Dzień jak ten idealnie nadawał się na krótką wycieczkę. Ruda miała wolne w pracy, postanowiła je wykorzystać. Nie znosiła siedzieć bezczynnie w domu, latanie było dla niej bardzo ważne, więc gdy tylko mogła wsiadała na miotłę i znikała na całe dnie. Odpoczywała w ten sposób. Gdy wzbijała się w powietrze przestawała myśleć o wszystkim. Była tylko ona, ten kij między nogami i wiatr, który plątał jej włosy. Kochała tę wolność, którą nie wszyscy rozumieli, ale nie musieli. Wydawało jej się, że każdy ma coś takiego - swojego, co pozwalało mu na moment się zapomnieć.

Szybowała nad chmurami, całkiem szybko. Dzięki temu utrzymywała ciągle swoją formę, a po Beltane było to dla niej ważne, bo czuła, że była wtedy niewystarczająca, że powinna wymagać od siebie więcej. Realizowała więc ten plan, bardzo dużo ćwiczyła, dbała o swoje ciało, aby kolejny raz jej nie zawiodło. Przynosiło to oczekiwane skutki, bo nie odczuwała już prawie wcale bólu po urazie, który odniosła.

Frunęła przed siebie, nie zastanawiając się, gdzie ją miotła poniesie. Nie musiała się nigdzie spieszyć. Dotarła nad morze, gdzie wiatr był silniejszy, i nieco zimniejszy, co było całkiem przyjemne, bo słońce mocno dzisiaj prażyło.

Postanowiła na moment wylądować, aby móc nacieszyć się pięknym widokiem. Szczególnie, że miejsce wydawało się być opuszczone, co dla Wood czyniło je bardziej atrakcyjnym.

Oparła miotłę o jedną ze skał, a sama się na nią wdrapała. Widok zapierał dech w piersiach, mimo, że Ruda nie należała raczej do estetów. Potrafiła jednak docenić piękno Matki Natury. Do jej uszu dotarła piękna pieśń, zupełnie znienacka. Miała wrażenie, że słońce jej przygrzało, że za bardzo odpłynęła, bo jakim cudem szum fal zamienił się w taką cudowną melodię?

Czyżby ktoś mącił jej w głowie? Słyszała opowieści o syrenach, Charlie opowiadał jej o spotkaniu z tą istotą, postanowiła znaleźć się bliżej wody, sama nie wiedziała dlaczego, ale chciała to zrobić. Nie zastanawiała się zbyt długo, tylko zeskoczyła ze skały i ruszyła przed siebie.

Wood nie byłaby sobą, gdyby nie zaspokoiła swojej ciekawości. Skoro ten przepiękny śpiew nadal mogła usłyszeć gdzieś z oddali, zamierzała sprawdzić, któż że jest w stanie wydobyć z siebie takie dźwięki. Ten typ tak miał, nie była w stanie się powstrzymać jak zawsze chciała zobaczyć, co się kryje w tym wszystkim.

Szła powoli, w stronę skał zza których słyszała głos. Nie było to wcale takie łatwe, bo podłoże nie należało do równych, a trampki, które miała na stopach wcale tego nie ułatwiały. Ślizgały się na otoczakach, które miała pod nogami, czego się jednak nie robi, aby ulżyć ciekawości.

Wreszcie dostrzegła malującą się między skałami sylwetkę, chłopiec, wydawał się być jej równolatkiem. Mogła źle to oszacować, gdyż znajdowała się jeszcze sporo od niego. Nie odwróciła się jednak, nie czuła też, że może mu w czymś przeszkodzić. Heather nie do końca szanowała prywatność innych, gdy chodziło o uzyskanie informacji. Szła nadal przed siebie, z głową uniesioną do góry, wiatr przyjemnie muskał jej twarz, a włosy tańczyły w rytm dźwięku fal, które uderzały o skały.

Gdy podeszła nieco bliżej zauważyła, że ma mokre włosy, mieniły się w promieniach słońca, dostrzegła też, że nie jest ubrany, przynajmniej do końca, może przed chwilą korzystał z dobrodziejstw pogody i taplał się w morzu? To było chyba najbardziej prawdopodobne.

Jego śpiew się urwał, Wood nie przestawała się mu przyglądać, jednak najwyraźniej zauważył intruza. Nie speszyła się wcale, skoro została przyłapana na gorącym uczynku postanowiła do niego podejść, nie miała nic do stracenia. Gdy znalazła się tuż obok zobaczyła, że wyglądał nietypowo. Chyba jeszcze nigdy w swoim życiu nie spotkała tak pięknego mężczyzny, wyglądał niczym prawdziwe dzieło sztuki, nie dostrzegała w nim żadnej skazy, co powodowało, że poczuła się dziwnie. Jak to możliwe, że taka idealna istota stąpała po świecie? Jego oczy wydawały się mieć barwę morza, można było w nich utonąć. Jej spojrzenie zaczynało się robić nachalne, chociaż wcale tego nie chciała, po prostu jeszcze nigdy nie widziała kogoś takiego. Koc którym była okryta dolna część jego ciała wydawał się mokry, nie wiedziała, dlaczego się nim okrywa, może przez to, że ktoś go mógł zobaczyć.

- Witaj, przepraszam, że przeszkadzam. - Wypadało mieć w sobie chociaż odrobinę przyzwoitości. - Twój śpiew mnie sprowadził, był niesamowity. - Postanowiła wytłumaczyć dlaczego postanowiła go tutaj nawiedzić. - Jeszcze nigdy w swoim życiu nie słyszałam czegoś równie pięknego.

- Naprawdę. - Powiedziała spokojnie, bo naprawdę ją zachwycił jego śpiew, na muzyce znała się tyle, co praktycznie wcale, jednak potrafiła wyłapać, że jego umiejętności były ponadprzeciętne, zapewne inaczej by pewnie na to nie zwróciła uwagi. - Czyli to u was rodzinne, ciekawe. - Najwyraźniej wiele osób miało jak ona. Często się z tym spotykała, że dzieciaki pałały się tym samym zajęciem co rodzice. Genów się nie oszuka. - Nie znam się niestety na pieśniach, jednak wierzę ci na słowo, zapewne są najpiękniejsze, w końcu morza są niezbadane, pełne tajemnic, jest o czym śpiewać. - Sama Wood czuła pewną więź z wodą ze względu na swoją klątwę żywiołów, która wybrała właśnie ten żywioł, nie wiedzieć czemu, bo wszystko świadczyłoby o tym, że zapłonie w niej ogień. Może tak miało być? Miał uspokajać jej gorące serce i ognisty charakter.

Heather była zaciekawiona tym chłopcem, czuła, że jest w nim coś niezwykłego. Na pewno nie był po prostu śmiertelnikiem, to niemożliwe. Niby jak by się tutaj dostał? Jej intuicja podpowiadała jej, że jest w tym coś więcej. Nie wiedziała jednak, czy może sobie pozwolić na dzielenie się pewnymi tajemnicami, bo co jeśli jednak się myliła? Powinna najpierw wybadać grunt.

Gdy podeszła bliżej, dostrzegła, że nie ma na sobie koca, a skórę. Skąd ją wziął? - Czy to skóra? - Zapytała, jak na razie ignorując jego wcześniejsze pytanie. Może nieco jej się wyjaśni i wtedy będzie mogła mówić wprost, póki co bała się, że znowu będzie miała za długi język i powie coś, czego nie powinna.Tak było bezpieczniej, nie chciała go kłamać, więc lepiej było udać, że nie słyszała o co pytał.

- Możesz mieć rację. - Powiedziała z uśmiechem, bo faktycznie nawet laik, taki jak ona odczuwał emocje, kiedy słyszał muzykę. Piękne pieśni potrafiły wzruszyć nawet tych najmniej wrażliwych. - A kto by nie chciał ich poznać? Myślę, że mało osób ma wiedzę o morskich tajemnicach. - Morza i oceany nadal dla wielu pozostawały zagadką. Nie znała osób, które by je eksplorowały, przynajmniej w jej otoczeniu nie było nikogo takiego. Ląd był jej zdecydowanie dużo bardziej bliski. Mogła wleźć praktycznie wszędzie, nie martwiąc się o to, że nie będzie miała czym oddychać. Z morzem było zupełnie inaczej, badanie tego, co znajdowało się pod wodą wymagało jej zdaniem większego przygotowania. Sama pewnie nie odważyłaby się na coś podobnego.

- Tylko trochę. - Nie zamierzała udawać, że jest inaczej. Może nawet jej się głupio zrobiło, ale nie wiedziała póki co, czy może powiedzieć mu o tym, jak się tutaj dostała. Z każdą minutą rozmowy jednak coraz bardziej wydawało jej się, że w nim również jest coś magicznego, tyle, że ta magia była inna od tej, którą ona się posługiwała.

- To dziwne. - Skomentowała informację na temat skóry, chociaż on najwyraźniej traktował to, jako coś zupełnie normalnego, bo nie zauważyła nic niepokojącego w tym, kiedy o tym wspominał.

- Przyleciałam tutaj na miotle, inaczej bym się nie dostała na tę plażę. - Postanowiła, że zdradzi mu swoją tajemnicę, czuła, że nic nie straci, zresztą on sam przed chwilą podzielił się z nią tym, że skóra, jest po jego matce. Chyba przełamali lody, skoro nie mieli oporów, aby się dzielić ze sobą takimi informacjami. - Kim jesteś? - Postanowiła zapytać wprost, w końcu co jej szkodziło? Wolała się nie domyślać, bo zapewne nic konkretnego by nie wymyśliła, mogła jednak trochę bardziej uważać na zajęciach z opieki nad magicznymi stworzeniami. Z tych morskich kojarzyła jedynie trytony, a siedzący przed nią chłopiec nie wyglądał jak przerośnięta jaszczurka z płetwą zamiast ogona.

Pokiwała twierdząco głową, kiedy zapytał ją, czy ma opowiedzieć jej jakąś historię. Chętnie jej wysłucha, w końcu pierwszy raz spotkała na swojej drodze kogoś takiego. Na pewno będzie mówił ciekawie, co do tego nie miała żadnych wątpliwości. Przyglądała mu się uważnie, gdy tak pięknie mówił. Jej myśli przeniosły się ku morskim głębinom i temu statkowi, o którym opowiadał. Jak to możliwe, że skarby nadal w nim pozostawały, opierały się potężnemu żywiołowi, jakim była woda? Nie miała pojęcia, nie wiedziała też, czy to tylko legenda, czy opowiada jej prawdę, chociaż, czy w każdej legendzie nie było odrobiny prawdy? Nie brzmiałoby to tak prawdziwie, gdyby chociaż część informacji się nie zgadzała. - To niesamowite, że tak sobie tam tkwi, jakby nigdy nic. - Naprawdę ją to zadziwiało, że też jeszcze nikt tam nie dotarł i nie zainteresował się tymi skarbami.

- Wobec tego jesteśmy swoimi przeciwieństwami. - Odparła z uśmiechem, zauważyła też, że humor nie tylko jej dopisuje, najwyraźniej dla chłopca spotkanie kogoś jak ona też było atrakcją, a przynajmniej tak sobie starała wmówić.

- Czyli możecie mieszać swoją krew, to interesujące, bo jeszcze nigdy nie spotkałam w swoim życiu nikogo o oczach, jak twoje. - Przynajmniej tak się jej wydawało, bo na pewno zwróciłaby na nie uwagę, były niesamowite, jakby można było w nich dostrzec fale i nienaturalnie niebieskie, jakby sam ocean się w nich odbijał.

- Niby żyjemy tak blisko siebie, a jednak jesteśmy dla siebie zupełnie obcy. - Powiedziała nawet bardziej do siebie. Nie wiedziała, jak to możliwe, że nigdy wcześniej nie było jej dane spotkać kogoś tak niesamowitego. Może dobrze się ukrywali wśród głębin oceanu, a szkoda, na pewno mieli bardzo wiele do opowiedzenia. Będzie musiała udać się do biblioteki, aby poczytać nieco o morzach, bo jej wiedza póki co nie pozwalała jej na to, żeby stwierdzić, czym dokładnie jest siedzący przed nią chłopiec.

- Caomhan - Powtórzyła jeszcze, po czym się przedstawiła. - Ja Heather, niezmiernie miło mi cię poznać. - Nie zdążyła nic więcej powiedzieć, bo wstał z tą skórą w dłoni i udał się w kierunku morza. Wood przyglądała mu się uważnie, bo nie do końca wiedziała, co właściwie się dzieje. Wszedł do wody i zniknął. Nie wiedziała, czy nie stała mu się krzywda, pierwszym odruchem byłoby wskoczenie tam za nim, aby się upewnić, że nic mu nie jest. Odsunęło ją od tego pomysłu dostrzeżenie foki, o kolorze dokładnie takim, w jakim była skóra, którą chłopiec trzymał na kolanach. Pomachała w kierunku zwierzęcia, a ono zniknęło w głębi morza. Została sama na tej plaży, mrugnęła kilka razy oczami, żeby upewnić się, że jej się to nie przyśniło, uszczypnęła się nawet dłoń, ale to poczuła, czyli to wszystko musiało być prawdą. Nie została tutaj długo, wróciła na miotłę i poleciała do domu, gdzie jeszcze długo rozmyślała o tym, co się jej dzisiaj przydarzyło.