—07/08/1972—
Pola na obrzeżach Little Hangleton
Erik Longbottom & Geraldine Yaxley

Lato przyniosło wiele zmian. Niektóre konsekwencje po wydarzeniach podczas Beltane nadal dawały o sobie znać. Geraldine doszły słuchy o różnych, dziwnych przypadkach. Miała sporo zleceń, no i te nieszczęsne widma w Dolinie. Sporo się działo, ostatni czas był dla niej naprawdę pracowity, bo coraz więcej osób potrzebowało łowcy potworów. Cieszyło ją to, ale również nieco martwiło. W końcu sama nie będzie w stanie złapać ich wszystkich, a szkoda by było, żeby komuś stała się krzywda przez to, że nie miał kto im pomóc. Profesjonalistów, jak ona było coraz mniej. Czarodzieje woleli ciepłe posadki w ministerstwie, nie wszyscy chcieli sobie brudzić ręce w błocie.

- Też nie widziałam czegoś takiego, przynajmniej nie w Anglii, może w Egipcie dawno temu, ale nie tutaj. - Miejsce wyglądało, jak istne pobojowisko, jakby komuś nie udał się tutaj jakiś eksperyment, może wybuchł nieudany eliksir, albo ktoś się uczył rzucać bombardy, ale mu nie wyszło.

- Nie wiem tylko po co ktoś miałby to robić, mam wrażenie, że ziemia daje znać o swoim niezadowoleniu. - W końcu w czarodziejskim świecie trwała wojna, może i natura miała tego dosyć? Kto właściwie wiedział, jak dokładnie działał ten świat.

Z tego, co opowiedział jej Erik, to wydarzyło się to praktycznie z dnia na dzień. Nie miała pojęcia, jak mogło do tego dojść. Trzęsienie ziemi? Tylko jakim cudem, zazwyczaj zdarzały się one w miejscach, w których stykały się ze sobą różne płyty tektoniczne. Miała wrażenie, że coś kryje się w głębi i nie stało się to samo. Dobrze by było sprawdzić teren i ustalić, co lub kto za tym stał. Z entuzjazmem przyjęła propozycję Erika, chętnie towarzyszyła mu w oględzinach terenu. Cieszyło ją to, że ufał jej na tyle, że postanowił skorzystać z jej pomocy. Zaufanie w czasach, które trwały nie było czymś oczywistym.

- Sklątki? Jeśli one byłyby za to odpowiedzialne, to musiało by być ich tutaj baaardzo dużo, nie spotkałam się jeszcze z takimi ogromnymi szkodami w miejscach w których one bytowały. - Nie wydawało jej się, żeby to one zaszkodziły temu miejscu, jednak może to była jakaś anomalia? Nie powinni wykluczać póki co żadnej wersji. - Wielki kret? Tak właściwie, to kto wie, co może siedzieć pod ziemią. - Było to jakieś podejrzenie, tyle, że przez lata swojej łowczej kariery też jeszcze nie spotkała takiego stworzenia.

Geraldine rozglądała się po okolicy w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów. Co chwila nachylała się nad ziemią, żeby sprawdzić, czy uda jej się znaleźć jakikolwiek trop, czy znak.

- Po co ci ktoś z biura kontroli nad magicznymi stworzeniami, jeśli masz mnie? - Rzuciła zaczepnie, widać było, że jest pewna siebie i nie zamierza komukolwiek już teraz przekazać tego zadania skoro się tutaj pojawiła. Nie spocznie dopóki nie znajdzie sprawcy winnemu temu całemu zamieszaniu. - Właściwie to dobrze, jeśli to coś działała w nocy, to teraz pewnie śpi, nie powinno nas zaatakować, jeśli będziemy w miarę cicho. - Pewnie też bardzo się zirytuje, gdy się obudzi, ale o tym wolała nie wspominać Erikowi.

Geraldine była przygotowana do działania, miała na stopach ciężkie buty ze smoczej skóry, mimo gorąca jaki panował na świeżym powietrzu. Warunki w jakich się znaleźli nie miały jednak litości. Spodnie też wolała ubrać długie i skórzane, czego trochę żałowała, bo zaczynały jej się kleić do tyłka, ale nie ma zmiłuj, dobrze ze nie wzięła swojego płaszcza, bo może i dodawał jej uroku, ale by się w nim chyba ugotowała. Przy pasie miała srebrny sztylet, z którego korzystała podczas polowań, chociaż bała się, że może nie wystarczyć, aby pokonać to, co czai się pod ziemią. Takie stworzenia miały raczej grube pancerze, ale nie bez powodu potrafiła też przecież czarować.

Co widzi Ger?

Ach, Ger, Ger, Ger... Wystarczyło parę minut w okolicy, abyś wyciągnęła z widocznych zniszczeń dosyć prosty wniosek: cokolwiek doprowadziło pola do takiego stanu, musiało być wielkie i rozjuszone. Po przyjrzeniu się ziemi dostrzegasz wyraźne ślady świadczące o tym, że monstrum mogło miotać się z jednego zakątka pól uprawnych w drugie. Ruchy były proste i zdecydowane. To coś przemieszczało się głównie po liniach prostych. Nie wykonywało gwałtownych skrętów, nie zmieniało kierunku poruszania się. Zwierzę spędziło tu dłuższy czas i zadeptało własne ślady, doprowadzając uprawy do ruiny. Resztki tropów, jakie pozostały na grudach ziemi były na tyle poszarpane, że nie byłaś w stanie rozpoznać konkretnego gatunku zwierzęcia. Zapadnięta ziemia mogła jednak świadczyć o sporym ciężarze stworzenia.

Sporo się działo w Wielkiej Brytanii, dla Geraldine był to jeden z nielicznych powodów, żeby zostać na miejscu. Trochę brakowało jej podróży, jednak czuła, że to dobry moment, żeby kręcić interesy w Anglii. Korzystała z okazji, wiele rzeczy aktualnie miała podsunięte pod nos. Cieszyła się, że może dać się zauważyć, a nóż widelec przyniesie jej to efekty w przyszłości. W końcu jak zobaczą, że jest precyzyjna, to będą do niej przychodzić z kolejnymi interesami, a rodzinny biznes będzie się kręcił. O to jej chodziło, przede wszystkim, chciała, żeby ojciec był z niej dumny i zauważył, jak bardzo angażuje się w rodzinną spółkę. Zresztą, jako jedyna z latorośli, jej bracia nie byli specjalnie udani pod tym względem. Może nie układało jej się w ogóle w życiu osobistym, jednak praca, tutaj zawsze miała same sukcesy, chociaż na tę dziedzinę życia mogła liczyć.

- Na przystojnych Egipcjan. - Zażartowała, chociaż po chwili zmieniła ton na zdecydowanie bardziej poważny. - Sfinksy i mantykory, ale to nie wygląda jak dzieło ktoregoś z tych stworzeń. - Na całe szczęście, bo były one bardzo niebezpieczne, chociaż patrząc na to, jak zdemolowana była ziemia mogli spodziewać się czegoś równie niebezpiecznego. Przynajmniej będzie śmiesznie, może uda im się przeżyć bliskie spotkanie z mieszkańcem tego terenu, Ger lubiła walczyć z silniejszymi od siebie przeciwnikami, to zawsze przynosiło ogromną satysfakcję.

- Słyszałam o Dolinie, chociaż nie jestem na bieżąco, ale wy tam mieszkacie, pewnie dużo więcej widzieliście i słyszeliście? - Ona bywała jedynie od czasu do czasu, kiedy ktoś ją poprosił o pomoc. Na pewno nie wiedziała więc o tym wszystkim, co się wydarzyło. Sporo widziała, gdy przeszukiwała las po sabacie, sądziła jednak, że na pewno działo się więcej niż wielkie, spadające z nieba pająki, czy widma.

- Może tak się Matka Ziemia wkurwiła, że już nie patrzy i gniewa się jak leci. - Skoro anomalie pojawiały się w różnych miejscach, mogło być to prawdopodobne, chociaż Gerry nie do końca wierzyła w takie dyrdymały.

- Miałam kłamać? - Odparła niewinnie, przecież wiedział, że nigdy nie kłamała. Nie zamierzała go oszukiwać, wolała, żeby Erik był gotowy na wszystko. Kto wiedział, co może mieszkać pod ziemią. Tak to by jeszcze miał do niej pretensje, że go nie ostrzegała. - Nie sądziłam, że taki duży, odważny, wilkołak wystraszy się jakiegoś wyrośniętego kreta. - Zachichotała, bo niesamowicie ją to rozbawiło.

W przeciwieństwie do swojego towarzysza panna Yaxley wydawała się w ogóle nie odczuwać strachu. Była to jej wada, a zarazem zaleta. Nie czuła, kiedy warto odpuścić, miała tendencje do głupiego ryzykowania życia, bo uważała, że zdobędzie nowe trofeum. Oczywiście teraz czuła większą odpowiedzialność bo był tutaj z nią Erik, więc musiała mieć pewność, że chociaż on wyjdzie z tego cało, bo wiele panien mogłoby zejść na zawał gdyby się dowiedziało, że wyzionął ducha.

- Oczywiście, nie muszę się zachowywać do końca humanitarnie i najważniejsze, nikt nie patrzy mi na ręce. [b] - Mrugnęła do niego porozumiewawczo. Zastanawiała się, czy wie w co do końca się wpakował wchodząc z nią we współpracę, bo Gerry działała raczej nie do końca szablonowo. No nic, jak mu się nie spodoba, to nie zabierze jej ze sobą kolejny raz. [b] - Cieszę się i polecam na przyszłość, całkiem niezłe ze mnie klaun. - To na pewno wiedział, bo znali się od lat, ale wolała mu przypomnieć.

Kiedy zeszli w centrum wydarzeń przestała się odzywać. Bardzo uważnie badała teren, dzięki czemu udało jej się wysnuć kilka ciekawych wniosków. Nie omieszkała o tym poinformować swojego przyjaciela. - Cóż, nasz potworek jest dosyć mocno wkurwiony, miotał się jak szatan od prawa do lewa, w różne strony. Zastanawiam się, co mogło go tak rozjuszyć. - Musiał pojawić się jakiś powód przecież. - Jest tłuste, bo zobacz, co zrobiło z ziemią. - Zbliżyła się do szczeliny, żeby zademonstrować Erikowi miejsce o którym mówiła. - Wlazłabym do środka, żeby zobaczyć, gdzie dokładnie mieszka. - Patrzyła na niego uważnie, żeby zobaczyć reakcję mężczyzny, jeśli nie miał ochoty mogłaby poleźć tam sama.

Gerry póki co nie opowiedziała się oficjalnie po żadnej ze stron konfliktu. Było to dla niej najbardziej wygodne rozwiązanie, poglądy skłaniały ją ku jedynej słusznej, jednak nauczona doświadczeniem wolała oficjalnie o tym nie mówić. Z racji na swoje pochodzenie wolała uniknąć konfrontacji. Różni ludzie korzystali z jej usług, a wolała sobie nie pozwalać na zakończenie relacji biznesowych. Było to może nieco samolubne, ale najważniejszy był dla niej biznes rodzinny. Oczywiście wspierała czarodziejów, którzy nie bali się mówić na głos, że sprzeciwiają się temu, co aktualnie działo się w kraju, nie miała problemu z tym, żeby sprzedawać im komponenty w promocyjnych cenach, bo uważała, że walczą w słusznej sprawie. Spodziewała się, że na pewno istnieje jakaś oficjalna grupa, która walczy z tymi popaprańcami, ale nikt nie zgłosił się do niej o pomoc - nie budziła zaufania, nie ma się co dziwić. Nie miała też o to żalu. Należała raczej do tych osób, które martwią się o własne miejsce na świecie, chociaż nie brakowało jej empatii, miewała przebłyski, w których troszczyła się o słabszych, jednak nie zawsze zauważała taką potrzebę.

Dla łowców potworów był to czas żniw. Okazało się, że wiele osób chciało mieć bogato zaopatrzone domowe spiżarnie, bo nie wiedzieli, czego można się spodziewać. Kto właściwie wiedział, kiedy ten cały konflikt eskaluje i kiedy będą musieli zacząć się faktycznie martwić o dostępność wszystkich produktów, dużo lepiej było myśleć przyszłościowo i zaopatrzyć się wcześniej w potrzebne składniki.

- Serio, serio. - Uśmiechnęła się do Erika widząc jego wzmożone zainteresowanie rozmową. - Jakoś nie wpadłam na to, żeby jakiegoś ze sobą przywieźć, ale następnym razem pomyślę, może też ktoś będzie chciał go kupić... - Zażartowała jeszcze. - Tjaaaaa. - Potwierdziła słowa Erika. - Taka śmieszna mieszanka, ale kurewsko niebezpieczna, nie polecam się do nich zbliżać. - Na samo wspomnienie o spotkaniu z tym stworzeniem czuła adrenalinę. Pamiętała jak spierdzielała przed nią w podskokach. - Co to w ogóle za pytanie. - Przystanęła na moment i założyła sobie ręce na piersiach. Czy jej się wydawało, czy Erik negował w tym momencie jej umiejętności. - Oczywiście, że tak. - Odpowiedziała z przekąsem.

- Byłam w Kniei po Beltane, spotkałam te całe Widma. - Postanowiła się tym podzielić z Erikiem, skoro sam zaczął temat Doliny. - Uczestniczyłam w poszukiwaniach chłopca, Charliego, pewnie o tym słyszałeś. Znaleźliśmy go w lesie, tyle, że nie był już taki sam. Widma wyssały z niego młodość, spotkaliśmy stare ciało i młodą duszę uwięzioną w środku. - Nadal nie do końca to rozumiała, jednak Longbottom mógł zauważyć, że gdy o tym wspominała była naprawdę mocno poruszona. - O mugolach nie słyszałam, nie było mnie wtedy w Dolinie, ale brzmi to dziwnie. - Zastanawiała się, co mogło ich tam ściągnąć. - Jak było? - Zaciekawiło ją to, nigdy nie zastanawiała się nad tym, jak Erik czuje się z tym ograniczeniem, w końcu minęło sporo lat od momentu, w którym mógł zobaczyć księżyc w pełni. - Okropnie ten skurwiel namieszał. - Skomentowała jeszcze na koniec swojej wypowiedzi działania Czarnego Dzbana.

Nigdy nie oceniała Erika. Wiedziała, że został ugryziony, nie miał wpływu na to, co się stał. Wręcz przeciwnie, uważała, że powinna stawać w jego obronie. Zdawała sobie sprawę, że rodzina dba o to, aby nie zrobił krzywdy niewinnym, co bardzo ceniła. Nie każdy mógł liczyć na taką opiekę.

- Jestem prostym człowiekiem Erik, powinieneś to wiedzieć, bo znamy się od dawna. Nie umiem być taka... - zastanowiła się przez chwilę nad odpowiednim słowem, które mogłoby określić o co jej chodzi. - finezyjna. - Dosyć ładne słowo, jak na Yaxley, miała nadzieję, że jej przyjaciel to doceni.

Nie chciała oczywiście go zawstydzić, ale Erik najwyraźniej bardzo przejął się jej słowami, bo zobaczyła rumieniec na jego policzku. - Wilkołaki wolą zwinąć się w kłębek w rodzinnej rezydencji? - Zapytała jeszcze i roześmiała się w głos. Naprawdę go uwielbiała za to, że nie żywił urazy za te jej nie zawsze udane komentarze. - Myślisz, że by mnie przyjęli? - Może to był jakiś pomysł na przyszłą karierę.

- Mogło go coś zachęcić, masz rację. Może zmienili gatunek, który posadzili, na pewno było to coś atrakcyjnego, ciekawe skąd tutaj przylazł. - Próbowała również zrozumieć, skąd wziął się ten potwór.

Westchnęła ciężko widząc reakcję Erika. Cóż, jak zawsze musiała sobie brudzić ręce sama. - Nie będę cię zmuszać, asekuruj mnie z góry. Jak coś będę dawać znać, że jest chujowo. - Powiedziała nim wskoczyła do dziury i ruszyła w głąb tunelu wykopanego przez nie wiadomo jakie stworzenie.

Spoiler

Jeśli chcesz, żeby coś zostało zrobione dobrze, to musisz to zrobić samodzielnie. Jak tak dalej pójdzie, to wyryją ci to na twoim nagrobku, Ger. Jak dużo czasu minęło, odkąd po raz ostatni polowałaś w większym zespole? Lepiej ci się pracowało, gdy nikt ci nie trajkotał nad głową, czy jednak wolałaś, aby ktoś ubezpieczał twoje tyły? Te i wiele innych pytań krążyło ci po głowie, gdy zanurzyłaś się w ciemnościach podziemnych tuneli.

Longbottom wiedział, co robił, gdy wysłał do ciebie swoją sowę. Jaki nie byłby wynik tej waszej małej przygody, wzmianki o twojej osobie na pewno przewiną się przez jego raport. Szło ci po prostu zbyt dobrze, a on nie byłby w stanie ukryć faktu, że ktoś mu pomagał przy tym zleceniu. Na powierzchni całkiem nieźle ci poszło z odczytaniem zachowania dziwnego stworzeni, ale tutaj pod ziemią...

Szło ci równie dobrze. Może nawet lepiej? Ponoć odebranie jednego zmysłu sprawia, że reszta się wyostrza. Może właśnie o to chodziło? Nawet oświetlając sobie drogę różdżką, nie widziałaś zbyt dobrze, jednak twój instynkt sprawiał, że dostrzegałaś wszystko, co musiałaś. Korytarze były sporych rozmiarów, jednak nie były dostosowane do ludzkiej sylwetki. Były zbyt duże i zbyt szerokie. Podążałaś za szlakiem z błota, zielonkawego śluzu oraz nadgryzionych roślin i warzyw. W pewnym momencie doszłaś do rozwidlenia. A przynajmniej czegoś, co kiedyś nim było. Droga w lewo była zasypana, jakby doszło tu do małego tąpnięcia. Za to z prawej dochodził do ciebie intensywny smród. Twój cel zdecydowanie nie był czyścioszkiem.

Wykonaj rzut kością 1d6:
1, 4 → Idziesz dalej przed siebie, na razie nie trafiasz na żadne przeszkody.
2, 5 → Po kilku minutach drogi przez tunele niefortunnie stawiasz następny krok. Ślizgasz się na śmierdzącym śluzie za jakim podążasz, przez co lądujesz na ziemi. Jesteś cała umazana błotem, szlamem, zepsutymi resztkami roślin... I wszystkim, co mogła po sobie zostawić bestia.
3, 6 → Smród dochodzący z tunelu przed tobą sprawia, że zaczynasz czuć mdłości. Co rusz przykładasz dłoń do ust, co sprawia, że nie możesz skupić się na utrzymaniu zaklęcia Lumos w ryzach, przez co światło twojej różdżki miga złowieszczo.

To było wygodne. Spoglądanie z dala, kiedy inni walczyli o swoje miejsce w świecie czarodziejów. Szczególnie, kiedy należało się do tej niby lepszej kasty, chociaż czy na pewno? Jej rodzina zawsze była traktowana trochę jak dziwacy, co było spowodowane długoletnią izolacją w walijskich lasach. Mieszkali z dala od innych czarodziejów, większość czasu spędzali w lesie. Dobrze im było trzymać się z dala od tego wszystkiego. Miało to sporo zalet. Wiadomo, że utrzymywali jakiś kontakt, aby nikt o nich nie zapomniał, pomagali, kiedy ktoś o pomoc poprosił, jednak nie wychylali się specjalnie.

Nie musiała się martwić o to, czy zostanie zaatakowana. Nawet jeśli, to była w stanie sobie poradzić, tak samo jak większość członków jej rodziny, nikt raczej wolałby nie ryzykować atakami skierowanymi ku nim. Czuła się więc względnie bezpiecznie. Nie była ignorantką, mimo, że nie postawiła się po żadnej ze stron. Już w Hogwarcie stawała w obronie słabszych, bez względu na to, jaka krew płynęła w ich żyłach. Uważała, że nie ma to żadnego znaczenia, zresztą nie umiała zrozumieć do dzisiaj, co może komuś przeszkadzać to, że kolejni czarodzieje dołączają do ich świata. Jej zdaniem sporo się mogli od mugoli nauczyć, bo świetnie radzili sobie bez magii. Sama Yaxley miała otwartą głowę i chętnie wdawała się w dyskusje z mugolami, szczególnie podczas swoich dalekich podróży. Nie miała zamiaru jednak walczyć, bo to nie była jej walka, trzymała się z dala od polityki, takie już miała podejście. Oczywiście, gdyby ktoś poprosił ją o pomoc, to by nie odmówiła.

- Ja i humanitarność? Naprawdę? - Zaśmiała się w głos. Oczywiście, kiedy zabijała robiła to humanitarnie, a przynajmniej zazwyczaj starała się to robić w ten sposób, jednak mało kto uważał, że była humanitarna, dlatego też słowa Erika ją rozbawiły. Dobrze było wiedzieć, że chociaż on w nią wierzył, czy coś. - Zapomniałam już o tej sytuacji, dzięki za przypomnienie, powinieneś być dumny, bo nie sądzę, że za kogoś innego ktokolwiek byłby w stanie zapłacić tyle hajsu. - Uważała, że ta licytacja przejdzie do historii, znaczy chyba już nawet się to wydarzyło.

- Jasne, dzięki Erik, sądziłam, nie sądziłam, że akurat ty będziesz podważał moje umiejętności. - Westchnęła ciężko rozczarowana, wydawało jej się, że powinna mu cokolwiek udowadniać, jak widać może czasem trzeba było się pochwalić swoimi osiągnięciami. - Tylko odpowiem, zazwyczaj wracam z polowań ze zdobyczą, ledwie kilka razy zdarzyło mi się wrócić bez tego, na co chciałam zapolować. - Była bardzo pewna siebie, kiedy o tym mówiła, trudno jednak było odczytać, czy to prawda, czy tylko przechwałki, chociaż znał ją na tyle, że powinien wiedzieć, że nie kłamała praktycznie nigdy, bo nie umiała tego robić.

- Tak, dementorzy to też pierwsze, co przyszło mi na myśl, chociaż te stworzenia są zdecydowanie gorsze. Kradną życie, energię witalną, nie wiem, jak to inaczej ująć. Spotkałam je w lesie, nigdy nie czułam takiego strachu. - To, co kryło się tutaj pod ziemią niemalże wcale jej nie przerażało, w przeciwieństwie do tych zupełnie nieznanych nikomu istot, które czaiły się w lesie w Dolinie Godryka.

- Jak widać magia może zdziałać cuda, dobrze, że twoje wilcze ja potrafi odróżnić fikcję od prawdy. Szkoda by było, żeby ci mugole zobaczyli to, co w tobie siedzi. Jestem pełna podziwu, jak sobie z tym poradziliście i że macie ten problem pod taką kontrolą. - Wiedziała, że rodzina Erika dba o to, aby podczas pełni nie zrobił nikomu krzywdy i przynosiło to oczekiwane efekty.

- Jest to kusząca propozycja, mimo wszystko póki co pozostanę przy polowaniach, to mi chyba wychodzi najlepiej, mam nadzieję, że dzisiaj ci to udowodnię. - Wolałaby uniknąć kariery w cyrku, bo uważała, że mogłoby się to niezbyt dobrze skończyć. Jednak wolała hasać po lasach, a nie bywać między ludźmi. Jeszcze nie daj Merlinie kazaliby jej z kimś współpracować.

Nie zamierzała przekonywać Erika, żeby wlazł z nią pod ziemię, zresztą uważała, że tylko by jej tam przeszkadzał. Tak to mogła liczyć ewentualnie na jego pomoc, jeśli znalazłaby się w czarnej dupie. Idealna współpraca.

Nie musiała się martwić o to, czy przyjacielowi nie stanie się krzywda, sama też nie bała się iść w głąb tunelu. Było to naprawdę dobre rozwiązanie. Z różdżką wyciągniętą w gotowości szła całkiem szybkim tempem przed siebie, licząc na to, że szybko uda jej się znaleźć sprawcę tego zamieszania.

Droga nie należała do najprzyjemniejszych, na szczęście miała na stopach swoje trapery ze smoczej skóry, więc śluz nie dostawał się do środka. Nadgryzione rośliny świadczyły o tym, że stworzenie było wegetarianinem, przynajmniej tak założyła. Może to i lepiej? Przynajmniej nie będzie próbowało jej zeżreć. Dotarła do rozwidlenia, musiała wybrać, lewa strona wydawała się być zasypana, więc wolała pójść w prawo, mimo, że zapach nie zachęcał. Lepszy jednak smród, niż zakopanie żywcem.

Spoiler

Oczywiście, że zapach nie zachęcał, ale nie powinno cię to też zbytnio zaskakiwać. W końcu to nie było twoje pierwsze leże wielkiego monstrum, czyż nie? Przywykłaś do tego, że twoje eskapady rzadko kiedy wiązały się z wąchaniem polnych kwiatków i zapachem soczystych owoców. Nawet twój nos podpowiadał ci jednak, że w tym miejscu cholernie capiło. A im głębiej pod ziemię schodziłaś, tym tylko gorzej było...

Zapach stał się na tyle nieznośny, że nawet twój żołądek ewidentnie dawał ci sygnały, że powinnaś zawrócić. Uderzyły w ciebie mdłości. Zachowanie godności w tej sytuacji przyszło ci z trudem; twoja dłoń co rusz wędrowały do twoich ust, oddychałaś głęboko przez nos, co by utrzymać zawartość żołądka na miejscu. Nawet twoja różdżka zaczęła złowieszczo migotać. Kontynuowałaś jednak swój spacer.

Posuwałaś się coraz głębiej i głębiej, aż dotarłaś do podziemnej komnaty... Swego rodzaju... Podziemnej sypialni swojego celu. Wzdłuż ścian mogłaś dostrzec niedojedzone zbiory z powierzchni oraz resztki drobnych stworzeń. W powietrzu latały muchy, ściągnięte pod powierzchnię ziemi zapachem padliny. Na środku mogłaś zauważyć utwardzoną górę błota i ziemi zbliżoną kształtem do pnia wielkiego drzewa, na której znajdowała się zielonkawa szlamowata narośl, spod której wyrastały sporych rozmiarów grzyby. Po podejściu bliżej dostrzegasz, że na jego powierzchni, pośród grudek na powierzchni narośli znajduje się sieć zadrapań i ugryzień.

Już miałaś zbadać ten fenomen dokładniej, gdy... Góra błota poruszyła się, a właściwie to wykonała obrót o dziewięćdziesiąt stopni, jakby przewracało się na drugi bok. Dopiero teraz zdajesz sobie sprawę, że potwór, którego szukałaś... Właśnie sobie drzemał niecałe pół metra przed tobą. Zamierasz, nie chcąc przyciągnąć uwagi tego, co kryło się pod grubą warstwą błota i ziemi. Myślisz gorączkowo, porównujesz ze sobą zdobyte do tej pory informacje... Odpowiedź wydaje się jasna.

Błotoryj. A konkretnie błotoryj-cholerny-gigant. Przy tym okazie inne osobniki, jakie miałaś okazje spotkać w swojej karierze, wydają się teraz miniaturkami. Jakim cudem to coś się uchowało przed wzrokiem mieszkańców Little Hangleton? A może przez całe lata trwało w jakiejś hibernacji i dopiero niedawno się z niej wybudziło? Ech, tyle pytań, a zupełnie brak czasu na to, aby się nad nimi głębiej pochylić...


Rzucasz kością na Aktywność Fizyczną, aby sprawdzić, czy twój pobyt w legowisku zostanie wykryty przez błotoryja. Po rzucie kostką i sprawdzeniu wyniku możesz edytować post, aby od razu dać odpowiedź na dalsze wydarzenia w wątku.

Krytyczna porażka → Stwór nie tylko budzi się, ale od razu staje się świadomy twojej obecności. Wydaje z siebie przeraźliwy ryk i momentalnie na ciebie naciera. Nie masz szans na ucieczkę, a siła uderzenia posyła cię w tył. Lądujesz w korytarzu, którym jeszcze niedawno się tutaj przyczołgałaś. Bolą cię plecy i słyszysz głuche dudnienie w głowie. Potwór przymierza się do rzucenia się za tobą w pościg.

Słaby sukces → Może źle postawiłaś krok, może to zapach twojego strachu cię zdradził... Błotoryj-gigant zaczyna wybudzać się ze snu. Otwiera żółte ślepia i patrzy bezpośrednio na ciebie. Jest jeszcze ospały, nie do końca świadomy twojej obecności, jednak dosyć szybko orientuje się, że akurat ciebie nie powinno tam być. Stwór zaczyna ruszać się na prawo i lewa, strząsając z siebie grubą warstwę błota i szczerzy zębiska na twój widok, aby na koniec zacząć ryczeć.

Sukces/Krytyczny sukces → Potwór dalej sobie smacznie drzemie.

- To fakt, wiele w życiu widziałam. - Wydawało jej się to być wyjaśnieniem dlaczego nie tak łatwo było ją wystraszyć, chociaż tak naprawdę po prostu nigdy nie myślała o konsekwencjach, po co miała się przejmować czymś, co nie było do końca pewne? Ufała swym zmysłom, chętnie ryzykowała, uwielbiała uczucie adrenaliny, w przypadku widm jednak zbyt wiele było do stracenia, bo krótka chwila bliższej znajomości mogła się okazać ostatnią. One wysysały życia, nie należały do tych stworzeń, które mogły co najwyżej odgryźć rękę. W jednej chwili mogły zabrać wszystko, niby inne stworzenia też mogły zabić, ale nie bała się tego, że zostanie zaatakowana fizycznie. - Bardzo źle się dzieje, te pojeby nie znają granic. - Mówiła w głos to, co przychodziło jej na myśl, a uważała, że wszystkiemu winni byli śmierciożercy i ten pajac Voldemort, który w ten sposób prowadził swoją krucjatę.

- Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie. - Szczerze w to wierzyła. Nie sądziła, żeby Dolina miała pozostać niebezpieczna. Prędzej, czy później wszystko wróci do normy. To nie mogło przecież trwać wieczność. Zło jak zawsze przegra, a dobre siły zwyciężą.

- Mówisz, że to idealny moment, żeby sobie kupić chatę w Dolinie? Może jest to jakiś pomysł. - Miała dużo pieniędzy warto je było w coś zainwestować. Nie było to wcale takie głupie, zapewne się jeszcze będzie nad tym zastanawiać, chociaż wystarczało jej mieszkanie przy Horyzontalnej, nie zamierzała mieć potomków, więc może lepiej było przeznaczyć oszczędności na coś zupełnie innego? Miała całkiem niezłą zagwozdkę do rozgryzienia, a wszystko przez Erika.

- Cóż, nie ma się, co oszukiwać, pieniądze dają szczęście, chociaż może bardziej rozwijają możliwości. - Nigdy nie narzekała na brak gotówki, miała do szczęście, tak jak i Erik, że urodziła się w odpowiedniej rodzinie. Inaczej nie mogła by sobie pozwolić na te wszystkie wybryki, wyprawy i całą resztę. Miała też świadomość, że bogactwo nie brało się z powietrza i musiała sporo pracować, aby nadal żyć na odpowiednim poziomie, na całe szczęście mogła liczyć na pomoc rodziców, kiedy zaczynała swoją działalność, bez nich pewnie pracowałaby teraz w ministerstwie za marne grosze. - Nie wątpię, jak w ogóle wyglądają takie ministerialne? To jakieś grupowe piwnice? - W sumie nigdy się tym jakoś specjalnie nie interesowała, a Longbottom rozbudził jej ciekawość. - Lepiej też chyba, że mniej osób wie o twojej przypadłości. - Nie, żeby sama uznawała to za coś złego, przecież Erik nie miał wpływu na to, że stał się ofiarą jakiegoś wilkołaka, tyle, że ludziom bardzo łatwo przychodziło ocenianie, na pewno nie byłoby to mile widziane wśród śmietanki towarzyskiej rodów czystokrwistych.

- Skoro na to liczysz, to nie mogę cię zawieść. - Skłoniła się przy tych słowach jeszcze teatralnie, miała nadzieję, że nie zbłaźni się przed przyjacielem, bo byłoby jej przykro, że się nie popisała.

Oczywiście, że Ger była przyzwyczajona do tego, że w kryjówkach magicznych stworzeń różnie pachniało, chociaż ciężko to było nazwać pachnięciem, dużo bardziej odpowiednim słowem na nazwanie tego było jebanie, bo zaczynało jej się zbierać na wymioty, a jeszcze nawet nie spotkała tego stworzenia. Niby była przyzwyczajona, ale jednak nadal potrafiło ją to zaskoczyć - jak widać na załączonym obrazku. Nie było to jednak wystarczające, żeby wykurzyć ją spod ziemi. Szła nadal przed siebie - gotowa stawić czoła temu, co się tutaj kryło. Najwyżej zbełta się na tego zwierzaka.

Udało jej się dostać do szerszego obszaru, w którym zwierzę urządziło sobie sypialnię, albo jadalnię? Resztki jedzenia świadczyły bardziej o tym. Zastanawiała się jednak, gdzie aktualnie znajduje się mieszkaniec tego pięknego apartamentu, wolałaby żeby jej tu nie zastał tak bez zaproszenia, bo jeszcze by się zirytował...

Nie musiała długo czekać na odpowiedź, bo góra błota, która znajdowała się na środku tego pomieszczenia poruszyła się, więc nie było to tylko błoto. Ich zguba musiała być właśnie tam.

Kurwa mać. Dotarło do niej, z czym ma do czynienia. Błotoryj, bardzo wypasiony błotoryj. Złapała mocniej różdżkę w dłoni, gotowa go zaatakować, kiedy się obudzi. Tutaj nie wystarczy sztylet, będzie musiała korzystać z magii, aby przebić się przez jego grubą skórę. Najlepiej by było, żeby nie dowiedział się zbyt szybko o jej obecności.