Kolejna noc, po której wpisuję w sennik twoje nazwisko. Kolejna noc, po której zastanawiam się, czy kiedykolwiek uda mi się zapomnieć. Mam w gabinecie sto dwadzieścia osiem zegarów. Napisałem już tyle artykułów o upływie czasu, mierzyłem go na tyle sposobów, zaczytywałem się w we wszystkich możliwych próbach jego ujęcia. On mija. Płynie. I wszyscy ględzą, że wraz z jego upływem się zapomina - tak wiele rzeczy staje się nieistotnych, odpływa w niebyt, traci na znaczeniu i związanych ze sobą emocjach, a ja... ja mam coraz więcej lat, patrzę jak wszystko przepływa mi przez palce i wciąż pamiętam. Może moje życie skończyło się kiedy miałem osiemnaście lat?

Widziałem cię w śnie...

...który z pewnością był snem proroczym. Nauczyłem się odróżniać je od innych już dawno. Byłeś tak maleńki, że dało się trzymać cię na dłoni, można było schować cię do kartonowego pudełka i trzymać w nim jak lalkę. To był dobry sen - w jakimś świecie, gdzieś tam w innej rzeczywistości, w czymś wykreowanym przez Absolut, wciąż jesteś mój. Zamknięty w tym pudełku, niemogący się wydostać, jesteś moją własnością.