Dziwny był to czas, zwłaszcza w domu Longbottomów, gdzie wszyscy należeli w jakiś sposób do zbrojnego ramienia Ministerstwa, przeszli na emeryturę ze zbrojnego ramienia i mieli ze zbrojnym ramieniem sporo koneksji. Jednocześnie, niemal nie pamiętało się, że pojawiły się pierwsze ataki terrorystyczne. Na dodatek będąc czystokrwistym czarodziejem, miał znacznie mniejsze szanse na to, aby go zaatakowano. Nagle te pojedyncze karty, które wypadały podczas tasowania, układały się w sens. Szóstka buław, uważaj, komu ufasz, Wieża, nawet Śmierć. Zmiana.

Czas jednak ciągnął się jak melasa, rozrywany tylko chwilowymi wybuchami, śmiechu lub gotowości do walki. Kiedy słyszy się wojna, wyobraża się strzały, wybuchy, same w sobie okopy, a nie powolne życie wszystkich dookoła. Zwłaszcza że on nie zamierzał nazywać tego wojną, to jedynie postulaty organizacji terrorystycznej, ataki osób, które uważają, że przemoc i zniszczenie są słusznym narzędziem i nie znają zdrowego rozsądku.

Czarny Pan, śmieszne, nie był nawet czarnoskóry.

Coś jednak dręczyło go na tyle, że nie spoglądał na przyszłość tak prędko, jak zwykle, wycofywał się ze swojego daru, w obawie, że dojrzy to, co nad Martą Warren, gdy dostrzegł jej ducha. Całkowitą pustkę przyszłości, zerwanie nici przez najstarszą z Mojr. Zwykle panował nad swoimi reakcjami, nieważne co widział, czasami jednak, zwłaszcza gdy coś go zaskoczyło, brał szarpany, długi wdech.

Zdradzał się.

Z paczuszką pod ramieniem, zapakowaną niepozornie w szary papier z jutowym sznurkiem, zapukał do drzwi Bulstrodów. Miał przesyłkę do rąk własnych, co nie było jakieś nietypowe dla pracowników Departamentu Tajemnic. Ciągle gdzieś przemykali, przynosili dziwne rzeczy, badali. Robili dziwne rzeczy, zwłaszcza ci, którym już niewiele mózgu zostało, że szkoda ich odprawiać, lepiej poczekać, aby dostali godziwe odszkodowanie ze względu na szkody na zdrowiu.

— Do pani ojca, dobry wieczór pani Bulstrode — przywitał się, uchylając jej kapelusza, z którego popłynęło kilka kropli deszczu. — Mam nadzieję, że wieczór mija pani spokojnie.

Chińskie przekleństwo brzmiało obyś żył w ciekawych czasach. Morpheus, zdejmując płaszcz w kolorze pustynnego piasku o zmierzchu, jeszcze nie czarnego, nie szarego, lecz przypalanego cynamonem brązu, przyznawał tej mądrości rację. Teraz życzono innym, jakby w nowej formie protego bezpiecznej podróży, bezpiecznej zmiany, spokojnego wieczoru, z dużo większą intencją, zwłaszcza gdy przyjaciele nie żyli w dworkach czystokrwistej arystokracji, a w kamienicach, mając w swoich rodowodach mugoli lub pochodząc z mugolskich rodzin.

— Mam przesyłkę do rąk własnych. Wzmożone środki ostrożności.

Istniał pewien standard, do którego przywykł Morpheus i Florence właśnie go prezentowała. Lubił porządek w ich domu, co prawda bywał tam raczej rzadko, ale zwykle bez zapowiedzi i przestrzeń zawsze wyglądała nieskazitelnie. Chaos jego rodzinnego domu wielokrotnie doprowadzał go do szału, nie dlatego, że sam w sobie był zły, ale nie dało się myśleć, gdy setki słów wymawianych przez wiele osób nakładały się na przebłyski przyszłości. Czas często gwałcił jego umysł niekontrolowanym otwarciem umysłu na przyszłość, co sprawiało, że tylko mocne środki nasenne pozwalały mu wyciszyć siebie i całość dookoła.

Nie rozstając się z paczką, przeszedł do bawialni i usiadł na kanapie, kładąc ją obok siebie, tak aby dotykała jego nogi jednym bokiem. Poprawił nieco krawat, aby wyglądać poprawnie, nawet jeśli pora powoli stawała się nieadekwatną na jakiekolwiek wizyty.

— Herbata, z mlekiem, bez cukru, poproszę — ale wizja powiedziała jej, że woli kawę, doprawioną w ten sam sposób, jednam jakieś obce tykanie zegara i zapach pościeli wraz z wrażeniem później nocy i przemęczenia organizmu, sugerowały, że lepiej zostać przy tym, o co poprosił. — Mogłaby pani zrobić głośniej?

Wskazał głową na radio.

— Teraz wszyscy będą mówili, że widzieli coś niepokojącego w Tomie, ale tak nie było. Ulubieniec. Prefekt. A teraz coś mu odbiło, jemu i zbyt wielu innym osobom i myśli, że może terroryzować społeczeństwo...

Zamilkł, zanim wygada za dużo, nie chcąc powiedzieć, jak radykalne miał poglądy, bo mogło mu to narobić wrogów. Widocznie owo ogłoszenie wojny stanowiło cierń w jego boku, niezrozumiałe aż dla kogoś, kto generalnie jest bezpieczny, zdenerwowanie. Postukał palcami po zamszu podłokietnika. Postulaty Riddle'a prezentowały się śmiesznie i groteskowo utopijnie, jeśli tak można nazwać powrót do jarzma niewolnictwa.

— Jak źle jest w Mungu?

Czarodziej unikał szpitali, aby nie widzieć końca tych, którzy martwili się zabiegiem, nie chciał widzieć braku przyszłości tych, którzy przeżyli zbyt mało i okrucieństwa ozdrowienia tych, którzy zmarnowali życie na bycie nikczemnymi jednostkami. Szpitale przytłaczały go i sprawiały, że wątpił w sens jasnowidzenia i widział je bardziej jako przekleństwo niż cokolwiek innego, zwłaszcza, gdy Apollo stawał się pijanym bogiem i torturował swego syna kolejnymi wizjami.

Morpheus nieco nerwowo spoglądał na sufit, stukając małym palcem o paczuszkę, uważnie słuchając zarówno radia, jak i samej gospodyni. Jakże mieli nie panikować, kiedy większość w społeczeństwie czarodziejów miał mugoli w rodzinie, a lista czystokrwistych stanowiła zatrważająco krótki spis. Czuł w kościach, chociaż nie jako wieszcz, lecz spostrzegawczy człowiek, że ten konflikt będzie należał do tych, w których wygrywasz lub giniesz. Nie chciał grzebać swoich przyjaciół ani rodziny, ale jego ręka instynktownie szła do różdżki, gdy tylko wyczuwał zagrożenie. Nawet jako typowy naukowiec nie utracił instynktów wpojonych przez ojca. Starał się trzymać strony swojej rodziny i ministerstwa i czujnie się przeglądać właśnie temu, o czym wspomniała Florence. Legislacji i szczurom na statku, które przegryzają liny. W dzień, w którym Lord Voldemort ogłosił swoje postulaty, tego samego ranka, wyciągnął VI buław. Nie ufaj i broń się.

— Mam pamięć do twarzy. Chodziłem z nim do szkoły — wyjaśnił, trochę zbywająco. Nie miało to jednak żadnego znaczenia w szerokim spektrum i tak to traktował Morpheus. Róża będzie pięknie pachnieć bez względu na nadane imię, a zgnilizna i upadek moralny pozostaną takie same, czy odziane w piękne, błyszczące imię, czy w coś zupełnie innego. Przykro trochę też mówić, ale w czasach szkolnych trochę się w nim podkochiwał. O tym już w ogóle nie zamierzał nikomu mówić, były słowa, które nie powinny nigdy paść i to jedne z nich. 

Czarodziej przyjął herbatę i nalał do niej odrobinę mleka, zamieszał i napił się, nie odginając na zewnątrz małego palca.

— Sądzę, że nadal będzie próbował, zważywszy na to, jak został odebrany Minister Leach. Nie bezpośrednio, ale przez swoich zwolenników. Wiemy, jak wielu wtedy odeszło z Ministerstwa, a przecież niemożliwe, aby to byli wszyscy, zwłaszcza... zwłaszcza w zakresie pracy, która obejmuje pani ojca. Powiem więcej, sądzę, że to nawet pewne. Większość wojen to szpiedzy, głównie szpiedzy, tak się wygrywa wojny. Nazwałbym całą tę działalność atakami terrorystycznymi, chcę wierzyć, że nimi są, ale myślę, obawiam się, że leżą za tym znacznie dłuższe i dalekosiężne plany strategiczne, aby rozbić zaufanie do Ministerstwa, zdyskredytować BUM i Aurorów, a później zająć całość rządem marionetkowym... Niech pani wybaczy, odzywa się moje doświadczenie z pracą dla Wizengamotu, zanim zostałem Niewymownym.

Tylko Blackowie mieli inną juchę. Czarną, gęstą, prawdopodobnie analizowaną jako fenomen w Komnacie Śmierci.

— Legendy nigdy nie umierają. Pozostawiają, nawet przekręcone, w świadomości. Król Artur,  święty Patryk, Ryszard Lwie Serce, nawet Henryk VIII, znany najbardziej z przemocy wobec swoich żon. Niesamowicie trudno jest myśleć o tych osobach i widzieć te przyziemne momenty, fizjologiczne potrzeby. W legendach nie ma miejsca na nic innego, niż wielka miłość, wielki terror i wielka chwała.

Nalał do filiżanki niedużą ilość mleka, sięgnął po łyżeczkę i zamieszał, pilnując, aby nie stuknąć metalem o porcelanę naczynia. Jesteś czarodziejem, nie dzwonnikiem. Jeszcze pamiętał głos matki, która go strofowała, gdy siorbał lub dokonywał tak niewybaczalnych czynów, jak obijanie sztućcami zastawy. Zarówno kawę, jak i herbatę pił z mlekiem, jedyną słodką słabość, na którą sobie pozwalał. Białą gęstość laktozy.

—Chciałbym powiedzieć, że jestem wyjątkiem, ale miałem swój epizod Departamencie Przestrzegania Magii. Na pewno już ma swoich popleczników pośród tych, którzy odeszli z Ministerstwa po wyborze Leacha na Ministra Magii, zapewne wielu, wielu więcej pod płaszczem angielskiej arystokracji. Nie jestem pewien, czy metody będą tutaj wyznacznikiem czegokolwiek. Od lat i mugolskie wyższe sfery i czarodziejskie są przesiąknięte degeneracją, narkotykami i dewiacjami, z nudów. Minęła mugolska wojna, świat obserwuje Zimną Wojnę, lecz w niej nie partycypuje. Brakuje im wrażeń, a bezczynność rodzi herezję.

Longbottom mówił tak, jakby nie należał do swojej rodziny, jednej z wielu czystokrwistych, z dworkiem w Dolinie Godryka, z ojcem noszącym jego imię, z jego mieczem nad kominkiem. Chociaż miał bardzo silne poczucie przynależności do swojej rodziny, dzięki ich sposobowi bycia, to w pewien metafizyczny sposób zawsze myślał o sobie, jako o synu swojej matki, który skacze przez czas, jako pokruszony monument nadchodzących czasów. Bezdzietny kawaler, zawsze na obrzeżach, patrząc zbyt długo, niczym kot, na ozdoby choinkowe w salonie. Kochający zbyt mocno, zbyt gwałtownie, zbyt zapamiętale.

Miał nadzieję, że nie przemienią go w Stańczyka, który śpiewa opowieść o chwale, wspomnienie dawnych czasów, gdy będzie zerkał na miecze różdżek chwalebnych wojowników z powagą skazańca. Że ich społeczeństwo przetrwa, a całość zakończy się szybciej, niż zaczęła. Że będzie jedynie kiepskim żartem. Tak bardzo chciał iść spać i obudzić się w lepszym świecie, zobaczyć Słońce w rozkładzie.

— Módlmy się do okrutnych bóstw i składajmy ofiarę całopalną, aby ci, którzy wierzyli w Grindewalda, nie wyszli spad swoich kamieni i nie powstali z niechlubnych kurhanów.

Śmiech, ubrany w grzeczną skromność, wydobył się z niego prawie bezgłośnie. Nieco sztucznie brzmiące, arystokratyczne opanowanie, które skrywało szczerą wesołość, jakby określiła go nad wyraz przyjemnym komplementem. Morpheus lubił Florence, jej podejście pozbawione nonsensownej dekoracji, skomplikowane w prosty sposób, dla niego jednak naturalne, zaraz obok wróżenia i oddychania, gdyż sam wyrósł w podobnych zasadach przyjmowania gości i konwersacji. Pewnie gdyby ktoś nakazał mu, gdyby był zmuszony ożenić się na już, zapewne byłaby jego pierwszym wyborem do propozycji matrymonialnej. Przyjemna dla oka. Mógłby ją kochać, tak myślał. Zresztą, jak w przypadku większości osób, które znał, na moment, gdy poznał ją, był zauroczony jej osobowością. Kochliwa z niego łajza, zresztą, jak lubił powtarzać, mógł być Niewymownym, nieco na granicy społeczeństwa, nie był jednak martwy.

— Wiele wody upłynęło, odkąd ostatnio zostałem nazwany młodym. Nazwałabym siebie raczej domorosłym myślicielem, przywilej najmłodszego z wielu synów.

Relatywnie, jego życie było łatwe. Nigdy nie zastanawiał nad pieniędzmi, bogactwo i koneksje płynęły w jego żyłach, był w stanie skupić się na swojej karierze i nigdy nie nakładano na niego presji małżeństwa. Obecnie brakowało mu nieco drugiej osoby, która mogłaby złagodzić jego bezsenność, wraz z kolejnymi srebrnymi pasmami na skroniach, pojawiały się kolejne wątpliwości co do niektórych decyzji życiowych. Pewne żale nadal łomotały w piersi, niektóre nazwane, niektóre niezbyt, raczej wrażenie trzepoczących skrzydeł motyla na policzku, może ćmy.

— Zdecydowanie pozwala to na bezpośrednie działanie, nie trzeba wysyłać kurtuazyjnego zaproszenia na urodziny i liczyć, że nikt się nie pojawi. To były jego zaklęcia ostrzegawcze, wiemy, że następne to będą już strzały w żywe cele. A co do nudy, nadal uważam, że gra tutaj znaczną rolę. Panem et circenses. Skoro zaś rzeczy materialnych mamy zbyt wiele... — rozłożył rękę na jedną stronę, uważając, aby nie ruszyć filiżanką w drugiej i nie rozlać swojej bawarki. Młodzi, żądni krwi, podniecenia, namiętności.

Przyznanie się do samotności jest tematem tabu. Oczywiście można z tego żartować. Można powiedzieć ludziom, że większość czasu spędza się nad kartami lub że nie wyszedł od dwóch dni z Departamentu, a następnego może nie wyjść na zewnątrz z domu. Ale rzadko kiedy mówi ludziom o prawdziwej głębi swojej samotności, o tym, jak z każdym dniem czuje się coraz bardziej wyobcowany od swoich przyjaciół i nie jest pewien, jak to naprawić. Wygląda na to, że wszystkim żyje się lepiej niż jemu. Część niego wiedziała, że tak się stanie. Dorastając, miał przeczucie, że nie przejdzie adekwatnie do dorosłego życia, że wpadnie w szczeliny.

— Bogowie muszą być szaleni. I i tak nas nie wysłuchają.