Był to całkiem przyjemny dzień. Przynajmniej taki się zapowiadał, bo jak to mówią, nie można chwalić dnia przed zachodem słońca, a tak się składało, że przed chwilą ono dopiero wstało. Umówiła się z Brenną na śniadanie, ostatnio spotykały się często również poza pracą, co bardzo cieszyło pannę Wood. Naprawdę ceniła sobie tę znajomość, zabawne, że na początku się jej tak obawiała, a teraz nie wyobrażała sobie swojego życia bez Brenny Longbottom.

Umówiły się w niewielkiej kafejce przy Alei Horyzontalnej. Nie było to szczególnie uczęszczane miejsce, miało jednak swój urok, najwyraźniej jednak znajdowało się za bardzo na uboczu, aby wzbudzić zainteresowanie większej ilości czarodziejów. Może i dobrze, myśl ta była dosyć samolubna, ale przynajmniej powodowała pewność, że na pewno znajdą tam wolny stolik i będą mogły cieszyć się chwilą.

Ruda wybrała się tam spacerem, pogoda zachęcała do tego, żeby skorzystać z nóg. Wyglądała dzisiaj trochę inaczej niż zazwyczaj, ubrana w zwiewną, niebieską sukienkę, nie zdarzało się to zbyt często, było jednak Lammas, a więc jeden z tych bardziej wyjątkowych dni w roku, a dzień święty należy świecić.

Wybrała stolik, który znajdował się na dworze. Miała wrażenie, że świeże powietrze powodowało, iż apetyt był większy. Dzięki temu będzie mogła zjeść więcej, aby mieć siłę, by przeżyć ten dzień jak najlepiej, bo ponoć śniadanie to najważniejszy posiłek w ciągu dnia.

Ze złożeniem zamówienia postanowiła poczekać na swoją towarzyszkę. Siedziała więc na krześle, a raczej bujała się, bo nie potrafiła usiedzieć w bezruchu i obserwowała okolicę wypatrując panny Longbottom.

Tutaj bardzo, ale to bardzo się różniły. Heather nienawidziła teleportacji, gardziła tym sposobem przemieszczania się. Miała urazę już od czasów nauki w Hogwarcie, kiedy to odbywała pierwsze lekcje. Spowodowane było to na pewno też tym, że była to jedna z nielicznych rzeczy, która nie wychodziła jej od razu. Później pojawiły się kolejne powody, które powodowały, że miała związane z tym same negatywne uczucia, jednym z nich było to, że robiło jej się niedobrze, za każdym razem, praktycznie zawsze kończyło się to wymiotami, dlatego też postanowiła unikać tego sposobu podróżowania.

Ich ostatnia wizyta w Podziemnych Ścieżkach dała jej wiele do myślenia. Nie chodziło tu wcale o tę uszkodzoną nogę, a o możliwości, jakie się pojawiły. Miała świadomość, że są znikome. Nie zamierzała jednak oszukiwać, okropnie chciała pozbyć się tej klątwy, która uprzykrzała jej życie, jeśli miała choć cień szansy, coś z tym zrobić, to zamierzała spróbować. Oczywiście zdawała sobie sprawę, iż nie mogła narażać misji zakonu, jednak może akurat znajdą chwilę, aby zająć się i tym problemem. Jeśli nie, to na pewno później będzie zamierzała coś z tym zrobić.

Co do stopy, to Cameron bardzo szybko ją poskładał, jak zawsze zresztą. Miała niesamowite szczęście, że jej chłopak był uzdrowicielem, może jeszcze nie do końca oficjalnie, bo jednak nadal się uczył, jednak wyśmienicie radził sobie z takimi urazami. Ceniła sobie jego wyrozumiałość, to, że jej nie oceniał, tylko po prostu działał. Nie wypytywał, wiedział, że nie może mu udzielić odpowiedzi na wszystkie pytania, chociaż bardzo by chciała.

Z rozmyślań wyrwał ją głos Brenny. - Hejka! - Krzyknęła z entuzjazmem, a na jej twarzy pojawił się promienny uśmiech. - Nie zamówiłam, czekam na ciebie. - Wybrała już co zje na śniadanie, więc przesunęła w stronę Brenny kartę, aby ta wybrała coś dla siebie. - Tak, Camiś jest niezastąpiony, jak zawsze sprostał zadaniu, mam niesamowite szczęście, że jest przy mnie. - Nie miała problemu, żeby mówić o swoich uczuciach, bo naprawdę kochała tego chłopaka i mogła się podzielić z tym całym światem. Zabawne, że jeszcze kilka miesięcy temu miałaby problem, żeby się czymś takim dzielić. Może trochę dojrzała, kto ją tam wiedział.

Wood wybrała jajka na bekonie, nic specjalnego, była jednak pewna, że jest to właściwy wybór. W przeciwieństwie do Longbottom nie zamówiła jednak kawy, wolała herbatę, chyba nie była jeszcze na tyle dorosła, żeby pić kawę. Kojarzyło jej się to zawsze ze starymi i zmęczonymi ludźmi, więc sama rzadko kiedy sięgała po ten trunek. Nie, żeby uważała Longbottom za starą i zmęczoną, nigdy w życiu!

- Złego diabli nie wezmę Bren. - Odparła z uśmiechem. Była przyzwyczajona do tego, że ciągle pojawiały się u niej jakieś niewinne uszkodzenia, zresztą to był standard od kiedy grała w quidditcha, który też był dosyć brutalnym zajęciem, nie bała się żadnych urazów, bo wiedziała, że większość z nich Cameron z łatwością może uleczyć. Może to też było nie do końca odpowiednie, trochę za pewnie się czuła w tym wszystkim.

- Coś Ty, Camiś jest kochany, na pewno by się o to nie złościł. Nie jest też pamiętliwy, ale chyba zapomniałam mu o tym wspomnieć, będzie zabawnie, jak przypadkiem się dowie, może wtedy skłoni go to do tego, żeby szybciej mi się oświadczyć. - Nie to, że zamierzała go stawiać pod ścianą, jednak nie obraziłaby się wcale, gdyby wreszcie postanowił nieco sformalizować ich związek, tym bardziej, że w gazetach brylowali jako narzeczeństwo już od dłuższego czasu.

Ruda zupełnie nie przejęła się tą plotką, gdyż nie uważała, żeby Brenna zrobiła coś złego. Zresztą naprawdę kochała Camerona całym swoim sercem, miała wrażenie, że czasem, aż za bardzo, chociaż czy właściwie dało się kogoś kochać za bardzo? Raczej nie, te uczucia potrafiły być tak ogromne, że nie miały żadnych granic, nie spodziewała się, że kiedyś poczuje to i ona, a tutaj los przyniósł jej taką niespodziankę.

Spoważniała, kiedy Longbottom wspomniała o dniu poprzednim. Nadal nie dawało jej spokoju, skąd właściwie wziął się tam Bulstrode. - Brenn, przepraszam za bezpośredniość, ale czy Was coś łączy, coś takiego, jak mnie i Camerona? - Patrzyła na nią bardzo poważnym wzrokiem. Wyczuwała między Brenną i Atreusem jakieś dziwne napięcie, jednak nie potrafiła go nazwać.

- Oczywiście, że będę odsyłać do ciebie, wolałabym przypadkiem nie palnąć czegoś głupiego. - Tak było zdecydowanie bezpieczniej.

Śniadanie ekspresowo pojawiło się przed dziewczętami. Mogły więc zjeść i na spokojnie porozmawiać. Wood jadła bardzo szybko, niezbyt elegancko, widać było, że faktycznie zgłodniała. Sięgnęła po herbatę, żeby wypić ją nim wystygła, bo lubiła gorącą.

- Czasem zastanawiam się, czy nie za bardzo, ale chyba do niemożliwe nie ma czegoś takiego, jak za dużo miłości, nawet za dużo to za mało, prawda? - Spoglądała na Longbottom, jakby szukała zapewnienia, że jest tak, jak się jej wydaje. Była w stanie zrobić dla niego wszystko, dosłownie wszystko bez momentu zawahania. Tak chyba powinna wyglądać miłość, czyż nie? Była gotowa do poświęceń, może wreszcie dojrzała do takiego silnego uczucia. W zasadzie nie spodziewała się, że dotrze to do niej w tak młodym wieku, bo przecież ledwo skończyła dwadzieścia lat, może miała szczęście, znalazła tak wcześnie kogoś, kto był dla niej stworzny?

- Na pewno skorzystamy z zaproszenia, musimy jedynie dopasować nasze grafiki, wiesz jak jest. My i on pracujemy na zmiany, przez co dosyć ciężko się mijamy, jak tylko uda nam się znaleźć jakąś lukę w kalendarzu, to na pewno do Was przyjedziemy. - Perspektywa wyjazdu za miasto, nawet na te kilka dni wydawała się być niezwykle atrakcyjna. Mogliby spędzić ze sobą cały wolny czas, w bardzo przyjemnym miejscu.

Na jej twarzy pojawiło się zamyślenie po kolejnych słowach Brenny. Nie myślała o tym nigdy w ten sposób. Faktycznie wszyscy mówili o ich zaręczynach, czy Lupin mógł pomyśleć, że to już za nimi? Tak bez pierścionka? - Nie patrzyłam na to nigdy w ten sposób, myślisz, że powinnam go o to zapytać? - Coby nie mówić, było to dla niej trochę niekomfortowe, bo nie chciała też wyjść na jakąś desperatkę, która naciska na te zaręczyny. Trudny był żywot Heather Wood.

- Tak nie wiem, dziwne to było i on tak patrzył na ciebie, nie wiem, może sobie coś ubzdurałam... - Reakcja Brenny była dosyć nietypowa, znaczy może wręcz przeciwnie, bo zobrazowała to, co jej mentorka myślała o tym, co ona powiedziała. Kamień spadł jej z serca, bo może i Brennę naprawdę kochała, jednak miałaby problem, żeby tolerować kręcącego się wokół niej Atreusa, pewnie z czasem by się do tego przyzwyczaiła, jednak zajęłoby to na pewno dosyć długo. - Myślę, że znalazłabyś sobie lepszego kawalera, jak coś. - Postanowiła to dodać, gdyby przypadkiem zastanawiała się nad tym, czy nie związać się z aurorem w ramach desperacji, chociaż Brenna nie wyglądała jej na kogoś, kto szukał aktualnie wybranka. Broń Merlinie, nie uważała tego za nic złego.

- To dobrze, chociaż ostatnio naprawdę się staram i pilnuję, żeby czegoś nie palnąć. - Odstawiła herbatę i zaczęła kontynuować jedzenie.

Bardzo uważnie słuchała tego, co Brenna miała jej do powiedzenia. Najwyraźniej była dla niej wzorem również w tej dziedzinie. - To fakt, każdy odczuwa to na swój sposób. - Nie tak łatwo było porównywać się do kogoś innego w tej dziedzinie życia, w końcu każdy odczuwał wszystko na inny sposób. Heather kochała wiele razy w swoim życiu, jednak nigdy nie kochała nikogo tak bardzo jak Camerona, miała wrażenie, że oszalała na jego punkcie i nie było to do końca zdrowe, jednak nie postanowiła się dzielić tą myślą w tym momencie.

- Na to liczę, wiele bym dała za taką chwilę wytchnienia. - Byli młodzi i zasługiwali na chociaż krótki moment oderwania się od rzeczywistości, przynajmniej zdaniem Wood. Wiadomo, że różnie bywa z dostępnością, bo musieli pracować (to trochę nieprawda, bo Ruda mogła żyć za hajs starych, ale starała się tego nie robić).

- Trochę? Ostatnio Cameron wspominał mi o wspólnym mieszkaniu, myślę, że to podobny poziom do zaręczyn, czy wcale nie? - Wydawało jej się, że sporo czasu spędzili na wspólnym przemyślaniu tego, w jakim momencie życia się znajdują, tyle, że w ich rozmowach brakowało konkretów. Zdecydowanie.

Nie podejrzewałaby nigdy, że Brenna nie ma doświadczenia w tej dziedzinie życia, wydawała się jej być osobą, która wszystko wie najlepiej, ufała jej we wszystkim. Może faktycznie było to nie do końca odpowiednie. Nigdy przecież nie wypytywała jej o sprawy sercowe. Nie miała pojęcia, jak Brenna podchodzi do tego typu rzeczy.

- Nie do końca o to mi chodziło... - Może faktycznie, coś sobie uroiła. Nie zamierzała też nikogo oszukiwać, że ma na temat Bulstrode'a wyrobioną opinię, która wcale nie była dobra, ale cholera jasna kręcił się ciągle wokół niej, zdaniem Wood chciał od jej mentorki czegoś więcej.

- Jesteśmy w tym do siebie trochę podobne. - Odparła kończąc swój posiłek. Naprawdę starała się walczyć ze swoimi nawykami, paplaniem na prawo i lewo, ale wychodziło jej to różnie. Oczywiście nie zdradziłaby tajemnic Zakonu pierwszemu lepszemu.