W poszukiwaniu inspiracji, do napisania na nowo jednego artykułu, na Alei Horyzontalnej pojawił się także Xenophilius. Ostatnia rozmowa z wydawnictwem nie należała do dość przyjemnych, gdyż zaczęli rozważać rozwiązanie umowy, jeżeli nie poprawi jakości treści swoich artykułów, żeby sprzedaż była zadowalająca. Niby szczegół, ale młodemu Loovegoodowi nie zależało na niewiadomo jakiej popularności, a jedynie możliwości dzielenia się z pasją. Koniec końców, będzie musiał zarobione pieniądze przeznaczyć na sprzęt do samodzielnej produkcji i wydawania egzemplarzy Żonglera. Bezpieczniej, gdzie nikt nie będzie mu patrzył na ręce. A także zapewni samorozwój zawodowy. Każdy jednak swoje podstawy zaczyna od tego, żeby nawiązać współpracę i wykazać się swoimi umiejętnościami przekonywania i działania. Udało się, więc powinno udać dalej. Zostało mu tak niewiele do zakończenia całości, aby móc dać do wydruku.

Tego dnia postanowił zrobić sobie samotny spacer, w poszukiwaniu czegoś niezwykłego. Interesującego. Wspaniałego. Co pobudzi mu wyobraźnię. Odpowiednio ubrany do pory dnia i roku, w pomarańczowej koszuli i jasnych beżowych spodniach, w dłoniach trzymał zakupione dwie nowe książki o runach i astronomii. Zmierzał do zakrętu, obejrzawszy się na moment za siebie, a po chwili przed i dostał w czoło. Uderzenie było bolesne, że upuścił nowo zakupione książki. Drugą ręką szybko podparł się ściany, kiedy jedną trzymał się czoła. Zamroczyło go, że zaczął liczyć latające gwiazdki.

Minęło parę lat, jak Felix zniknął, nie ukończywszy tylko jednego roku w Hogwarcie. Ostatniego. Dlatego też nie było trudno zapomnieć rówieśnika, nawet jeżeli należeli do innych domów. To jednak dogadywali się na wspólnych zajęciach. Spędzali czasami czas na błoniach czy terenie szkolnym. Mimo swoich dziwnych zainteresowań oraz zmagania się dokuczającymi mu niektórymi osobami, miał kolegę.

Dlaczego Felix tak dziwnie zareagował na to spotkanie? Aż tak go zszokowała obecność Xenophiliusa? To spotkanie po paru latach? Nie cieszył się? Źle się czuł? Nagle pobladł. Ledwo utrzymywał równowagę, dlatego Lovegood mu chciał pomóc.

Słysząc słowa zaprzeczenia, aż sam Xenio nie wiedział jak to odebrać. Nawet na odtrąconą rękę. Sam teraz był w szoku i nie przejmował tym, że jego książki leżały na chodniku.

Szukanie w głowie sensownego wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, przerwało zaskakujące zachowanie kolegi, który złapał go za ubranie i przycisnął plecami do ściany. Xenophilius uniósł ręce w geście poddania, że raczej nie w planie mu robienie jakiejś krzywdy. Serce mu podskoczyło, na twarzy wymalowało lekkie przerażenie. Co on mu zrobił?

Lovegood skierował spojrzenie na dłonie kolegi, które drżały. Ostrożnie swoją położył na jego. Jakby chciał go chyba uspokoić.

Jednakże Xenophilius nie miał powodów do atakowania, nawet słownego. Stał nieruchomo z rękoma uniesionymi, gdyż to on w tej chwili był ofiarą. Unikał jakichkolwiek walk i przemocy. Nawet jak przyszło mu żyć w tych trudnych czasach. Kolega jednak twierdził, że z nim nie dzieje się nic złego. No jasne. Tylko miał inny sposób witania się po latach zniknięcia i milczenia.

Dotknąwszy dłoni Felixa, Xenio nawet ostrożnie poklepał, jakby przez ten gest chciał mu powiedzieć ”już dobrze, dobrze”. Nie było powodów do paniki i obaw. Ale zarejestrował fakt rozglądania się. Dlatego zaproponował udanie się w inne miejsce, jeżeli mieli porozmawiać i jeżeli Xenio chciał dowiedzieć się, dlaczego Felix zachowuje się dziwniej od niego.

Owszem. Felix był głupi. Skoro chciał ukryć fakt, że żyje, to mógł nie pokazywać się w tej okolicy. Nie miał nawet nic na głowie, co by pozwalało mu zakryć swoją tożsamość. Xenophilius westchnął i potwierdził jedynie drugi fakt, że on już jako osoba tutaj stojąca, wie o "zmartwychwstaniu" kolegi ze szkoły.

Ruszyli alejką, aby znaleźć dobre miejsce na spokojną rozmowę. A skoro miało zapowiadać się na coś dłuższego, jak opowieść książkowa, dobrze było znaleźć takie miejsce, gdzie mogliby nawet coś zamówić do picia. Kawa, albo coś mrożonego. Mieli lato, ciepło, to i magiczny deser lodowy by się przydał.

Xenio rozglądał się za jakimś małym lokalem, mniej w sumie znanym. Albo dopiero co otwierający się w porannych godzinach, że ludzi za dużo w nim nie ma.

Mała kawiarnia, rzuciła się Xenophiliusowi w oczy. Przez witrynę zauważył, że nikogo nie było poza obsługą lokalu.

Skromne pomieszczenie w stylu starodawnym boho, na ścianach posiadające porozwieszane dekoracje nadchodzących kowenów. Starają się widocznie co święto odświeżać dekoracyjnie lokal. Sądząc, że ludzi tym przyciągną. Być może tutaj prowadzony jest rodzinny biznes. Można było znaleźć w kącie wolne stoliki, oddzielane ozdobnymi, ręcznie wykonanymi parawanami. Aby każdy klient mógł zaznać prywatności w rozmowach i spotkaniach z towarzyszami.

Xenophilius podszedł do lady i zamówił dla nich kawę, lub dla Felixa coś innego, jeżeli miał inne preferencje. Dodatkowo wziął dla nich po dobrym ciastku, skoro mogą posiedzieć nieco dłużej.

Biorąc pod uwagę zachowanie kolegi, strach i jego atak, Xenio nie miał powodu szukać miejsca narażającego jego tożsamość. Ten lokal nie rzucał się nikomu za bardzo w oczy. Znajdował w jednej ze schowanych uliczek Alei Horyzontalnej. Choć jego wąska witryna rzucała się w oczy od głównej ulicy, to wejście miała z boku. Nie było tutaj nikogo, kto by Felixa kojarzył. Mógł poczuć się odrobinę bezpieczniej.

Lovegood zamówił kawę i ciastko dla nich. Aby osłodzić trochę to spotkanie po latach. Zapłacił także od razu. Wszytko podano mu na drewnianej tacy. A jako, że miał przy sobie książki, użył magii bezróżdżkowej, aby ów tacę z zamówieniem, skierować do ich stolika, zajmowanego przez Felixa. Magicznie znalazła się na blacie, a wtedy Bell postanowił się odezwać.