Unosi. Czy Warren została duchem? Oczy Morpheusa zrobiły się jeszcze większe na tę wiadomość, ale nie zamierzał poddawać się i ewentualnie spotkać z duchem koleżanki z roku. W końcu nie mogła być taka zła jako duch, prawda? Próbował uziemić się w chwili, gdy szedł, krok za krokiem w stronę damskiej łazienki i nie panikować. Przede wszystkim złamie sanctum tego miejsca, przeznaczonego tylko dla żeńskiej części uczniów. Nie, przede wszystkim idzie zobaczyć martwą dziewczynę. Serce waliło mu w piersi, mózg jeszcze nie łączył do końca faktów, siłując się ze skrawkami informacji, nie próbując ich przetwarzać, aby nie wpaść w panikę.

Gdy zobaczył ciało Marty, zrobiło mu się niedobrze i ciarki przeszły mu po plecach. Musiał powstrzymać odruch wymiotny i spazm, który zgiął go prawie w pół.

Olivia nie kłamała i Krukonka była martwa. Przez chwilę on stał jak spetryfikowany w miejscu, nie mrugając, aż dotarł do niego zapach towarzyszący śmierci, wtedy mimowolnie zatkał usta, aby stłumić smród wydzielin z ciała martwej rówieśniczki. Nie było wątpliwość co do tego, że tutaj już nikt nie mógł nic zaradzić. Cofnął się o krok do tyłu, ale wtedy w całym szoku ujrzenia sceny zbrodni, przypomniał sobie o tym, że Hornby widziała ducha.

— Marta? — powiedział, ciszej niż zamierzał. Jego głos poddał się i wyszedł bardziej piskliwy, niż powinien, jak w czasie mutacji, którą przeszedł dwa lata wcześniej. Chociaż próbował być odważny, strach przybywał coraz bardziej, razem ze świadomością swojej niemocy oraz słabości. Należał tylko do uczniów, był tylko czwartoklasistą, nikim potężnym, nie prefektem nawet. Różdżka mu prawie wypadła z ręki. To nie tak, że nigdy nie widział martwej osoby, żegnał się ze swoją babką, te doświadczenia różniły się jednak diametralnie. Nie było tu żadnego poszanowania dla śmierci, żadnego zachowania godności ciała. Groteska i tragedia.

I z jakiegoś powodu pierwszą rzeczą, jaką pomyślał, było: Marta raczej już nie skończy swojej części zadania domowego.

Co powiedzieć komuś, kto właśnie umarł? Nie uczyli tego na żadnym przedmiocie. Na nic zdawały się regułki wpajane przez matkę, bo zwykle czternastolatkowie nie muszą mierzyć się z nowopowstałymi duchami, zwłaszcza z duchami swoich rówieśników. Wpatrywał się w Martę, przerażony. Nie widział jej przyszłości i to uderzyło go najbardziej. Ona już jej nie miała. Nie należała do tego planu istnienia, chociaż jeszcze niedawno mógł zobaczyć przebłyski przyszłych nastoletnich dramatów. Przypomniał sobie o Diable, który zawitał w jego talii tego ranka.
W swej istocie wiąże się z tematami władzy, kontroli, pokusy i zniewolenia. Wskazuje na negatywne zachowania, które powstrzymują nas, takie jak uzależnienie, strach lub zwątpienie w siebie. Zostają uwięzieni w niekończącej się spirali negatywności. I w takiej utknęła właśnie Marta.

— Fianna pobiegła po dyrektora i... Ja... Marta... Kto ci to zrobił? Czy to była Olivia? — zapytał, starając się nie patrzeć na ciało, a na półprzejrzystą postać w okularach, której nikt nie lubił. Starał się nie myśleć o tym, że i on sam nie był najlepszym kolegą, że nie jest w stanie powiedzieć kilku miłych słów na jej temat i jak bardzo się boi, że będzie następny. Nogi miał jak z galarety i obawiał się, że jeśli zrobi krok w którąś ze stron, to nogi się pod nim załamią.

Połączenie kart Diabła i Dziesiątki Mieczy jest potężnym przypomnieniem, aby uwolnić się od tego, co cię powstrzymuje i iść naprzód w kierunku nowych początków. Dlatego właśnie zapytał:

— Dlaczego zostałaś?[

Wtedy jeszcze nie wiedział, że jest to absurdalne i niegrzeczne pytanie.

Smutek każdej osoby jest tak wyjątkowy, jak jej odcisk palca. Ale to, co łączy wszystkich, to fakt, że bez względu na to, jak się smucą, mają wspólną potrzebę, aby ktoś był świadkiem ich smutku. Nie oznacza to, że potrzeba kogoś, kto spróbuje go złagodzić lub zmienić. Potrzeba, aby ktoś był w pełni obecny wobec ogromu straty, bez próby pocieszenia. Gdy jesteśmy w żałobie, musimy czuć, że smutek jest uznawany i odzwierciedlany przez innych. Jednak w naszym zagonionym świecie żałoba została zminimalizowana i odkażona tak jak śmierć.

— Marta? Co... Kto ci to zrobił. Co widziałaś? — Morpheus brzmiał na zdesperowanego. Mógł być odważny, bo odważnym można być jedynie, gdy jest się przerażonym, ale nadal był jedynie chłopcem z różdżką, który obawiał się o własne życie. Najpierw ostrzeżenia, petryfikacje, następnie prawdziwa śmierć. Czuł, jak łzy zaczynają tworzyć się w jego oczach, rozmywając jeszcze bardziej obraz ducha Marty, który zdecydowanie próbował odejść. Chciał ją zatrzymać na tyle, aby zdążył ją zobaczyć dyrektor. Nie wiedział jeszcze, jak działają duchy.

Wiedział, dlaczego nie mógł zobaczyć dla niej karty Śmierci bardziej dosadnie, niż w jakichkolwiek naukach. Ponieważ Śmierć jest zmianą, która ciągnie za sobą nową przyszłość. W kartach Śmierć przychodzi do króla i zmiana, która nastanie, nie dotyczy jego samego tak mocno, jak tych, którzy pozostają na ziemi. Tak, Warren przeszła zmianę, lecz ta zmiana była ostateczna, nie niosła za sobą niczego innego, bo duch zmaterializowany nad ciałem nie urośnie, nie dojrzeje, nie zmieni się, jest tylko wspomnieniem, jak chrząszcz w bursztynie, bez przyszłości, w zawieszeniu.

Śmierć jest nieunikniona, ale tylko ona czyni świat czytelnym, zrozumie to dopiero wiele, wiele lat później. I ten język, zapisany w pragnących, łamliwych ciałach, jest rozumiany przez wszystkie istoty jednakowo. Śmierć, która czeka nas wszystkich, jest jedyną rzeczą, która czyni ten świat sprawą zbiorową. Metabolizm przekształca materię w naszym kolektywnym ciele. A jej wrażliwość łączy nas w zbiorowego ducha.

Aż do tego momentu nie zastanawiał się, co się dzieje po śmierci i jak to jest być duchem. Zrozumiał, pojął szybko, patrząc na Martę, że nikt nie wie, oprócz zmarłych, a próba kradzieży wiedzy, do której tylko oni mają prawo, jest niewiarygodnie niegrzeczna. Pewnego dnia po prostu się dowie i nie ma sensu się tym martwić, dopóki oddycha i jego śmiertelna spirala trwa.

Nauczyciele nadchodzili, a on był na krawędzi rozpłakania się. Wyprostował się, pociągnął nosem, aby dodać sobie animuszu i ugryzł się w wargę, aby się opanować. Poczuł żelazo krwi, pierwszy raz ten zapach roztoczył się w tej scenerii i miał umknąć niezauważony.