Było już późno, ale nie zraziło mnie to przed zorganizowaniem nam randki. Może i oficjalnie nigdy nie byliśmy w związku, ale czułam, że potrzebowaliśmy chwili wytchnienia, więc nic nie szkodziło nam wsiąść na mój motocykl i wybrać się na leśną polanę, aby spędzić tam razem czas. Miałam nadzieję, że Astaroth był w dobrym nastroju i nie czuł się wkurzony tym, że zmusiłam go do wybrania się ze mną na ten wypad. Potrzebowałam z nim spędzić czas trochę inaczej niż na dawaniu mu swojej krwi. Nie żebym narzekała, ale czasami to nie było przyjemne, więc chwila wytchnienia była nam teraz potrzebna. Na niebie świeciły gwiazdy, czasami po nim przesunęły się leniwie chmury, bo mimo wszystko nadal byliśmy w nieszczęsnej Anglii, a tu pogoda zmieniała się jak humor zgorzkniałej babuszki.

W końcu zaparkowałam na leśnym miejscu do zostawiania pojazdów, zakluczyłam i wyjęłam z mini bagażnika torbę, w której miałam kocyk i trochę jedzenia (dla mnie oczywiście). Spojrzała na Yaxleya mrużąc oczy i przyglądając się mu uważniej. Był w tym miejscu jeszcze bardziej bledszy niż w domu. Westchnęła ciężko i złapałam jego zimną dłoń. Mój przyjaciel trup, którego kochałam. To jak jagnię zakochane w lwie, nie? Nie mówiłam takich rzeczy głośno, bo bałam się, że to zepsuje nasz układ, że on nie będzie chciał już przebywać w moim otoczeniu. W końcu ja miałam się zestarzeć, a on już był martwy, więc nigdy nie umrze. Patos!

– Na co masz ochotę? – zapytałam zerkając na niego z ukosa. – Chwilę posiedzimy na polanie, a potem pójdziemy do pubu, co? Mam ochotę na dobre piwo – wymruczałam z zadowoleniem wspinając się po dzikiej ścieżce w głąb lasu.

Słysząc jego słowa uśmiechnęłam się szeroko. Czyli miał dobry humor. Pacnęłam go w ramię z pięści i wywróciłam oczami. Wyciągnęłam przed siebie różdżkę, aby przyświecić sobie w drodze i nie wpaść w jakieś krzaki, ale znając moje szczęście – prędzej, czy później, o coś się na pewno potknę. Należałam do osób pechowych, bywałam w wielu różnych miejscach i wiele osób poznałam, zawsze pakowałam się w kłopoty, natrafiałam na pechowe sytuacje, a czasami nawet jak los dał to i potknęłam się o własny cień.

– Oh, daj spokój, dobrze wiem, że kochasz moje towarzystwo. Beze mnie twoje życie byłoby nudne i szare – odparłam idąc w stronę miejsca, które kiedyś pokazał mi mój ojciec. Była to niewielka polana z kwiatami i kolorowymi krzewami na skraju.

Nie zdawałam sobie sprawy, że moje luźne podejście do życia było dla niektórych osób zagadkowe i niezrozumiałe. Astaroth zawsze towarzyszył mi w moich przygodach, akceptował moje pomysły i rzadko słyszałam od niego narzekania (zazwyczaj je ignorowałam, więc moja wiedza na ten temat może być odrobinę zakrzywiona).

– Y… nie – odparłam unosząc jedną brew ku górze, gdy zaproponował polowanie. – Nie ma polowań na mojej warcie. Idziemy na piknik milordzie – przyglądałam się mu jak wymachuje kijem niczym pałką do baseballa i w sumie to nie był głupi pomysł. – Możemy zaczarować kamień, aby wyglądał jak piłka, a konary jak kije – rzuciłam luźno rozglądając się dookoła i szukając odpowiedniej drogi. Moje zawahanie trwało krótko, bo doskonale wiedziałam dokąd idę. Nie było miejsca, w którym mogłabym się zgubić. Czasami byłam jak żywy kompas.

Spojrzałam na niego wymownie, gdy zadał mi pytanie o drogę. Chyba nie musiałam nic mówić, bo moje oczy mówiły za siebie. Wręcz mógł usłyszeć moje spojrzenie. Wiedziałam, że on wiedział, że ja się nie gubię. Tak, mogę potknąć się o konar i rozwalić kolano, ale nie zgubię drogi choćby ktoś mnie o to błagał.

– Tak, idziemy dobrze – dodałam jakby nie zrozumiał mojego spojrzenia i po kilku chwilach byliśmy na miejscu. Wyciągnęłam z torby kocyk i rzuciłam go prosto w moją wampirzą miłość. Nadal nie potrafiłam pogodzić się z tym kim się stał, nadal mnie bolało, że był martwy, że nie będzie nam dane się razem zestarzeć.

Chciałam, aby Asek czuł się normalnie chociaż w moim towarzystwie, aby przy mnie zapominał o byciu krwiopijcą. W końcu ja nigdy nie będę czuć wobec niego strach. Kochałam go i tak miało zostać już do dnia mojej ostateczności. Gdy wspomniał o jedzeniu wywróciłam tylko oczami i parsknęłam pod nosem. Zaczesałam  moje bujne włosy do tyłu, ale nic to nie dało – z powrotem wróciły na swoje miejsce. Te moje loki żyły swoim życiem. Pewnie jakbym umarła i została wampirem to moje włosy nadal byłyby jedynym żywym pierwiastkiem w mojej osobie.

W końcu dotarliśmy na miejsce i zabrałam  się za rozścielanie kocyka. Zagoniłam przy tym też Aska do roboty, aby mi pomógł. Wyjęłam z koszyka butelkę, czerwonego, półsłodkiego wina, które podałam Astarothowi, aby je otworzył i dwie lampki. Do tego dwie kanapki dla mnie i jakieś drobne przekąski. Asek raczej nie potrzebował przekąsek, w pewnym sensie już tu była dla niego takowa, a mianowicie ja! Hihi.

– A będziesz mi celować kamienną piłką w głowę? – zmrużyłam oczy przyglądając się mu – Kochanie, ja bez nokautów jestem łatwa – parsknęłam śmiechem i wgryzłam się w kanapkę, aby nasycić swój głód i nabrać sił jak to mawiał mój wampirzy przyjaciel.

Zerknęłam na niego, gdy spoważniał. Lubiłam, gdy się uzewnętrzniał. Potrafiłam wtedy całym sercem pochłaniać jego troski. Chciałabym być taką gąbeczką na jego zmartwienia, aby stawał się od nich suchy i nie musiał tak bardzo cierpieć. Złapałam jego dłoń i zacisnęłam na niej swoje palce.

– Nie – odparłam krótko – nie pozwolę na to – dodałam wiedząc, że nie weźmie tych słów na poważnie. – Złapiemy go jakoś, na pewno – odparłam i przysunęłam się do niego bliżej – teraz o tym nie myśl, napijmy się wina, chyba możesz nie? – położyłam dłoń na jego udzie, aby spojrzał na mnie.