Zbliżał się wieczór. Słońce powoli chowało się za horyzontem, chociaż widziała, że zachodzi jedynie przez szyby okien. Dzień minął szybko, jeden z wielu spędzonych w klubokawiarni bez wyjścia na zewnątrz nawet na chwilę, no, nie licząc niewielkiego ogrodu, który znajdował się za nią. Pracy było wiele. Zaczęły się wakacje. Ulica Pokątna była pełna rodziców z dzieciakami, którzy bardzo chętnie wstępowali do Nory na coś słodkiego. Nie było czasu, aby odetchnąć.

Było jej trochę łatwiej, kiedy zatrudniła nowe osoby do pomocy. Nie musiała się dwoić i troić, aby ogarnąć każde z możliwych stanowisk. Pozwalało jej się to skupić bardziej na tych rzeczach, które musiała robić sama, mogła też odrobinę więcej czasu spędzić na pomocy Zakonowi Feniksa. Wczoraj udało jej się nawet wyrwać z Nory, by pomóc potrzebującemu ich wsparcia mężczyźnie. Tyle, że dzisiaj przez to musiała więcej pracować. Jeden dzień nieobecności w tym miejscu dokładał jej sporo dodatkowych czynności, jednak na to nie narzekała, cieszyła się, że może pomóc tym, którzy tej pomocy potrzebują, nawet jeśli wiązało się to z pracą dwadzieścia cztery na dobę.

Przygotowała zamówienie na najbliższe kilka dni. Musiała zorganizować trochę składników do ciastek, bo powoli spiżarka zaczynała świecić pustkami, a do tego nie mogła dopuścić. Zamówiła również sporo alkoholu, bo czarodzieje chętnie się nim raczyli po pracy. Szczególnie, gdy wieczory były takie ciepłe spędzali czas na zewnątrz wypijając kilka drinków w tej przyjemnej, kwiecistej oprawie.

Panna Figg siedziała w kuchni, było to miejsce, w którym najczęściej można ją znaleźć. W piecu znajdowała się ostatnia partia ciastek, które miały być gotowe na kolejny dzień. Znajdowała się w kącie, siedziała na niewielkim taborecie z zeszytem w notatnikiem w dłoni, wykreślała z niego kolejne podpunkty, zbliżała się do zakończenia listy zadań, które miały być zrobione na jutro. Na szafce stała szklanka do połowy pełna, w której czekało na nią mojito, uwielbiała jego smak w gorący, letni dzień, świetnie gasił pragnienie i pomagał radzić sobie z gorącem, który panował na kuchni. Nie było łatwo spędzać tu tyle czasu, gdy żar lał się z nieba. Ubrana była jak zawsze - bardzo kolorowo, w sukienkę w fiołkowym kolorze, zdecydowanie zbyt krótką, ale tak lubiła najbardziej. Zdecydowanie nie pasowało to do kuchcika. Buty, oczywiście na wielkim obcasie, to dziwne, że ze swoją koordynacją tak świetnie sobie z nimi radziła. Powinna jeszcze przygotować jedną partię ciasta na pączki, żeby rano móc upiec je bez zbędnych komplikacji, póki co jednak czekała jeszcze na znak od nieba, że to jest ten moment, aby się tym zająć.

Wykreślała kolejny punkt ze swojej listy, kiedy do kuchni coś wbiegło. Nie coś, a ktoś, bo rudy kocur, którego już znała, w sumie traktowała jak jednego z rodzimych kotów. Uniosła wzrok znad notatnika, który miała w dłoni i obserwowała go uważnie. Biegał po szafkach, jakby go Merlin opuścił, zastanawiała się, czym to jest spowodowane. Mrugnęła przy tym kilka razy, co wcale nie było dobre, bo kocur znajdował się co rusz w innym miejscu, trudno jej było za nim nadążyć. Wprowadził nieco życia do tego spokojnego miejsca, nawet trochę zbyt dużo, jednak pannę Norkę nie tak łatwo było zdenerwować hałasem.

Wylądował wreszcie na podłodze, gdzie to wrócił do swojej ludzkiej postaci. Zawsze zazdrościła trochę animagom tej ich umiejętności, bo sama w magię była raczej słaba i pewnie nigdy by się nie nauczyła takich cudów. Zastanawiała się, jakie to uczucie tak zmieniać się w kota, chodzić swoimi ścieżkami i urządzać kocie harce.

Cisza szybko została zakłócona, bo ledwie Leo się przemienił to postanowił się odezwać. Delikatny rumieniec pojawił się na jej twarzy, bo raczej rzadko kiedy ktoś nazywał ją śliczną, co było dla niej nieco wstydliwe. Czuła, że policzki zaczynają ją piec, że też nie potrafiła nad tym zapanować. - Nic ciekawego, odhaczam tu sobie rzeczy do zrobienia na jutro. - Pomachała notesem w powietrzu, żeby zademonstrować mu w pełni to, czym się zajmowała.

- Cóż cię opętało, czy to zew natury? - Chciała zapytać o to wcześniejsze przedstawienie, które jej przed chwilą urządził, bo było dosyć mocno niespodziewane. Wcale nie zamierzała łapać za miotłę i za nim gonić, miała baaardzo dużo cierpliwości do kociaków.

- Mleka tutaj dostatek, może być ze szklanki? - Zapytała podnosząc swój zadek z krzesła. Oczywiście, że nie odmówi mu tej przyjemności. Nadal ją nieco bawiło to, że w ludzkiej postaci również lubił raczyć się tym napojem, bo mało osób znała, które przepadałyby za mlekiem. Ruszyła w kierunku sporej lodówki, aby wyjąć z niej szklaną butelkę pełną mleka. - Chyba, że wolisz prosto z butelki? - Musiała zorientować się w jego upodobaniach, to był dobry moment na zdobycie takich istotnych informacji.

- Ciekawy sposób na nudę. - Dodała z uśmiechem. Zastanowiła się przez chwilę, kiedy ostatnio ona mogła narzekać na nudę. Nie umiała sobie przypomnieć takiej sytuacji, wiecznie gdzieś pędziła, ciągle miała coś do zrobienia, w zasadzie to bywało i tak, że nie miała kiedy się podrapać po tyłku. Trochę mu tej nudy zazdrościła. Może kiedyś i jej będzie dane mieć choć chwilę, żeby nie robić nic, wierzyła w to szczerze.

- Skoro wszystko jedno, to trzymaj i sobie nie żałuj. - Wręczyła mu w dłonie piękną, szklaną, a co najważniejsze pełną butelkę zimnego mleka. Zdążyła zauważyć, iż był to jego najulubieńszy przysmak, co nadal nieco ją dziwiło. Nie spodziewała się, że w ludzkiej postaci animagom zostają zwierzęce przyzwyczajenia. Brenna bowiem kochała słodycze, nie widziała, żeby jadła surowe mięso - skoro była psim animagiem, to analogicznie spodziewałaby się podobnej sytuacji.

- Chciałabym się nudzić, niestety nie pamiętam, kiedy ostatnio mi się to przydarzyło. To lista rzeczy, które muszą być zrobione, nie chciałabym o niczym zapomnieć, bo mogłoby się to źle skończyć. - Zajrzała przy tym do pieca, żeby rzucić okiem na te ciastka, które powoli zaczynały już wyglądać, tak jak powinny. Jeszcze z pięć minut i będą gotowe, przynajmniej na jej oko, a nie można jej odmówić tego, że jeśli chodzi o ocenę gotowości wypieków to było ono naprawdę spostrzegawcze. Lata praktyki robiły swoje.

Norka w przeciwieństwie do Leo notowała większość istotnych rzeczy. Bała się, że coś może jej umknąć, musiała jakoś panować nad tym całym zamieszaniem. Szczególnie, że bardzo mocno angażowała się też w sprawy zakonowe, bała się, że jej przyjaciołom mogłoby zabraknąć eliksirów, które mogły pomóc im działać. Także miała to wszystko na swojej głowie.

- Trzeba będzie ci zorganizować taki kubek, dobrze, że reszta kociej ferajny nie potrafi czytać, bo ktoś mógłby się poczuć urażony.- Na pewno zorganizuje mu taki kubeczek, żeby poczuł się tutaj wyjątkowo. Norka lubiła wyróżniać swoich pracowników, zależało jej na tym, żeby to miejsce im się dobrze kojarzyło.

- Może i oznacza, ale nie widzę w tym nic złego. - Nie będzie mu przecież żałowała mleka.

Nie oceniała. Kimże była, żeby to robić. Leo był całkiem słodkim kotkiem. Ba, świetny był w te kocie sprawy, bo wydawało się jej, że miałaby problem, żeby odróżnić go od takiego, kota, kota. Nie dało się ukryć, że akurat panna Figg na kotach znała się wyśmienicie, więc było to naprawdę wybitne osiągnięcie.

Uśmiechnęła się do siebie widząc, jak Leo łapczywie pije mleko, czy było coś piękniejszego dla oczu? Smakowało mu na pewno, trochę ją to dziwiło, bo sama nie byłaby w stanie wlać w siebie takiej ilości, ale on musiał być prawdziwym kotem. Był, aż tak spragniony, czy po prostu mu smakowało? Nie miała zamiaru pytać, przynajmniej jak na razie. Z tyłu głowy miała jedynie myśl, że musi zamówić więcej mleka, żeby nigdy mu go tutaj nie zabrakło. Zresztą mleko było też ważnym składnikiem w kuchni. Sięgnęła po swój notesik i dopisała w nim krótki komentarz, właśnie o tym mleku, coś w deseń Zamów dodatkowe dwadzieścia litrów.

- Wiem, wiem i strasznie mnie to cieszy. Na liście mam zamówienia i wszystko co muszę dzisiaj zrobić. Na całe szczęście większość już za mną, pozostało wyciągnąć te ciastka z pieca. - Pokazała wzrokiem na piec, w którym siedziały świeże wypieki. - To by było na tyle, następnym razem pojaw się szybciej, to może będę mogła cię w coś zaangażować. - Nadal ogromnie cieszył ją jego entuzjazm, nie wszyscy przychodzili tacy pozytywni do pracy, powodowało to, że i Norka była zadowolona, widząc go w takim stanie.

- Leo, skarbie, zasługujesz na wszystko co najlepsze. - Ton jej głosu zmienił się, gdy to mówiła na bardziej poważny, bo nie chciała, aby wziął jej słowa za żart. - Będziesz miał swój koci kubeczek, podpisany tak, jak tylko sobie życzysz. - Już ona o to zadba. Wystawił w jej stronę swoją głowę, miała ochotę go pogłaskać po twarzy, jak to się robiło kociakom, jednak nie odważyła się tego zrobić, to chyba byłoby przegięcie już takie konkretne.

- Rzeczy niecierpiące zwłoki to ciastka, które za kilka sekund trzeba będzie wyciągnąć z pieca, nie chciałabym, żeby się przypaliły, bo naprawdę nie chce mi się dzisiaj szykować kolejnej partii, kubek będzie jutro na ciebie czekał, piękny, twój, dla najlepszego kota na świecie. - Będzie musiała coś mu zorganizować, skoro już powiedziała to na głos.

Nie spodziewała się takiego wybuchu radości ze strony Leo. Uśmiechnęła się widząc, jak zaczął tuptać nóżkami. Miód na jej serduszko, naprawdę cieszyła się z tego, że sprawiła mu przyjemność. Norka od zawsze lubiła uszczęśliwiać wszystkich obok siebie, taką już miała naturę. Oczywiście, że w tle leciała muzyczka, bardzo skoczna. Panna Figg uważała, że dzięki temu ludzie są weselsi, no i ciastka też, więc zawsze było tutaj dosyć głośno.

Wtedy też Leo zupełnie znienacka podbiegł do niej i porwał ją do tańca. Nie opierała się temu specjalnie, co ten chłopak robił ze swoją szefową! Gdyby wpadła tu jakaś kontrola BHP, czy sanepid, mogliby się zastanowić nad tym, czy faktycznie wszystko z tym miejscem było w porządku. Kto normalny tańcował w kuchni? No nikt, ale akurat ciężko się było doszukać normalności w tej dwójce.

Obrócił ją zwinnie kilka razy, towarzyszył temu jej śmiech, bo wyśmienicie się bawiła. Zupełnie zapomniała o szarej codzienności, o ciastkach w piecu, o śmierciożercach którzy czaili się za rogiem, aby zabić jej przyjaciół. Był to oddech, którego potrzebowała.

Na całe szczęście kotek miał głowę na karku i rozsądek, którego zabrakło pannie Figg. - Cholera jasna, ciastka! - Zawtórowała mu i odskoczyła od chłopaka jak poparzona.

- Otwórz, wyciągnij, uratuj je! - Skoro już znalazł się przy tym piecu i tam zaglądał, to zrobi to zdecydowanie szybciej od niej.

- Tylko uważaj... - Tyle, że o tym wspomniała chyba zbyt późno, bo Leo już wsadzał do środka swoją głowę. Biedny on, na pewno poczuł na twarzy zew gorącego powietrza. Powinna szybciej mu o tym powiedzieć.

- Na pewno opijemy, to będzie wspaniała okazja do świętowania. - Wiedziała, że jej pracownicy potrzebują trochę luzu, a skoro mogła bawić się z nimi, to chyba nikt na tym nie tracił, dopóki wszystko było robione odpowiedzialnie. Norce raczej nie brakowało rozsądku, no chyba, że pojawiał się obok niej ten kot, który powodował, że przestawała myśleć racjonalnie. Co dwie kocie głowy to nie jedna, nie ma co.

[b] - Postaw proszę tam na blacie, jest przystosowany do takich temperatur i uważaj na łapki słoneczko, szkoda, żebyś się poparzył.