And his shadow dances along
Morpheus Longbottom & Vakel Dolohov, 1946, Hogwart

Łopatki do tyłu, prosty kręgosłup. Wypastowane buty, zaczesane do tyłu włosy na brylantynę, przypięta odznaka prefekta Krukonów. Ostatni rok w Hogwarcie. Nie sądził, aby szczególnie tęsknił za tym miejscem, ale zdecydowanie miał kilka dobrych wspomnień z czasu spędzonego w tej placówce. Niemal nie mógł uwierzyć, że oto przychodzili nowi prefekci, nowe pokolenie uczniów, których już nie pozna. Oczywiście były pewne wady całości, na przykład fakt, że jego prefektorska partnerka była głową fanklubu Vakela Dolohova, a rzeczony został nowym narybkiem prefektów, po tym gdy siódmoklasiści opuścili Hogwart. Morpheus nigdy nie okazywał chłopakowi jawnej niechęci, nawet jeśli każde spotkanie prefektów w zeszłym roku zaczynało się od tego, co zrobił Dolohov w ostatnim tygodniu i zachwytów nad jego osobą. W wagonie prefektów pogratulował mu suchym uściskiem dłoni i wysłuchał Prefekta Naczelnego, zadań na ten wieczór oraz ramowego planu roku, który chyba bardzo szybko wyczuł pismo nosem i ekscytację panny prefekt Krukonów, którą ta wręcz wibrowała.

Oglądając zmierzch, zachodzący powoli nad mijanymi dolinam, w takt rytmicznego stuku pociągowego, zauważył maleńkie, jak porcelanowe figurki na szafce, stado jeleni z rogaczem na czele, z umięśnionymi głowami w kierunku ogromnej, ważącej wiele ton maszyny. Korona z rogów rosnąca ponad ciało samca, sięgającą nieba, uświęcała jego sylwetkę. Rogi, symbol wzrostu i odrodzenia, transformującej energii. Zwierzę profetyczne, alchemiczne i transmutacyjne. Zanotował ich obecność na marginesie swojego podręcznika, na pierwszej stronie oraz układ, aby później sprawdzić ewentualne wieszcze właściwości. Czy był to symbol czy tylko element kręgu życia.

Wszystko jest połączone, a sieć jest święta.

W Hogwarcie rzadko kiedy mówił o swoim darze, unikając nadmiernego afiszowania się z tym, nawet jeśli karty tak często szeptały modlitwę tasowania w jego dłoniach. Ot czasami rozłożył je dla koleżanki, zwykle jednak robił to dla siebie. Chodził na wróżbiarstwo, spoglądał w przyszłość. Nie czynił z tego wielkiego sekretu, lecz również nie stworzył dookoła siebie wrażenia, że jest prorokiem. Im bardziej pochłaniały go obowiązki starszego kolegi i prefekta, tym bardziej zapominano o tym, że może spoglądać w przyszłość. Sądził jednak, że to stanowiło jeden z powodów nominacji. Mógł zatrzymać sytuację, nim nastąpi eskalacja problemu, bo będzie wiedział, zanim problem wystąpi. Może podobnież było z młodszym Krukonem.

Longbottom zorientował się, że nie potrafi znaleźć w pamięci jakiejkolwiek interakcji z Vakelem w formie zwykłej rozmowy, jeden na jednego. Zawsze w towarzystwie innych Krukonów lub grupki adoracji Dolohova, w stylu informacji organizacyjnych, przypomnień o testach, terminach, czy uwagach, aby przeniósł się ze swoimi fanami z korytarza gdzieś indziej. Jaki był czarujący chłopak z bardzo mocnymi rysami twarzy pod śnieżnym puchem publicznych dekoracji?

Sprawdził na zegarku czas i oparł głowę na podbródku. Miał jeszcze dziesięć minut do obejścia wagonów i swojej wachty, którą pełnił z nowym narybkiem.

— A ty Longbottom?

—Hmm? — uniósł głowę słysząc pytanie prefekt naczelnej tylko jako dźwięk, nie rozróżniając słów, poza naturalną reakcją na nazwisko.

— Co robiłeś w wakacje.

— Głównie doglądałem z matką bachorów. Bren jest ciągle o krok od rozbicia sobie łba, Erik zaczyna zadawać niewygodne pytania i ciągle truje dupę żeby się z nim pobawić, a Danny płacze. Nic ciekawego.

Wzruszył od niechcenia ramionami. Nie chciał spowiadać się z napiętych rozmów z ojcem na temat przyszłej kariery i milczeniu w jakim się rozstali o poranku, przed wyjazdem Morpheusa do szkoły. O wątpliwościach dotyczących samego siebie i swojego życia, propozycjach matrymonialnych, jakie pojawiły się na horyzoncie, nieśmiało poruszane przez matkę.

Merkury może oznaczać zarówno element, jak i planetę. W obu przypadkach ten symbol alchemiczny reprezentuje umysł, a także stan, który może przekroczyć śmierć. W czasach starożytnych rtęć była znana jako srebro rtęciowe i wierzono, że jest w stanie przechodzić między stanem ciekłym i stałym i dlatego w alchemii uważano, że rtęć przechodzi między życiem a śmiercią. Niektóre decyzje, nad którymi musiał się już zacząć zastanawiać, sprawiały w głowie młodzieńca właśnie takiej wagi wrażenie. Życie i śmierć.

Przywykł do pewnego rodzaju niewidzialności, tego, że wzrok przesuwa się po nim i skupia gdzieś indziej. Korzystał z tego w domu, aby uniknąć konsekwencji swoich działań, korzystał z tego w szkole, przyprawiając niektórych uczniów o zawał, nachylając się nagle nad ich ramionami i wtykając swój zbyt duży nos w nieswoje sprawy, jak to nazywali oni, czyli łamanie regulaminu szkoły, jak przypominał on. Opinia publiczna w szkole była w konsensusie, że jest raczej łaskawym prefektem, nie odejmuje punktów, ale trzyma się litery prawa sztywno. Szybciej wyląduje się z nim na dywaniku, niż straci punkty. Ciężko powiedzieć, co bardziej przerażało uczniów, utrata kolektywnych osiągnięć czy prywatna reprymenda.

Oczy Morpheusa stanowiły jego największy atut. Oprawione czarnymi, długimi rzęsami, których zazdrościły mu koleżanki, w sztucznym świetle w wagonie, tuż przy ciemniejącym oknie, czerniły się atramentem. Ciężkie powieki dodawały pewnego rodzaju znudzenia twarzy wieszcza, chociaż lekko się uniosły, gdy zauważył, jak niemal psychodelicznie wszyscy na niego patrzyli, pod zaklęciem głosu ich lokalnego celebryty. Nieco sarnie spojrzenie przeniosło się w końcu na Dolohova, skupiając się na nim bez zdezorientowanego mrugnięcia. Po prostu patrzył. Nie, nie po prostu. On patrzył na młodszego Krukona w ten sam sposób, w jaki gwiazdor Hogwartu mamił całą resztę, aby jedli mu z ręki, jak ktoś, kto nie żyje w tu i teraz, tak samo jak reszta gawiedzi, a spaceruje po za chwilę. Morpheus Longbottom miał oczy nocnego nieboskłonu odartego z gwiazd, a jednak pełnego przyszłości.

Przełożył zakładkę z tyłu książki, jakiś spłowiały bilecik albo zaproszenie, do miejsca, w którym skończył czytać, tak że kawałek kremowego kartonika wystawał na górze masy stron i oburącz zamknął tom, kładąc sobie go na kolanach, jak tarczę przeciwko domniemanej pasji tłumu, jakby poplecznicy jednego Widzącego mieli zaatakować drugiego. Chyba nikt z tu zebranych nie wiedział albo nie pamiętał o darze chłopaka, ale nie był pewien.

— Dzieci mojego starszego rodzeństwa. — Założył swobodniej nogę na nogę, nadal nie mrugając, odwzajemniając intensywne spojrzenie. Lekcje z Herr Schäferem, gdy patrzyli się sobie w oczy godzinami w ramach nauki jasnowidzenia, stanowiły dla niego niebywałą podporę w latach szkolnych, gdzie ustalano dominację niejako właśnie w ten sposób. Nadchodzący uśmiech zdradziły zmarszczki w kącikach oczu. —  Pięć lat, dwa i sześć miesięcy. Przyzwyczajajcie się do rozmów o pieluchach, niedługo czeka to was wszystkich.

— A ciebie to niby nie? — odezwał się jeden z Puchonów, pyzaty młodzieniec, który dołączył do Prefektów w tym samym roku z Vakel. Morpheus nie pamiętał jego imienia.

— Planuję młodo umrzeć — zadeklarował żartobliwie Longbottom, szczerząc białe zęby w radosnym uśmiechu. Bardzo szczerym. Chociaż nie wydawało się, aby rzeczywiście chciał zakończyć swoją nić losu przedwcześnie, w jego przyszłość pływało coś, co rzucało cień niepewności na dalsze dzieje, jakby coś w nich mieszało. Nie zaczynało się już teraz, lecz dopiero za chwilę, jakby rozpoczął taniec pomiędzy teraz, wczoraj i jutro, tango losowości i chaosu, tak nienaturalne dla tego, co zwykle widziało się w przyszłości innych.

— A ty Dolohov? — spoważniał na moment, jakby właśnie zapytał, kiedy planujesz umrzeć, a nie odniósł się do pytania o wakacje. Przecież właśnie o to pytał. I. Cały. Czas. Patrzył.

Ze swoim wydatnym nosem, teraz był sępem, który czekał, aż nadejdzie czas, aby rzucić się na martwe truchło i rozedrzeć je swoim haczykowatym dziobem. Podparł ponownie podbródek o dłoń, nonszalancko, całe ciało skierowane w stronę rozmówcy, głównego rozmówcy.

Spodobała mu się odpwiedź Vakela i nawet nie próbował tego ukryć. Rozważał nawet, czy nie podzielić się epitafium, które wybrał dla siebie, w roku w którym zginęła Marta Warren, ale mnogość oczu wlepiona w niego skutecznie go odwiodła od tego pomysłu. Jestem tym, czym będziesz. Byłem tym, czym jesteś. Nie brzmiało to w żaden sposób wielce, ani nawet wyjątkowo personalnie, konfrontowało zaś żyjących z faktem śmierci, nieuchronnej i wiecznej. W pewnym sensie był to również żart z jego strony, jakby wieszczył śmierć czytającemu tekst na jego płycie nagrobnej.

— Morpheus, ile razy mam ci powtarzać! — ciszę przerwała Susanne, kręcąc się na swoim miejscu niekomfortowo, a adresat słów wyraźnie czuł jej niezadowolenie z jego obecności. Na pewno nie pomagało to, że przedziały mieściły osiem osób, a obecnie znajdowało się tam znacznie więcej. — Nie gap się tak na nowych, straszysz. On już tak ma. — Ostatnie słowa skierowała miękkim, nieco przepraszającym tonem do Dolohova, kładąc mu lekko dłoń na ramieniu, jakby chciała przerwać zaklęcie i ponownie skupić na sobie uwagę młodszego Krukona. Zdaniem wieszcza nie była ani trochę subtelna.

Longbottom teatralnie i przeciągle mrugnął w odpowiedzi na to, co wywołało kilka krótkich chichotów ze strony gryfońskiej prefekcji, z którymi Morpheus utrzymywał bardziej przyjazne kontakty, niż z Susanne. Swoje milczenie przerwał szelestem czarodziejskiej szaty oraz cichego stuknięcia okładki podręcznika o mały parapecik wagonowy. Wstał i jakby na ten znak, ktoś zaczął rozmawiać o nadchodzącym sezonie Quidditcha, a jego miejsce zajęło się rozlewającymi się w wolnej przestrzeni ciałami, wcześniej ściśniętymi jak sardynki, aby prefekt naczelny nie musiał powtarzać, zatrzymanymi w przestrzeni przez magnetyczną osobowość Dolohova.

Wyciągnął się na palcach, aby wsunąć książkę do swojego bagażu nad ich głowami. Dało się zauważyć w tym, jak bardzo jest świadomy siebie w przestrzeni, ile zajmuje miejsca, jak je ograniczyć, uczynić siebie niewidzianym, jednocześnie bez namaszczenia sakramentem przemocy. Wystudiowane ułożenie stóp, przemyślane kąty nachylenia. Ciche klik zamków utonęło w szeleście jesiennych przemyśleń i innych osób, które szukały wygodniejszych przestrzeni niż obecny przedział. Dookoła Vakela nadal pozostała najbardziej zagorzała gwardia fanów, składająca się głównie z dziewcząt i jednego Puchona.

Cicho zamykając przedział za sobą, przeszedł do łazienki na końcu wąskiego korytarza. Drewniano-podobna boazeria, przynajmniej miał nadzieję, że rzeczywiście nie jest drewniana, mosiężne kraniki i toaleta. Przynajmniej w tym wagonie nie cuchnęło uryną. Z kieszeni wyciągnął małe pudełeczko z przygotowaną strzykawką na drogę i podwinął szatę, aby odsłonić brzuch. W jednym miejscu wykwitł mu brzydki siniec, gdy trafił w jakąś żyłkę. Wstrzyknął sobie insulinę po drugiej stronie i przyglądając się nadchodzącej ciemności odliczał, zgodnie z tym, co mu nakazał mugolski lekarz. Mechaniczny proces, który wykonywał niczym automatom, zakazując sobie nadawania mu większego znaczenia w swoim życiu. Rytuał posiłków i sekretów, zwierzęce hormony w organizmie, pozwalające mu żyć, zamiast zamienić się w śpiącą królewnę w Warowni. Spojrzał ponownie na zegarek, zanotował godzinę podania leku w głowie. Nie chciał poezji w tym procesie, dookoła którego kręcił się cały cykl jego dnia, kontrole wszystkiego, co jadał, oglądanie się za deserami i zaskoczenie zmieszane z obrzydzeniem, gdy ktoś zauważył, jak wygląda jego skóra w miejscach iniekcji.

Umył ręce i wrócił do świty księcia Hogwartu.

— Zbieraj się Dolohov. Trzeba sprawdzić, czy ktoś nie pali w ostatnim wagonie.

Chociaż w późniejszych latach czarodziej zaczął palić, niczym Hogwarts Express na trasie Londyn-Hogsmede, teraz jedynie zdarzało mu się popalać, żeby wyjść na bardziej dorosłego przy swoich braciach. Czasami oni zapominali się i oferowali mu, podstawiając paczkę pod nos, by następnie zabrać do połowy spalonego peta, przypominając sobie, że Morpheus dopiero wkraczał w dorosłość i jeszcze chodził do Hogwartu. Wieszcz balansował na granicy pomiędzy swoją naturą, wychowaniem oraz nieco przesadzoną powagą, którą sobie wmawiał, aby wydawać się doroślejszym. Zwykle ta maniera znikała w kilka dni po dotarciu do szkoły, gdy znów przebywał z rówieśnikami.

— Nie urośniesz — skwitował to Morpheus, jakby nie brał go na poważnie. Zamiast sprawdzić, czy Dolohov rzeczywiście ma papierosy, poszedł przodem. Światła nocne już pozapalano, więc wagony świeciły się miękkim, ciepłym blaskiem, blokując widoki za oknami, zmieniając je w plamy granatu i głębszej czerni, z nielicznymi światełkami domostw raz na jakiś czas, jak ogniki wabiące na bagniska. Pędzili przez kraj, regularny stukot kół ukołysał wielu uczniów do snu w następnych przedziałach.

— W zeszłym roku pierwszy raz zamontowano młoteczki do rozbijania szyb w razie wykolejenia, trzeba sprawdzać, czy nikt ich nie kradnie, na pamiątkę. Sprawdzaj, czy nikt nie utknął w toalecie, na końcu sprawdzimy, czy wszyscy wyszli z pociągu. — Zaparł się o dźwignię i otworzył drzwi do następnego wagonu. Przeszli metalową kładką, pod którą widocznie przesuwały się tory, otoczeni tylko gumowym rękawem w harmonijkę, pozwalającym na bezpieczne przejścia, przynajmniej w teorii. Opuszczając wagon dla perfektów, porzucali spokój ich ciszę, chociaż nie było aż tak dużej różnicy, jak mogło się wydawać, nie na tym etapie podróży. Większość uczniów rozmawiała przyciszonymi głosami między sobą, sporo osób przysypiało z głowami opartymi o zagłówki foteli. Przestrzeń wypełniały typowe zapachy podróży, jedzenia, trochę potu, ale głównie samego pociągu i tworzyw, którymi został wyłożony, dla wrażenia komfortu podróży.

— Douglas, zamykaj to okno! — zawołał, otwierając zamaszyście przedział. W zasięgu wzroku Vakela pojawił się Puchon i Ślizgon, stojący na fotelach przy otwartym oknie, którzy próbowali coś przez nie wyrzucić. Chłopacy, z miną złodziei przyłapanych na gorącym uczynku, wciągnęli do środka... tłuczek, który szarpał się w ich rękach.

— To jego wina — zabrzmiało unisono z dwóch gardeł, na co Morpheus tylko westchnął. Machnął swoją różdżką i zamroził w miejscu i czasie piłkę do Quidditcha.

— Czyj to tłuczek?

Milczenie.

— Dobrze, w takim razie pozostaje mi tylko konfiskata. Rodzice właściciela będą mogli odebrać go podczas zimowych ferii z gabinetu woźnego — Morpheus wyciągnął rękę po tłuczka, na co Ślizgon zrobił się bardzo, bardzo blady.

— Proszę... Nie! To z autografami Harpii! Ojciec nie wie, że go mam! Zabije mnie!

Morpheus wywrócił oczami. Coś w głosie, może w zwrocie o ojcu ruszyło jakąś strunę w sarnookim Longbottomie.

— Przechowam go, przynieś go do wieży Krukonów po kolacji.

Popłynęły podziękowania, które w sumie zignorował. Morpheus, odkąd został prefektem, zrozumiał, co jest takiego pociągającego we władzy i jak ciężko jest być osobą dobrą, gdy strach i terror jest dużo łatwiejszym i prostszym narzędziem. Przeszli dalej, kolejne wagony, uczniowie, kliki, ekipy w kolejnych wagonach. Podział na przedziały sprawiał, że dało się obserwować mikro komórki społeczne tworzące się pośród studentów, jak pod szkiełkiem laboratoryjnym; kiełkujące romanse, przyjaźnie, zaufanie. Ciało uczniowskie Hogwartu stanowiło kompletne środowisko, z różnorakimi rolami do wypełnienia. Vakel Dołohov był gwiazdą, ku której unoszono spojrzenia, a Morpheus Longbottom stabilną kolumną jońską, tutaj jestem i tutaj pozostanę.

Ostatni wagon, gdzie znajdowała się bagażownia, używana do transportu przesyłek konduktorskich i nadanych paczek dużych rozmiarów, zamknięta zaklęciami i na klasyczną kłódkę, mały składzik ze środkami czystości oraz zaopatrzeniem wózka z przysmakami, który teraz stał zabezpieczony klamrą do ściany. I drzwi. Drzwi, wychodzące na końcowy pomost, otoczony barierką, z którego dało się obserwować umykającą ciemność. Rzeczywiście, w przedziale nieco pachniało palonym tytoniem, a w ciemności platformy ktoś próbował ukryć żarzącego się papierosa.

— Trzymam za ciebie kciuki, w takim razie — stwierdził nastolatek na wspomnienie o wzroście, wyczuwając jakieś kompleksy. Najlepszy, największy. Nie widział ani odrobiny cichej pokory w małym wieszczu, ale nie szukał również zbyt dokładnie. Gdyby wieszał jego plakat nad łóżkiem, może wtedy na siłę by coś odnalazł. Nie robił tego jednak, po pierwsze dlatego, że jego towarzysz niedoli podróży po pociągu jeszcze ich nie miał, a po drugie, Morpheus pałał swojego rodzaju pogardą do ulicznych wieszczy i robienia z siebie spektaklu. W tym czasie starszy Krukon już prawie osiągnął swój wzrost, w którym miał się zatrzymać, bardzo pośredni, ale jemu to odpowiadało.

Gdyby lata później Morpheus usłyszał słowa Dolohova, odpowiedziałby mu pytaniem skąd wiadomo, że w chwili odkrycia dźwięku, Czarna Dziura po prostu nie postanowiła, że śpiewa od miliardów lat, retroaktywnie zmieniając rzeczywistość. Jednak stojąc w ostatnim wagonie Hogwart Express, na szyi nastolatka nie lśnił jeszcze złoty łańcuszek z czasozmieniaczem, a biochemia jego mózgu jeszcze trwała w prawie naturalnym rozwoju postrzegania świata, wyszczerbionym o patrzenie w przyszłość. Dopiero później, dużo dalej w dorosłość, gdy kończył się rozwój jego kory przedczołowej, wraz ze śmiercią jego matki, kiedy zgodnie z jej życzeniami, nauczył się używania magicznego artefaktu, doświadczył go. Czas? Nieistotna definicja arbitralnych miar bez przełożenia na realia wszechświata. Odbierał świat inaczej już w momencie doświadczenia pajęczych nici przyszłości, a później miało to się zmienić jeszcze bardziej.

Z przepastnych połów swojej szaty Morpheus, wyjął dojrzałą persymonę. Longbottom zdecydowanie nosił przerobiony klasyczny, regulaminowy krój ubrań o wiele kieszeni. Na pierwszy rzut oka wydawała się taka sama, jak reszty, ale wprawne oko widziało, że nie jest tylko zdjęta z wieszaka, ale uszyta na miarę, szwy są idealnie spasowane, a cienka wełna, miękki kaszmir i merynos, lśni satynowym splotem, układając się mięsiście, aż zachęcając, aby jej dotknąć. Koszula nie jest jedwabna, bo to oznaka nowobogackich rodzin, które nie wiedzą, kiedy dobrać jaki materiał i do jakiego wieku. Egipska bawełna, krochmalona, zachwycała. Na dodatek, nie miał osobnego kołnierzyka, aby wymieniać go częściej, niż całość; mógł pozwolić sobie na więcej sztuk odzieży.

Oparł się biodrami o jeden z dużych kufrów, ułożył nasady kciuków na dołku, gdzie wcześniej była szypułka owocu, objął całość długimi palcami pianisty i nacisnął. Owoc pękł na dwie połowy od góry, roztaczając słodki smak, nieco jesienny i nostalgiczny, dookoła dwójki prefektów. Nie zamierzał najwyraźniej ingerować w to, co dzieje się za szybą, ale też nie zamierzał wychodzić z pomieszczenia. Rozerwał miękkie ciało kaki na dwie połowy z satysfakcjonującym chrupnięciem. W tym czasie jego oczy rozmyły się lekko, w łagodnej sile tego gestu, do którego nie potrzebował wiele skupienia; spoglądał do przodu, tylko o kilka sekund, gdy młodszy Krukon mówił.

Skorzystał z luki, jaką tworzyło ich wzajemne jasnowidzenie i gdy wybrzmiewało trywialne z ust gwiazdy socjometrycznej, Morpheus wsadził mu kawałek owocu do buzi. Siłą, jeśli trzeba. Wszystko, aby przestał mielić ozorem.

— Kiedy nic nie ma znaczenia, wszystko ma znaczenie. Mówił ci już ktoś kiedyś, że krowa, która dużo muczy, mało mleka daje? — Sam wgryzł się w swój kawałek owocu z zadowoloną miną, czując, jak zapach przekłada się na oszałamiający, soczysty smak dość zwartego miąższu, o gładkości sorbetu i twardej skórki, łupiny trzymającej świat rozkosznego smaku w kloszu niepozornego kształtu. Sok umalował jego usta błyszczącą słodyczą. — Możesz już wrócić, poradzę sobie.

Kolejny gryz i machnięcie dłonią, zbywające. Morpheus Longbottom odprawiał go, jak służącego, którego już nie potrzeba.