaś do biurka i napisałaś list do Olivii. Była ostatnio jedną z niewielu osób, którym byłaś w stanie cokolwiek powiedzieć o swoim życiu. Czułaś, że jesteś na skaju istnienia, że cała ta sytuacja z nim cię przerasta. Byłaś w stanie dzisiaj mu się oddać tylko dlatego, że jego dotyk działał na ciebie w tak elektryzujący sposób. Bałaś się tych uczuć, chciałaś z nimi walczyć, ale nie byłaś w stanie. Na samą myśl o jego pocałunkach dreszcz przechodził po twojej skórze, łapał cię w objęcia chłodu uświadamiając ci, że nigdy nie będziesz z nim szczęśliwa. Plułaś sobie jednak w twarz, że nie mogłaś się zgodzić na ten wyjazd, chciałaś leżeć w łóżku i płakać, ale nie mogłaś. Nie byłaś tego rodzaju człowiekiem, prawda? Chciałaś być logiczna, pragmatyczna, rozwiązywać swoje emocje za pomocą świętej i niezawodnej logiki. Emocje zawsze wszystko psuły, popsuły nawet twoją relacje z własnym umysłem. Nigdy nie chciałaś być przyczyną zdrady, a teraz? Prawie do tego doszło. Twoje policzki rumieniły się, gdy tylko pomyślałaś o jego dłoniach, które wędrowały w zakazane emocje, z żadnym mężczyzną nie czułaś się, aż tak dobrze jak z nim.

Siedziałaś już od pół godziny przy barze i piłaś drugą szklankę whisky z lodem. Ohydny trunek, który sprawiał, że chciałaś się krzywić, gdy tylko znajdował się w twoich ustach. Już nie śmierdziałaś jeziorem, w którym jeszcze parę godzin temu pływałaś, pachniałaś na powrót tą przeklętą lawendą, ubrana byłaś w wąskie czarne spodnie i jasną, kolorową bluzkę. Włosy były lekko spuszone, na szybko rozczesane i niedbale wygładzone w niektórych miejscach, aby nie wpadały ci na twarz. Zwykle musiałaś im poświęcić więcej czasu, ale tym razem nie miałaś na to ochoty. Na szyi wisiał ci złoty naszyjnik z granatowym oczkiem, który dostałaś od rodziców na piętnaste urodziny. Zakładałaś go, gdy naprawdę było ci źle, gdy nie potrafiłaś ogarnąć swojego umysłu i emocji, gdy logika zawodziła. Usta nadal były krwiście czerwone, jedynie to się nie zmieniło. Twoja prawa noga nerwowo podrygiwała w oczekiwaniu na twoją przyjaciółkę. Ludzie za plecami podskakiwali, bawili się, śpiewali i tańczyli, a ty siedziałaś spięta rozglądając się po pomieszczeniu. Czekałaś na Olivie, ale pragnęłaś zobaczyć tutaj kogoś innego, prawda? Słodkiego zapomnienia z twojej przeszłości. W końcu oczy rzuciły ci się ude włosy, zmrużyłaś oczy i pomachałaś do Olivii.

– Dobrze, że jesteś – szepnęłaś jej do ucha i zamówiłaś u barmana całą butelkę whisky. Poprosiłaś jeszcze o wiaderko lodu, rzuciłaś odpowiednią sumę pieniędzy i ruszyłaś w stronę jakichś stolików z kanapą w rogu klubu.

Skinęłaś jedynie głową na jej pytanie. Nie byłaś w stanie jej wyjaśnić, dlaczego ten trunek, ale nic nie mogłaś poradzić, że chciałaś się jak najszybciej upić, aby zapomnieć, aby ponieść się temu cholernemu uczuciu bezwładu, który powodowało upojenie alkoholowe. Serce waliło ci tak szybko, a oczy zaszkliły, gdy tylko spojrzałaś na rudą. Olivia była teraz tym czego potrzebowałaś, ale czułaś się jednocześnie winna, że wciągałaś ją w swoje problemy. Czułaś jednak, że Olivia swoją naturą idealnie wejdzie do twojej głowy i zniszczy to, co w niej miałaś. Chciałaś tego, aby sprowadziła twoje serce na ziemię, aby zwyzywała za ciebie Rookwooda, aby sprawiła, że naprawdę pozbędziesz się go ze swojego serca. Wiedziałaś też, że nie było to takie proste, że Augustus się w nim cholernie mocno rozsiadł i zniszczył twoją logikę. Ramiona Olivii były dla ciebie opoką, idealnie sprowadzały cię na ziemię, trzymały tu i podpowiadały, że wszystko się ułoży. Gdy już siedziałyście na kanapach zagryzłaś mocno wargę obserwując bawiący się tłum. Kiepskie miejsce do rozmów, ale nikt was nie podsłucha, nikt nie pozna nazwiska Rookwooda i nikt nie rozniesie o tobie plotek, prawda?

– Piątek byłam z nim na kolacji – zaczęłaś w końcu siedząc blisko niej i patrząc gdzieś na jej usta, aby nie patrzeć w jej oczy – Wyznał, że chce, aby to była randka. Oczywiście powiedziałam mu, że jest głupi i nie powinien tak myśleć, bo ma żonę, sprowadziłam go lekko na ziemię, ale zaproponował mi romans – czułaś, że brzmi to tak paskudnie, że zamknęłaś ze wstydu oczy. Jak mogłaś w ogóle myśleć, że przyjaźń między wami ma rację bytu? – Wyszłam, ale wtedy on poszedł za mną. Jest cholernie uparty, tak cholernie uparty – odważyłaś się spojrzeć Olivii w oczy, ale nie dałaś jej dojść do słowa – Pocałował mnie, było to naprawdę przyjemne uczucie – w oczach znowu pojawiły ci się łzy, ale tym razem tego nie powstrzymywałaś. – Zawsze tego chciałam, ale zakazałam mu tego, powiedziałam, że ma tego nie robić, ale dzisiaj… dzisiaj zabrnęło to za daleko. Pojechałam z nim na wycieczkę, chciał ze mną o tym porozmawiać, dałam mu w końcu ultimatum, że jeśli chce się ze mną przyjaźnić musi odpuścić z tym chorym pomysłem na romans, ale… nie podziałało… ja prawie… się z nim… przespałam – gula w gardle wręcz przeszkadzała ci w mówieniu, więc napiłaś się whisky, wypiłaś wręcz wszystko, co sobie nalałaś na jednego łyka jakby miało ci to pomóc w wyrzuceniu tego z siebie – Do niczego nie doszło, bo sam przerwał, chyba zobaczył, że… nie mogę… ale tak bardzo – policzki zapiekły cię ze wstydu, oparłaś się o zagłówek kanapy i ukryłaś twarz w dłoniach. Nie mogłaś spojrzeć na Olivię, za bardzo palił cię wstyd, bo naprawdę chciałaś wejść w ten romans, upaść, zniszczyć swoją duszę. – Zaproponował mi, że ze mną ucieknie na drugi koniec świata byle ze mną być, a gdy powiedziałam, że to nie możliwe wyznał, że kocha swoją żonę, ale jednocześnie też mnie. To ja jestem tu głupia, czy on… on jest manipulantem? – nie wiedziałaś jak to nazwać.

I słuchałaś ona mówi, jak opowiada, a twój umysł otumaniony alkoholem nie był w stanie przypisać tej anegdotki do Olivii. Może jakbyś była bardziej trzeźwa, mniej zraniona, lepiej skupiona to być połączyła kropki, wypytała o tą [/i] Mery[/i], ale nie potrafiłaś, bo twoja głowa była nadal pełna myśli i wspomnień o tym jak do ciebie mówił, patrzył, dotykał twojego ciała. Chciałaś zastąpić jego dotyk kimkolwiek, dlatego przyszłaś do baru, dlatego przyszłaś do klubu, bo chciałaś się najebać i wpaść w wir rozgrzanych, spoconych ciał, tańczyć i może wpaść w czyjeś przypadkowe ramiona, aby zapomnieć, aby nie myśleć o Augustusie, aby zastąpić jego dotyk dotykiem innego mężczyzny. Dlatego napisałaś w ostatniej chwili do Olivii, aby cię przed tym powstrzymała, abyś nie popełniła głupstwa, abyś nie wpadła do łóżka obcego mężczyzny, bo nie byłabyś w stanie spojrzeć sobie w twarz.

Słuchając jej słów czułaś, że ma rację, ale nie chciałaś jej przyznawać, bo to by oznaczało, że to koniec ciebie i jego. Ty byś może i zostawiła przyjemne życie dla miłości, ale nie wtedy, gdybyś miała dzieci. Nigdy nie porzuciłabyś swojej rodziny, ale jakbyś była sama nie miałabyś przeszkód, aby porzucić wygody, a on chciał porzucić rodzinę, dlatego tak cholernie wzbraniałaś się przed tym, co chciał ci od siebie dać. Wyobrażenie o człowieku zawsze niszczy postrzeganie rzeczywistości o nim, ale czułaś, że on nie był taki, że nie chciałby cię zranić, bo gdyby chciał cię tylko wykorzystać już dawno by to zrobił. Już dzisiaj miał ku temu okazję, a jednak przerwał, bo się zawahałaś. Mógł przecież nie przerywać, zignorować twoje nieme protesty, które nie były silne, bo naprawdę chciałaś się z nim przespać, ale myśl o tej przeklętej Imogen sprawiała, że nie byłaś w stanie mu ulec.

Czy Augustus byłby w stanie cię uderzyć? Pierwsze wasze spotkanie sugerowało, że byłby w stanie cię zabić, ale uznałaś to po prostu za słowa bez pokrycia, bo jak nastolatek mógłby być zdolny do zamordowania kogoś, nie? Nie zapaliła ci się lampka, ale sam Augustus był naprawdę mocno porywczy i to sprawiało, że źle się czasami czułaś. Jednak byłaś w stanie go opanować, jedno twoje słowo i robił, co chciałaś, a jednak teraz chciałaś, aby cię zostawił to jednak tego nie robił, łaził za tobą jak rzep mówiący o przyjaźni z benefitami. Gdy szklanka Olivii uderzyła z łoskotem o stół podskoczyłaś zaskoczona ttm gestem, ale był on jak najbardziej uzasadniony. Byłaś głupia, naiwna, a Olivia chciała cię chronić. Mimo muzyki, która grała głośno to w tym miejscu, gdzie siedziały była ona cichsza, aby ludzie mogli odpocząć i pogadać, a nie tylko skakać.

– Wiem, że to złe – odpowiedziałaś łapiąc się za głowę, a następnie wycierając oczy w dłonie. Nie chciałaś płakać, a jednak nie wychodziło, było to trudniejsze. – Gdyby tylko na pieprzeniu mu zależało to by to zrobił dzisiaj bez tych wszystkich durnot pod postacią słów – wyrzuciłaś i złapałaś za szklankę wypijając jednego, dużego łyka. Oddychałaś szybko. Powstrzymywałaś szloch, ale zdecydowanie było widać, że płakałaś. Pociągnęłaś brzydko nosem i spojrzałaś na nią – Nie chce urywać tego kontaktu z nim, ale jednocześnie nie mogę się z nim przyjaźnić, jak chcesz go sprawdzić?

– Nie sądzę, aby były jakieś inne kobiety. Nigdy wokół niego nie widziałam innych kobiet, zawsze był sam, albo z kumplami, albo z siostrą – upiłaś kolejnego łyka whisky. Nigdy nie widziałaś wokół niego kobiet, a jak były to na chwilę, albo je po prostu olewał. Nie wiedziałaś jednak jak było, gdy skończył szkołę. Może dopiero wtedy zaczął umawiać się z dziewczynami, częściej zdradzać żonę, ale gdyby tak było męczyłby ciebie tak długo? Już dawno zrezygnowałby z ciebie, prawda? Oszukujesz siebie po to, aby dać sobie powód, aby dla niego być, czy po prostu szukasz racjonalnego wyjścia z tej sytuacji? Nie chciałaś tracić z nim kontaktu, ale nie było to też, aż tak proste, gdy twoje serce rwało się do niego, czułaś, że był częścią ciebie, że był drugą duszą, która pragnęła połączyć się z tobą.

Zagryzłaś wargę, gdy wspomniała o tym, że go kochasz. Oh, tak kochałaś go, ale też byłaś cholernie świadoma, że to nie miało sensu. Chciałabyś wybrać wymiar, świat, w którym on nie miał żony. Byłoby tak prosto, idealnie, wspaniale. Nie było jednak możliwości wybierania miejsca, aż tak daleko jak inny wymiar.

– Nie pozwolę mu na to – spojrzałaś hardo w oczy przyjaciółki. – Nie pozwolę mu, aby był ze mną – dodałaś, a gula urosła do tak ogromnych rozmiarów, że prawie się znowu rozpłakałaś, ale Quirke jakby wyczuwając to wyciągnęła do ciebie dłoń, a ty ją bez zastanowienia złapałaś. Dopiłaś tylko alkohol i wstałaś.

– Chętnie zajaram – dodałaś ze słabym uśmiechem i głosem równie zachrypniętym, bo chciało ci się nadal płakać. Wzięłaś głęboki oddech – Najpierw zatańczmy – dodała jeszcze, a w twojej głowie ostro zawirowało. Dopiero teraz poczułaś jak alkohol wszedł w twoją krew opanowując twój umysł.

Gdy wyszłaś na parkiet poczułaś jak muzyka wchodzi w twoje ciało, jak alkohol przejmuje nad nim kontrolę. Skupiłaś się tylko na sobie i na swojej przyjaciółce. Pozwoliłaś nawet kilka razy, aby jakiś mugolski mężczyzna z tobą zatańczył, ale nie chciałaś z nikim rozmawiać, nikogo poznawać. Od razu podkreślałaś, że będzie tylko taniec, tylko wicie ciała w rytm muzyki. Kontrolowałaś z ciężką głową opatuloną przyjemnym odurzeniem alkoholu to, czy Olivia jest gdzieś blisko. Nie za bardzo zwracałaś uwagę na to kto był przy tobie, jak wyglądał ten, który chciał z tobą zatańczyć, pragnęłaś tylko zapomnieć. Na chwilę. Na drobną sekundę o Augustusie, o jego dłoniach na twoim ciele, o tym jak ściskał twoje uda, całował usta. Nie chciałaś, aby to do ciebie wracało, chciałaś myśleć o lepkich łapach obcych mężczyzn, o tym, że Olivia była blisko i chciała ci pomóc. Wiedziałaś, że zrobisz swoje, ale cholernie dobrze było ci słuchać jej słów, ostrych wywodów na temat tego, że Rookwood mógł być fałszywą, zdradziecką świnią, że tak naprawdę cały czas cię oszukiwał, że szukał łatwego seksu nic poza tym. Nie potrafiłaś jedynie zrozumieć tego, że twoje serce tak bardzo rwie się do niego, tak bardzo go pragnie. Próbowałaś opanować emocje, próbowałaś nie płakać i nawet dobrze ci to wychodziło. Może już wylałaś odpowiednią ilość łez, aby zastąpić je swoją obojętnością?

W końcu zdyszana, odrobinę szczęśliwa, odrobinę otrzeźwiała wróciłaś z Quirke do stolików, do zacisza, gdzie muzyka była delikatnie stonowana, nadal bębniła, nadal grała, ale mniej niż na parkiecie. Gdy Olivia zniknęła ty obserwowałaś ludzi, patrzyłaś na mężczyzn i kobiety, szczęśliwych, roześmianych, nikt nie płakał, nikt nie dramatyzował. Jedynie ty byłaś kłębkiem nerwów, który chciał się rozluźnić. Teraz nie myślałaś o tym, że twoja przyjaciółka miała tez problemy, wiedziałaś jednak, że jak ruda będzie potrzebować ciebie w swoim życiu to wyrwiesz się nawet ze spotkania biznesowego, czy też z jakiejś randki jeśli do jakiejś kiedykolwiek jeszcze dojdzie i polecisz do niej nawet na skrzydłach – mimo, że masz lęk wysokości. W końcu dziewczyna wróciła do stolika, a na nim pojawiły się dwa skręty. Mimowolnie uśmiechnęłaś się do niej i usiadłaś wygodniej, bardziej rozluźniona.

– Dziękuję – odpowiedziałaś i przyciągnęłaś ją do siebie przytulając mocno. – Nie masz pojęcia jak ja cię kocham – wymruczałaś z zadowoleniem. Oh, tak, Olivia to była twoja miłość, ale taka przyjacielska, siostrzana wręcz.