Nie miał czasu na zaplanowanie całej tej akcji. Musiał działać teraz. Natychmiast. Musiał pozwolić sobie na odrobinę ryzyka. Improwizować, licząc na to, że jakimś cudem uda mu się dobrać do Carrowa. Stojąc przed budynkiem, którego adres podał mu Irlandczyk, musiał dokonać wyboru. Na ślepo. Na szybko. Nie powinien zbyt długo przyglądać się okolicy. Zwróciłby tym sposobem na siebie uwagę. Dla niektórych mogłoby to wydać się ciut podejrzanym zachowaniem. Nie potrzebował komplikacji.

Wkładając kartkę z zapisanym adresem na powrót do kieszeni swojego płaszcza, ruszył przed siebie. Zdecydował się wybrać sklep prowadzony przez Zwariowaną Betty. Słyszał o nim. Tak samo jak i o samej kobiecie. Jak bardzo musiała mieć nie pokolei w głowie, skoro postanowiła sobie wybić oko? Nawet nie chciał o tym myśleć. To nie było istotne. Nie miało w obecnej sytuacji żadnego znaczenia.

Zbliżając się do drzwi, postarał się dyskretnie wyciągnąć z kieszeni wahadełko. Ścisnął je w wolnej dłoni, chowając ją wewnątrz rękawa swojego płaszcza. Podejrzane? Być może. Liczył jednak na to, iż pozwoli mu to zareagować szybko. Przejść do działania ledwie znajdzie się w środku. Ledwie nastąpił odpowiedni ku temu moment.

Dzwonek zabrzęczał, a on znalazł się wewnątrz sklepu. Rozejrzał się powoli po jego wnętrzu. Nieśpiesznie. W jaki sposób wszystko się tutaj prezentowało? Na co powinien zwrócić uwagę? Ile osób miał w zasięgu wzroku? Wszystko miało znaczenie. Każdy jeden szczegół mógł teraz wpłynąć na to, w jaki sposób zdecyduje się postąpić; jakich działań się podejmie. Może i Robert Mulciber nie był przyzwyczajony do działania w terenie, ale tym czego mu nie brakowało, był zdrowy rozsądek. Potrafił zachować należytą ostrożność. Był też w stanie należycie ocenić to, kiedy należało się wycofać. Zrezygnować z tego, co do tej pory znajdywało się w planach.

Czy w tym konkretnym momencie powinien był działać?

Głos kobiety nie był przyjemny dla ucha. Tak samo widok jej twarzy. Brak jednego oka. Niby człowiek wiedział, ale i tak na moment odciągnęło to jego uwagę od tego, co było istotne. Co stanowiło cel tej wizyty. W jakiś pokrętny sposób, dla Roberta fascynujące było to, że człowiek potrafił się na coś takiego zdecydować. Dlaczego?

Odnotowawszy sobie w domu, że po tej przygodzie będzie musiał najpewniej spalić swoje dzisiejsze ubranie, skierował się w stronę fotela. I upewnić się w tym, że nic go przypadkiem nie ugryzło w dupę lub inną część ciała. Nie protestował jednak, wyczekując odpowiedniego momentu. Nie mógł sobie pozwolić na wpadkę - nawet jeśli według Irlandczyka nie znajdywało się tu o tej porze wiele osób, to ryzyko nadal było spore. On wszak był tylko jeden. Wsparcie nadal nie nadciągnęło.

Cierpliwie czekał aż Betty się zbliży. Znajdzie w odpowiedniej odległości. Usiądzie na drugim fotelu? Tak. To również jej umożliwił. Poczucie pewnego komfortu potrafiło być przydatne. Zwłaszcza, kiedy chciało się utrzymać nad drugą osobą kontrolę.

Zdominować ją.

Przedostać się przez kolejne bariery.

Robert miał w tym całkiem sporą wprawę. Praktykował to od lat, choć rzecz jasna, nie wsposób oficjalny. Do pewnych rzeczy nie należało się przyznawać. Z pewnych umiejętności nie należało korzystać w sposób jawny. Ta się do nich zaliczała. 

- Odpowiesz mi na kilka pytań, Betty. - zaczął, wyciągając wcześniej przygotowane wahadełko. Miał je całe szczęście przy sobie. Nie zapomniał, kiedy ruszał z wizytą na Nokturn. - Odpręż się. Spokojnie. Wdech i wydech. Wszystko jest w porządku. Cały czas jesteś w swoim sklepie, prawda? Bezpieczna... - starał się działać zgodnie z tym, czego nauczył się przez lata. Miał w tym wprawę. Powinien podołać. Tylko czy aby na pewno uda mu się wprowadzić kobietę w trans?

Zahipnotyzować, a następnie wyciągnąć z niej odpowiednie informacje?

Cierpliwość była jedną z jego mocnych stron. Tempo z jakim poruszała się Betty, testowało ją, to prawda. Nie pozwolił sobie jednak, żeby zareagować na to w jakikolwiek sposób, który mógł kobietę sprowokować. Zaniepokoić? Zależało mu na tym, aby ta udzieliła mu kilku odpowiedzi. Rzecz jasna, o ile tylko będzie w stanie to zrobić. Jej stan pozostawiał bowiem sporo wątpliwości. Może wybrał źle? Może powinien zdecydować się na inną opcje? Zostawić wariatkę w spokoju?

Nie mógł teraz się nad tym zastanawiać. Musiał działać.

- Właśnie tak. Jesteś bezpieczna i cały czas jesteś w swoim sklepie. - kontynuował, widząc że ta zdawała się poddawać. Coraz bardziej odpływać. - To bardzo ciekawe miejsce, prawda? Interesujące. Z pewnością kryje ono jakieś sekrety, o których nikt nie powinien się dowiedzieć, nieprawdaż? - zadał pytanie, na krótką chwilę urywając. Cały czas obserwował reakcje wariatki. Starał się do nich dostosować. - Opowiedz mi o nich. - zażądał. Może polecenie było w tym przypadku nieco zbyt ogólne, ale Robert nie chciał już na samym początku poruszać kwestii, która interesowała go najbardziej. A nawet więcej. Nie chciał zaczynać od tej, która interesowała go jako jedyna. Będąc człowiekiem ostrożnym, tak też działał. Bez pośpiechu, od ogółu próbując przejść do tych szczegółów, które będą miały znaczenie. Okażą się istotne. Nie mógł popełnić błędów. Nie mógł przez swoje nieodpowiednie podejście trafić na mur, przez który byłoby mu ciężej się przebić.

Te jedno oko, ten widok - co jakiś czas odciągało uwagę. Nie było to coś, do czego Robert się przyzwyczaił. Nie było to coś, co dało się łatwo zignorować. Może gdyby oglądał Betty codziennie. Tak od przynajmniej kilku lat. Było jednak jak było. Musiał sobie z tym drobnym problemem poradzić. Tą niedogodnością. Słysząc o zapasowych oczach, miał ochotę przekląć. Na Morrigan - naprawdę?! Wiedział jednak, że z zahipnotyzowanym należało działać ostrożnie. Zwłaszcza kiedy z tym zahipnotyzowanym z całą pewnością coś było mocno nie tak. A Betty nie bez powodu uznawana była za nokturnianą wariatkę.

- Betty potrafi przyciągnąć do siebie klientów. - pochwalił kobietę. Cały czas tym mówił tym samym tonem. Starał się niczego nie zmieniać. Wahadełkiem też nie przestawał poruszać. - To dobrze. Na Nokturnie trzeba wykazać się sprytem, prawda? Betty potrafi sobie tutaj radzić. Od tak dawna utrzymuje swój sklep, to prawdziwy powód do domu.

Starał się, powoli, przechodzić od jednego tematu do następnego. A nóż widelec natrafi na coś, co uzna za interesujące. Przydatne. Kto wie? Może uda mu się dokopać do żyły złota? Nawet jeśli była wariatką, nie należało jej przedwcześnie skreślać. Rezygnować ze sprawdzenia tego, co mogła wiedzieć.

- Z takimi sąsiadami jak tutaj, to z pewnością nie jest łatwe, prawda? - ostrożnie zadał kolejne pytanie, upewniając się, że kobieta nadal znajduje się pod wpływem magii. Hipnozy.

Niby nie wyrywała się spod hipnozy, ale coś mu mówiło, że powinien zachować większą ostrożność. Nie naciskać kobiety zbyt mocno? Zwłaszcza w momencie, kiedy istniało ryzyko natrafienia na kolejne, czułe punkty. Mogło to sprowadzić mu nad głowę problemy. Problemów zaś wolałby w tym momencie jednak uniknąć.

- Kto krzyczy na Betty? Kto próbuje się Betty pozbyć? Powiedz mi więcej. - mimo wszystko zaryzykował, dopytał. Mocniej ścisnąl przy tym wahadełko. Dopilnował, aby cały czas było wprawione w ruch. Aby przez cały ten czas wpływało na kobietę. Jeśli kolejna próba nie przyniosłaby żadnych efektów, odpowiednich efektów, w poszukiwaniu niezbędnych informacji, skorzystałby z czegoś innego. Może zmusił tą szaloną babę do pomocy? Albo... albo posłużył się legilimencją.

Pierwsza opcja kusiła jednak znacznie bardziej. W głowie nawet powoli tworzył się plan. Możliwe, że odrobinę szalony. Zakręcony. Idiotyczny? Na szczęście obok nie było Richarda, żeby wybić mu pewne rozwiązania z głowy. Pewne pomysły. Nikt go teraz nie ograniczał - jedynie jego własna wyobraźnia.

- Betty nie chciałaby kolejny raz podrzucić im smrodka? Betty mogłaby mi pomóc. Sama na tym skorzysta. Nikt więcej Betty nie będzie próbował zrobić krzywdy. - oczywiście, że kłamał. Tylko jakie to miało znaczenie? Będąc pod wpływem hipnozy, nie rozumiała. Nie odróżniała prawdy od kłamstwa. Nie była w stanie mu nawet odmówić, o ile tylko za tą odmową nie kryłoby się coś więcej. Silnej emocje? Obawy? Może jakieś blokady? Za chwilę się przekona, jak mają się sprawy; jak wygląda sytuacja. Na ile będzie mógł sobie pozwolić.