Derwin umarł.

Opóźnione wieści, list który dotarł dwa dni po dacie pogrzebu, nawet głębokie uczucie żalu, nie przygotowały Morpheusa na emocje, jakie pojawiły się w nim, gdy aportował się do swojego rodzinnego domu.

Pracował daleko, na małej wysepce Simi, w okolicach Rodos, gdzie grupa angielskich archeologów odkryła siedzibę sekty Apollina, która nosiła ślady praktyki aż do późnego średniowiecza, dawno po ostatniej Delfickiej przepowiedni z 365 roku naszej ery. Miniaturowa świątynia zbudowana na podobiznę tej najsłynniejszej również mieściła w sobie dziewczęta błogosławione darem prekognicji, Pythie i to nie tylko takie znane mugolom, ale również te uznawane za prawdziwe przez społeczeństwo czarodziejów. Derwin umarł, a on myślał, że powrót będzie emocjonalnie podobny do tego dnia, gdy odeszła jego matka. Początkowo zresztą był. Napisał do ojca wyrazy kondolencji, dopiął do końca sprawę wykopalisk, nie pozostawiając żadnych znalezisk przypadkowi. Następnie przepłynął promem na Rodos, nie ufając, że odpowiednio deportuje się w okolice resztek Kolosa.

Z Rodos płynął siedemnaście godzin do Aten w mało komfortowej kajucie, wynajętej na prędce, aby jak najszybciej znaleźć się na kontynencie. W Atenach przenocował, po czym rankiem wsiadł w pociąg do Monachium. Tam musiał poczekać jeden dzień i wsiadł do Orient Express, który dowiózł go do Paryża, a stamtąd, do Londynu. Na tak długich odległościach teleportacja była nieskuteczna, a pociąg należał do preferowanych przez Longbottoma środków transportu. Do samolotu wsiąść nigdy nie zamierzał.
Gdy znalazł się w dostatecznie skrytym miejscu, aportował się, czując na skórze powoli nadchodzący zmierzch. Przeniósł się do domu.
Wtedy go uderzył z całą siłą fakt, że Derwin nie żyje.

Jego starszy brat, z którym biegali po tym ogrodzie, udawali pojedynki na patyki, wyobrażając sobie, że są potężnymi czarownikami, tutaj ćwiczyli fechtunek i rzeczywiście studiowali rzucanie czarów. Czuł, jak żółć podchodzi mu do gardła. To nie było to samo uczucie, co z matką. W jej przypadku, tak samo jak dziadków, był to swojego rodzaju porządek świata. W przypadku brata, Morpheus konfrontował się z własną śmiertelnością. Jego pokolenie zaczynało umierać i teraz będą pojawiać się częściej zaproszenia na pogrzeby, niż na śluby. Na ślubie Derwina pełnił rolę drużby. A teraz jego już nie było.

Gula utkwiła mu w gardle, gdy tak stał, odziany w żałobny kir garnituru, który wyszedł z mody mugolskiej kilka lat wcześniej. Uniósł głowę na dźwięk swojego imienia, zmrużył oczy, aby odnaleźć jego źródło po oknach domostwa i dostrzegł ruszającą się firankę, pozostałość po osobie, która wezwała jego imię.

Ruszył na spotkanie Brennie, którą poznał po głosie, bo nie zdążył zauważyć jej twarzy.

— Brenna! — Odstawił kufer na progu i rozstawił ramiona, aby uścisnąć bratanicę. Wygląd dało się łatwo skopiować, wystarczył włos, aby zmienić się kompletnie w kogoś innego, dało się oszukać każde zabezpieczenia. Zgadzał się krok Morpheusa, zgadzał się uścisk, od których nie stronił, ale przede wszystkim zgadzało się to dziwne poczucie wpatrywania się i fakt, że Morpheus mrugał bardzo rzadko. Bardzo.

Teraz też ciemne oczy śledziły znajdowanie młodej kobiety, jakby próbował samym wzrokiem dokonać sekcji, rozłożyć ją na części pierwsze i zajrzeć do połączeń układu nerwowego, aby z niego rozczytać przyszłość Brenny.

— Nie wysłałem. Wieści o śmieci Derwina dotarły do mnie za późno. Jak trzymają się dziewczynki?
Oczywiście jako dziewczynki miał na myśli córki brata, które zdecydowanie dziećmi już nie były.

Zwietrzałe papierosy oraz głębokie nuty bazy dębowego mchu i drewna z jego perfum przykleiły się nieco do koszulki Brenny, zupełnie jak nici przeznaczenia oraz powiązań pomiędzy ludźmi. Na chwilę ich aury zetknęły się w porozumieniu. Ona biczowała się, że to jej wina. On zgrzytał zębami, że nie wiedział, nie przewidział, że ciasno spleciona tkanina przyszłości nie wskazała mu odciętej nitki żywota.

Już wiele lat wcześniej zaakceptował, że nie może dostrzec wszystkiego oraz że wiedza często jest przekleństwem. Nie odwiedzał Munga jeżeli to nie musiał, wolał nie widzieć pustki w przyszłości osób leżących w łóżkach, bo i tak niczego to nie zmieniało. Chociaż i teraz pełne chaotycznych wizji rozbryzgi przyszłych zdarzeń rozchlapały się w jego umyśle, malując najbliższą przyszłość Brenny krwią i magią, nie powiedział ani słowa. Mieszkał w domu aurorów i chociaż wielu mówiło o nich magiczna policja, on widział bardziej żołnierzy. Zwłaszcza w swoim domu.

Brenna nie należała do wiotkich dam, które mogły zwichnąć sobie rękę od machania różdżką zbyt ekspresyjnie, o nie. Dużo bliżej jej było do swojej totemicznej wadery, do kobiety, która maluje usta czerwienią krwi tych, którzy jej urągają i wysyła pocałunki w stronę księżyca. Widział wielu aurorów, wielu którzy zginęli, którzy oszaleli, w każdym z nich tkwił potwór. Jeden go wychował. Po prostu jej miał też czerwoną pelerynę.

— Nie piłem porządnej herbaty od miesięcy — stwierdził, jakby przytakując na jej słowa związane z Departamentem. Pozostawił kufer w sieni, zdjął jednak wypastowane na połysk buty i ułożył je, jeden obok drugiego, w ordynku, tuż obok bagażu, noskami do ściany.

— Chciałbym tylko wybrać się na cmentarz. Pożegnać go. Co właściwie się stało? Bo z tego co zrozumiałem, zginął na służbie?
Na Simi kiepsko docierała poczta z Anglii, więc po pierwszym tygodniu zrezygnował z otrzymywania prasy, wszelka korespodencja była dostarczana na Rodos i stamtąd co pięć dni na Simi. Tak więc, miesiąc po wydarzeniach, Morpheus znajdował się w całkowitej niewiedzy o szczegółach śmierci brata.

— Pasują ci — wskazał głową na nowe blizny bratanicy, gdy słoneczne światło kuchni padło na odsłoniętą skórę kobiety. Longbottom wziął głęboki wdech, wchodząc do serca domu, która zawsze wydawała mu się zatrzymana w czasie. Tutaj zawsze zmieniał się w małego chłopca, który dopiero uczy się magii i kopie pod stołem swoich braci, strzela w nich groszkiem z widelca.
Żałoba przykryła go wyraźnie, gdy spojrzenie brązowych oczu stało się lekko zaszklone i pochylił lekko głowę. Nie spodziewał się, że będzie aż tak boleć.

Usiadł na swoim miejscu, tam gdzie siadał od dziecka, jakby przypisane siedzisko. Czasami, gdy ktoś je zajmował, stał bez słowa nad nim, niczym omen, aż owa osoba zmieniła swój wybór. Przysunął do siebie spodek, dziękując skrzatce przy tym. Zamieszał w filiżance łyżeczką, tak aby nie stukać metalem o porcelanę. Słuchał, patrząc cały czas na Brennę i nie mrugając ani razu. Dopiero gdy skończyła, opuścił wzrok na swój Earl Grey zabielony mlekiem, oczywiście bez cukru. Wypuścił z płuc powietrze, które trzymał równie długo, co spojrzenie. Aż dziwne, że jego ciało nie walczyło z tymi odruchami pełnego skupienia.

Myślał o ostatnim prezencie, jaki wysłał Derwinowi. Myślał o pierwszym. Dla niego. Od niego. Wciąż go miał. Zamierzał położyć go obok małego medalionu z puklem włosów matki i jej portretem, wykonany post mortem. Obok najcenniejszych rzeczy, tych, które bolą zbyt mocno, jeśli myśli o nich zbyt długo, więc wystawia się je na pokaz, na kominku w swoim pokoju, żeby nigdy nie musieć na nie patrzeć. W tym tkwi sekret, trzeba pozwolić przeszłości wtopić się w tapetę.

— Przywiozłem wam ouzo, wino i słodycze. Te ostatnie dla Mabel też. I kilka pocztówek.
Jego obecny nastrój absolutnie nie pasował do opalonej skóry, pierwszy raz od dawna wyglądała zdrowo. Długie spacery po porcie oraz praca na zewnątrz może nie poprawiły stanu jego zdrowia drastycznie, ale na pewno dodały mu blasku kogoś, kto spędził ostatnie miesiące i całą zimę w zdecydowanie lżejszym klimacie.

Wyciągnął zza pazuchy marynarki papierosy i zapalniczkę. Zapalił, zaciągnął się dymem i popił go bawarką z pewnego rodzaju ulgą.

— Przyjmę towarzystwo. Ciało nie było mu już potrzebne, nie przejmuj się powłoką, chociaż pewnie musiał to być straszny widok. Wiesz co to jest czy dowiem się z Departamentu?

Przez chwilę milczał, znów mieszając.

– Wyobraź sobie, że jesteś pierwszą starożytną osobą, która zdaje sobie sprawę, że ocean i łzy smakują tak samo. Wyobraź sobie, że twój smutek i fale mają ten sam smak.

I wtedy dopiero sięgnął po łyżkę i zaczął powoli jeść.

Coraz bardziej żałował, że nie było go w domu aż tak długo, że zdecydował się na delegację w takim czasie. Tak daleko. Nawet jeśli teleportacja nigdy nie stanowiła dla niego problemu, pojawiał się jak upiór z cichym pyk, zupełnie nieporuszony miażdżącym wrażeniem ściskania i zwijania czasoprzestrzeni, to tak długie dystanse przekraczały dystanse nawet najpotężniejszych czarodziejów.
Znał ten sposób opowiadania. Brenna mówiła o tym, co się stało, nie wspominając o tym, jak bardzo to bolało, jednak jakby wierzyła, że musi istnieć jakiś sposób na opatrzenie ran bez otwierania ich na nowo. Nazwanie bólu bez zapraszania go z powrotem do siebie. On wątpił, że istnieje, ale jeśli Brenna go odkryje, przyjdzie po poradę.

— Płacą ci chociaż czynsz? — zapytał, przekrzywiając głowę na wieść o zakupionej nieruchomości, dość specyficznej, pół żartem, dla rozładowania nieco napięcia. W końcu to wynajmujący mieli wysysać siły życiowe z klasy roboczej, której nie było stać na wykupienie własnego mieszkania.

— Bardzo dobrze. Morze zapomina i wybacza, ogień nie ma takiej łaskawości w sobie. — A powietrze tylko go podsyca. Oboje w swoim solarnym położeniu nosili symbol Gemini, dwojakiej natury, powietrznego znaku zodiaku. Gdyby nie postawił dawno temu wyraźnej linii swojej ciekawości na rodzinie, nawet jeśli czasami jego krew wrzała, wtrącając do więzienia jego umysłu niechciane informacje, nigdy nie szukał przyszłości najbliższych, czy to w kartomancji czy w horoskopach urodzeniowych i mapie gwiazd. Nie chciał wiedzieć pod jakimi gwiazdami byli zrodzeni Longbottomowie.
Może nadszedł czas, aby to zmienić?

— Rozejrzę się w tej sprawie. Nie zamierzam wyjeżdżać już w najbliższym czasie.
W trakcie swojej podróży pociągiem, zdecydował, że fakt śmierci brata posłuży mu również do tego, aby pozostać dłużej na ojczystej ziemi, a niepokojące informacje od Brenny tylko go utwierdziły w tej decyzji. Terroryzm Riddle'a, śmierć Derricka, dziwne zjawy niosące postrach pośród czarodziejów, a to tylko magiczny świat. Krwawa Niedziela w Irlandii czy masakra na lotnisku Lod dwa dni temu, u mugoli też nie działo się dobrze. Świat drżał w posadach, obawiając się kolejnej wojny, nie wiedząc, że ta już trwa.

O naszą i ich wolność.

Potrawka smakowała tak jak zwykle, czyli doskonale. Tęsknił za znajomymi daniami, kuchnią Malwy i angielską herbatą.

— W dni jak te wolałbym nie widzieć tego, co nadejdzie, aż tak jasno.

Nie dziwił się Erikowi. On miał swoje problemy, obciążany wizją stania się głową rodu w przyszłości, zwłaszcza teraz, gdy jego wuj zginął. Śmierć nadeszła ot, tak, nagle, bez zapowiedzi, bez czasu na pożegnanie, na uświadomienie sobie, że nadchodzi. To, że ojciec Morpheusa może niedługo umrzeć, było dość wiadome. Matka Morpheusa odeszła, a Godryka spowiła biel siwizny i postępująca starość. Jego dzieci już nie były najmłodsze, ich dzieci były dorosłe. Śmierć seniora rodu nadchodziła, niemal pewnik, tutaj umysł był pogodzony. Nadal smutny, nadal tragiczny emocjonalnie, lecz porządek życia. Nikt nie powinien grzebać swoich dzieci. Właśnie dlatego nie chciał mieć swoich.

Zawsze powtarzał usilnie, że chce skupić się na swojej karierze zawodowej, że reszta jego rodzeństwa ma już dzieci, Brenna urodziła się, gdy był jeszcze w szkole, więc ślub nie jest mu do niczego potrzebny. Miejsce, do którego zmierzał, było tylko dla niego, i dla niego jedynie. Mgliste przestrzenie Departamentu Tajemnic, to co nieodkryte, to co w przyszłości. Liczył jedynie, że nie stanie się Cassandrą, księżniczką o darze profetycznym, której nikt nie wierzył.

— Masz jeszcze gdzieś kopię? Chętnie przeczytam, co też mój bratanek wypowiada, kładąc na moim czole tarczę do celowania — zaśmiał się, bo chociaż uważał, że nie powinno się zbyt pochopnie wypowiadać na różne tematy, był dumny z Erica, za to, że tak wyraźnie stawia granicę między spaczonymi jednostkami o wrogiej ideologii od nich, którzy mogliby zostać uznani za sprzymierzeńców tego terroryzmu.

I jemu Brenna kojarzyła się z ogniem, nawet jeśli zodiakalne należała do powietrza. I tutaj była ta dwoista natura, pomarańczowy to słoneczniki, to papryka, to cynamon, to brąz, to rozproszone światło słoneczne, ale to także rdza, to trucizna i to przede wszystkim ostrzeżenie. Pomarańczowy jest z natury kolorem, który mówi „Jestem piękny, ale na Boga, nie dotykaj mnie". Jej blizny o tym mówiły, roztrzaskane gwiazdy w srebrze i czerwieni, ordery prawdziwej waleczności, silna sylwetka i równie silny charakter.

— Kochanie, nigdy nie miałaś być Atlasem. Odłóż na chwilę świat. Obiecuję ci, że nie upadnie — powiedział do niej cicho, sięgając swoją dłonią ku jej przez stół, aby ją uścisnąć. Wdrożyła go właściwie we wszystko. Miała dopiero dwadzieścia siedem lat, a całą sobą tkwiła w czarodziejskiej wojnie i rozdrabniała się na zadania w swojej pracy, dziwności świata, który szamotał ich życiami, bez względu na to, co działo się w problemach czynionych ludzką ręką.