Od tragicznego wydarzenia w jego życiu, zaszył się w swoim nowo zakupionym mieszkaniu. Dostał odszkodowanie za utratę miejsca zamieszkania i dzięki pomocy kolegi, udało się zakupić nowe. Tristan wymagań nie miał. Ważne, żeby miał gdzie mieszkać, nocować i no właśnie. Jakoś egzystować. Już w styczniu złożył wypowiedzenie z pracy w Ministerstwie Magii. Z trudem przychodziło mu oddanie odznaki i munduru, ale wiedział, że dalej nie podoła.

Przez dwa miesiące był jakby bez pracy. Oszczędności mogły się kończyć. Chodził na terapię i leczenia, ale one nic nie zmieniały w jego życiu. Wciąż było tak samo. Wciąż miał dość takiego życia. Poczucia bycia kaleką. Ciężko było przestawić się na inny tryb funkcjonowania, choćby w komunikacji z ludźmi. Dostał także namiary na osobę, która uczyła języka migowego. Co powinno mu także lepiej opanować inną metodę komunikacji. Ułatwić funkcjonowanie w społeczeństwie. Zmuszał się do tego. Choć najchętniej by ze sobą skończył.

Dawny znajomy, kolega ze szkoły Hogwartu, chyba jeden z nielicznych z nim utrzymujący kontakt, postawił mu sprawę jasno, żeby wziął się w garść. Nawet pracę załatwił w księgarni tak, aby nie musiał za bardzo komunikować się z ludźmi, ale chociaż zajmować zapleczem, towarami, układaniem, odbieraniem i takie tam. Nic trudnego, ale prostego, aby na nowo zaczął przebywać wśród ludzi. Będzie ciężko, ale musi to przeboleć.

W pierwszych dniach swojej pracy, mógł odczuć, że właściciel sklepu jest wobec niego wyrozumiały. Pozostali pracownicy także. Nie było ich wielu, ale na dwie zmiany wystarczająco dla tego sklepu. Został poinstruowany, co ma robić, gdzie zanosić, jak układać. Same podstawy. Jak się później okazało, bez problemu dawał sobie radę i zaczynał zaznajamiać się z książkami. Nawet coś kupując dla siebie do poczytania.

Dzisiejszego dnia, pełnił dyżur z kolegą. Tak się złożyło, że Tristan przebywał przy ladzie, gdyż coś sprawdzał z zeszycie. Drugi pracownik sklepu, wyszedł na chwilę na zaplecze. Akurat jak na złość losu, musiała podejść jakaś rozgadana dziewczyna. Tristan spojrzał na nią neutralnie? Klient, jak klient. Nie da się jednak zaprzeczyć, że była ładna. Ale miał wrażenie, że też roztrzepana? Biorąc pod uwagę to, jak wparowała do księgarni.

Na jej pierwsze pytanie, Ward skinął głową, że jest tutaj nowym pracownikiem. Wysłuchał jej dalej, odbierając złożoną kartkę i rozwinął, aby spojrzeć na spis tytułów. Eliksiry, zielarstwo, jakieś romansidło. Mniej więcej, wiedział gdzie powinien szukać. Opuścił ladę sklepową i ruszył ku regałom, szukając odpowiedniego przedziału z eliksirami. Szukał po tytułach i nazwiskach. Co znalazł, że zgadzało się z podaną listą, to już miał. Biorąc pod uwagę, że było ich trochę, musiał trochę wspomóc się magią. Więc przy regałach, przywoływał je na swoją rękę. Na koniec udał się do regału z romansami ale zapisanego tytułu, nie widział. Wrócił do lady sklepowej i położył na niej zebrane książki. Jeżeli klientka czekała aż zostaną one znalezione. Przy niej, Tristan położył listę z książkami jaką mu podała i po kolei brał książkę i zaznaczył ptaszkiem obok tytułu, że jest dostępna. Tak było z każdymi, poza dwiema pozycjami. Nie było jednego egzemplarza z zielarstwa oraz romansidła. Przy nich postawił poziomą kreskę, co znaczyło, że tych pozycji nie ma. I tu spojrzał na dziewczynę, czy załapała o co chodzi.

Prawdopodobnie Tristan popełnił drobne błędy w kontakcie z klientem sklepu. Jako auror, nie obsługiwał nikogo ani nie szukał produktów, tylko zjawiał się na wezwanie pomocy, czy na miejscu zagadywał ludzi, jeżeli jakaś sprawa wymagała otrzymania od nich jakich zeznań. Tutaj było inaczej. Nie żeby było łatwiej, ale nadal próbował odnaleźć się  w nowym zawodzie. Mógł jej napisać, aby poczekała, zaraz wróci. Najwyraźniej zapomniał. Kiedy wrócił i przedstawił dziewczynie ile mają egzemplarzy i czego brakuje, była zawiedziona brakiem akurat książki dotyczącej zielarstwa. Co on miał zrobić?

Żeby dowiedzieć się, czy dana książka jest w jakiejkolwiek księgarni, musieliby wysyłać sowy a to potrwa. Lub wybrać się osobiście. Tutaj pojawiła się sytuacja nieco trudna dla Warda, który nie wiedział do końca jak zareagować na jej błaganie. W dodatku wspomniała, że po tę książkę miała przyjść tydzień temu. Może jeszcze tutaj nie pracował albo była na innej zmianie, kiedy go nie było w księgarni?

Myślał. Widać było że analizował i zastanawiał się jak rozwiązać problem. Obok miał notes, mógł coś napisać w ramach przekazania jej informacji, nie mogąc niczego powiedzieć. Dziewczyna nadal kontynuowała, kombinując dalej. Dając mu propozycje, w których żadna nie była możliwa do zrealizowania natychmiast. To tak, jakby błagano go o pomoc. Jako Aurora. Tym razem byłego. Sprowadzenie książki, to nie to samo, co odnalezienie zaginionej osoby. Gdy usłyszał od niej, że miała w planie klękanie, od razu zareagował gestami, kiwając głową aby tego nie robiła. Zaraz szybko napisał na pustej stronie notesu, w lewą dłoń chwytając długopis: ”Nie klękaj. Nie ma takiej potrzeby. Zobaczę co da się zrobić…”
To co napisał w panice, ale czytelnie, od razu odwrócił i pokazał dziewczynie, aby przeczytała. Sam wpadł w stres, że nie umie sobie z nią poradzić.

To było mocno stresujące. Nie miał odwagi przyznawać się do swojego kalectwa. Nie miał odwagi napisać wprost „jestem niemową”. To bolało go tak samo, jak nie możliwość rozmawiania z kimkolwiek. Bolała myśl, że swojego głosu nigdy już nie usłyszy. Ani on, ani nikt inny. A mogło być znacznie gorzej. Mógł tamtego tragicznego dnia, stracić więcej zmysłów.
Musiał dać jej czas na zrozumienie sytuacji. Sama była zaniepokojona, zestresowana, że nie mogli się lepiej porozumieć i że dziwiło ją, dlaczego on ciągle tylko pisze.

Ale, załapała. Zaczęła go przepraszać. Miała przecież prawo nie wiedzieć.  Nie nosił na szyi tabliczki z napisem, że jest niemową. Ukrywał to do czasu, aż nie zostanie zmuszony do kontaktu z drugą osobą i zmuszonym udzielić jakiejkolwiek odpowiedzi, w jakiejkolwiek formie. Od razu dopisał na tej samej stronie notesu i jej pokazał, odwracając go w jej stronę: ”Nie masz za co przepraszać”.
Chciał ją uspokoić. Jeszcze ona się do niego zrazi. Tak bardzo teraz chciał schować się w tych regałach i udawać, że go nie ma. Pech jednak miał taki, że miał wysoki dość wzrost. 

Kolega, który dołączył z pytaniem i przywitaniem klientki, próbował na szybko zorientować się w sytuacji. Widział to po minie Tristana jak i Olivii, na koniec zwrócił uwagę na notes, w którym Ward pisał swoje odpowiedzi.

Z kolei Tristan w odpowiedzi dziewczynie, skinął głową, że przyjmuje przeprosiny.

Wracając do sprawy, Emmet spojrzał na listę książek słuchając Olivii, przy okazji miał już pewność, że Ward dobrze odszukał książki i faktycznie, dwóch pozycji nie było na Sali.

W momencie kiedy Olivia wspomniała o nabitej głowie na palu, Ward miał migawkę z przeszłości, zamordowanej matki. Zamknął na moment oczy i odwrócił wzrok, otwierając by spojrzeć na coś innego. Koszmar wciąż go prześladował. Może zbyt dosłownie wszystko związane ze śmiercią brał do siebie.

Kiedy jednak przeszli do sprawy związanej z książką o tematyce romantycznej, Emmet zawiesił się po obwieszczeniu jak paroletni jest ten tytuł poszukiwany przez nią książki. Ostrożnie spojrzał na Olivię, widząc jej podejrzliwy wzrok.

W tym momencie wrócił Tristan ze znalezionym brakującym egzemplarzem zielarstwa. Położył go na ladzie i cofnął się, aby pozwolić koledze dokonać wyceny za wszystko co zamawiała Olivia.
Emmet widząc iż Ward tutaj był nadal, spojrzał na Olivię, po czym znów na niego i na nią.

Na odpowiedź o matce, obrzucił ją tylko zaczepnym spojrzeniem, wracając do wyceniania jej egzemplarzy.

Tristan wrócił z książką, to Emmet mógł ją doliczyć do pozostałego zestawu, podsumowując wszystko, mówiąc Olivii ile ma do zapłaty. W między czasie, wziął jakąś siatkę i spakował jej książki.

Nie przedstawiali się sobie, więc skoro będą częściej się widywać w tym miejscu, wypadałoby poznać jej imię. Tristan skinął głową na potwierdzenie swojego imienia. I tym samym zapamiętał imię dziewczyny. Na jej przedstawienie się, Ward uśmiechnął się lekko. Z jakiegoś powodu, cały stres z niego spłynął. A obserwowanie jej stało się przyjemniejsze? Może Olivia wyglądała na roztrzepaną, to jednak wydawała się być miła. Nie tylko ładna.