Lovegoodowie byli totalnym przeciwieństwem Malfoyów. Choć obie rodziny z wyglądy zdawały się być do siebie podobne, to jednak różnice były znaczące. W tym przypadku, nie łatwo było spostrzec, z którego domu był pierwszoroczniak, na jakiego wpadła Olivia. Pierwsze zderzenie, obaj upadli, on się szybko pozbierał i klęczał na podłodze, zbierając jej książki. Uwagę przykuwając na tytułach. Pierw grzecznie przeprosił. Co faktycznie, do śliz gonów nie pasowało. Herby przydzielonych domów, bez problemu potrafiły rozwiązać mniejsze problemy. Panna Quirke miała prawo młodego osobnika nie kojarzyć od razu. Pierwszoroczniak, dopiero od dwóch miesięcy w Hogwarcie i wciąż się gubił.

Starsza koleżanka także przeprosiła. Niech będzie kompromis, że oboje się zagapili i na siebie wpadli.

- Nic się nie stało. To jak się zgubiłem i trochę nie skupiłem na drodze.
Wytłumaczył się ze swojej gapiowatości. Choć zabawne, że oboje podobnie się tłumaczyli. Chłopak oddał książki koleżance z przyjaznym uśmiechem. Ulżyło też i jemu, kiedy dostrzegł herb domu Ravenclaw na jej szacie. Choć miała prawo go zbesztać, nie zrobiła tego. Zdążył zorientować się, kto tutaj był miły a kto wręcz przeciwnie.

Xenophilius wyminął Olivię, ale zatrzymał się tuż obok niej, kiedy usłyszał czyjś płacz? Obejrzał się w kierunku drzwi do łazienki damskiej, a następnie na koleżankę. Słyszała? Ktoś tam może potrzebuje wsparcia? Przytulenia? Pocieszenia? Xenio niepewnie podszedł do drzwi i zajrzał do środka.

- Jest tu kto?
Zapytał, jakby próbował porozumieć się z przestrzenią, zapewne pustej łazienki? Choć to była damska, nie powinien tutaj wchodzić. Zaniepokoił się czyimś płaczem, więc nie zważając na ostrzeżenia czy uwagi starszej koleżanki, jeżeli takie były, wszedł do środka, rozglądając się z podziwem. Choć miał wrażenie, że pomieszczenie wygląda trochę przerażająco? Jakby nad nim ciążyła jakaś klątwa? Zamieszkiwał duch?

Kiedy starsza rocznikiem koleżanka, zaoferowała pomoc w odprowadzeniu go do ich dormitorium, lub tam, gdzie chciał się dostać, Xenpphilius zatrzymał się i spojrzał na nią jakby w zgodzie. Była dla niego poniekąd nadzieją na odnalezienie drogi, bowiem mapy przy sobie nie miał żadnej. Ale, nie odpowiedział jej na pytania, gdyż mimo przystanku obok niej, przyciągnął go płacz dziewczyny z pobliskiej łazienki. No i jak to ciekawski młody chłopak, pierwszoroczniak, wszedł do środka. Nie reagując na ostrzeżenia starszej koleżanki.

Znajdując się w łazience, przystanął kiedy Olivia go dotknęła za ramię i trzymała. Nie do końca wiedział o co chodzi.

- Łazienka Marty?
Zamrugał patrząc na Quirke, po czym rozejrzał znów, bo słyszał płacz. Atmosfera była jakaś taka dziwna w pomieszczeniu. Choć minęło kilka dobrych lat. Kiedy wspomniana Marta najpewniej, odezwała się, Xenio podążył wzrokiem za usłyszanym głosem. ”Duch?” – zaskoczyło go w myślach. Czy on spodziewał się, że ta łazienka należy do jakiejś nauczycielki? Architektki tego pomieszczenia?  Innego ucznia? W tym ostatnim się nie pomylił. Ale, warto dodać – nieżyjącego ucznia.
I kiedy Marta przefrunęła zjawiając przed nim, dostał chyba gęsiej skórki. Chyba coś mu w głowie mówił, że duchem nie zadzieraj.
- Ja… P…p…psze…prze…przep…. Przepraszam!
Zająknął się z przerażenia. Widział twarz zmarłej dziewczyny. Może i wyglądała jak brzydkie kaczątko. Ale może gdyby żyła, okazała się pięknym łabędziem?
- Jestem tu nowy… Ni… nie wiedziałem.. że to Twoja łazienka. Słyszałem płacz.
Podjął rozmowę z duchem, chyba ignorując stojącą obok Olivię, trzymającą go wciąż za ramię.

Wzdrygnął się, kiedy ta duchowa dziewczyna zaczęła krzyczeć. Stanął jak wryty, kiedy tak przybliżyła się do niego.

- Ale... Ja… Nie śmieję się…
Tak. Xenophilius próbował się wytłumaczyć. Wyjaśnić. Był teraz przerażony? Odobinę. Ale także zafascynowany. Zainteresowany. Starsza koleżanka chciała go wesprzeć. Wyjaśnić na swój sposób. Ale ta Marta nic sobie z tego nie robiła. Aż taka przykrość ją spotkała za życia?
- Nie powiedziałem… Że jesteś głupia… Nawet Cię nie znam.
Z wahaniem, ale to powiedział. Lecz wtedy poczuł, że duch dziewczyny, mimo iż przepłynął jakąś część pomieszczenia, po prostu przez niego przeleciała. To dziwne uczucie. Ten chłód otaczający jego wnętrze i na zewnątrz. Tak wygląda dusza? Tak się ją czuje? Zaintrygowało go to. Wciąż stał, ale obiema rękoma dotknął siebie. Klatki piersiowej, brzucha. Nie czuł się o dziwo źle. Nieswojo co prawda, ale miał iskierki w oczach. Doświadczył czegoś niesamowitego!

Podniósł głowę i podążył wzrokiem za duchem dziewczyny. Nie chciał naruszać jej spokoju. Przeniósł wzrok na koleżankę pytająco. Powinni wyjść? Korciło go jednak zadawać pytania na temat życia pozaziemskiego tej dziewczyny. Choć mógł to zrobić z każdym tutejszym duchem, to jednak ona wydawała się być, wyjątkowa.

Xenio był chyba zbyt dobry, aby zignorować czyjś płacz lub jakąś krzywdę. Dlatego wszedł do zakazanej w sumie łazienki, gdzie przebywał duch zamordowanej dziewczyny. Jako pierwszoroczniak, nie miał jeszcze za wiele pojęcia o tajemnicach tej szkoły. Gdziekolwiek nie pójdzie, bo się zgubił, trafiał na coś nowego, odkrywczego.

Słuchał pytań starszej koleżanki, dowiadując przy tym, że ktoś mógł dokuczać tej martwej duszy. Ale to tak można? Nie przeszkadzało jej to? Dlaczego się nie uwolniła od tego świata i nie poszła dalej? Co ją tutaj trzyma?

Blondyn, rzucił w nią książką. I wyglądał jak on? Spiął się. Przełknął ślinę. Fakt. Mylono go często z Malfoyami. A że był dla większości osób pokręcony, szybko zauważali pomyłkę. Jak i przez herb symbolu domu do którego należał.

- Aż tacy okrutni są Ślizgoni?
Tego chyba się nie spodziewał. Dopiero co zaczynał edukację a nie spodziewał się, takich informacji. Może z obserwacji własnej, widział jak się zachowują. Ale chyba nie ma mowy o wszystkich czarodziejach tam przynależących?
- Dlaczego tutaj jesteś? Nie odzyskałaś wolności po śmierci? Co Cię tutaj trzyma?
Rzucił pytaniami do Marty. Spojrzał też na starszą koleżankę, mając nadzieję, że go jeszcze nie zostawi samego. Trzymał się blisko. Drugi raz nie chciał poczuć w sobie zimno duszy ducha. Nie było to przyjemne uczucie.