Czuł się spokojnie. Nad wyraz spokojnie. Nawet wizja spotkania Dolohova, który prezentował sobą szczyt szczytów, nie była przytłaczająca i nie była spinająca jego myśli mocną klamrą podobną do tej, którą kobiety łapały swoje niepokorne loki. To brzmiało tak po prostu, tak normalnie, w całym poplątaniu jego życiorysu, żeby odwiedzić TEGO wróżbitę. Chociaż to wcale nie było "takie po prostu" i brzmiało to w jego głowie echem. W tych wypocinach rodziło z bólem pytanie "dlaczego". Co różniło ten dzień od wszystkich poprzednich, w których szedłby spięty, zdenerwowany. Żołnierz podczas swojej musztry, noszącej drogi, wyjściowy garnitur jak swój bagnet na karabinie. Tymczasem, oto dziwna myśl, która go zajęła zamiast stresu - czy to błogosławieństwo, że trzeci dzień mam okazję do... spotkania kogoś starszego. To była ironia, taka zagmatwana, wbita niby gwóźdź do jego atłasowej trumny leżącej przed jego nogami. Żeby ktoś miał łatwą robotę. Czysty strzał. Potem trup prosto do drewna, drewno do ziemi - problem rozwiązany. Jego słabość do starszych mężczyzn była równie wulgarna, co fakt, że w ogóle miał słabość do mężczyzn. Ironia polegała na tym, że każdy z tych panów w przeciągu tych trzech dni miał tworzyć zupełnie inną plątaninę emocji. Po wczoraj było jednak dobrze. W końcu spokojnie. Odcięto jego nitki ducha od ciała i pozwolono odrobinę unieść się nad ziemię. Mógł potrząsnąć skrzydłami i słyszał na nowo szelest lotek między białym puchem. To koiło. Pomagało. Dawało choć trochę ukojenia, kiedy dopasowywał to do rozmowy z Perseusem. Ach, kolejna piękność, którą mógłby wlepić w ramkę na ścianie. Tragiczne, że w tym wszystkim, jak zaczął pływać, rozpaczliwie poszukiwał stabilności. Czegoś bardziej prawdziwego niż woda, która była jego drugim domem. Czegoś, co by go przekonało, że tutaj może postawić obie nogi. Nie trzymać jednej w falach na brzegu.

W takim (płynnym) nastroju przekroczył próg Praw Czasu. Nie taki spięty, jak spięty był przy ich spotkaniu na turnieju. Przywitał się z asystentem z miłym uśmiechem, przyodziany w ciemny grafit z dodatkami błękitu. Szczególnie w drobnej, złotej biżuterii z kamieniami szlachetnymi, która go zdobiła. Drobnostki, delikatność, ale dobrze dopasowana do stroju i urody młodzieńca. Szczególnie jego oczu, w których falowały oceaniczne fale. Drzwi zamknęły się za nim w tym abstrakcyjnym gabinecie, gdzie jego oczy rozbiegły się po otoczeniu z ciekawością. I zatrzymały w swoim lekkim poczuciu niepokoju na zegarach. Obsesja. To jedno słowo oddawało niespokojny dreszcz na widok wszystkich tych wskazówek, gdy jego głowa szukała informacji, czy przedstawiały czas różny w strefach czasowych, czy może były przypadkowe. To była jednak chwila, bo zaraz podszedł do niego sam Dolohov - figura zajmująca czas i przestrzeń, która swoją sylwetką przysłaniała okno na świat. Uśmiechnięty, dystyngowany. Niepasujący do kompletnie nieeleganckiego wspomnienia, kiedy wyrżnął twarzą na tamtym pojedynku. Mądrze było do tego nie wracać, pozwalało... zachować twarz. Uścisnął mu dłoń, z wyczuciem. Jego dłoń była aksamitem prześlizgującym się po skórze, kiedy próbujesz ująć pościel między swoje palce. I tak też prześlizgnęła się w tym uścisku. Wcale nie nijako. Wcale nie konkretnie. Potem się zaczęło. Formalne przywitania, small talk, gadanie... Laurent przestał słuchać. Odbiegł gdzieś myślami, wyłączył się, chociaż nie chciał. Chociaż to było niegrzeczne. Szybko się zreflektował, ale był ten moment jego słabości, gdzie ten spokojny głos tego człowieka, monotonny, podziałał na niego jeszcze bardziej odprężająco niż powinien. Szczególnie, że obecność Dolohova wcale nie była odprężająca. Chyba po prostu malutki Laurent jakoś mieścił się w tym pokoju i nie musiał rozpychać z ego tego człowieka.

- Portrecisty? - Powtórzył, żeby dać sobie chwilę czasu na zastanowienie. Oczywiście było to pytanie retoryczne, zresztą zaraz odpowiedział. - Nie. Ani astrologa, ani numerologa. Czy te sztuki są potrzebne do tego, żeby poznać samego siebie? Gwiazdy mogą mieć wiele do opowiedzenia, ale samoświadomość przychodzi przez mądrość badania własnych zachowań, odruchów. Obserwacji. - Skupił się już na swoim rozmówcy, bo wcześniej rzucał tylko grzecznościowe formuły, przytaknięcia, że tak, och jak to dobrze, że pieniądze się przyjęły, że dziatki będą bezpieczne... a wewnętrznie jego zoo kochające mamonę gniotło go, że tyle galeonów wypłynęło z jego zasobów. Naprawdę nie lubił, gdy złoto go opuszczało. Miał z tego powodu lekkie wyrzuty sumienia, ale mówił sobie, że mógł mieć tą jedną wadę... prawda? - Tym nie mniej jestem bardzo ciekaw, czego mógłbym się dowiedzieć ze wspomnianych dziedzin. - Nie chodziło o to, że był ignorantą. - Wydaje mi się jedynie, że bez pewnego pułapu samoświadomości można mniej wyciągnąć z astrologii i numerologii niż się powinno.

Wszechświat i wpływ na człowieka. Tak. Taak. Były rzeczy, nad którymi nie mieliśmy kontroli. Zwykłych pech, albo po prostu zrządzenie Losu. Przeznaczenie. Zwał jak zwał. Ponoć nie dało się zmienić tego, co już było nam przypisane. Słowa o tym, że decyzje jednak podejmowaliśmy sami były jakoby tego zaprzeczeniem. Prawdę mówią Laurent choć nie miał powodu, żeby nie wierzyć w sztukę wróżenia, jasnowidzenia czy astrologii to nigdy nie przywiązywał się do nich bardzo. Chyba zaszkodziłoby mu przyklejenie się zarówno do jednej jak i drugiej odpowiedzi, choć były bardzo skrajne. Nie chciał opaść na łąkę pod sosnowym zagajnikiem i myśleć, że przecież nie ma na nic wpływu. Decyzje podjęte były jakoby wypisane, niczego nie dało się zmienić. Przewidziano wszystko. Ustalono wszystko. Ustalono też to, że się poddasz. Żałosne - tak by powiedział Edward. Nie chciał też przykleić się do kart i szklanych kul, nie chciał spoglądać w gwiazdy i wołać do nich po odpowiedzi. Chciał żyć. Jak każdy zupełnie przeciętny obywatel chciał żyć dobrze, wygodnie, chciał dobrze zarabiać, być kochanym i nie martwić się o to, co dzieje się dookoła. Odciąć się od zła i żyć gdzieś z boku. Zamiast tego pakował swoje dłonie co rusz w jakieś tarapaty. Chyba autodestrukcyjnie.

Szarlatani się na tym świecie zdarzali. Nawet bardzo często. Ktoś pokroju Dolohova odstawał jednak od szarlataństwa w świecie, w których prezentowana przez niego wiedza była weryfikowana nie tylko przez klientów, ale i przez tych, którzy również studiowali podobną tematykę. Może nawet identyczną. Laurent nie robił w tym celu researchu, choć branie wszystko na czystą wiarę, co próbowali ci wcisnąć, było nawet czymś gorszym od naiwności, którą sobą prezentował częściej niżby chciał. Było głupotą. Głupotą też było podważanie wszystkiego, co się usłyszy. "Przekonaj się sam" - tak najlepiej powiedzieć. Tylko nie daj się wciągnąć w to mistyczne miejsce pełne wrażeń, bo łatwo było wtedy odpłynąć. Zaczynała działać autosugestia. Bardzo nie chciał być ofiarą takich praktyk, a Ginny, która mu ostatnio wróżyła, pokazała mu odrobinę więcej poza całkowicie neutralnymi wróżbami. I przede wszystkim - niekoniecznie były one dobre. Twarz Dolohova była znana z okładek gazet. Nawet jeśli wykazywało się ignorancją wobec dziedziny, jaką się posługiwał (Laurent po prostu nie miał czasu wkładać dłoni we wszystko, tak sobie to tłumaczył) to po prostu - się go znało. Niekoniecznie z dawnych lat sabatów. Wtedy chyba naprawdę był zbyt mały. Lub zbyt przejęty zmianą swojego życia, kiedy przeszedł z biedy do luksusów. Ceną za to była tylko śmierć. Niewielka, niektórzy by powiedzieli. Kiedy tak siedział (rzeczywiście daleko odbiegają głosem od monotonii, ale Laurent ma spierdoloną autorkę) i spoglądał na Vakela, który odbiegł od trywialnych tematów i zaczął całkowicie poważny monolog niedosłownie wskazujący palcem Laurenta, zachęcając go do dialogu wewnętrznego, zamieniał się w Króla Obsesji. Jak w bajce Alicji z Krainy Czarów, ale nie byłby chyba Kapelusznikiem. Kotem? Nie. Królową Kier? Tylko zamiast Królowej był Król, kier tu nie pasował - może Król Pik? Siedział na jednym fotelu, a jednak wypełniał swoją osobowością całą przestrzeń. Laurent miał mieszane uczucia do takich ludzi. Uważał na nich, bo zarówno przyciągali swoją siłą, jak i potrafili zmiażdżyć człowieka swoją osobowością. Parę celnych słów i Laurent już byłby skulony pod ścianą. Jeśli tylko przyszłoby się otworzyć.

Co jest cenniejsze - zbierać wiedzę, czy przekuwać ją w coś nowego? I czy coś nowego powstałoby, gdyby nie zbierana wiedza? Ludzie często zapominali. Odkrywali stare wynalazki i teksty na nowo. Odkopywali je z zakurzonych woluminów i zachwycali tym, co napisali ludzie setki lat przed nimi. Albo dowiadywali się, że to, co uznawali za fenomenalnie nowoczesne i odkrywcze miało swoje zalążki i podstawy wieki temu. Po prostu pozwolono temu opaść w zapomnienie. Albo ktoś uznał, że to szaleniec i lepiej go skrócić o głową, czy lepiej - wiedźma. Te zaś wspaniale rozpalały średniowieczne ogniska.

Zrobiło mu się za to bardzo nieswojo, kiedy temat wszedł na kwestię urodzenia i... świeżego powietrza. Jakby to było coś pięknego, jakby był wspaniałym dzieckiem, które przyszło na świat pośród jedwabiu i złota. Nie przyszedł. Starał się jednak nie poruszyć dalej, nie zmieniać pozycji, poza tym fałszywym drgnięciem i napięciem mięśni, nad którym próbował zapanować. Cofnięcie się tam, gdzie słońce było ciepłe? A może tam, gdzie śmierdziała zgnilizna? Nie było to celowe ze strony Vakela, w końcu - skąd mógł wiedzieć? Czy to było w ogóle istotne dla tego spotkania? Nie zamierzał go poprawiać. Nie było czym się chwalić. Nawet nie lubił o tym rozmawiać z kimś bliskim, co dopiero obcym. Czy można było mówić o czymś takim jak zawodowe trzymanie tajemnicy w przypadku Vakela? W tym miejscu? Pewnie tak. Inaczej nikt by sobie go tak nie cenił. Tak czy siak Laurent mistrzem kłamstw nie był, więc drobna reakcja i tak przemknęła dając w tym momencie znak, że coś jest nie tak. I ze niekoniecznie Vakel trafił. Zgadzał się jednak z tym, że ludzką ignorancją było już sądzenie, że to, co działo się w tych wczesnych latach nie miało znaczenia i że nie miało odniesień do dna doczesnego. Nie wszyscy muszą się z tym zgadzać, ale z faktami też nie da się dyskutować. Co najwyżej można je wypierać i wierzyć w swoją wizję rzeczywistości. Niektórym takie funkcjonowanie ułatwiało trwanie. Więc może to i lepiej? Nie zawsze przekłuwanie bezpiecznej strefy bańki mydlanej było dobrym wyborem.

Czy jeednak to wszystko była kwestia energii? Teraz, w przypadku Zimnych, rzeczywiście mówiło się o niej więcej. Laurent jednak nie przerywał jego wywodów. Słuchał. Lubił poznawać rzeczy nowe i nowych się dowiadywać. Lubił, kiedy ktoś mówił z pasją i polotem. Ile było w tym człowieku pasji, a ile wyuczonych regułek mógł tylko zgadywać, a wątpił, czy byłaby to dobra odpowiedź. Spójrzmy... W końcu zgadywać lubił. Stawiać teorie na temat ludzi przed sobą, żeby potem je konfrontować z rzeczywistością. Zazwyczaj robił to na głos. Reakcje człowieka w końcu bardzo dużo o nim opowiadały, czasami słowo mogło przynieść zaprzeczenie i kłamstwo, ale pierwsza reakcja? Ta kłamała tylko wtedy, kiedy ktoś był wprawiony w boju świata kłamstw, złudzeń. W roli aktora. Laurent więc postawił teorię, że ten człowiek miał pasję, teraz została jakaś obsesja i resztki tego światła, które kiedyś posiadał. Może jeszcze wślizgiwało się resztkami sił przez ledwo uchylone okno.

- Pewni ludzie prezentują sobą klasę zawodów, jaki wykonują. - Odparło spokojnie na słowa o tym, że niektórzy porównują jego pracę do szarlatanów z ulicy. Dziwne? Chyba nie. Ludzie wierzyli w to, co było bardziej na wyciągnięcie ręki. Upadali pod wpływem nieświadomości tego, jak działa ludzka psychika i jak łatwo nią manipulować. Dlatego uważał, że samoświadomość pomagał. Jednak jeśli Vakel uważał inaczej nie czuł się na miejscu i w kompetencji, żeby zaprzeczać. Może w tym, co miał do przekazania, rzeczywiście to tylko przeszkadzało? Bo jeśli tak to Laurent będzie trudnym klientem. Upierdliwie-dociekliwym. Choć... postara się nie. - Uważam pana za takiego reprezentanta. Jestem świadom, że w dziedzinie numerologii, wróżenia i jasnowidzenia figurują oszuści, jak zresztą pewnie w każdej pracy, jaką człowiek wymyślił. Nie porównuje jednak ludzi siedzących przy krawężniku ze stolikiem i kulą do wróżenia do osób pana pokroju. - To była straszna abstrakcja, lecz cóż - człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce. - Efekt horoskopowy jest czymś, co budziło moje obawy i co sprawia, że zawsze poddaje takie wróżby znakowi zapytania. Nie jest grzechem wątpić i szukać odpowiedzi. - Cogito ergo sum. Myślę, więc jestem. Scio nihil me scire. Wiem, że nic nie wiem. - Sądzę jednak, że pan jest osobą, która odpowiedzi przynosi. Tak jak wspominałem o prezentowaniu sobą wysokiej klasy, wręcz ikonicznej. - Czy to było głaskanie z włosem? Och, no trochę komplementów nie zaszkodzi... Laurent nawet się uśmiechnął delikatnie w kierunku Vakela, zakładając nogę na nogę. To wrażenie pływania i nieobecności zostało całkowicie przecięte. Siedział teraz skupiony. Uważny. Jak przed przeciwnikiem.

Gdyby wszystko mógł zrzucić na księżyc - jakie życie prowadziłby dziś?

Ta próba zabójstwa w snach - to tylko księżyc. Te złe decyzje, złe nastroje, upadek moralny i społeczny - gdyby gwiazdy tak mocno nie lśniły, gdyby tak nie kusiły i nie zwodziły, na pewno pomyślałbyś inaczej. Nie poszedłbyś w ramiona człowieka, który wydawał się ostoją, który był Zakazanym Owocem z wiarą, że ta adoracja coś tutaj zmieni, a nie okaże się pułapką dla grzecznego chłopca, który postanowił doznać grzesznych rozkoszy. Na pewno inaczej by to wyglądało, gdyby Wenus tak mocno nie polaryzowała z twoim ciałem, twoim umysłem, gdybyś był mężczyzną co się zowie, takim, jakiego oczekiwał Edward Prewett i którym próbowałeś kiedyś być. Nie udało się? Tak, to na pewno wina Wenus. Mars go zostawił - wiedział, że już nic z tego nie będzie. Nie mógł przeczesać myśli tego człowieka, mógł tylko przeczesywać swoje, a w nich nie było ziarna, które pozwoliłoby obarczać siłę z zewnątrz za swoje własne porażki. Miał tylko siebie samego. Swoje malutkie jestestwo, które uważał za zbyt słabe, a jednocześnie starał się je zbroić jak tylko był w stanie, żeby przetrwało jak najwięcej i utrzymało się na linii, z której nie spadnie. Wszystko, byle balans został zachowany. Z tych wszystkich emocji, myśli, nie szukał tutaj kolejnego miejsca, gdzie ktoś będzie próbował czegoś uczyć - w pewnym momencie mdliło cię na samą myśl, że kolejna osoba będzie się dzielić złotymi myślami, prawiła morały, pokazywała, jakim to jest wspaniałym człowiekiem, żeby tylko wkładać w ręce kolejne porównanie, którego nie chciałeś nawet robić. Vakel, chociaż początkowo nie robił tego wrażenia w bezpośrednim zetknięciu i to nie dlatego, że taki nie był - to Laurent był za bardzo rozkojarzony, skupiony na epitafiach wokół swoich niedoszłych kochanków, miksu złych słów rodziny i manipulacji, tragedii wydarzeń pchających się pod jego dłonie - tak teraz, kiedy tylko się go słuchało, kiedy tylko się na niego spoglądało, rodził pytanie ile osób swoim samym spojrzeniem był w stanie zamieść pod dywan. Ale z takimi ludźmi się spotykał na równym polu, a Vakel nie był Edwardem, żeby przesuwać go na szachownicy z równą łatwością. Nie był też Dante, który przerażał tym, jak daleko może się posunąć, żeby teraz coś udowodnić. Był sławą z gazet, której nie wolno podpaść i z którą trzeba skończyć przynajmniej na pozytywnej relacji... i zdecydowanie zbyt przystojnym i zbyt pewnym siebie mężczyzną, który mógł nadepnąć na bardzo niesprzyjającą strunę twoich własnych upodobań, więc należało trzymać jaźń w bezpiecznych ryzach. A bezpiecznie było tam, gdzie skupiało się na negatywach i nie pozwalało samemu sobie pływać w meandrach własnego umysłu, do czego właściwie prowokował sam Vakel. Na szczęście wybierał te zatoczki, które omijały niewygodny temat i nie muskały nawet tych głębin lazuru. On sięgał po coś gorszego. Tylko czy o wiele gorszego? Laurent teraz zastanowił się, jak to w zasadzie działało, że wystarczyło, że zaczynał odczuwać w sobie to ciepło przy niektórych ludziach, że niektórzy byli jak magnes i Laurent chciał ich do siebie przyciągać... i oni reagowali. Mogli być naprawdę dość daleko, ale reagowali. Był selkie, nie wilą, a mimo to... mimo to...

- Nie punktowałem konkretnie jasnowidzów. - Sprostował. - Punktowałem osoby, które są specjalistami w swoim zawodzie i osiągnęły bezkompromisowy sukces, wybijając się ponad dziesiątki przeciętnych. - W gazetach brzmiał na takiego, który z chęcią przyjmowałby komplementy, ale gazety, jak sam się przekonał, aż za dobrze potrafiły pewne rzeczy przekłamywać, a część narracji tworzona była dlatego, że ktoś chciał celowo być tak pokazywany. Jak chyba z każdą osobą, którą spotkałeś na swojej drodze i która reprezentowała sobą coś więcej niż prostotę przekonań i była księgą, po której chciało się przesuwać palce, a w końcu wsunąć palce w jej stronice, tak i Dolohov był osobą, którą chciało się otworzyć. Poznać. Przeczytać. Bez wiedzy o tym, jak głęboko zakopany został egocentryzm, jak mocno szarpały nim płomienie pożerania tych komplementów, bez elementów układanki, jakie stworzyłyby jego obraz był rzeczywiście jak dziecko we mgle. Z tym, że umysł Laurenta bardziej niż skupiać się na sobie wolał się skupiać na osobie, którą miał naprzeciwko. Perseus potrafił skutecznie skłonić do tego, żeby zachować w tym balans - ale on z drugiej strony wyzwalał tak gwałtowne i silne emocje, że poziom zdrowia w ich odczuwaniu i chłonięciu również z jego strony zupełnie nie istniał. Uśmiechnął się na uzupełnienie danych swojego własnego schowku jak i do pewności, z jaką to powiedział. Powstrzymał się przed zerknięciem na zegary, ale gdyby miał coś dopowiedzieć, to pewnie właśnie szepnąłby, że oprócz niego sam widzi tutaj obecność przynajmniej jednego bytu: Chronosa. A skoro Czas był na miejscu to i obecna musiała być Śmierć. Były sobie nieodłącznymi partnerkami. Nie zawsze byli obok siebie tak bardzo fizycznie, jak namacalny wydawał się tutaj upływ każdej sekundy.

- Zawiodę pana w takim razie, ale moja bardzo konkretna data urodzin może być przekłamana. - Zofia niekoniecznie dbała o to, żeby stawić się do urzędu, spisać jego dane, żeby zakłopotać się, jaki dokładnie był dzień, kiedy urodziła. Może podała Edwardowi dokładną datę, bo akurat śledziła dni zastanawiając się, czy do niej wróci, a może nie spoglądała w kalendarz wcale. - Tym bardziej nie podam panu godziny. - Ta tajemnica zmarła wraz z tą, która go urodziła. - Urodziłem się w Boulmer. - Albo gdzieś obok. Bardzo dużo nieprecyzyjności jak na człowieka, który pewnie chciałby dostać nawet sekundy w podarku. Perfekcjonista? Czy Dolohov był tym słynnym, malowanym przykładem perfekcjonizmu, który bardzo nie lubił niedoskonałości? - W akcie urodzenia znajdzie pan tylko jedno imię matki i jest to imię Zofia. Bez nazwiska. Była selkie. - Sprostował, żeby nie tworzyło się niedomówienie, dlaczego ta kobieta nazwiska nie posiadała i dlaczego się tym zupełnie nie przejmowała - tak jak gubiła się w wielu innych ludzkich sprawach, do których nagle została pchnięta, bo nie mogła zabrać syna do morza. - Jako ojca Edwarda Prewetta. Prawdę mówiąc nie sądzę, żeby Zofia sporządzała taki akt. Pewnie zajął się dopiero tym Edward, kiedy zabrał mnie w wieku 7 lat do Keswick. Dopiero wtedy przyjąłem nazwisko Prewett. Wcześniej, tak jak moja matka, żyłem bez niego. - I to nie było złe życie, prawda? Nie, nieprawda. Był za mały, żeby to dokładnie pamiętać, z jakimi wiązało się to wyrzeczeniami. Nie wiedział do końca, na ile były to ważne dla Dolohova informacje, ale wolał przedstawić pełen obraz, żeby potem nie było wątpliwości, skąd chociażby wynika jego częściowa niewiedza. A na wsiach takich jak Boulmer przekłamywanie aktów urodzenia czy rejestrowanie ich dopiero po 5 latach od urodzenia dziecka, jak akurat ktoś się zdecydował pojechać do miasta, nie było niczym wielce nowym i dziwnym. To było co najwyżej dziwne dla kogoś "czystej krwi".

Próba umieszczenia emocji, jakie wzbudzał Dolohov, zaczynał widzieć jako średnio możliwe. Średnio możliwe, by trwało to w zgodzie z nim samym. Dolohov wyłaniał ze statystycznej skały, pozornie jasny i oczywisty, dłuto gładko wchodziło w materiał i wyłaniało kolejne proporcje. Boskie, idealne, doskonałe. Było w tym coś pociągającego - wszystko pociągające. Steatyt był miękki, był idealny do tworzenia nowych cudów, jakie później przyozdobią salony. Ale Vakel miękki nie był. To, co wydobywało się z jasnego wnętrza było jak nakrapiany przez malarza heliotrop. Wspomnienie przeszłości wetknięte w coś podatnego do kopania, do obrabiania. Przypadek, albo może czyjeś dzieło - albo nawet oba - Laurent tego nie wiedział i bardzo wątpił, żeby dane było mu się dowiedzieć. Szczególnie, kiedy sam stawiał się ciągle w postawie defensywnej i im dalej to brnęło tym większego dystansu starał się nabrać. Tylko do czego właściwie? Do tego wróżbity? Do siebie? Tajemnic, które mogą być odsłaniane, chociaż nawet tak nad tym nie pomyślał? Rozważał mnóstwo scenariuszy tego spotkania, a największej oczywistości, w której zbyt dużo prawdy może wypaść jak wnętrzności wysypywały się z przeciętego brzucha jelenia - tego jakoś nie przewidział. Nie ustawiał swoich reakcji względem ciekawostek, jakie mógłby zobaczyć i niechcianych prawd, jakie mogły się na niego wylać.

Coś tu zgrzytało. Chyba jak przy wszystkich samcach takich jak Edward... takich jak Vakel. To chyba było to - Laurent miał wobec tego wersję stroszącą się, w której z jednej strony nie chciał być takim człowiekiem, z drugiej to podziwiał. Być może w przypadku Vakela to była tylko maska, lecz jeśli tak - dopasowana była perfekcyjnie. Nie było widać w niej żadnej nieprawidłowości. Żaden odstający fragment nie kusił, żeby spróbować ją zedrzeć i zajrzeć do środka. Na pewno coś kryło się pod spodem. Nie było na tym świecie większego niebezpieczeństwa od sławy, która wystawiała twoją prywatność na próbę, a z tym - twoje całe życie. Czy przed nim nie stał chodzący ideał? Laurent miał wrażenie, że gdyby nie jego rozkojarzenie bagnem własnego życia to wpatrywałby się w tego człowieka jak w obrazek, kiedy on tłumaczył mu tajniki wszechświata - te tajniki, których sam nie znał. A które go ciekawiły. Jak chyba wszystko - Laurenta łatwo było zaciekawić nawet tym, jak działają zębatki, jeśli tylko osoba o tym mówiąca sama wiedziała, o czym mówi i czuła to sobą. Teraz tylko niektóre słowa zlewały mu się z własnymi myślami. Musiał czasami przywołać się do porządku.

- Energię..? - Nie rozumiał za bardzo. Owszem, wiedział (słyszał), że imiona mają znaczenia, daty mają znaczenia, że ludziom przyświecała im gwiazda, że ścieżka ich życia tłoczona była z pierwszym oddechem. Ile było w tych rzeczach prawdy już pewien nie był - nie zgłębiał tych tematów. Nie zastanawiał się nawet nad tym, że jest Bykiem, ani nad tym, jaką datę urodzenia miał w dokumentach. Tak po prostu był, fact statement. - Ach tak... - To przytaknięcie wydawało się lakoniczne, ale wybrzmiała z niego ciekawość i zaangażowanie w temat, który rozwijał się tak samo jak włóczka, z której później powstaje cały szalik, obrus, pluszowy miś. Taki szalik właśnie tworzył w swoich palcach Vakel Dolohov, czasem ku uciesze tłumów, a teraz ku uciesze Laurenta. Skapywały te krople jego mądrości - a Laurent nawet mimo swojej natury nie pomyślał, żeby te słowa podważyć. W tym człowieku było coś... bezkompromisowego. Pewnie dlatego, że trzymałeś koniec szalika, kiedy on plótł czar słów dalej. - Nigdy nie zastanawiałem się nad zmianą imienia prawdę mówiąc. Wydaje się to... kłopotliwe, delikatnie mówiąc. - Chyba czułby się bardzo nieswojo próbując przekazać teraz swoim znajomym, że on się nie czuje Laurentem, czuje się... Robertem! Albo... cokolwiek innego. Wyobrażał sobie dziwne miny. A już na pewno słyszał kpiące komentarze macochy i Edwarda mówiącego "co ty znowu wymyśliłeś!".

- Swojemu znakowi urodzenia również nie poświęciłem dłuższej myśli. - W odruchu nieco mocniej zacisnął palce na wzmiankę od Edwardzie, ale zaraz je rozluźnił, zmuszając się do rozluźnienia. Nie odbieraj tego personalnie - taka irracjonalna myśl wpadła mu do głowy. Irracjonalna, bo przecież był właśnie u człowieka, który rozgrzebywał wszystko, co najbardziej personalne. Rozbierało go to z jakiejkolwiek pewności siebie, a bardzo starał się ją utrzymać.

Nie zawahał się nawet przez moment, kiedy Vakel go do siebie zaprosił. Nie podobało mu się drążenie tam, gdzie mogło zaboleć (może mężczyzna robił to celowo), ale jednocześnie ciekawość zwyciężała. Och, bogowie, ona w Laurencie zwyciężała nawet kiedy jego życie było zagrożone, a przecież bał się śmierci. Nie było w tym logiki. Tutaj mu jednak nic nie groziło - co najwyżej załamanie nerwowe, jedno z wielu w ostatnim czasie, więc... chyba nic wielkiego. Czy lubił się przyglądać tego typu konstrukcjom - nie wiedział. Miał się za to przekonać, że oj tak, lubił! Bardzo lubił! Z nieskrywaną ciekawością więc zatrzymał się przy konstrukcji, spoglądając przez moment na Vakela czy ma się odsunąć, przesunąć... bo nawet nie wiedział, czego się spodziewać. A kiedy mapa została wysunięta to Laurent otworzył szerzej oczy. Z ekscytacji. Z poruszenia. Piękno, jakie przed sobą widział było aż poruszające, chociaż niewiele z tego, co widział, rozumiał.

- Żadnych problemów, o których było mi wiadomo. - Doprecyzował, odszukując wzrokiem twarz Dolohova. I może nie powinien, bo następne zadanie wcale mu się nie podobało. Rozterki... ich nadmiar był przytłaczający. Wystarczyło napomknięcie, żeby zrobiło się ciężko i nieprzyjemnie. Własna bezsilność, zagrożenia wokół, Śmierciożercy, żal, ta cała niedoskonałość, która tworzyła strach samotności, emocjonalne bagaże doświadczeń, zazdrość, popadanie w rozpacz, która stawała się w jego oczach jakąś dysfunkcją... Nawet nie zdążył tego wszystkiego wyliczyć, kiedy pojawiły się przed nim karty. - Serce mi podpowiada, żeby wziąć wszystkie, ale chyba nie o to w tym chodzi? - Nie znał się na wróżeniu. Nieco o nim słyszał, trochę opowiedziała mu znajoma, ale tutaj nawet nie o wróżenie per se chodziło z tego, co zrozumiał. Patrzył więc na te karty. To, co podpowiada serce. Czyli co? Jak słuchać serca i wyłączyć umysł? Co jak wyciągnie coś złego? Albo jednak za dużo? A może za mało? Przez moment chciał powiedzieć, że woli nie ciągnąc wcale, ale to też nie miało sensu. Sięgnął więc po jedną i spojrzał na wylosowaną kartę Kochanka. Już mu się to nie podobało - nawet jeśli karta była ładna. Westchnął i pociągnął drugą, kładąc na stół Cesarzową, trzecią Sprawiedliwość i przez moment się zawahał... ale wyciągnął i Umiarkowanie na końcu. Tak oto leżały na stole cztery karty. Spojrzał kontrolnie na Dolohova. Dobrze? Źle? Whatever, bo nie ma to znaczenia?

Ta kłopotliwa zmiana imienia, która była niby niekoniecznie zalecana... maska, jak to zostało ujęte. Tak, to byłaby maska. Kuszące - założyć taką i stać się kimś innym... jak Fleamont. Ale czy Fleamont stał się kimś innym tylko dlatego, że miał ze trzy imiona? Może nawet cztery - kto wie, jakie pierwsze wybrzmiało z ust jego matki, zanim go porzuciła. Ciekawe, czy dałoby się odnaleźć jego sens w tym miejscu, jego samego, czy w ogóle by mu to pomogło..?

Zmiana imienia była więc maską, ale czy na pewno byłaby to maska, którą chciałby nosić? Z jednej strony brzmiało coś wyzwoleńczego w możliwości obdarcia się z imienia, które przykleił do niego Edward. Z drugiej strony brzmiało to bardzo nędznie, nawet jak na niego. Nawet jak na to, jak małe miał mniemanie w tym momencie o sobie samym, jak się ze wszystkim szarpał i jak nie potrafił odnaleźć drogi przez zbyt głośne, londyńskie uliczki i huczące morskie fale. Żadne miejsce nie było dobre. Ląd, morze - tylko pomiędzy czuł, że był kompletny. Niestety w to pomiędzy niewiele ludzi chciało chodzić. Świat niczyi, świat szarawy - nie tego szukano. Tak jak niekoniecznie chyba szukałeś porcelany, która skrywałaby lepiej niedoskonałości twarzy niż puder na licu kobiety. Udowodniłbyś tylko sobie samemu słabość, obdarłbyś się godności, przyznał do porażki. Czy to nie byłoby jak klęknięcie? Zupełne opuszczenie głowy, przyznanie, że nie jest się w stanie nosić korony, laurowego wieńca na skroniach ze złotych liści, że inni są lepszymi królami, a Edward miał rację w słowach, że nie jest godny bycia jego synem, żeby nie nazywał go ojcem - tych wypowiedzianych w złości. To nie była złośliwość. Skoro urodził się nigdzie, w jakiejś dziurze, norze Anglii, bez nazwiska, nigdy, bo nikt nie znał prawdziwej daty, skoro mogli ciągnąć go przez korytarze szkolne i wrzucać w pokrzywy, skoro dzisiaj stał tutaj, w kraniuszkach jego palców tańczyło tak wiele zwierzeń o uwielbieniu... Laurent Prewett. Osiągnął to wszystko przedstawiając się wszystkim jako Laurent Prewett. I był z tego dumny.

Bardzo chciał zapamiętać to, co Vakel do niego mówił, ale już teraz wiedział, że nie będzie w stanie. O tych gwiazdach, o gwieździe duszy, o... zlewało mu się to wszystko w jedną fascynację, do której rytmu biło jego serce. Tak, biło - stało się bębnem dla rytmu oczarowujących go słów, dla fascynacji. To było nowe. Teraz stało się niesamowite i niezwykłe, kiedy jego bariery instynktownie stawiane przed Vakelem opadały. Pewnie dlatego, że złoto i klejnoty łączyły ludzi, co? Nie zauważył momentu płynnego przejścia, ale przyłapał się na tym, jak mocno zaangażował się w to wydarzenie i w płynące informacje.

Były takie informacje, których słyszeć się nie chciało. Takie, które były obce, bez której to wiedzy spałeś lepiej. Słowa Vakela nie należały do tych, które były obce. Należały jednak do tych, które nie powinny pochodzić z obcych ust. Nie rozumiał - jak? Przed chwilą było mu to mniej-więcej tłumaczone, a teraz i tak wstrząsnął nim szok. Wraz z nim przypadł mu w udziale niepokój. A może po prostu ujęło go to, w jaki sposób to wypowiadał? Jakby ciskał w niego klątwę... nie. Jakby odczytywał klątwę ciśniętą na niego bardzo dawno temu, tylko dlatego, że nazywał się Laurent Prewett. Nie chciał już tych miłości, nie chciał tej empatii, nie chciał myśleć o innych i ich żałować - przeciwnie, był na etapie, gdzie chciał to wszystko rzucić w przepaść, chociaż każdy mówił mu, że to dar, że powinien nosić go jak zbroję, jak miecz i tarczę. Śmieszna sprawa, bo właśnie chciał wypalić i kłócić się o to, że wcale nie jest kłótliwy. Zdusił w sobie ten impuls tylko dlatego, że w porę dotarło do niego, jak idiotyczne to było.

Nie powtrzymał się już za to przed tym, żeby objąć się ramionami i z niepokojem pomasować się po całej długości ramienia. Spoglądał na Vakela bojąc się jego reakcji. A ten mówił to wszystko... i teraz tylko jakby się opamiętał, jakby wcześniej był w jakimś rytmie, w swoim własnym czarze? Ale nie było żadnego negatywu, nie było skrzywień... niczego nie było. Była czysta sztuka badania i determinacji. Determinacja... coś jeszcze. Tam było coś jeszcze... gdzie on to... ach, tak! Oczywiście. Przecież to samo czuł, kiedy jego stopy dotykały morskich fal.