Miała na imię Marie Abbott i liczyła sobie zaledwie 21 lat. Była osobą, z powodu której przyszło im odwiedzić restauracje Chimera.

Ubrany elegancki, szary, prążkowany garnitur, starannie dobrany do niego, jasny golf i brązowe buty, Robert nie wyglądał bynajmniej w sposób, do którego Rodolphus był przyzwyczajony. Dawno temu przestał korzystać z tego typu garderoby. Odkąd opuścił Ministerstwo Magii, w zasadzie nie miał takiej potrzeby. Mógł postawić na rzeczy mniej oficjalne, wciąż jednak prezentujące się porządnie. Nienagannie? Teraz jednak, z jakiejś przyczyny, zdecydował się na nowo skorzystać z tego, co przestało być dla niego codziennością. Nie wydawał się przy tym czuć mało komfortowo. Nie można było o nim powiedzieć, że nie pasował do obrazka. Do tego miejsca.

Na miejscu pojawił się odpowiednio wcześniej, zajmując zarezerwowany stolik. Obok krzesła, na ziemi, postawił aktówkę. Mogło to zainteresować Lestrange’a, który miał możliwość dostrzeżenia jej z większej odległości. Co takiego znajdywało się jednak w środku? Jaka sprawa ich przyciągnęła w to miejsce? To wszystko miało wyjaśnić się już za chwilę.

Czekając na swego partnera, Robert miał przed sobą na stoliku jedynie wysoką szklankę, w której znajdywał się jasny płyn. Przejrzysty. Czy była woda? Można było zaryzykować taki wniosek. Nie zdecydował się zamówić niczego więcej. Z tym czekał na swojego towarzysza. Cierpliwie? Zerkał od czasu do czasu na zegarek.

- Lestrange. Doskonale. – odpowiedział, kiedy ten wreszcie zjawił się na miejscu. Obrzucił go uważnym spojrzeniem. Zlustrował. Niby wszystko było w porządku, ale te oczy… - Zakładam, że za Tobą ciężka noc? – skomentował. Niby w ramach luźnej rozmowy, ale dla kogoś, kto Roberta znał, oczywistym było, że za tymi słowami kryło się coś więcej. Niekoniecznie odpowiadało mu to, w jaki sposób Rodolphus się prezentował. Tylko dlaczego? Jaki krył się za tym powód?

Mogli na spokojnie się przywitać. Porozmawiać. W lokalu ruch był raczej przeciętny, ale dla obsługujących sale kelnerów nie brakowało pracy. Na spokojnie można było założyć, że zanim zainteresują się ich stolikiem, upłynie co najmniej kilka minut.

- Rozluźnij się, pomyśl że to tylko zwykłe spotkanie. – strofował go? Pouczał? Możliwe. W końcu był jednak Robertem Mulciberem. Poza tym, przebywając w Chimerze, zajmując się tu pewną sprawą, powinni byli prezentować się naturalnie. Wyglądać w miarę normalnie. Wtopić się w tło. Dla własnego dobra. Dla dobra całego przedsięwzięcia.

Znał go na tyle dobrze, żeby wiedzieć, iż to w jaki sposób funkcjonował na co dzień, tego konkretnego dnia może okazać się niewystarczające. Potrzebował Rodolphusa, który będzie bardziej rozluźniony. Odpowiednio przystępny. Czy to jednak było możliwe? Czy zaproszenie na to wyjście akurat młodego Lestrange było dobrym pomysłem? Nawet jeśli nie, na zmianę zdania było już trochę zbyt późno. Trzeba było działać z wykorzystaniem tego, co znajdywało się na wyciągnięcie ręki.

- Zachowaj komplementy na później. – skomentował ostatnie słowa chłopaka, sięgając po szklankę. Upijając ze dwa łyki wody. Nieduże. Odstawił ją zaraz z powrotem na stół. Z zaczęciem właściwej rozmowy, miał jednak pewien problem. Musieli prezentować się naturalnie, ale sporą przeszkodą było w tej sytuacji to, że on sam przez te lata zdążył zardzewieć. Robert niewiele czasu spędzał w towarzystwie innych ludzi, unikał też pokazywania się w miejscach publicznych.

Niektórzy mogliby zapewne stwierdzić, że w ciągu tych 10 lat strasznie zdziwaczał.

- Powiedz mi, proszę, jak tam mają się sprawy z Twoją narzeczoną? Wielka szkoda, że nie mogła nam towarzyszyć. Macie jakieś wspólne plany na najbliższe dni? – zapytał. Temat wybrał niekoniecznie najwygodniejszy, ale czy znając już trochę Roberta, Lestrange nie powinien się domyślić, że nie miało to związku z ich ostatnim spotkaniem? Istotnych spraw nie zwykł przecież poruszać w miejscach publicznych. Nie chciał, żeby cokolwiek dotarło do niewłaściwych uszu. Wolał zachować większą ostrożność. – Moja kochana Henrietta, niestety nie mogła nam towarzyszyć, wciąż czuje się słabo. Wielka szkoda, kobiety zawsze pozytywnie wpływają na oficjalne spotkania. Wystarczy tylko sama ich obecność.

O czym on właśnie pierdolił? Co robił? Pytań było coraz więcej, odpowiedzi praktycznie żadnej. Mogło to budzić pewne wątpliwości. Obawy. Wprowadzać uczucie braku komfortu. I wiele więcej. Skoro jednak Mulciber wcześniej niczego nie wytłumaczył, musiał stać za tym jakiś powód. Przyczyna. Tylko czy Rodolphus ufał mu na tyle, żeby cierpliwie czekać na wyjaśnienia i grać w tę grę? Zwłaszcza, że nie znał wciąż obowiązujących w niej reguł.

Zbyt wiele wymagał? Oczekiwał? Nie chciał wszystkiego za bardzo przyśpieszać, chciał tutaj stworzyć - przynajmniej dla obserwujących ich ludzi - iluzje zwykłego spotkania. Biznesowego. Pomiędzy ludźmi, którzy chcieli porozumieć się w pewnych kwestiach. Pojawiając się w restauracji razem z Lestrange, ryzykował sporo. W innych okolicznościach, nie zdecydowałby się na ten krok. Wysłałby go do Chimery z kimś innym. Tyle tylko, że reguły zgodnie z którymi grali, uległy zmianie. Na pewne rzeczy nie mógł już sobie pozwolić. Musiał się dostosować do nowej rzeczywistości i starał się to robić.

- Na ten moment otoczona jest najlepszą możliwą opieką, dziękuje jednak za tę propozycję pomocy. Z pewnością będę o tym pamiętał. - ton głosu zwyczajny, wyraz twarzy czy postawa ciała się nie zmieniły. Kiedy jednak mówił o tym, że wszystko zapamięta, jakby coś przemknęło przez jego spojrzenie. Coś dało się dostrzec w jego oczach. Robertowi niekoniecznie podobało się to, w jaki sposób na to wszystko odpowiadał Lestrange. Nie podobało mu się to, w jaki sposób niewymowny włączył się do tej gry.

Nie miał narzeczonej? To była dość interesująca wiadomość. W jaki sposób miał to interpretować? Z pewnością będą musieli do tego tematu wrócić, kiedy okoliczności będą nieco bardziej sprzyjające. Obecnie nie znajdywali się w odpowiednim miejscu, moment też nie był do tego najlepszy.

Poza tym - do Chimery ściągnęła ich inna sprawa. Znacznie ważniejsza, choć o tym Lestrange jeszcze nic nie wiedział. Nie miał pojęcia. Wszystko miało nastąpić w swoim czasie. W odpowiednim do tego momencie.

- Sprawy biznesowe zaś faktycznie, bywają czasem strasznie nudne. - nawiązał do jego słów, pochylając się w kierunku aktówki. Zamiast jednak podnieść ją z ziemi, wyprostował się, wrócił do poprzedniej pozycji. Przerwał mu kelner, który podszedł do ich stolika. Stosunkowo szybko udało mu się znaleźć dla nich czas.

- Dobry wieczór, witamy w Chimerze. Czy są już państwo gotowi, żeby złożyć zamówienie? Dzisiejszego dnia polecamy souvlaki z sosem jogurtowym. - kelner brzmiał na znudzonego, może był też trochę zmęczony? Godzina była wczesna, ale restauracja pozostawała otwarta od kilku dobrych godzin. Z notesem i długopisem w ręku, był gotowy żeby przyjąć zamówienie. Wszystko mniej lub bardziej starannie zanotować.

Jako że dotąd nie zdecydował się zajrzeć w kartę, sięgnął po menu, jedną z dwóch wersji, które znajdywały się na stronie. Niespiesznie zapoznał się z kolejnymi pozycjami. Czy to miało jakieś znaczenie?

- Dolmades w wersji wegetariańskiej, do tego... woda. I może jeszcze horiatki. - zakończył, odkładając menu na stół i spoglądając na Rodolphusa. Skinięciem głowy dał mu znać, że teraz jego kolej. Niech coś zamówi. Będą mogli ze wszystkim ruszyć dalej, do przodu.

Potrafił zachować spokój. Przez lata zdołał nauczyć się tego, w jaki sposób należało radzić sobie z sytuacjami takimi jak ta obecna. Dzięki temu, wyprowadzenie go z równowagi nie zaliczało się do zadań prostych. Gdyby zakończyło się to sukcesem, Rodolphus mógłby zapewne uznać to za jedno ze swoich większych osiągnięć.

- Postaramy się zorganizować takie spotkanie. Moja małżonka będzie niewątpliwie szczęśliwa, mogąc się z Tobą spotkać. - zamiast okazać swoje niezadowolenie w sposób bardziej widoczny, jawny, kontynuował maskaradę. Zabawę? Nie, żadna zabawa nie miała tutaj miejsca. Przedstawienie również nie było odpowiednim określeniem. W tym wszystkim musiało znajdywać się drugie dno.

Kelner przyjął zamówienie. Wszystko starannie zanotował. Skłonił się nieznacznie.

- Na jedzenie będzie trzeba poczekać około 20 minut, wodę podamy za chwilę. - poinformował, ruszając do kolejnego stolika. Zostawił ich samych. Mogli wrócić do wcześniejszej rozmowy. Zająć się sobą. Tylko czy rozsądne było sięganie po aktówkę, skoro za chwilę miał podejść do nich ktoś z zamówioną wodą?

Kilka kolejnych minut, to różnica prawie żadna.

Sięgnął po szklankę, wypił resztę znajdującej się w niej wody. Jako że przyszedł wcześniej, miał tę przewagę, że wcześniej zdążył zamówić sobie coś do picia. Nie musiał teraz czekać.

- Przygotowałem papiery, mam przy sobie wstępną umowę. Jedna partia, to 50 świec, tak jak wcześniej rozmawialiśmy. Jeśli chciałbyś teraz na to spojrzeć, wszystko znajduje się w aktówce, mogę podać. Aczkolwiek nie ma pośpiechu. - znów wszystko brzmiało od rzeczy. Papiery. Umowa. Zamówienie. 50 świec, to nie była co prawda szczególnie duża ilość, kwota również, ale skąd ten temat w zasadzie się wziął? Czyżby Robert chciał mu wcisnąć towar, którym handlował? Czy może, pod tymi świecami, kryło się w tym przypadku coś zupełnie innego? - Wypadałoby zapewne pierw coś zjeść. Miałeś już wcześniej styczność z kuchnią grecką? - zapytał. Ot, próba poprowadzenia zwyczajnej, niezobowiązującej rozmowy. Odciągnięcia wszystkiego w czasie, ale też stworzenia pozorów normalności. Musieli spędzić tutaj nieco czasu. Zatrzymać się na dłużej niż kilka minut. Zwłaszcza, że...

Rozejrzał się dyskretnie dokoła, próbując ustalić czy na miejscu pojawiła się osoba, na której obecności mu zależało. Nic jednak na ten temat nie powiedział. Zaraz całą uwagę skupił znów na swoim towarzyszu. Miał coś do powiedzenia?

W ostatnim czasie zdarzyło mu się wielokrotnie współpracować z różnymi, młodymi ludźmi. Borgin. Rookwood. Avery. Móglby wymieniać długo. Lestrange nie był pierwszym, nieznośnym szczeniakiem, z którym musiał sobie poradzić. W zasadzie, to na tle pozostałych, zdawał się być zaledwie płotką. Nie dawał się Mulciberowi szczególnie mocno we znaki. Nie testował jego cierpliwości. Może zwyczajnie nie miał jeszcze ku temu prawdziwej okazji?

- Wydaje mi się, pozwolę sobie to zauważyć, iż do tej pory jeszcze tego zaufania nie nadużyłem. - pozwolił sobie na to stwierdzenie. I może nawet było w tym trochę prawdy? Pewnych granic nie przekraczał, ale trzeba było mu zaufać. Faktycznie uwierzyć, że na coś takiego się nie zdecyduje. Wymagał tego od ludzi, z którymi pracował.

Tylko czy faktycznie Robert Mulciber był kimś, komu należało ufać? Zdania były - rzecz w pełni zrozumiała - podzielone.

Kiedy tak czekali na zamówioną kolacje, na ich stoliku pojawiły się szklanki z wodą. Zgodnie ze wcześniejszą informacją, ich dostarczenie rzeczywiście zajęło obsludze chwilę. No, może chwile dwie. Niewielka różnica. Pozostawiając ich obydwoje ponownie samych, kelner przy okazji zabrał ze sobą pustą szklankę.

- To jedno z moich ulubionych miejsc, jeśli chodzi o spotkania z klientami. Skłamałbym jednak, że odwiedzam tę restauracje szczególnie często. - odpowiedział na zadane pytanie. Następnie wreszcie sięgnął po tą nieszczęsną aktówkę, wyciągając z niej jakieś dokumenty. Kilka kartek papieru, które pierw przejrzał osobiście, a następnie położył na stole, przesuwając w kierunku Lestrange'a. - W zasadzie nie lubię spędzać w tego rodzaju miejscach zbyt dużej ilości czasu.

Nie kłamał, rzeczywiście za tym nie przepadał. Lestrange znał go już na tyle długo, że musiał to zaobserwować. Musiał być tego faktu świadomy. Tym bardziej wybór tego miejsca na spotkanie musiał być zastanawiający. Zaskakujący?

- Mają tutaj dobre sałatki. Do dolmades wykorzystują faktycznie liście winogron, przez co smakują fantastycznie. - mówił dalej. Nie zwracał przy tym szczególnie uwagi na to, co Rodolphus w tym czasie robił. Jeśli zaczął przeglądać papiery, Mulciber nie zamilkł. Nie zapewnił mu ku temu bardziej komfortowych warunków. Optymalnych?

Papiery, które otrzymał, z większej odległości rzeczywiście mogły wyglądać niczym jakaś umowa. Trzymając je bliżej, Rodolphus musiał zorientować się, że oczywiście niczym takim nie były. Zawierały natomiast to, o czym Mulciber nie zamierzał mówić na głos. Nie tutaj. Nie w tym miejscu. Linijka po linijce, pewne rzeczy stawały się jasne.