Alice jak tylko się dowiedziała, że będzie mogła trochę pomachać mieczem wybłagała u swojego wujka, aby mogła jeszcze zostać u Franka na noc, aby być na czas i mieć pewność, że się nie spóźni. Pół nocy nie przespała oczami wyobraźni machając szpadelką, aby stoczyć pojedynek z Frankiem na cukierki i czekoladę. Jedno z nich dostanie czekoladę, a drugie cukierki – nie będzie przecież walczyć ze swoim najlepszym przyjacielem na śmierć i życie. Za bardzo kochała Franka, aby móc mu zrobić krzywdę. Jasne, czasem się z niego pośmiała, ale no nie przesadzajmy – kochała go. Obudziła się jako pierwszy, wskoczyła w swoje ulubione ogrodniczki, narzuciła pod spód żółtą koszulkę i wciągnęła wygodne trampki. Pognała natychmiast do pokoju Franka i nie pukając nawet wparowała do środka ściągając go brutalnie z łóżka i wyrzucając na chłód pokoju.

– Wstawaj leniu! – zawołała – Brenna nie może długo czekać, no chodź – gdy już była pewna, że ten nie uśnie drugi raz wyszła z pokoju, aby mógł się w spokoju przebrać. Już nie raz widziała go w piżamie, bo często budziła go w Hogwarcie, gdy za długo spał w weekendy. Zeszła na dół, a tam spotkała skrzatkę Longbottomów. Poprosiła ją o herbatę i jednen tost dla siebie i Franka. Opowiedziała jej o tym, że dzisiaj będą mieli trening z Brenną i, że Frank to okropny leń, bo mają jeszcze godzinę czasu do umówionego terminu, a on nadal śpi. Była wręcz oburzona. Zapytała nawet skrzatkę, czy może jej pomóc, ale ta koniecznie chciała sama to zrobić, więc Alice grzecznie czekała na herbatę. Gdy w końcu wszystko stanęło przed nią szybko pochłonęła swoją porcję, a potem pojawił się Frank.

Alice nie zamykała się buzia. Opowiadała o wszystkim i o niczym, aż w końcu Frank był gotowy i mogli pójść do sadu. Rudowłosa dziewczynka podskakiwała jak mały chochlik obok swojego przyjaciela delikatnie się już rozgrzewając, a gdy dostrzegła Brenne pomachała jej energicznie i w tym czasie jednak z jej sznurówek się rozplątała, a Alice padła na ziemię jak placek.

– To było zamierzone! – zawołała i zawiązała szybko buta, tym razem porządnie. W końcu dotarła na miejsce spotkania i przywitała się z ciocią Franciszka.

– Już zjadłam głupolku – odpowiedziała zaspanemu chłopakowi, gdy dołączył do niej na śniadaniu. Poczekała niecierpliwie, aż zje. W zaspanym Franku było coś urokliwego, że jak na niego patrzyła to po prostu chichrała się pod nosem jak nienormalna. Dźgała go czasami w bok, gdy się zamyślił, aby wrócił do przytakiwania, aż w końcu był gotowy iść do Brenny.

Jej wzrok skupił się na broni, którą trzymała Brenna. Jej wujek też potrafił się pojedynkować taką bronią, ale nigdy nie myślała o tym, aby się tego od niego uczyć. W sumie Alice co chwile miała nowe zainteresowania, co chwilę szukała czegoś nowego do nauki, poznawania świata. Rok temu interesowała się malarstwem i całe wakacje chodziła umazana farbą. W tym roku chciała być wojownikiem, aby obronić swoją rodzinę i przyjaciół przed podłymi osobami, które zakłócały spokój magicznej społeczności. Alice może i była dopiero młodą nastolatka, ale czytała gazety, słuchała rozmów starszych uczniów i czasami podsłuchiwała rozmowy dorosłych, którzy znajdowali się wokół niej. Wiedziała o ataku na Beltane, o tym, że w Dolinie zrobiło się niebezpiecznie. Nie wiedziała na jaką skalę, bo nikt nie chciał zdradzać jej szczegółów, a gazety nie zawsze mówiły pełną prawdę, więc żyła w irytującej niewiedzy.

– Dziękuję – odpowiedziała, gdy ta zawiązała jej buty. Na jej twarzy pojawił się rumieniec, bo odrobinę Brenna tym gestem ją zawstydziła. Nie lubiła swojej niezdarności, zdecydowanie lepiej radziła sobie na miotle. Tam nie musiała chodzić, siedziała przytulona do kija i lawirowała między powietrzem i tłuczkami, które śmigały po przestrzeni wokół niej. Tu na dole było zdecydowanie więcej zmiennych niż by mogła sobie zliczyć, wiele rzeczy ją rozpraszało, a to jakiś motylek, a to ktoś coś do niej krzyknął z dwóch różnych stron i tak to wyglądało, że nie dawała sobie rady utrzymać się na równych nogach.

Gdy Brenna opowiadała jej o szabli i szpadzie śledziła jej ruchy uważnie. Czekaj, czekaj. Czym się dźgało? Mieczem się cięło tak? Pewnie tak samo jak maczetą do zbyt dużych chwastów.

– A można walczyć w powietrzu? – za chichrała się cicho ze swojego żartu. Miała nadzieję, że Frank ją zrozumie. – Tam jestem zwinna – wyszczerzyła się. Wzięła od Brenny szpadę i obejrzała ją uważnie. Była śliczna, a potem jej wzrok padł na Franka. W końcu on mógł ją czegoś nauczyć nie? Pierwszy raz chyba byli w sytuacji, gdy to jej przyjaciel dowodził i wymyślał, co Alice ma zrobić.

Alice raczej widziała siebie kogoś w połowie leczącego, ale też broniącego. Nie usiedziałaby na miejscu wiedząc, że komuś mogłaby się dziać krzywda, chciała lecieć, walczyć, stawać w obronie słabszych i już nie raz przywaliła jakiemuś Ślizgonowi za dręczenie uczniów muglskiego pochodzenia. Nie wychodziła z takich sytuacji bez szwanku, więc leczący Frank był idealną połówką jej istnienia. Czasami wychodziła z inicjatywą rozmów, zagadywania i rozwiązywania problemów bez siły, ale często to nie działało na takie osoby.

Gdy do jej ręki wpadła broń pozwoliła Frankowi na ułożenie jej dłoni i sposobu trzymania jej. Na jej policzkach nadal malowało się zawstydzenie, ale tym razem spowodowane tym, że to jej przyjaciel dobierał jej to, co ma robić. Role się odwróciły, a Alice totalnie wyrwało z papci, gdy chłopak dotykał jej dłoni. Nie żeby się już nie trzymali za ręce. Greengrass nie raz targała go po Hogwarcie, czy Dolinie trzymając za dłoń, ale teraz była inna sytuacja. TO FRANK DOTYKAŁ JEJ DŁONI. Poczuła dziwny prąd i chichrała się znowu cicho oraz nerwowo.

– To brzmi kusząco, ale masz rację Franku, najpierw ziemia, potem niebo – to zdanie mogłoby zabrzmieć groźnie, gdyby nie było wypowiedziane przez Alice, która nie za bardzo była świadoma tego jak mogły one brzmieć dla osoby dorosłej. 

Próbowała uspokoić rozkołatane serce słuchając tłumaczeń Brenny. Starała się powtarzać jej ruchy, trzymać odpowiednio szpadę jak pokazał Franek, ale jeszcze jej tak dobrze nie wychodziło. Podziwiała to jak jej przyjaciel sobie z tym radził i w serduszku czuła, że zaczynało jej się to podobać. Może częściej będą się razem w to bawić, uczyć się walczyć? Byłby to jedyny sport, który mogłaby z nim dzielić. W Quidditchu Frank nie był dobry, więc może szermierka będzie dla nich?

– Dobrze? – zapytała, ale jej postawa nie była stabilna, chwyt nie był odpowiednio mocny, ale był też zdecydowanie za sztywny. Łatwo będzie można ją wywrócić. Spróbowała nawet powtórzyć to, co zaprezentowała Brenna, ale omal się nie wywróciła. Z jej ust wydostał się jedynie śmiech. – Z czasem będzie łatwiej, nie? – spojrzała na pozycje Franka, była ona lepsza od jej. Eh, ale mu zazdrościła. Pewnie on dzisiaj wygra.