Leon nadejście listopada postrzegał jako czas, kiedy należało wyciągnąć z szafy ciepłe swetry i płaszcze. Jesień jako pora roku mu się podobała. Spadające liście z drzew miały swój urok, tak jak przejawiał go jesienny deszcz. Mające pięć dni temu ogłoszenie przez Lorda Voldemorta swojej deklaracji wojny poważnie nim wstrząsnęło. Posiadał w swojej rodzinie Aurora, którego również dotknęło powstałe przez ten manifest zamieszanie. Utrzymywał kontakt ze swoimi znajomymi mugolskiego pochodzenia i to w nich uderzało najbardziej, zaburzając ich poczucie bezpieczeństwa.

— Cześć, Brenna — Przywitał się z nią, jak tylko został przez nią zauważony. Nie zamierzał ukrywać swojej obecności, a nawet jakby chciał to szelest liści zdradzał każdy jego krok. Jego wzrok również padł na wskazywaną przez czarownicę wiszącej na bramie domu tabliczce z informacją o sprzedaży domu.

— O ich wyprowadzce dowiedziałem się od ojca. Chciał napisać artykuł do Proroka Codziennego zawierający wypowiedzi czarodziejów i czarownic mugolskiego pochodzenia odnośnie tego manifestu, bez podawania ich tożsamości do publicznej wiadomości i większość z nich nie chciała się zgodzić na udział w takim wywiadzie. Dobrze ich rozumiem. Parkerowie nie będą jedyni. Carterowie także to rozważają. — Niemieszkający już w Dolinie Godryka Leon zdradził powód swojej wizyty. Odwiedzał tam rodzinę. Podzielał stanowisko swojego ojca odnośnie tego manifestu Lorda Voldemorta, sprzeciwie wobec poglądów tego czarnoksiężnika. Wczuwał się w drugą stronę, czarodziejów mugolskiego pochodzenia. Gdyby odważyli się zabrać głos, a ich tożsamość została ujawniona to mogły dotknąć ich poważne konsekwencje. Życie stanowiło najwyższą wartość.

— Czytałem ten artykuł w czasie przerwy w biurze. To... bestialstwo. — Odparł nie mniej posępnym tonem, w którym pobrzmiewała złość i odczuwana przez niego bezsilność. W przeciwieństwie do Brenny, ukrywanie emocji przychodziło mu z trudem w takich sytuacjach. Brakowało mu odpowiednich słów względem czynów, jakich dopuszczali się zwolennicy Lorda Voldemorta. Nie popierał tych wszystkich postulatów tego czarodzieja, które stały się przedmiotem burzliwych rozmów w jego domu rodzinnym i wśród jego znajomych. Jego rodzice nie zamierzali popierać tych fanatyków. Byli gotowi chwycić za swoje różdżki i wystąpić przeciwko nim. W rozmowach, jakie odbywał ze swoimi znajomymi, panowały podobne nastroje. Sam chętnie zrobił coś więcej, niż tylko potępiać te brutalne akty przemocy wobec mugoli i czarodziejów mugolskiego pochodzenia. Nie był jednak w stanie bezpośrednio opowiedzieć się przeciwko zwolennikom Lorda Voldemorta.

Leon już dawno podjął decyzję o zaprenumerowaniu Proroka Codziennego. Najnowszy numer zawsze czekał na niego na parapecie wraz z dostarczającą go sową. Opłatę w wysokości jednego knuta wrzucał do przywiązanego do jej nóżki woreczka. Była to dla niego znacznie bardziej dogodna forma pozyskiwania dostępu do prasy. Chciał być na bieżąco ze wszystkim, co się dzieje zarówno w świecie czarodziejów, jak i mugoli. Niezależnie od tego, jak bardzo niepokojące albo przerażające doniesienia zaczną pojawiać się w czarodziejskiej prasie, nie było nic gorszego od niewiedzy oraz niemożności zastosowania samoobrony w obliczu zagrożenia. Jedynym rozwiązaniem byłaby ucieczka.

— Tak. To może być ostatnia okazja do spotkania się z nimi. — Odparł na słowa swojej przyjaciółki. Leon miał nieodparte wrażenie, że Dolina Godryka nie będzie już taka sama. Ostatnie wydarzenia w jego oczach odzierały to miejsce z cechującej je sielskiej aury. Z dnia na dzień zdawali się tracić sąsiadów, nie mając gwarancji, że czy i kiedy zobaczy się ich ponownie, czy któregoś dnia nie przeczytają o tym, że zostali bestialsko zamordowani.

— On o tym wie. Gdyby faktycznie napisał taki artykuł to znalazłby się wraz z moją matką na celowniku zwolenników tego czarnoksiężnika. Ojciec uważa, że ważne jest aby postępować słusznie nawet pomimo ryzyka. Nie chciałbym aby w odwecie zabili moich rodziców, więc pomimo tego, że zgadzam się ze swoim ojcem, mam nadzieję, że ostatecznie nie napisze tego artykułu. — Jako, że Leon miał ze swoimi rodzicami bardzo dobry kontakt to mógł z nimi porozmawiać o wszystkim. Dotyczyło to również zmieniającej się sytuacji w kraju. Ojciec jako dziennikarz nie bał się poruszać trudnych tematów, choć teraz to niosło za sobą znacznie większe ryzyko niż oburzenie bohatera artykułu napisanego przez tego czarodzieja. Sam nie mieszkał ze swoimi rodzicami, aczkolwiek pewna rozpoznawalność jaką cieszył się w pewnych kręgach Ministerstwa Magii mogłaby się zwrócić się przeciwko niemu. Wolał tego uniknąć.

Jakby się nad tym zastanowić to Brenna w tej kwestii miała sporo racji. Leonowi trudno było znaleźć znacznie bardziej odpowiednie słowa na czyny tych fanatyków. Dla dobrych ludzi, takich jak oni, zawsze tego rodzaju akty będą budzić skrajne i negatywne emocje. Zasługiwały one na potępienie, podobnie jak wszyscy czarodzieje dopuszczający się ich powinni trafić do Azkabanu. To nie budziło najmniejszych wątpliwości. Tak jednak byłoby w idealnym świecie. Rzeczywistość pokazywała, że większość z nich pozostając na wolności czuła się wręcz bezkarna.

— Nazwanie ich potworami w ludzkiej skórze wydawałoby się bardziej odpowiednie. — Skonstatował. Leon potrafił zrozumieć podejmowanie pewnych działań dla osiągnięcia materialnych korzyści albo poprawy swojej sytuacji - niektóre z nich, nawet jeśli nie były zgodne z prawem, to nie oznaczały odbierania niewinnym ludziom życia. W takich przypadkach to nic nie było czarno-białe. Nie wszyscy znajdowali się w tak dogodnej sytuacji, jak oni - nie wszyscy mieli kochających bliskich, przyjaciół, nie wszyscy mieli możliwość uczęszczania do szkoły magii albo nie wszyscy mają jakąkolwiek uczciwą pracę. Wszystko sprowadzało się do tego, że jako ludzie popełniali błędy.

— Jeśli o to chodzi to sądzę, że poczuliby się pewniej gdyby ktoś mógł zadbać o ich bezpieczeństwo. — Spekulował. Gdyby sam urodził się czarodziejem mugolskiego pochodzenia to obecność Brenny sprawiła, że poczułby się pewniej i bezpieczniej. Nawet jak sam jest czarodziejem półkrwi to przez swoje braki w zakresie magii obronnej to również czułby się bardziej bezpieczny w obecności Brenny, niż będąc w pojedynkę. — Możemy do nich podejść i zapytać. — Odkąd sam wyprowadził się do magicznego Londynu to nie miał już tyle okazji do spotykania zaprzyjaźnionych mieszkańców Doliny Godryka - te nadarzały się ilekroć odwiedzał rodziców albo podczas zaplanowanych z góry spotkań.

— Jestem tego samego zdania. — Dla Leona postać ojca pozostawała wzorem do naśladowania. Pod wieloma względami przyjął jego poglądy i starał się postępować podobnie do niego. — Z tego co do mnie pisał... dopilnował tego. Tak, na całe szczęście. Chcę również wierzyć w to, że mieszkanie pod jednym dachem z jasnowidzącą uchroni moich rodziców przed niebezpieczeństwem. — W kwestiach bezpieczeństwa ojciec nie rzucałby słów na wiatr, a przynajmniej chciał w to wierzyć. Pozostawał lepszym czarodziejem od niego. Pokładał zbyt dużą ufność w darze, który posiadała jego matka a który mu przekazała wraz krwią. Jednocześnie rozumiał, że w niektórych sytuacjach przyszłości nie można było zmienić, że nie powinno się spróbować wpłynąć na jej bieg. Jednak wiedział, że gdyby doświadczył wizji śmierci swoich bliskich to musiałby zareagować.

— A jak ty sobie radzisz? A twoja rodzina? — Zapytał po chwili. Sama Brenna, jak i pracujący w Departamencie Przestrzegania Prawa bliscy czarownicy mogą znaleźć się w centrum tych wszystkich przerażających wydarzeń i wszystko wskazywało, że tak właśnie będzie jeśli ci fanatycy będą stawać się coraz bardziej zuchwali w swoich działaniach. Chciałby jakoś pomóc na miarę swoich możliwości.

Leon doskonale wiedział, że Aurorzy i Brygadziści nie są w stanie zadbać o wszystkich czarodziejów mugolskiego pochodzenia, ochronić mugoli oraz przychylnym im czarodziejom przed brutalnymi atakami ze strony śmierciożerców. Departament Przestrzegania miał ograniczone moce przerobowe i nie dawali rady być wszędzie. To jednak było coś, co mógł powiedzieć o większości czarodziejów zatrudnionych we wszystkich ważniejszych departamentach Ministerstwa Magii. Towarzyszyła mu realna obawa, że któregoś dnia przeczyta o śmierci dobrze znanej mu osoby, czarodzieja albo czarownicy o znanym mu nazwisku albo członka jego rodziny. Tego rodzaju wieści nie chciał otrzymywać żaden człowiek i on w tej kwestii nie był wyjątkiem.

— Akurat to powinno tyle zająć. — Odparł z cichym westchnięciem, samemu obrzucając po raz ostatni ten dom posępnym spojrzeniem. Parkerowie już odeszli, Carterowie to rozważają... Leon zastanawiał się nad tym, kto pójdzie w ich ślady. Porzucenie swojego domu to niewielka cena za szansę na ocalenie swoich żyć.

— O to właśnie pytam. Ujęłaś to nad wyraz łagodnie. — Starał się odwzajemnić ten uśmiech. Nie wyszło mu to tak dobrze, jakby chciał i dlatego uśmiechnął się krzywo. Okoliczności, w których spotkali, nie sprzyjały zachowywaniu pogody ducha. Nawet jeśli tak było to Leon starał się doceniać to, że jako żywi mieli taką możliwość. Pomimo wszystkich tragedii życie musiało toczyć się dalej. — Jesteś, jednak wykonujesz zawód podwyższonego ryzyka. Tak jak większość twojej rodziny. — Nawet, jeśli Brenna jest czarownicą czystej krwi to nie zmieniało to faktu, że przez to, że wykonywała zawód obarczony ryzykiem poważnego uszczerbku na zdrowiu albo nawet śmierci. Nie chciał aby to ją spotkało. Wykonując obowiązki Brygadzistki mogła znaleźć się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie. Nie życzył tego samego wszystkim członkom jej rodziny, którzy zdecydowali się na karierę w Departamencie Przestrzegania Prawa. Leon należał do grona tych osób, które potrafiły martwić się bardziej o innych, niż o siebie. Zdawał sobie sprawę ze wszystkich swoich ograniczeń, zwłaszcza tych, które nakładała na niego choroba genetyczna. To głównie ona sprawiała, że nie był w stanie każdemu pomóc, choćby bardzo tego chciał.

Samemu odwracając się na pięcie, pozostawił za plecami opuszczony przez swoich mieszkańców dom i ruszył ścieżką prowadzącą ku Dolinie Godryka. Poza podejściem do domu Carterów i powrotem do domu, w którym zamieszkiwali jego rodzice, zamierzał pospacerować przez jakiś czas po okolicy. Mieszkając na stałe w magicznym Londynie nie miał już tylu okazji do przechadzania się po tej miejscowości i do spotykania się z zaprzyjaźnionymi ze swoją rodziną czarodziejów, jak i mugoli.