Brenna zastała wujka siedzącego na swoim fotelu, z kostką lewej nogi opartą o kolano prawej, stukającego kciukiem o dolną wargę. Ze marsem na czole wpatrywał się w miejsce, którego magicznie zabrała ciasto, czyli stolik obok fotela. Mężczyzna trzymał widelczyk do deserów w zaciśniętej pięści opartej o podłokietnik. Napięcie zdradzały głównie zbielałe kości na jego knyciach oraz zacięty wyraz twarzy. Był tak głęboko zamyślony, że dopiero głos bratanicy wyrwał go z zadumy. Nie wyglądał, jak ktoś, kto nie boi się bogów. Raczej jak ktoś głęboko strapiony własnymi decyzjami życiowymi.

Ciasto nie zostało napoczęte, ale nie wyglądało już tak pięknie, jak na początku tego dnia. Lukier i śmietaną rozpływały się bez lodówki, cała konstrukcja chybotała się i rozjeżdżała, trzymając się jedynie na słowo honoru cukiernika, a dodatkowe accio sprawiło, że górna warstwa biszkoptu spadła z kremu na brzeg talerza, na którym leżał deser. Dzień w słońcu i poza chłodzeniem zdecydowanie nie służyły wypieków i z napisu ciężko już było odczytać, o co właściwie chodzi, jeśli nie znało się treści.To, co trafiło w ręce Brenny już straciło całkowicie swoje apetyczne walory i wydawało się przecukrzonym monstrum.

— Nawet nie spróbowałem. Nie chcę tego jeść, tym się nie przejmuj. Przemawiała przeze mnie brawura, ale policzyłem, że nawet z magicznymi eliksirami, po takim skoku na własne zdrowie, mógłbym nie pojawić się na potańcówce. A bardzo chcę iść.

Bardzo długo ważył swoje przypuszczenia. Mógł to być jakiś zazdrosny kochanek Ambrosii, który dostrzegł coś, czego nie powienien podczas ezoterycznej konsultacji Morpheusa z właścicielką Ataraxiii na Nokturnie. To pasowało, jednak było półtora miesiąca temu, w rzeczone urodziny. Musiał to być ktoś, kto znał ten detal z jego życia. Wątpił, aby to był zazdrosny Neil, nie miał powodu, w końcu Morpheus postawił sprawę ich relacji jasno. Słowa słowami, ale może przecież chciał odstraszyć... Kogo? Jego myśli popłynęły ku Septimie i tego, że nie chciał, aby pomyślała, że chodzi do burdeli, nawet jeśli to, co wyprawiał, niewiele się różniło, po prostu nie płacił za usługę, a poddawał się chwili. To samo przecież. W końcu też była jedna rzecz, na którą padł wzrok Morpheusa. List od Vakela, ułożony nadal w przegródce z nieodpisanymi wiadomościami, chociaż zdecydowanie wysłał mu wyjca. Zrobił to na trzeźwo. Trzeźwo i głupio. No, prawie trzeźwo, na dodatek pod impulsem rozmów nad bimbrem z Norą i Erikiem.

— Czy będzie dla ciebie dużym zaskoczeniem, jeśli powiem, że wydaje mi się, że jest to związane z ostatnią paniką o końcu świata?

— Mam jeden trop, kogoś, kto wrócił do mojego życia kilka dni temu... może nie wrócił. Ale... ponownie zaistniał i mogę go podejrzewać, wolałbym jednak, żebyś to sprawdziła, w wolnym czasie oczywiście. Kto zamówił ten tort. I naciskam na wolny czas. To nic poważnego, poza kilkoma plotkami, które zaraz umrą, bo na potańcówce na pewno coś się wydarzy. Wiesz, jak to jest ze stodołami i sianem — Zaśmiał się milcząco, tylko drgnienie powietrza wypuszczane przez nos, co w porównaniu do jego pełnego okazywania radości zabrzmiało nieco żałośnie i niesamowicie smutno. Odłożył swoją broń, trzymany na sztorc widelec. Pokręcił głową na pytanie, czy Brenna ma zabrać tort. Zamiast tego wziął go z jej rąk, podszedł do otwartego okna, sprawdził, czy nie ma nikogo i zamachnął się z całej siły, wyrzucając go na trawnik. Nie usłyszeli miękkiego, pełnego wyrzutu plaśnięcia, ale widzieli piękny, kremowo-różowy kwiat śmietany z talerzem w centralnej części, który jakimś cudem nie pękł od zderzenia z nieco przydługawym trawnikiem. Czarodziej z zadowoloną miną wpatrywał się w cukierniczego denata, by wrócić na swój fotel, jak gdyby nigdy nic.

— Wiem, że nie interesują cię romanse i cała ta otoczka związków, ale powiedz mi, Brenna. Co byś zrobiła, gdy ktoś, kogo nienawidzisz resztkami swojego serca, kto jest przyczyną cierpienia, kto jest dawną miłością, wysyła ci list, który zdecydowanie mówi o uczuciach, jakie jeszcze mogą istnieć? — Morpheus wyglądał na zażenowanego sobą, jakby fakt, że jego słabość ma świadka, dogłębnie go przerażała. Ogromny wstyd spłynął na niego i sprawił, że uszy stały się czerwone, a mina zacięta, prawie jakby miał stanąć do boju, a nie przed prawdą o swoim życiu. Oparł łokcie na kolanach i ukrył twarz w dłoniach. — Ostatnie, czego potrzebujesz to problemy z moim skomplikowanym życiem romantycznym. Zignoruj ten tort. Chociaż w duchu chciałbym, żebyś mu skopała tyłek.

Męski zaimek wybrzmiał nieco pusto w głosie czarodzieja, ciszej. Chociaż bliżej mu było do dzieci swojego rodzeństwa, niż do tego samego pokolenia, to nadal został wychowany w innym świecie, świecie przeżartym ideami męskości, przez większość jego życia afekcja do tej samej płci w zaciszu domostwa stanowiła wykroczenie według prawa, a nawet teraz, zalegalizowana w strefach niepublicznych, nie istniało przyzwolenie społeczne, nie w sferach, w których żyli. Morpheus był za stary na wstyd, a jednak on nadal w nim żył, powód zgnilizny, jaka go toczyła. 

— Rzecz w tym, że... — wyciągnął nogi przed siebie i zaczął bawić się łańcuszkiem z czasozmieniaczem, który błyszczał złoto pod jego palcami. Na co dzień Morpehus nosił wisiorek ukryty pod ubraniem, tak że jedynie błysk przy kołnierzyku zdradzał obecność łańcuszka lub mieszał go z innym wisiorkiem, krótszym, tak jak robili to modni naśladowcy tak zwanego stylu boho, trzymając bezcenną zawieszkę z klepsydrą pod ubraniem. Rzadko ruszał się bez tego drobiazgu z domu i pilnował go tak samo mocno, jak sekretu o jego istnieniu.

— Rzecz w tym— powtórzył, nie patrząc na Brennę, jakby był zawstydzony dziecinnością swoich uczuć. — Minęło... Dwie dekady, minęły dwie dekady, a ja nie mogę się uwolnić od poczucia straty i... Wiesz Brenno, ja bardzo mocno kocham życie i rodzinę i znajomych i to trwa, trwa. Ostatnio powiedziałem komuś, kto wyznał mi uczucie, że to minie, bo nie umiem się poświęcić dla drugiej osoby. 

Podszedł do swojego biurka, wyraźnie niespokojny. W tym momencie bardzo było widać różnicę pomiędzy dwójką Longbottomów, tragicznym myślicielem, który analizował za dużo i zadaniową Brenną. Imponowała mu tym bardzo, precyzją swoich analiz oraz skrupulatnością w weryfikacji faktów. Nieustraszona, brnęła w najtrudniejsze miejsca, ale nie w ślepej głupocie. Chociaż jak każdy Longbottom, została skażona pewnego rodzaju brawurą, nawet Morpheusa to dotknęło, to wuj widział bardzo dokładnie mechanizmy, którymi czytała ludzi. On wiedział, bo używał Trzeciego Oka. Ona wiedziała, bo świat wystawił całe jej życie na próbę i złożył na barkach zbyt duży ciężar.

Wyjął pierwszą lepszą talię kart z brzegu i przejrzał je. Nie tasował, a koszulki znajdowały się od strony dłoni, tak że widział ilustracje. Wyciągnął  sześć kielichów i podał je Brennie. Karta przedstawiała dwójkę dzieci, bawiącą się szczęśliwie w ogrodzie. Malunek był z tego bardzo szczegółowych, na dodatek ręcznie malowanych, o drobnych detalach i wykwintnych obrazach zaklętych, tak że poruszały się na kartonikach. Nie używał jej zbyt często.

— To jest doskonałe podsumowanie mojego problemu. Wspominam piękno, ale zapominam, jaki to był koszmar. Jaki to byłby koszmar teraz. Nie popełniaj takich porażek miłosnych jak ja, Brenno.

— Mylisz się, Brenno. Miłość jest wyborem. Nie bierze się z niczego, z powietrza. Kochać to aktywnie decydować, że wybiera się tę drugą osobę. Decydując się na wzrastanie u czyjegoś boku. Są oczywiście namiętności, obsesje, ale to, co idzie za zwykłym zauroczeniem, to właśnie ten wybór. Znam siebie samego i uważam, że nie jestem odpowiednią osobą, aby trwać w związku, dlatego w nie nie wchodzę. Miłość jednak jest dobra. Nie odmawiaj jej sobie, tylko dlatego, że myślisz, że to zauroczenie to za mało — tak pokrętnie myślał o miłości, zwłaszcza w swoim kontekście. Zaprzeczał sam sobie. To jedno uczucie całkowicie komplikowało się w jego głowie. Kochał zbyt mocno i intensywnie, więc odrzucał to daleko, przecież nie umiał kochać. Tylko pożądał. Przegniłe uczucia.

Morpheus Longbottom był wymagającą istotą. Nierozsądny, czasami okrutny w uczuciach, całkowicie samolubny. A jednak, gdy kochał, stawał się sługą.

Kolorem miłości i gniewu był czerwony. A on kochał Vakela jak Ikar kochał słońce. Kiedy jednak zadawał sobie pytanie, bolesne, co powiedziałyby ich ciała, gdyby zetknęły się na nowo, odpowiedź zdawała się boleśnie prosta i prawdziwa. Nic. Po tylu latach byli całkowicie obcymi ludźmi, którzy wybielali przeszłość i wybierali te wspomnienia, które zostały wybielone wątłością ludzkich wspomnień, z filtrem hipisowskich, różowych okularów w kształcie serduszek. Młodzieńcza radość stawała się patyną, skrywającą bolesną rzeczywistość, w której kryło się dużo cierpienia, również zadawanego samemu sobie. Mówili, że ocenia się osobę po tym, jak mówi o swoich przeszłych partnerach. Longbottom tylko o jednym mówił w sposób nacechowany nienawiścią, bo miłość i gniew mają ten sam kolor.

Zapalił świeczkę, której używał do lakowania co ważniejszej korespondencji, a gdy ogień zapłonął na dobre, stabilnie, z przegródek sekretarzyka wyciągnął niepozorny list. Przystawił go do ognia, a następnie podniósł na wysokość swojej twarzy. Ogień zdawał się być opozycją mężczyzny, nie pasował do niego, chyba że błyszczał w jego oczach, czyniąc z nich spektakl brązowo-miodowych przebłysków. W spojrzeniu nie było satysfakcji, którą zwykle wyrażał, która towarzyszyła mu w momencie rzutu ciastem przez okno. Teraz zaciętość przypominała kogoś, kto kończy rozdział żmudnej pracy i pojawia się w nim ulga, że to już ostatnie litery i ostatnie znaki w akapicie, nim odda je do korekty. Zdawał sobie sprawę, że to jeszcze wróci, ale już tylko do poprawy. Zmiana szyku zdań, pogodzenie się z emocjami.

W przeciwieństwie do Dolohova, zamierzał być cywilizowany.

— Nie szukaj nadawcy ciasta, nie chcę wiedzieć. Normalnie bym się nie przejął sytuacją, ale jeszcze do końca... zakładam, że wszyscy nie jesteśmy do końca w dobrym miejscu emocjonalnym, a jeśli to rzeczywiście on... To nie będzie lepszej kary, niż zignorowanie go.

List, w którym Vakel opisywał swój sen, pożerały płomienie, a czarodziej czekał, aż ogień zetknie się z opuszkami jego palców, by ugasić ostatni kawałek, narożnik, za który go trzymał, do wosku świeczki, by ten zaraz zajął się ponownie i dezintegrował wiadomość doszczętnie. Na pewno nie należał do egzaltowanego celebryty z manią wyższości. Nie należał do nikogo.

— Wybacz, kochanie, że cię tym obciążyłem — ucałował bratanicę w czoło. — Nie martw się mną, a gdy będę potrzebował pomocy, poproszę.