Ledwo zauważył, kiedy to się zaczęło. Czas płynął nieubłaganie, a Erik kompletnie za nim nie nadążał. Powiedziałby, że zaczęło się to jakoś w połowie lipca, ale po prawdzie sam już sobie nie do końca ufał w tej kwestii. Jakiś jego ruch musiał zapoczątkować ten łańcuch reakcji, z którym się obecnie borykał, czyż nie? Każdy dzień był dla niego wyzwaniem i niespodzianką.

Każdy inny, ale podobny w tym, że niósł ze sobą coraz więcej niewiadomych, które coraz bardziej go przytłaczały. To były intensywny okres, taki który potrafi wryć się w pamięć człowieka na długie lata. Czy to był ten moment, w którym zaczynał tracić kontrolę na poczet oddania jej siłom większym i potężniejszym od niego? A może po prostu gorszy czas, jaki nawiedzał każdego, a który po prostu trzeba było przeżyć, aby wszystko uległo zmianie na lepsze? Nie wiem, ja po prostu..., pomyślał Erik, gdy nieoczekiwanie odezwała się jego siostra.

— ...Nie wiem — odparł automatycznie, kończąc swoją myśl na głos. Oderwał zmęczone spojrzenie od widoku za oknem lokalu i skierował je ku Brennie. Otworzył usta, jednak zaraz je zamknął, myśląc o zawartości ostatnio wysłanych zaproszeń. — Nie napisali, że nie będą w stanie przyjść, jeśli to się liczy. Liczę, że wpadną. — Jego głos brzmiał mrukliwie i marszczył przy tym czoło jak niedouczony student z dobrą wolą na zbyt trudnej dla niego lekcji. — Departament Skarbu jest chyba jedynym wydziałem, który nie wysyła swoich pracowników na urlop w trakcie lata. Nie wiem, na jak długo wpadnie Elliot. O ile uda mu się wyrwać.

Odczekał, aż drewniana ława wyląduje na swoim miejscu, po czym rozłożył na nich małe świeczniki, aby zaraz zatknąć na nim kolorowe świeczki. Westchnął przeciągle, przyglądając się swojemu małemu dzieło. Niby nic specjalnego, ale liczył, że te małe akcenty pomogą w utworzeniu przyjemnej atmosfery w lokalu. Nie były to jednak klimaty, w jakich obracali się na co dzień; Erik był bardziej przyzwyczajony do organizacji eleganckich przyjęć, a nie potańcówek w Dolinie Godryka. Ale cóż, był to zdecydowanie lepszy sposób na zbliżenie do siebie ich krewnych i przyjaciół.

— Perseusz ma tu z Lecznicy Dusz rzut kamieniem, więc raczej powinien trafić? — Zerknął na siostrę, przechylając głowę w bok, jakby dając jej tym samym znać, aby podeszła zobaczyć układ świeczników. — Chyba, że panna Rookwood stwierdzi, że go jednak nie puści na wiejskie tańce. — Uśmiechnął się półgębkiem. — W sumie, jest spore ryzyko, że na ślubie pojawi się z adoptowaną kozą, jak zostanie tu na całą noc.

Rozumiał, że Brenna mogła się obawiać jego obecności na imprezie. Bądź co bądź, nikt nie chciał mieć na sumieniu ceremonii ślubnej i wesela młodego Blacka. Ktoś będzie musiał go mieć na oku i uważać, żeby opuścił lokal o jakiejś ludzkiej godzinie. O ile Elliot przyjdzie, to nie powinno być z tym kłopotu, pomyślał przelotnie. Jako współorganizatorowi, pewnie przypadnie mu obowiązek zadbania o to, aby za kulisami wszystko działało, ale zamierzał też spędzić trochę czasu pośród gości. Nie miał problemu z tym, aby przypilnować blacka i Malfoya.

— Bo za dużo czasu spędzają w ściśle określonych ramach, więc każda okazja do spontaniczności jest jak ucieczka od codziennych problemów? — rzucił z nutą sarkazmu, pocierając lekko niewyspane oczy. — No i to impreza dla czarodziejów. Ludzie chcą tej mistycznej szczypty magii.

Zaproszenie zarówno Blacka, jak i Malfoya wydawało mu się kompletnie naturalne. Może dlatego, że wraz z biegiem lat przyzwyczaił się do widoku członków tych rodzin spędzających razem czas? Percy był blisko nie tylko z Elliotem. Bądź co bądź, do niedawna były całkiem spore szanse na to, że młoda Eunice Malfoy stanie się żoną Perseusza. Erik odniósł jednak wrażenie, że nie zabiło to znajomości obu mężczyzn. Nieco zaskakujące, ale świadczyło też o mocnej relacji, jaka ich ze sobą łączyła.

— Percy nie ma nieskazitelnej reputacji, ale chyba nie jest z nim aż tak źle, żeby trzymać go pod kluczem do głównej ceremonii — wymamrotał, uśmiechając się krzywo. Miał wrażenie, że Blackowi niezbyt by się to spodobało, jednak miłość ogłupiała, więc kto wie, na co by się zgodził w tych warunkach? — Poza tym... Jeśli przyjdzie, to będę na niego uważał. Najwyżej znajdę mu jakąś miksturę trzeźwiącą i przyzwę Błędnego, zanim za bardzo się rozkręci.

Ta noc mogła się skończyć na dwa sposoby: w jakimś niespodziewanie splocie przypadków mogła sprawić, że zła passa Erika kompletnie się odmieni i na powrót stanie się uśmiechniętym sobą. Może nawet zapomni o tej karuzeli emocji, na którą sam wskoczył, sięgając po bimber ich domowej skrzatki. Problem w tym, że świat był pełen dualności... Wszystko mogło się jeszcze zmienić na gorsze. I nie była to perspektywa, jaką Longbottom chciał sprawdzać. Może podświadomie wmawiał sobie, że jeśli przygotuje wszystko od a do z i będzie jak najlepszym gospodarzem, to pech przejdzie bokiem?

— Po co? — Uniósł leniwie brwi, próbując skupić wzrok na siostrze. Naprawdę wyglądał tak źle, czy po prostu wyczuła, że ma za sobą nie najlepsze dni? — Nie ma takiej potrzeby, Bren. I tak zostało nam mało czasu, a jeszcze nie wszystko jest gotowe. — Zdusił w zarodku odruch ziewania. Poza tym spacer do Warowni też nie brzmiał jakoś wybitnie fascynująco. Właściwie to na samą myśl ogarniało go uczucie zmęczenia. — I tak potem muszę wrócić na chwilę po ciuchy, jak już skończymy. Nora stwierdziła, że ma jakąś koncepcję, którą chce na mnie wypróbować.

Pokręcił powoli głową. Miał wrażenie, że za pomysłem panny Figg mógł stać jakiś zakład... Pytanie tylko, czy był to jeden z tych, jakie przegrał z nią przed paroma miesiącami lub latami, czy raczej nieco bardziej aktualny. Grymas przebiegł mu przez twarz na samą myśl, że mogło to mieć coś wspólnego z popijawą z końcówki lipca. Ale Nora przecież nie zrobiłaby mu żadnej krzywdy, prawda? I raczej nie powtórzyłaby tej sztuczki z przebraniem kota. Merlinie, miej mnie w swojej opiece, pomyślał Erik, sięgając do pudła, w którym znalazły się naczynia przeznaczone na imprezę.

— To coś z naszego strychu czy kupiłaś z rozpędu cały zestaw? — spytał nieoczekiwanie, przyglądając się z bliska zdobieniom na jednym z dzbanków. — Dziadek chyba kiedyś kazał wyciągnąć podobne na jakąś kolację. Coś po babci Slughorn, pamiętasz?

To było Yule czy raczej Ostara? Nie był pewny, ale spośród meandrów pamięci wyłoniły się dawno zapomniane obrazy: odświętnie ubrana rodzina, elegancka zastawa, Malwa podająca do stołu i uwaga ojca, że powinni uważać, bo babka zwykła wspominać, że jej kolekcja talerzy, wazonów i mis była przeklęta i przynosiła pecha. Czy wynikła wtedy z tego powodu jakaś awantura? Nie pamiętał. Może dzieciaków w to nie włączano, bo byli zbyt młodzi, aby mieć nawet symboliczne prawo głosu przy rodzinnym stole.

Trzymanie emocji w sobie nie pomagało, jednak Erik odczuwał irracjonalny lęk przed otwarciem się przed kimkolwiek w tak dużym stopniu. Miał wrażenie, że niektóre części składowe jego złego humoru ciągnęły się za nim już od dawna, a rozgrzebywanie przeszłości uznawał za coś, co nie mogło mu wyjść na dobre. Nie chciał tkwić w tym stanie przez kolejne tygodnie, ale na własną rękę nie potrafił stworzyć tego magicznego ''impulsu'', który popchnie go ku czemuś lepszemu. Może ta noc to zmieni?

— Ta, jasne. Oboje wiemy, że nie zdążysz — rzucił z krzywym uśmiechem, czując się sprowokowany do tego, aby dalej podpuszczać swoją siostrę. — Poza tym... Naprawdę myślisz, że potrzeba stroju labradora, żeby pisać o tym przyjęciu? Przyjdzie tu pół rodziny, przyjaciół i kilku współpracowników. A nasze nazwiska nie są jakieś szczególnie mało powszechne. Zwłaszcza w obecnych czasach.

Nie wiedział, w jakim stopniu Brenna i właściciele lokalu aktywnie promowali imprezę, jednak skoro wieść o takowej niosła się już od kilku dni po Dolinie Godryka, to mogła dojść także i do przedstawicieli mediów. Wprawdzie przez aferę z Widmami popularność Doliny nieco zmniejszyła się w pewnych aspektach, tak zainteresowanie miasteczkiem mogło szybko powrócić. Tak jak i jego mieszkańcami. Gdyby wpadło im w oko parę nazwisk i powiązaliby to wszystko z ostatnimi doniesieniami z Beltane i cofnęli się nawet o parę miesięcy wstecz.. Widział potencjał na artykuł pod tytułem ''A tak bawią się bohaterowie spod Polany Ognisk".

— Róż to nie jest mój kolor. — Pokiwał kategorycznie głowę, gdy do jego umysłu wdarło się na wpół zatarte wspomnienie z ostatniej popijawy, gdy z jakiegoś powodu... Założył na siebie marynarkę własnej matki? Wzdrygnął się na samą myśl, gdy smak wypitego wówczas bimbru niemalże poczuł na języku. — Jesteś pewna, że McGonagall? Jeszcze nie Longbottom? — Zaśmiał się krótko. Od czerwca zdążył zorientować się, że mężczyzna ma rękę do takich rzeczy, jednak nie wpadłby na to, aby zamówić u niego zestaw talerzy. — Mam wrażenie, że Sam jest na dobrej drodze do adopcji. Zaraz po Thomasie, Julianie, Alice i tak dalej i tak dalej.

Dosyć szybko przyzwyczaił się do obecności Samuela na terenie posiadłości. Bądź co bądź, osobiście go do niej sprowadził. Już pierwsze dni potwierdziły, że była to dobra decyzja. Płot, od którego rozpoczęto naprawy, był już w o wiele lepszym stanie i wszystko wskazywało na to, że podobnych efektów będą w stanie uświadczyć również w mniejszych budynkach na terenie Warowni. Poza tym była jeszcze kwestia przywiązania Sama do Kniei i tego, że chciał aktywnie pomóc w razie potrzeby. Erik nieco się nachmurzył. Czas mijał, a działania... Stały w miejscu? Robiły małe kroczki? Nie był już pewny.

— Mamy w domu dużo innej — dodał ugodowo, skoro nie byli w stanie wypełnić wzajemnych dziur w pamięci.

Po pytaniu Bren otaksował wnętrze beznamiętnym wzrokiem, starając się pozostać obiektywnym. Nie było to proste. Sam nie wpadłby na to, aby poświęcić tyle czasu i kreatywności, żeby przekształcić stodołę w zaczarowany las. Rozumiał jednak zamysł swojej siostry: coś niesamowitego, coś, co miało odseparować ich od rzeczywistości na zewnątrz.

— Czy jak powiem, że jest na bogato, to uznasz że jest dobrze, czy źle? — spytał przyciszonym głosem z grymasem na ustach.

— Ta logika jest tak pokręcona, że nawet ja nic z tego nie rozumiem — wypalił ze zblazowaną miną, gdyż trudno było mu się rozeznać w tym, co właściwie chciała udowodnić jego siostra. — Nie zapominaj o Perseuszu. On też pod to podpada. Black to jednak Black.

Próbowała zastosować na nim jakąś odwróconą psychologię? A może chciała pokazać, że to on próbował przetestować ją na niej, ale ona odkryła jego plany i teraz chciała zrobić to samo, żeby go sprowokować jeszcze bardziej, żeby potem... Na czole Erika pojawiła się pojedyncza zmarszczka. Zaczynała go od tego boleć głowa. Zaraz jednak sarknął na jej komentarz.

— Powiedziała Brenna Longbottom, która po przygarnięciu zagubionego chłopca zmieniła mu twarz, stworzyła fałszywy życiorys, a na koniec zaproponowała, zostanie kuzynostwem — mruknął pod nosem, trącając ją lekko ramieniem. Nie powinien żartować z losu młodego Rookwooda, bo ten był w gruncie rzeczy dosyć smutny, jednak gdyby spojrzeć na tę sprawę z nieco innej perspektywy, to faktycznie wyglądało to tak, jakby włączali potrzebujących do swojej rodziny. — No powiedz mi, że nie ma w tym trochę prawdy. Wyzywam cię.

Nie miał jej tego w najmniejszym stopniu za złe. Nasiąknęli tym, czym byli karmieni przez swoich rodziców i innych krewnych w Warowni. Poza tym nie był wcale lepszy od niej pod tym względem. Ba, może nawet był gorszy? Był bardziej ufny niż siostra i utrzymywał prostą wiarę w to, że większość ludzi na tym świecie faktycznie chce dobrze dla siebie nawzajem. To tylko wzmagało poczucie, że powinni pomagać, gdy nadarzała się ku temu okazja. Chyba nawet paromiesięczny pobyt w Lecznicy Dusz nie zdołałby z nich tego wyplenić.

— Czyli trochę spóźniłem się z własnym wnioskiem adopcyjnym — stwierdził, uśmiechając się krzywo, chociaż kąciki jego ust zaraz znów powędrowały w dół. — Nie pamiętam go za dobrze sprzed lat, wiesz? — W jego głosie rozbrzmiało zażenowanie. — Ceszę się, że to na niego padło z pracami renowacyjnymi, a nie z jakąś ekipą z Londynu. Jest trochę specyficzny, ale... Kto nie jest? — Wzruszył krótko ramionami. — Stawiam, że my uchodzimy za lokalnych wariatów, biorąc pod uwagę, chociażby to, jak ty się we wszystko angażujesz. Żyjesz za troje.

Dziwiło go poniekąd, że z lat młodości zostało mu tak mało wspomnień dotyczących Sama. Zazwyczaj Erik kręcił się tam, gdzie buszowała Brenna i Nora. Tylko, czy zawsze tak było? Chociaż ich kręgi znajomych często się pokrywały i łączyły ze sobą nawzajem, zarówno Erik, jak i jego siostra mieli przyjaciół i znajomych, którzy nie byli powszechnie znani drugiemu z rodzeństwa. Część kojarzyli ze słyszenia lub z tego, że mijali się na szkolnych korytarzach czy na mieście, a i od tego bywały wyjątki.

— Osobiście kłóci mi się to trochę z pojęciem ''wiejskiej imprezy'' — przyznał, wychodząc z założenia, że szczerość z jego strony, to najlepsze co może spotkać jego siostrę. — Przynajmniej długo tego nie zapomną. Zwykła popijawa w stodole dosyć szybko by się zatarła w pamięci, ale to? Trochę to zajmie wspomnieniom.

Słowa Brenny ugodziły go jak już w serce, a na jego twarz wstąpiła zbolała mina. Nie wiedział, co bardziej go rani: jej złośliwość, czy dźgnięcie palcem. Spuścił nos na kwintę i zaczął rozmasowywać sobie teatralnie ramię, jakby chciał w ten sposób wyzbyć się bólu. Wprawdzie nie zrobiła mu żadnej krzywdy, ale co by było, gdyby jej paznokcie przebiły się przez materiał koszuli i zadrapały go do krwi? Ból byłby taki, jakby szarpała jego duszę, a nie tylko skrawki skóry. Westchnął dramatycznie jak dama w opresji.

— Okładki to nie wszystko — odbił piłeczkę bez większego zaangażowania. Walczył o uznanie Perseusza za celebrytę, aby siostra była zmuszona przyznać mu racji, niźli z faktycznej woli udowodnienie jej, że nazwisko Black nabiera znaczenia w kuluarów świata popularnych czarodziejów i czarownic. — Ludzie gadają, a czasem nie ważne, czy mówią o kimś dobrze czy źle. Percy wywodzi się z dobrego domu, jada w ekskluzywnych knajpach i ma rozległe znajomości. No i pogryzł go bóbr na naszym balu. — Uśmiechnął się słodko, wiedząc, że akurat tutaj nie było czemu zaprzeczać. — Ach, no i przyjechał na jeden z ostatnich sabatów na koniu, a przy okazji pracuje w Lecznicy Dusz. Mnóstwo punktów zaczepienia dla prasy. Zwłaszcza w przededniu ślubu.

Gdyby tylko chciał, zapewne mógł sobie nieba uchylić, jednak czy Blackom zależało na tym, aby piąć się w górę jeszcze bardziej? Już i tak dziedziczyli imiona po gwiazdach, które dla większości świata były poza zasięgiem. Może nawet w życiach członków najczystszych rodzin świata czarodziejów przychodził taki moment, gdy to prostota zwykłego codziennego życia przemawiała do nich bardziej niż pokonywanie kolejnych stopni na drabinie popularności?

— Mhmm... Muszę przyznać, że to bardzo ciekawy punkt widzenia — rzucił żartobliwie, odsuwając się nieco od tematu stricte Charlesa, a uderzając w same usprawiedliwienia tak dzielnie deklarowane przez Brennę. — Więc twoim zdaniem po to po prostu akt dobroci lub litości, że pozwalamy innym nie przyjmować naszego nazwiska?

Zmieszał się mimowolnie, słysząc, kiedy pierwszy raz poznała Samuela. Który to musiał być... Sześćdziesiąty drugi? To dopiero byłby zbieg okoliczności, pomyślał, starając się trzymać myśli na wodzy. Musiała spotkać McGonagalla w odstępie zaledwie kilku tygodni lub miesięcy odkąd Erik trafił na Selwyna i całkowicie stracił głową. Czysty przypadek, ale jakże ironiczny, biorąc pod uwagę, że w obu przypadkach były to osoby, na których im zależało, a jednak tylko jedno z rodzeństwa wyszło z tej walki zwycięsko. Cholerny Selwyn, zaczął bezgłośnie złorzeczyć, wypuszczając powoli powietrze z płuc.

— Tak, rozumiem — wymamrotał powoli, starając się utrzymać swój naturalny ton głosu. Dalej czuł na barkach przytłaczający ciężar przeszłości. — Jeśli znowu będziesz w takiej dramatycznej sytuacji, to daj znać. Ja ci chętnie znajdę jakieś zajęcie. Nauczyłaś już Łatka aportować na komendę?

Dopiero gdy zaczął się rozglądać na boki, zorientował się, że Brenna wróciła do roboty. Stał jeszcze przez chwilę jak słup przy stole, zbierając się do kupy, aż przeniósł się w inną część zaczarowanej stodoły, aby tam zająć się nierozstawionymi jeszcze dekoracjami. Robił to w gruncie rzeczy mechanicznie; machał różdżką bez większego zaangażowania, pozwalając, aby pamięć ciała zrobiła swoje. Nie pierwszy raz pomagał przy organizacji takich przyjęć, więc ręce same wiedziały co robić, jakie naczynie postawić gdzie, a w które miejsce przesunąć wazon ze świeżo ściętymi kwiatami. Dopiero pytanie siostry, które padło nieco później wyrwało z marazmu.

— Nie...? — zaprzeczył powolii, lustrując siostrę czujnym spojrzeniem. Coś go zdradziło, czy to po prostu ona była za bystra? Uniósł pytająco brwi, starając się podkreślić, że nie wie, o co chodzi. To była zbyt długa historia i co najgorsze, wiele wskazywało, że niedokończona. Nie chciał obarczać tym siostry. — A ty... Chcesz o czymś porozmawiać? — Skrócił dzielącą ich odległość o kilka kroków. — Może nie sypiam zbyt dobrze od ostatniej pełni i snuję się jak ghoul, ale... Ty też masz sporo na głowie. Jeśli czegoś potrzebujesz, to pomogę.

Czy to wystarczy, aby odciągnąć uwagę jego siostry? Poniekąd powiedział jej prawdę: nie sypiał dobrze i termin poniekąd zbiegał się z lipcową pełnią. Inna sprawa, że akurat tym razem wilkołak gnieżdżący się na co dzień w jego duszy nie był głównym źródłem kłopotów, a ta ludzka strona Erika. Poza tym... Może powinien czuć się zmartwiony tym, jak się zachowywała Brenna? Bądź co bądź, taki tryb życia mógł wykończyć każdego. Praca, codziennie obowiązki, służba w Zakonie, a Dumbledore w końcu obdarzył ją sporym zaufaniem. Byli tylko ludźmi, nawet jeśli bardzo chcieli udawać, że nie mieli żadnych limitów i ograniczeń.