24 czerwca 1972
Theon & Camille

Udało mu się przetrwać dwa kolejne dni. Z pomocą eliksirów przepisanych przez Camille, był nawet w stanie przespać całą noc. Pierwszą oraz drugą. Dzięki temu na kolejnym spotkaniu prezentował się zupełnie inaczej. Lepiej. Podobnie też się czuł. Nie brakowało mu sił oraz chęci do życia. Humor również miał znacznie lepszy. Na miejscu zjawił się o czasie. Tym razem nic mu w tym nie przeszkodziło. Nie był więc zmuszony do tłumaczenia się ze swojego braku punktualności. O ile faktycznie cokolwiek mogłoby go do tego tłumaczenia się zmusić. Zwłaszcza w tym konkretnym przypadku.

Upewniwszy się, że dotarł pod właściwy adres - dwukrotnie sprawdził dane znajdujące się na wizytówce - zapukał do drzwi. Cierpliwie czekał aż ktokolwiek zareaguje. Sama Camille? Albo może ktoś, z kim kobieta pracowała? Kiedy drzwi się otworzyły, przywitał się.

- Tym razem postarałem się nie spóźnić. - odezwał się, decydując się na te właśnie słowa, zamiast wybrać jedną z bardziej tradycyjnych opcji. Ubrany był w granatową koszulkę polo z kontrastującymi, pomarańczowymi kołnierzem oraz końcówkami rękawa, do której dobrał ciemne spodnie i lekkie, idealne na tę porę roku buty. Niczym szczególnym się nie wyróżniał. Może za wyjątkiem wzrostu, ale do tego człowiek kiedyś musiał się po prostu przyzwyczaić.

Zaproszony do środka, musiał się nieznacznie schylić podczas przechodzenia przez drzwi. Te były dla niego odrobinę zbyt niskie. Kilka kolejnych centymetrów nikomu by nie zaszkodziło. W przypadku nielicznych pacjentów, dodatkowo poskutkowałyby zdecydowanie większym komfortem.

- Długo czasu nam to zajmie? I czy tym razem na pewno nie będziemy musieli wszystkiego przekładać? - nie bawił się w grzecznościowy small talk, zamiast tego z miejsca przeszedł do tematu. Ledwie tylko znalazł się w środku i ponownie wyprostował. Obydwoje zjawili się tutaj w konkretnym celu i można było założyć, że chcieli możliwie najszybciej zająć się sprawą. Pozbyć się problemu.

Czekając na odpowiedź, rozejrzał się z zaciekawieniem po pomieszczeniu, w którym się znaleźli. Zakładał, że skoro tym razem podała mu inny adres, musiał to być jakiś prywatny gabinet. Należący do samej Camille? To wydawało się mało prawdopodobne, skoro na wizytówce znajdywało się inne nazwisko. Może więc z kimś współdzielony? Wspólny? Składało się na niego jedno czy kilka pomieszczeń? Były ona odpowiednio wyposażone? Czy faktycznie znajdywały się tutaj narzędzia, których Delacour potrzebowała, aby dać radę złamać klątwę?

To ostatnie interesowało Theona w szczególności.

Funkcjonowanie z klątwą, nawet jeśli ta nie była szczególnie kłopotliwa, nie mogło być czymś przyjemnym. Chęć możliwie najszybszego pozbycia się problemu nie powinna więc nikogo dziwić. A już zwłaszcza kogoś takiego jak Camille, która pracując w Mungu, musiała przez te wszystkie lata spotkać się z wieloma różnymi przypadkami. Mniej i bardziej zapadającymi w pamięć.

- A budzenie się i zasypianie z klątwą, nie jest najprzyjemniejszym przeżyciem. - po prostu musiał się lekko odgryźć. Inaczej zapewne by się tu, w tym miejscu udusił. I padł trupem prostu do stóp blondynki. Tak już miał. Delacour zapewne zdążyła już pewne rzeczy zaobserwować, w jakimś stopniu go poznać. Wyrobić sobie na temat Theona jakąś opinie. Zapewne niekoniecznie najlepszą. - Nie tym razem, po prostu chce mieć to wreszcie z głowy. - kolejne słowa wypowiedział już nieco innym tonem. Łagodniej? Może nawet przepraszająco? Samo przepraszam jednak z jego ust nie padło. Być może wcale nie znajdywało się ono w Theonowym słowniku?

Ruszył za Camille do pomieszczenia, w którym - tak założył - miało się wszystko odbyć. Uniósł lekko ku górze brwi, kiedy zorientował się, że te w zasadzie nie było wyposażone. Umeblowane? Bo i czym było tych kilka, niskich szafek? Nie skomentował tego jednak. Odezwał się dopiero w momencie, kiedy w głowie pojawiło się pierwsze pytanie.

- Powinienem coś zrobić, jeśli poczuje się wybitnie źle? - zapytał, zakładając iż zapewne warto byłoby na taką ewentualność coś ustalić. Może jakieś konkretne słowo? Gest? Coś, co dałoby Camille do zrozumienia, że cały proces należało przerwać? O ile tylko przerwanie procesu łamania klątwy wchodziło w grę. Nie znał się na tym.

Nie czekając na odpowiedź, zrobił kilka kroków w stronę wyrysowanego kręgu, do którego następnie wszedł, starając się przy tym nie przerwać linii. Dokładnie tak jak mówiła Delacour. Nie chciał wszystkiego nagle skomplikować. Utrudnić. Zależało mu na tym, aby wszystko potoczyło się sprawnie i względnie bezproblemowo. Nie chciał do Camille wracać, ani też szukać innego medyka specjalizującego się w klątwach.

Nie to, żeby blondynka ani trochę mu nie przypadła do gustu.

Zgodnie z instrukcjami, zdecydował się usiąść. Po turecku, dłonie umieścił na kolanach. Przymknął na moment oczy. Westchnął. Czyli to było już? Teraz? Wreszcie to wszystko miało się skończyć? Nie był do końca pewien jak się z tym czuł. Czy na pewno chciał zrywać tę więź? Zrezygnować z tego, co...

Ogarnij się, to nie jest prawdziwe - upomniał samego siebie. Bo przecież taka była prawda. Nie czuł tego nigdy wcześniej. Nie powinien też czuć teraz. Nie do niej. Nie do Stelli. Żadnemu z ich dwojga nie mogło to wyjść na dobre. Musiał tylko wytrzymać tych kilka minut, pozwolić Camille działać. A później.. później już będzie mógł zostawić to za sobą.

- Zaczynamy? - zapytał, spoglądając na kobietę. Kolejne instrukcje, ostrzeżenia go nie interesowały. Jedynie efekt. Sprawne działanie. Konkrety.

Gdyby coś było nie tak, miał podnieść ręce. Proste. Nieskomplikowane. Powinien sobie z tym poradzić. Skinął głową w kierunku Camille. Nie miał kolejnych pytań. Blondynka mogła przejść do działania. Podejrzewał, że podobnie jak to miało miejsce w jego przypadku, Delacour chciała mieć to wreszcie z głowy. Zajmowanie się klątwami w czasie wolnym od pracy raczej nie mogło być przecież czymś, co ją szczególnie cieszyło.

Wysłuchał jej kolejnych instrukcji. Miał spróbować odtworzyć swój dzień. Zająć myśli czymś innym niż to, co działo się tu i teraz. W tym gabinecie. Tylko czy oderwanie się od tego było możliwe? Zwłaszcza, kiedy do nozdrzy dotarł ten specyficzny zapach kadzidła. Nie był to jego pierwszy kontakt z tym cholerstwem. Wręcz przeciwnie. W przeciwieństwie do Camille, nie nauczył się jednak tego ignorować. Nie zwracać uwagi.

Może to dlatego, że nie był jakimś niewrażliwym na zapach kadzideł mutantem...

Zaczęło mu się nieco kręcić w nosie. Chwilę po tym kichnął. Zignoruj to, Theon. Zignoruj. Powtarzał sobie w myślach. Znasz wytyczne. No znał. Oczywiście, że tak. Camille mu je przedstawiła. Może więc faktycznie powinien się do tego zastosować? Co robił rano? Co jadł na śniadanie? Na talerzu leżały dwie kiełbaski. Obok nich było ugotowane na twardo jajko. Całości dopełniały warzywa. Pomidor. Papryka. Ogórek. Były też dwie bułki. Do tego ketchup oraz niewielka ilość majonezu. W szklance znajdywał się sok pomarańczowy. Kiedy jeszcze mieszkał w rodzinnej posiadłości, ten zawsze był świeżo wyciskany, lepszy, ale jak to się zwykło mawiać? Masz coś za coś. Po wszystkim odstawił naczynia do kuchni. Nie tracił czasu na sprzątanie. Nieistotne, że mógł w tym celu skorzystać z magii. Śpieszył się, był umówiony. Obiecał matce, że postara się być punktualny. Przed wyjściem z mieszkania nawet posłał do Tarah sowę, informując, że spotyka się z Camille. Matka starała się nad tym wszystkim czuwać. Chyba nie do końca wierzyła, że...

- A-psik! - kolejne kichnięcie, które poprzedziło to samo uczucie kręcenia w nosie. Niezbyt przyjemne. Czy w tym kadzidle, świecach, było coś co działało na niego w taki sposób? Na moment otworzył oczy. Zauważył wędrujący w jego kierunku dym. Gęstniejący, otaczający go z każdej strony. Było to trochę niekomfortowe. Może gdyby nie był świadomy, gdyby nie widział...

Zamknął oczy. W myślach powtarzał sobie, że to tylko kilka kolejnych minut; że da sobie z tym wszystkim radę. Może to zignorować. Przecież nie mogło to być czymś, co znajdywałoby się poza jego zasięgiem. Camille zaś, niezależnie od tego co na jej temat myślał, na tego typu rzeczach się po prostu znała. Wiedziała co robi.

Ale czy na pewno? Nie znasz jej? Cichy głosik. Zwątpienie? Niepokój, który zdawał się narastać. Obawa? Ale czego się obawiał? Straty? Straty bezpowrotnej? Chciał się podnieść. Przez moment chciał się wyrwać z tego cholernego kręgu. Co on tutaj w ogóle robił? Dlaczego tu był? Gotów był się poruszyć. Wyprostować. Po prostu poddać temu uczuciu. Walczyć.

Walczyć z Camille?

Wreszcie wszystko ustało. Pojawiła się natomiast pewna dezorientacja. Co miało miejsce? Czy on faktycznie to wszystko czul? Powoli otworzył oczy. Zamrugał. Nabrał powietrza w płuca. Błąd. Zaczął kaszleć. Resztki dymu dały mu się we znaki. Kiedy się uspokoił, spojrzał na blondynkę. Medyczkę. Blada, zmęczona. Coś właśnie mówiła?

- Nie. Wymiotować nie. - zaprzeczył. Nie czuł potrzeby przyozdobienia jej podłogi, albo co gorsza butów, tym co jadł na śniadanie. Aż tak źle z nim nie było. Jedynie co, to czuł się po tym wszystkim wciąż nieco otumaniony. Jakby nie do końca kontaktował.

Spróbował się podnieść. Odrobinie niezgrabnie. Nieporadnie? Miał z tym pewien problem. Przy próbie podniesienia się, poczuł jak mu się trochę kręci w głowie. Wiruje. Może zrobił to zbyt szybko? Powinien zwolnić? Był nieco bardziej ostrożny? Nic takiego nie padło jednak z ust blondynki. Mógł sam sobie zakładać.

Wśród swoich bliskich, Theon miał osoby, które zajmowały się łamaniem klątw. Choćby matkę czy wuja Sebastiana. Niekoniecznie dotyczyło to co prawda klątw nałożonych na ludzi, ale pewne kwestie wciąż pozostawały niezmienne. Travers pytał, ale mimo tych pytań jakąś wiedzę w temacie posiadał. Ogólne rozeznanie. Nie starał się jednak wyskakiwać z tym przed szereg. Popisywać się przed Camille. W zasadzie nawet nie chodziło mu coś takiego po głowie. Skupiony był na tym, że przez tego rodzaju proces - zdejmowania, łamania klątwy - przechodził po raz pierwszy. Nie było to szczególnie przyjemne, ale koniec końców udało się doprowadzić całość do końca bez większych ekscesów.

A może nawet bez żadnych ekscesów?

Był w trakcie podnoszenia się z ziemi, kiedy blondynka zwróciła mu uwagę na to, aby chwilę jeszcze odczekał Cóż. Miało to miejsce o co najmniej jedną chwilę zbyt późno. Nieco chwiejąc się, przyjął jej pomoc, kiedy ta nadeszła.

- Jasne. Zaraz powinno ustąpić. - możliwe, że w pierwszym momencie nieco zbyt mocno zacisnął dłoń na wyciągniętej ręce. Ramieniu? Nieświadomie, zapewne znajdywał się jeszcze pod wpływem efektu kadzideł. Kiedy tylko się zorientował, poprawił się. Rozluźnił ten uścisk, posyłając kobiecie przepraszające spojrzenie. - Jest lepiej. Prawie dobrze. - zawroty głowy mijały. Powoli, stopniowo. Wszystko zdawało się wracać do normy. Zajmować właściwe sobie miejsce.

Wreszcie puścił kobietę. Odsunął się od niej. Dla pewności oparł się jeszcze o szafkę. Tak na wszelki wypadek - gdyby coś miało nagle okazać się nadal nie tak. Nie zamierzał się tutaj przewracać i inne takie. Dostarczać Delacour dodatkowych przeżyć.

- To zawsze tak wygląda? - zadał pytanie, bo cóż... był Theonem, co znaczyło, że był też człowiekiem dość ciekawskim. Często zadawał pytania, interesował się różnymi kwestiami. Camille nie miała okazji tego doświadczyć, nie znali się praktycznie wcale. Jedynie tych kilka listów, towarzyszące temu krótkie spotkania. - Zakładam, że jako specjalista miałaś już styczność z tą klątwą? Kilka razy? Wielokrotnie? - doprecyzował, że to właśnie ta konkretna klątwa go interesowała. Sam padł jej ofiarą, więc w sumie nie było to niczym dziwnym. Można było zrozumieć. - Moja matka, choć była w stanie pewne rzeczy ustalić, od lat zajmuje się klątwami, nie chciała się tego podejmować. Nie specjalizuje się w tym od strony bardziej... medycznej? Wolała więc szukać pomocy gdzieś indziej. - dzielił się z Camille tym, co ta powinna była już wiedzieć. O tym zapewne mówiły listy, o tym też mogła mówić jej własna matka, skoro tak bardzo zależało jej na udzieleniu pomocy zaprzyjaźnionej rodzinie.

Zamierzał odczekać chwilę. Upewnić się, że wszystko jest w porządku. Nie chciał się zanadto śpieszyć. Zawroty głowy, które właśnie ustępowały, dały mu wyraźnie do zrozumienia, że pośpiech nie był wskazany. Po rytuale czuł się nieco słabo. Był jakby rozbity. Czy to przed tym wcześniej przestrzegała go Camille? Albo przed czymś podobnym? Nie chciał się na tym skupiać, o tym myśleć, dlatego też próbował nawiązać rozmowę. Był to zawsze jakiś sposób na to, żeby zabić czas. W towarzystwie prawie zawsze minuty mijały szybciej. Podobnie było w przypadku godzin.

- Płatkami kwiatów? – to go autentycznie zaskoczyło. Brzmiało nieco zabawnie, ale łatwo było dojść do wniosku, że musiało być zarazem niebezpieczne dla ofiary. Skoro człowiek pluł, to skądś się to musiało brać. Drogi oddechowe? Przełyk? Można było przez to zginąć? Sam tego nie doświadczył, miał więc dużo szczęścia. Zwłaszcza, że wizyt w szpitalu obecnie unikał.

Czy gdyby doszło do najgorszego, Camille byłaby w stanie mu pomóc?

Czy mimo tego rodzaju objawów, nadal odkładałaby spotkanie z nim na później?

Skupianie się na tym, nie miało obecnie większego sensu. Lepiej było zostawić to za sobą, ruszyć do przodu. Cieszyć się z tego, że więź została wreszcie zerwana.

- Myślisz, że to wszystko stanowiło część planu osób, które odpowiadały za atak podczas Beltane? – zainteresował się. Sam niekoniecznie widział to w ten sposób. Rytuał miał miejsce wcześniej, atak później. Poprzedziły go co prawda pewne przygotowania, ale… jakoś się to Theonowi nie kleiło. Nie łączyło się w sensowną całość. Może, mimo swojego zaangażowania, o czymś nie wiedział? – Jakoś ciężko mi to sobie wyobrazić. Może to po prostu nieoczekiwany skutek uboczy tamtego ataku?

Ciężko było to wszystko jakoś sensownie wytłumaczyć. Bo przecież skutki klątwy powinien był odczuwać dużo wcześniej. Zamiast zająć się nią w maju, trafił do Camille dopiero w drugiej połowie czerwca. W jego przypadku rzeczywiście ciągnęło się to wszystko dość długo. Pozostawało posłużyć się tym samym, czym wcześniej tłumaczyli jego nieobecność bliscy.

- Sprawy rodzinne. Nie było mnie w kraju. Dopiero po powrocie w pełni poczułem działanie klątwy. – wytłumaczył. Tylko czy faktycznie odległość mogła w ten sposób wpłynąć na więź, która łączyła go ze Stellą? Pozostawało mieć nadzieje, że Camille to łyknie. Nie będzie drążyć.

Skinął głową, słysząc że jest już wolny. Może iść? Całość rzeczywiście nie zajęła wiele czasu. Nadal niekoniecznie był w stanie określić jak się obecnie czuje, ale… z czasem wszystko musiało się unormować. Tak zakładał. Grunt, że miał to za sobą. Z głowy.

- Dziękuje Ci, Camille. – uśmiechnął się, wyciągnął w jej stronę rękę. Ot, uścisk dłoni. Nic więcej. Może powinien pomyśleć nad czymś bardziej odpowiednim? W końcu była to ze strony kobiety dość spora przysługa, a i on sam momentami był upierdliwy. – Gdybyś przypadkiem potrzebowała w czymś pomocy, polecam się. – zdecydował się jeszcze na wypowiedzenie tych słów. Nie sądził przy tym, że kobieta kiedykolwiek z tej oferty zdecyduje się skorzystać. Była to zwykła, grzecznościowa gadka. Nic więcej.

Po tych słowach opuścił gabinet, wracając do swojego mieszkania i własnych spraw.