Nie była fanką takich zachowań. To nie jest pierwszy raz, gdy ktoś na ostatnią chwilę potrzebuje kupić kadzidła czy świece. Tak, jakby przeprowadzenie rytuału było rzeczą, którą można sobie zrobić bez żadnego przygotowania. Najwyraźniej ludzie o tym zapominali, że do tej sztuki potrzebne jest nieco więcej niż machnięcie różdżką i wypowiedzenie inkantacji. Mimo wszystko to w ich gestii było przyjście do sklepu i wybranie z gotowego asortymentu dostępnego w magazynie. Przecież Margaret nie stworzy tuzina świec w przeciągu zaledwie minuty. Niektórzy to rozumieli, przepraszając za swoje zachowanie, dopłacając dodatkową sumę w ramach zadośćuczynienia. Inni natomiast chyba nie do końca rozumieli drugą stronę i starali się wywołać presję, tak jakby stres miał pomóc w tworzeniu kadzideł. Ekspresowe zamówienie. Cicho westchnęła w myślach, zmierzając wolnym krokiem do kawiarni. Stresowały ją takie sytuacje, bo nigdy nie wiadomo, na kogo trafi się po drugiej stronie. Co jak znowu to będzie ktoś niemiły? Z jednej strony nie przejmowała się ludźmi, a raczej ich zdaniem, ale z drugiej... to zawsze jest pogorszenie już i tak słabego dnia, gdy trafi się na nieodpowiednią osobę.

Po niedługiej wędrówce dotarła wreszcie do miejsca spotkania. Była i tak chwilkę przed czasem, który ustaliła w wiadomości, a przecież pozwoliła kobiecie przyjść znacznie później, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Przez te parę miesięcy, już praktycznie liczonych w latach, w rodzinnym biznesie zrozumiała, że z początku trzeba być miłym dla klientów i iść im w pewnym stopniu na rękę. Szczególnie gdy Ci wspominają o stałych dostawach, a Twój biznes musi się odbić po dość słabym maju i utracie kilku zamówień.

Po przejściu przez drzwi skłoniła głową w kierunku jednej z pracujących tu kobiet, odwdzięczając się jej niewielkim uśmiechem, gdy ta pokierowała ją w stronę wolnego stolika znajdującego się pod boczną ścianą kawiarenki. - Nie, dziękuję bardzo. Czekam na kogoś - odpowiedziała spokojnym tonem, gdy została zapytana o zamówienie. Nie zamierzała tutaj długo siedzieć, więc i nie było sensu kupować żadnej kawy czy innego deseru. Chyba że wymagać będzie tego jej rozmówczyni. W końcu jest z rodu Delacour, a oni, podobnie jak pewnie inni Francuzi, lubią się lenić, gadać o głupotach i siedzieć przy ciastku. Być może ta opinia nie była do końca obiektywna, ale tylko taką posiadała. Oby się to szybko skończyło. Powiedziała sobie w duchu, przygotowując się psychicznie na spotkanie z nieznajomą, ściskając w rękach znajdujący się na udach niewielki pakunek.

Margaret nawet nie zdążyła się ponudzić, gdy już dosłownie po chwili w drzwiach zjawiła się panna Delacour. Może to i dobrze, bo nie lubiła siedzieć bezczynnie w nieznanym jej miejscu, w którym stale odczuwała zagrożenie, a może nie tyle zagrożenie, co po prostu dyskomfort wywołany wszystkimi ludźmi znajdującymi się wokół. Trwając w wyraźnym napięciu i skupieniu, starała się zaobserwować wszystko to, co Camille ukazywała sobą i swoim zachowaniem. W końcu poznajemy człowieka już od pierwszych sekund, gdy na niego spojrzymy, a zdolność obserwacji była jedyną rzeczą, którą Margaret mogłaby się poszczycić. Luźny ubiór. Nowoczesny. Tak wygląda najnowsza moda? Piękny kolor bluzki. Współgra z jej włosami. Choć mnie by chyba nie pasował. Młoda Mulciber była raczej w tyłach z najnowszymi trendami i ubiorem kobiet, które w ostatnich latach odchodziły od standardowych sukien czy starodawnych ubiorów, wybierając coś lżejszego, bardziej komfortowego. Sama jakoś nie odnajdywała się w spodniach i nowoczesnych krojach, a większość jej szafy ze spokojem mogłaby nosić nawet jej babcia. Pewnie mogłoby to implikować, że Camille należy do bogatej gałęzi rodziny Delacour. Czy oni właściwie mają gałęzie? Może... Jak Mulciberowie. W sumie to Margaret nie wiedziała. Oczy jej zawiesiły się teraz na torebce. Ładna. Ale jak tam zapakować wszystkie potrzebne zioła i kadzidła? Bardzo niepraktyczne.

- Ach, tak, tak. - Wytrąciła się wreszcie z transu, podczas którego oceniała swoją przyszłą rozmówczynię. Chyba trwało to zbyt długo, bo ta już zdążyła się przywitać, wyciągnąć rękę i przeprosić za swoje nawet niespóźnienie. Odłożyła trzymany pakunek w dłoni i wstała, na tyle, na ile mogła ze stolikiem przeszkadzającym jej w jakimkolwiek ruchu, łapiąc kobietę oburącz za jej dłoń, witając ją ukłonem głowy i rzuconym niedbale uśmiechem. - Zdaje się, że jesteśmy punktualnie. - Odpowiedziała dość... nieumiejętnie na jej przeprosiny. Pewnie powinnam powiedzieć, że wcale się nie spóźniła i zachichotać... Tak chyba robią koleżanki na spotkaniach. Tylko one w sumie nie są koleżankami.

Usiadła i gdy kelnerka podeszła, miała już poprosić o to, aby nie zamawiać jej kawy, ale... Ale w sumie nie wymówiła słowa, patrząc wpierw na Camille, a potem na kelnerkę, która chyba czekała na to, aż ona coś zamówi. - Tak, ja też. To samo. - Rzuciła po chwili niepewności. Ech. - Właśnie. - Położyła wreszcie trzymany pakunek na stole i przesunęła go oburącz bardziej na środek w stronę Camille. Wyglądał on raczej prosto. Był czarnym, tekturowym pudełeczkiem o długości 20 cm i szerokości kilku. Na środku miał niedbale zawiniętą wstążkę. - Prezent od rodziny Mulciber. Trzy kadzidełka mające wspomagać wizje artystyczne. Osobiście nie używałam, ale niektórzy artyści je u nas zamawiają. - Nie wiedziała, jaki prezent spożytkować Camille. Jednak Delacour kojarzą się jej z rozmarzonymi artystami. Śpiewakami czy innymi malarzami. - Nie wiem, czy ci się przydadzą, ale... a, i nie używaj ich przed wyjściem na scenę. To znaczy... możesz, ale lepiej zapalić wtedy pojedyncze przez krótki czas. - Słyszała już jedną historię o efektach ubocznych niektórych kadzideł, ale w sumie wolała ich nie opowiadać. - Przepraszam Cię. Właściwie to nawet nie wiem, czy wychodzisz na scenę... A jak możemy pomóc i jak ekspresowe ma być to zamówienie?