Morpheus głównie teleportował się z miejsca na miejsce, uważając to za najbardziej efektywny środek transportu, dlatego nagła zmiana otoczenia nie spowodowała u niego zawrotu głowy czy też zdziwienia, a mózg samoistnie próbował dopełnić lukę w czasoprzestrzeni urwaną myślą, o nagłym wezwaniu na miejsce pracy. Niemal zaczął spieszyć się do swojego biurka, szukając swojego przełożonego, gdy usłyszał chrzęst szkła pod nogami. Umysł najpierw nie zarejestrował tego, że półki były puste. Dopiero po chwili wiedza wbiła się w umysł Morpheusa, niczym ostrze do lobotomii w mózg. Ból rozpoczął się w Trzecim Oku, a rozszedł po ciele, fantomowy ból straty i strachu, bo profeta patrzył na jeden ze swoich największych lęków.

Kryształowy koszmar rozciągał się przed nim, jak dywan potępienia, najpiękniejszy, migoczący mętnym światłem czarnych pomieszczeń Departamentu, jak śnieg, jak brokat. Schylił się i zgarnął w garść szkło, rozbite łzy Apollina, które były tak bardzo prawdziwe. Zacisnął na nich dłoń, chcąc poczuć ból, poczuć krew. Ból go uziemiał, ból dawał mu przyjemność. Ból był znajomym przyjacielem.

Nie wolno się bać, pomyślał, lecz słyszał nie swój głos, a głos swojego ojca. Wyciągnął swoją różdżkę i rozświetlił mrok znajomych korytarzy, szukając kogokolwiek, żywych i umarłych. Coś było nie tak, coś musiało być nie tak...  Strach zabija umysł.

Coś chciało go pożreć. Baranek boży, wybrany na rzeź, ukochane jagnię ofiarne. Czy dlatego chciał iść na Wyspę? Zjeżyły mu się na karku włoski, gdy zaczął się rozglądać za tym, co inne, odmienne, nieprawdziwe. Coś nie pasowało do układanki. Brenna mówiła, że jest synem swojej matki. Ale był też synem swojego ojca. Jego szorstkie dłonie również kształtowały tę glinę. Nadal był jednak synem swojej matki. Więc wieszczył, sięgał po krwawiące oko.

— Wiem, że mnie szukasz. Objaw mi się więc — powiedział szeptem, niemal pieszczotliwie. Nie był odważny, ale miał ból.

Ciemność narastała tak jak poczucie zagrożenia. Krew i ból w dłoni pozwalały mu nie panikować. W końcu nie takie rzeczy działy się w Departamencie Tajemnic, przecież to wiedział, nawet jeśli strach obejmował go swoimi długimi palcami, pokazując mu to, czego bał się najbardziej. Musiał przestać myśleć o tym, co mroczne, a mieć w duszy radość, nadzieję. Tym ciemność nie może się pożywić, tak sobie przynajmniej racjonalizował. Życie Morpheusa było sztormem od momentu, gdy się urodził z darem jasnowidzenia, dlaczego miałby bać się wichury?

Przejdź przez lustro. Przejdź. Przez. Lustro. Przejdź przez lustro, przejdź przez lustro, przejdź przez lustro. Przejdźprzezlustro. Przejdźprzezlustro. Przejdźprzezlustro. Przejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustroprzejdźprzezlustro.

Dla wielu Departament Tajemnic był labiryntem, pułapką w pułapce, ale nie dla niego. On znał mapę, schematy komnat, przestawień, wszystko, czego potrzebował, tkwiło w jego głowie, a on tutaj był od myślenia. Nie wolno się bać. Strach zabija duszę. Gdzie mogło być lustro? Zaczął biec, szkło chrupało pod jego butami, iskry przeszłości w tym, co miało być przyszłością. Grawery, nazwy, biegł ku wyjściu, zaciskając rękę na reszcie przepowiedni. Zaglądał między półki, szukając wyjścia. Szukał lustra. Kierował się ku centrum Departamentu Tajemnic, gdzie korytarz wskazywał różne komnaty. Wyciągał macki swojego jasnowidzenia, bez zwykłej dla siebie delikatności, musiał wiedzieć, co dalej. Gdzie najlepiej ukryć lustro? Komnata Artefaktów? Nie nazbyt oczywiste?

Niczym Jaś z bajki o czarownicy z domku z piernika, oznaczał swoją ścieżkę krwią, dotykał zakrwawionymi palcami półek, które już ominął, żeby zobaczyć, czy się nie wraca, aby się nie zapętlić.

Lustereczko, powiedz przecie, któż jest najpotężniejszym jasnowidzem w świecie?

Lustra nader często pojawiały się ostatnio w jego życiu, zaczynając od pułapki czasu i przestrzeni, która go oślepiła i odebrała możliwość widzenia, zakrwawiła policzki szkarłatem, przez wylosowane małe lustereczko, jako prezent na potańcówce, objaw chciwości oraz ciekawości, będący małym psztyczkiem w nos. Oczywiście, ostatnie słowa Charona. Przejdź przez lustro.

Tak wielu uważało, że to objaw znieczulicy, aby kochać i śmiać się w czasie wojny, ale on był nastolatkiem, gdy Nazistowskie bombowce latały nad Londynem i wiedział doskonale, że to nie jest ślepota i ignorancja. To staniecie prosto z brawurą w spojrzeniu, oko w oko ze złem. Wiemy, że nadchodzi śmierć, dlatego tańczymy. Dlatego tańczymy.

Zatrzymał się, gdy powołał do istnienia to, czego potrzebował i patrzył na kreację własnego umysłu. Na pokrzywiony obraz, niemal fraktali z jego rysów twarzy. Zupełnie jakby rozpadł się, aby sprawdzić, które fragmenty jego samego już nie pasują.

— Przejdę przez lustro, a kiedy się obudzę — rozkazywał sam sobie szeptem. Rozkazywał przestrzeni. Bo nie tylko on był zamknięty we śnie z ciemnością, ciemność była zamknięta razem z nim. A on był szalony. — Kiedy przejdę, w mojej dłoni będzie bezpiecznie spoczywać broń, ktorej szukam. I to będzie prawdziwe. Obudzę się. I broń będzie razem ze mną.

Tyś panie,  jak gwiazda na niebie, ale Dolohov potężniejszy od Ciebie.

Tsk. Kłamstwo. Lustro nie powinno kłamać w tej bajce.

Spoglądanie w rozbitą taflę nie mogło mu dużo dać, ale napawało go pewnym komfortem analogii. Często patrzył na siebie, w rzeczywistości, jako przeszły-Morpheus i teraźniejszy-Morpheus. Czasami ciężko było powiedzieć, który jest który. Jego specyficzna relacja z czasozmieniaczem zmieniła biochemię jego umysłu, odmieniła percepcję w sposób, który nie był osiągalny dla nikogo innego. Wiedział tylko o jednej osobie, która wiedziała, jak Morpheus widzi świat, bo na jedną noc i jeden dzień zamieszkała w jego skórze.

Nie pytaj świata dokąd zmierza, bo nie daj Boże prawdę powie.

Wziął oddech, jakby miał się zanurzyć w wodę, aż zabolało, zacisnął szkła w dłoni dla otuchy, przygotował różdżkę i wszedł w lustro. Bez strachu, bo strach zabija duszę. Pozwolił mu przepłynąć przez niego i odejść. Już widział, co może mu się stać, może umrzeć. Nie był to najgorszy los, jaki widział. W przeciwieństwie zaś do Rodolphusa, wiedział, że jego będzie opłakiwać przynajmniej jedna osoba. Wkroczył w magię Charonowego polecenia z uśmiechem na twarzy.

Przywykł do ciemności, nawet jeśli był jedynie człowiekiem z krwi, kości i miłości.

Eli, Eli, lema sabachthani?

Dorosły człowiek mógł wytrzymać średnio trzy dni bez wody. Tyle zapewne zajęło to w przypadku snu Alistaira. Morpheus jednak nawet gdyby byłby bardziej wysportowany, miał dużo mniej czasu. Codziennie walczył z krwią, która zmieniała się kwas, pożerając jego wnętrzności i spalając ciało w okrutnym cierpieniu, przez niedostatek hormonów kontrolujących poziom cukru. Z każdym rokiem było gorzej, ale on już przyzwyczaił się do swojej choroby. Strzykawka z ampułkami zawsze znajdowała się w jego ekwipunku, tak samo jak kilka cukierków, gdyby jego cukier spadł zbyt mocno. Problemem nie był jednak brak zasobów, a fakt, że śni i musiał zakładać, że inni również, nawet jeśli Brenna i Erik wiedzieli, co muszą zrobić. Zgodnie z prawami w snach, domniemanymi i liczonymi z różnych teorii, czas we śnie powinien biec wolniej, niż w rzeczywistości, ale Longbottom znał się z czasem za dobrze, aby uznać to za fakt. Musiał zbudzić się ze snu, z czaru, z magii, która zabiła latarnika, zanim hipoglikemia wtrąci go w śpiączkę cukrzycową. Wtedy może już nigdy się nie obudzi.

Ostrożnie stąpał ku jądru ciemności, oczekując niemal jaja, a w nim mrocznego homunkulusa, unoszącego się w tej przestrzeni, antymaterię, epitom ciemności. Jednocześnie czuł się realnie, jak zwykle, oraz absolutnie nierealnie. Był w miejscu, gdzie nie było góry i dołu, nie było wschodu i zachodu, jak na początku świata, zanim cała materia rozsypała się i cała energia pękła, niczym skórka doskonale dojrzałej brzoskwini pod zębami bogów, tworząc wszechświat. Zupełnie, jakby znajdował się przed tym momentem, tak bardzo cofnął się w czasie, że teraz nasłuchiwał słowa, które miało wzbudzić kreację. Chciał usłyszeć boga. Może, może to właśnie on miał nim być? Stwórcą. Eli. Aton. Bóg Słońce.

Może świat został stworzony ze szkła przepowiedni oraz krwi Morpheusa Longbottoma? Z materii i przeznaczenia. Dlatego w ciele ludzkim znajdowały się te same składniki, co w ciałach gwiazd, w planetach, w Ziemi. Wypełnił grotę swoim własnym śmiechem, panicznym i bezbrzeżnie radosnym, jakby chciał swoją radością rozproszyć mrok. Wielokrotnie mówił, że bogowie byli szaleni; może tak było, bo on był szalony.

Mierzył się spojrzeniem z nożem, który emanował czernią tak gęstą, że oczy oszukiwały i doszukiwały się w niej bieli, jaśniejącej niczym otoczka, tworząc jego zarys. Serce w jego piersi dudniło, jak dzwon, który zapowiada koniec świata. Mało osób tak jak on rozumiało, że nie należało patrzeć na Departament Tajemnic komnatami, ponieważ one były nierozdzielne w sposób trudny do pojęcia; Morpheus uważał, że wielu samych Niewymownych nie rozumiało delikatnych połączeń pomiędzy wszystkimi dziedzinami. Artefaktów się nie dotyka, zbiera się je, zamyka i odstawia na półki. Nie tym razem jednak. Musiał pokonać wszelkie swoje instynkty, aby ująć w dłoń broń. Czuł jej opór, nie należała do niego, nie powinien jej dzierżyć, ale mógł. I nie zginął przy tym. Broń krwawiła w jego sercu mrokiem. Dzierżył mrok, ale ta potęga nie była dla niego. Musiał ją tylko ukryć przed poplecznikami Voldemorta.

Objął mocno rękojeść długimi palcami i przyłożył nóż do swojej piersi, jakby chciał go przytulić. Musiał teraz tylko się obudzić. Jednym ze sposobów było zabicie się tutaj, ale czy to na pewno był sen? Nie mógł być tego pewien, a wbijanie w siebie samego, nawet z nałożoną pochwą, czegoś, co jest przesiąknięte mrokiem, nawet we śnie, nie jest dobrym pomysłem. Spojrzał na swoją dłoń, w którą wbite były fragmenty szkła, na krew, którą rozmazał na swojej różdżce. Ból również nie stanowił remedium, którego sprawi, że powróci do rzeczywistości. Zacisnął oczy. Obudź się, obudź się, obudź się.

— Błagam cię, o stróżu Snu, rozpal płomień mej świadomości, bym mógł zrzucić z siebie zasłonę snu, która mnie otacza. Ty, którego imię noszę, daj mi siłę i jasność myśli, bym mógł przebudzić się ze snu, by znowu stąpać po ziemi, pełen życia i radości. Wspieraj mnie, gdy stawiam pierwszy krok w kierunku jawy, niech twe światło prowadzi mnie przez labirynty marzeń. O, Boże Snu, obudź mnie teraz, zanurz mnie w rzeczywistości, bym mógł znów doświadczać świtu, nowego dnia i nadziei.

A jeśli to nie zadziałało, pozostały jeszcze dwie rzeczy. Próba rozproszenia albo teleportacji do korytarza, kilka metrów przed ciałem Alistaira. Czas płynął, bez względu na to, czy był prawdziwy, czy nie.