Nooooo, Felix, NOOOOO

To nie tak, że była… NO DOBRA, Elaine była cholernie lekkomyślna, naiwna i ufna. Uwielbiała wszelkiego rodzaju kłopoty, przygody i znajomości. Nie potrafiła przejść obojętnie obok dziwnego człowieka i nie zapytać o to dlaczego jest smutny, albo nie pomóc zejść kotu z drzewa, który okazuje się być jakimś animagiem. Kochała ludzi, kochała ich poznawać, ale kochała też nowe miejsca, więc prędzej czy później zaciągnęłaby Felixa w jakieś nieodpowiednie miejsce. Znalazła pod jednym z barów nóż Flynna, dalej jakieś zapalniczki, kurtkę, drugiego buta, ale niekoniecznie do pary z tym Felixowym. Znalazła też miskę, którą ktoś jej ukradł z jej wozu i wiele innych rzeczy, które należały do Bellów. Gdy Felix przeczesywał jeden z barów Elaine zajęła się jednym bezdomnym, który miał na sobie koszulę Alexa. Wymieniła się z nim za łyżkę drewnianą do zupy. Wszystko lądowało w koszyku, gdzie miała kanapki, które wcześniej przygotowała w wozie. Chyba powinni zacząć grawerować ich wszystkie rzeczy i wyszywać ubrania opisując adresem Bellów, bo byli niemożliwi w rozrzucaniu tego wszystkiego po mieście.

W końcu dotarli do lasu, gdzie Elaine nawet się nie zawahała tylko weszła między drzewa. Tam też znalazła kilka rzeczy, ale z czasem odkryła, że jednak się zgubili. Czuła, że Felix był sfrustrowany, ale bawiło ją to trochę. Gdy dotarła do szachownicy oczy aż się jej zaświeciły w zachwycie. Weszła na nią jako pierwsza i wspięła się sprawnie na konika. Szybko jednak odkryła, że miejsce było najwyraźniej zaczarowane. Uśmiechnęła się przepraszająco do jej przyjaciela, a gdy chciała zsunąć się z konia ten zarżał głośno i poruszył się niebezpiecznie.

– Kurwa, Felix, ja też – przedrzeźniła go i skuliła się, gdy miecze wystrzeliła w stronę Felixa. – Uważaj, nie ruszaj się – rzuciła. – Mam nadzieję, że nie. Chcesz kanapkę? – zapytała patrząc na swój koszyk zawierzony na uchu konia.

Wiedziała, że nie było to zabawne, ale tak reagowała na stres i zagrożenie. Po prostu je bagatelizując i zajadając kanapkami, a raczej karmiąc innych dokoła, bo sama nie była teraz w stanie nic zjeść. Było jej wstyd, że weszła na szachownicę, ale wyglądała tak pięknie i magicznie w tym miejscu, że nie mogła się powstrzymać, aby tam wejść. Nie potrafiła grać, ale zawsze chciała się tej gry nauczyć. Najgorsze, że to był jedne z najgorszych momentów do tego. Spojrzała na Felixa mając nadzieję, że ten coś wymyśli. Był przecież sprytny, nie? Gdy ten zaczął gadać Elaine zamrugała kilka razy słuchając tego, co mówił. Dziewczyna nie była zbyt bystra jeśli chodziło o takie rzeczy. Ugotuje ci perfekcyjnie doprawione danie w kuchni, ale nie zrozumie wywodu na temat Hogwartu i tych szachów.

– Feliiiix! Nooo! Nie stresuj mnie! – krzyknęła na niego rozglądając się i zasłaniając na chwilę uszy, gdy jeden z białych pionków poruszył się do przodu. – On jest na polu z literką z mojego imienia i to jest chyba pole cztery – powiedziała patrząc na to, gdzie pojawił się pionek przeciwnika. – Mogę postawić tego samego pionka na tym polu przed nim? Czy jak? Poruszył się o dwa pola? Nasz też ma się tak poruszyć? – zapytała patrząc na Felixa podrygując nerwowo nogą. – To by było pole pięć? Czy musze powiedzieć numer pola naszego pionka, a potem tego na który ma iść?

– OKEJ, OKEJ. NIE STRESUJ BŁAGAM. OGARNĘ TO! – krzyknęła jakby do niego nie dotarły jego słowa. Sięgnęła do koszyka i wsunęła w usta cukierka z czekolady, którego zjadła nerwowo podrygując nogą. Okej, okej. – Pionek 7 E na pole 5 E – krzyknęła zasłaniając oczy i słuchając, czy coś się dzieje. Po chwili odsłoniła jeden palec, aby patrzeć jednym okiem. Pionek stanął na polu przed tamtym, ale nic się nie zadziało. Podskoczyła w siodełku zadowolona i zaśmiała się dumnie patrząc na Felixa.

– Udało się! Co teraz? – zapytała przyglądając się chłopakowi z uwagą, a potem figurom z przeciwnika. Jej umysł znowu się rozproszył, bo zaczęła się zastanawiać nad tym kto to tu umieścił i jaki był w tym cel. Dziwne. – Jak myślisz skąd się tu to wzięło? Co trzeba robić, aby przegrać? Albo co trzeba zrobić, aby wygrać? Przypomnisz mi jak się nazywały te literki w alfabecie po kolei? Nie chce popełnić błędów, że ce pomylę z e, czy coś... heh – wyszczerzyła się przepraszająco.

Miała wrażenie, że głowa jej pęka jak Felix jej to wszystko opowiadał. Miała wrażenie, że zaraz zemdleje z tego stresu, czuła już jak pachy się jej pocą. Czemu nie było tu Alexa. On na bank potrafił grać, na pewno by wygrał te partię i mogliby pójść do domu. Brzuch zaczynał ją okropnie boleć, a Felix dalej gadał. Rzuciła mu na podłogę, na jego pole cukierka, aby zjadł na zaspokojenie nerwów. Powtórzyła za nim alfabet planszowy i spojrzała na ruch przeciwnika. Pojechał pionkiem 2A na 3A, więc ona powinna zrobić ten sam ruch.

– A7 na A6 – powiedziała głośno drżącym ze strachu głosem. – Może w następnym ruchu spróbujemy stracić jakiegoś pionka? Ale nie wiem jak to zrobić. Jak one się biją? – zapytała niepewnie nawet nie wiedząc, czy tak się powinno mówić. Pionki się biją, czy zrzucają? Co one właściwie robią. – Felix, to jakieś popieprzone. Przepraszam, że nas w to wpakowałam. Już nigdy nie będę robić takich rzeczy, zostaję w kuchni! – krzyknęła, ale oboje wiedzieli, że była to bzdura. Ile razy już mu naobiecywała, że będzie myśleć nim wpakuje się na jakieś zaczarowane plansze, czy do dziwnych drzwi w środku lasu?

Elaine nie potrafiła planować swoich kroków. Zawsze podążała za białym królikiem i nigdy nie czuła się źle w tej roli. Zawsze poznawała tak nowych ludzi, nowych przyjaciół, nowe zabawy i miejsca. Uwielbiała chaos i spontaniczność. Jakby zaczęła uważać na to, co robi nie byłaby sobą. Nie byłaby tą słodką, lekkomyślną Elaine Bell.