—28/12/1970—
Główna ulica, Aleja Horyzontalna
Erik Longbottom & Millie Moody

To był jeden z tych wieczór, kiedy Londyn zdawał się całkowicie pokryty białym puchem skrzypiącym pod butami. Śnieg prószył z nieba, tworząc miękką poduszkę na dachach, chodnikach i drzewach. W powietrzu unosił się zapach palonego drewna i napojów korzennych, a z rozświetlonych ozdobami lokali dobiegały okrzyki bawiących się gości i klientów. W oknach sklepów i domów migotały światełka, a ludzie ubrani w ciepłe płaszcze, szaliki i czapki przemierzali szybkim krokiem ulice miasta.

Było już grubo po dwudziestej pierwszej, gdy Millie Moody i Erik Longbottom przenieśli się z patrolem z Ulicy Pokątnej na sąsiadującą z nią Aleję Horyzontalną. Pogoda, jak można było się domyślać, nie dopisywała. Stolica Anglii poddała się w tym roku siłom Matki Natury, zmieniając się w skute lodem i pokryte grubą warstwą śniegu miasto. W magicznej dzielnicy i tak było lepiej niż w mugolskiej. Niemagowie nie mieli dostępu do całej listy zaklęć rozgrzewających, a solenie ulic zdecydowanie zajmowało im dłużej niż czarodziejom.

Żadne ułatwienia nie sprawiały jednak, że patrol w taką pogodę był jakkolwiek przyjemny. To i tak lepiej niż wypad na Nokturn, pomyślał z przekąsem detektyw, naciągając na siebie mocniej gruby sweter i sprawdzając zapięcie zimowej peleryny w kolorze szarym, sugerującym ich przynależność do rządowych sił bezpieczeństwa. Policzki i nosy pary Brygadzistów były zarumienione od zimna, a każdy oddech tworzył małe chmurki w powietrzu.

— Wybacz za ten nagły przydział, Mills — odezwał się, poprawiając kaptur munduru. Przekrzywił głowę, co by spojrzeć na swą towarzyszkę i zaraz zaczął mrużyć oczy, gdy padający śnieg począł atakować jego przystojną, acz nieogoloną twarz. — Miałem zabrać ze sobą Thomasa, ale coś mu nagle wypadło. — Nie wiedział, czy faktycznie miał kryzys w rodzinę, czy jednak chodziło o randkę. Poza tym wolał nie dopytywać. — Mam nadzieję, że twój brat się nie obrazi.

Gdyby nie nagłe wezwanie Millie, Longbottom pewnie musiałby zabrać kogoś z młodzików, a oni byli... Niezbyt zdatni do służby w tym okresie. Część dochodziła do siebie po intensywnych świętach, inni mieli własne obowiązki służbowe lub dopiero się wdrażali. Dostępność panny Moody spadła mu jak z nieba. Kto wie, może nawet załapie się na jakąś ostatnią premię w tym roku? W końcu, co gorszego od niezapowiedzianego patrolu mogło się wydarzyć w życiu Brygadzistów, gdy zostały trzy dni do hucznego sylwestra?

— Przygotowałaś już sobie jakieś postanowienia noworoczne? — Wyciągnął z kieszeni pogniecioną paczkę papierosów i wsunął jednego do ust. — Chcesz jednego? — Uśmiechnął się półgębkiem, w razie potrzeby użyczając koleżance jednej fajki, po czym sam odpalił swoją, rozkoszując się dymem atakującym jego gardło. — Mogliśmy gorzej dziś trafić.

Kontynuowali spacer przez Aleję Horyzontalną. Ruch na ulicy powoli się zmniejszał, czasem mijały ich pojedyncze osoby lub rozgorączkowane pary liczące, że uda im się zrobić ostatnie zakupy i nie pocałują klamki licznych sklepów rozsianych w dzielnicy. Erik obejrzał się przelotnie za młodą parą, gdzie ojciec niósł na rękach cztero- lub pięcioletniego chłopca. Ktoś tu się zmęczył zakupami. Naprawdę mogło być nieciekawie, a jest nawet... znośnie, pomyślał z zadowoleniem Erik. Żadnych bójek, żadnych burd, przedmioty nie latały z okien, a męty z Nokturnu zdawały się trzymać swojego rewiru. Wszystko było w jak najlepszym porządku. Jeszcze.

Osobiste miano towarzyszącej mu czarownicy nigdy nie kojarzyło się Erikowi z łagodnością. Może wynikało to z tego, że nigdy nie interesował się zbytnio etymologią imion swoich znajomych, pozostawiając ich interpretacje tęższym i lepiej oczytanym umysłom. Gdyby miał jednak wskazać swoje pierwsze skojarzenia z imieniem Mildred, byłaby to... godność. Mimowolnie wyobrażał sobie dumnie wyprostowaną starszą kobietę w szarych szatach i tiarze, która była gotowa w mgnieniu oka zgnieść wszelkie oznaki sprzeciwu pośród młodzików.

Czy taki los czekał Millie za dwadzieścia, czy trzydzieści lat, gdy sama zacznie awansować na coraz wyższe stanowiska w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów? Stanie się ostoją spokoju i czuwania, która będzie szkoliła nowe pokolenia Aurorów i Brygadzistów? A może pójdzie w ślady Brenny Longbottom i stanie się bliźniaczą do niej burzą, która pochłonie każde zadanie i zlecenie, jakie tylko wyląduje na jej drodze? Czy takie temperamenty mogły być jednak kiedykolwiek okiełznane w takiej instytucji jak Ministerstwo Magii?

— Myślałby kto, że tuż po świętach tych papierzysk powinno być mniej — mruknął z ubolewaniem w głosie. Wolał nie myśleć, jak dużą stertę dokumentów znajdzie na swoim biurku w styczniu, skoro niektórzy już nad nimi siedzieli. Zaciągnął się papierosem, aby po chwili wypuścić obłoczek dymu z ust. — Eh, przynajmniej tu z nami nie marznie. Minimalne pocieszenie, ale pocieszenie.

Och, a więc to był powód, dla którego Moody tak chętnie się zgłosiła? Brak innych zobowiązań... A Erik sądził, że wynikało to z wrodzonej pasji do tego zawodu i chęci sprawdzenia się nawet pod koniec roku. Kto wie, czy nie trzeba będzie łapać jakiegoś złodzieja, który spróbuje ukraść z któregoś baru ozdoby świąteczne? Dobrze, że nie powiedziała mu tego wprost, bo biedaczek by się poważnie zmartwił. Gdzie ambicja której brakowało jemu?

— A były w tej bajce mugolskie telewizory i... telefony? — Uniósł wymownie brwi, przypominając sobie naprędce pierwsze z brzegu informacje na temat rozrywek niemagów. — Mam dziwne wrażenie, że już to kiedyś słyszałem. To się chyba nazywa deja vu, prawda? — Zmarszczył czoło, aby zaraz pokręcić głową z uśmiechem. — A bo ja wiem? Brenna zazwyczaj ogarnia tego typu rzeczy.

Erik był od ładnie-wyglądania i dbania o to, żeby wszyscy się bawili. Ewentualnie brał na siebie jakieś dwadzieścia pięć procent obowiązków i powoli załatwiał wszystkie sprawunki. Całkiem nieźle mu to wtedy wychodziło, ale żeby ogarnąć coś kompletnie samemu? Nie był chyba aż tak dobry w organizację. To zawsze było duo; on i siostra.

— Oho, wuj znowu zacznie się modlić do Apollina i Dionizosa. Na raz. — Wyszczerzył zęby w nieszczerym uśmiechu, jakby specjalne zamówienie Millie miało sprowadzić na nich wszystkich wielką katastrofę. Z drugiej strony, kiedyś trzeba było przywyknąć do wystąpień Morfeusza. Lub do nich dołączyć. — Biorąc pod uwagę, jak je zachwalasz, to raczej nie będę miał wyboru...

Strasznie cierpiał, a ludzie przecież tylko zapraszali go do wspólnej zabawy, prawda? Pogrążeni w rozmowie mijali kolejne sklepy i lokale, zerkając co rusz kontrolnie do wnętrz ściśniętych obok siebie budynków. W końcu Erik zwolnił kroku przed sklepem z zabawkami. Na wystawie stał hipogryf i smoczognik na biegunach. Przekrzywił głowę, przyglądając się im. Wprawdzie chrześniaczka już dostała prezenty na święta, ale w sumie mógł uprzedzić Brennę i już teraz zacząć planować podarki na następny rok.

— Który ci się bardziej podoba i dlaczego? — zapytał nieoczekiwanie, pukając w szybę kłykciem. Hipogryf zamrugał, sprawiając, że Erik momentalnie się cofnął. — Dobra, to jest przerażające.

Młody Longbottom miał to do siebie, że w każdym widział potencjał na rozwój i zmianę na lepsze. Nawet gdyby nie kojarzył Millie ze szkoły, a tylko i wyłącznie z pracy w Ministerstwie Magii, to i tak stosowałby co do niej tę zasadę. Mogłaby wpaść w najdziwniejsze kłopoty i wyślizgnąć się z ich objęć w jeszcze bardziej wątpliwy sposób, a i tak pochwaliłby ją za to, że tak dobrze sobie radzi i co najwyżej wskazał, co należy robić, aby w przyszłości unikać podobnych problemów.

— Najlepsze riposty zawsze przychodzą po czasie. Podobnie jak zwiększona pewność siebie — skomentował bezwiednie, robiąc dłuższe pauzy między słowami, starając się nadążyć za tokiem myślenia panny Moody. — Trociczki? — Zamrugał zdziwiony, bo miał wrażenie, że pierwszy raz słyszał o czymś takim. — To jakieś... Tabletki? Świeczki zapachowe? — Wbił spojrzenie w wystawę sklepu. — Przydałoby się to mojej siostrze. Mam ochotę czasem własnoręcznie ją uśpić

Żachnął się z niezadowoleniem. Przez to, jak pracowita i pełna życia była Brenna, miał wrażenie, że sam robił za mało ze swoim życiem. W trakcie, gdy on zbierał się godzinę do zrobienia jednej rzeczy i miał znacznie wolniejszy tryb życia, ona funkcjonowała za troje lub nawet czworo ludzi. I nic nie zapowiadało, aby miała zwolnić. Czasem miał wrażenie, że on sam był ostatnią blokadą, jaką miała. Opinia rodziców pewnie z każdym mijającym rokiem odsuwała się coraz bardziej na drugi plan, a dziadek... Choć czasem straszny, też nie mógł mieć nad nią pełni władzy.

— Czy by pozwolił...? — Pokiwał pary razy głową, zawieszając głos. — Pewnie sam chętnie by taką położył. Chłopak potrzebuje trochę rozrywki. Najlepiej takiej, która zakłada coś więcej niż pracę i bar. — Uśmiechnął się półgębkiem. — Poza tym, jak będzie miał jakiś problem, to możesz spróbować dogadać się z Bonesem. Może pozwoli ci ją rozłożyć w swoim gabinecie.

Drobny żart, chociaż sam był w sumie ciekawy, jak daleko można by popchnąć ich szefa przy odrobinie perswazji i miłym uśmiechu. Tak samo, jak swoja towarzyszka nie zwrócił zbytniej uwagi na odgłosy dochodzące zza rogu. Nie było krzyków, wisków i lamentów, więc chyba wszystko musiało być w porządku, czyż nie?

Sądząc po tym, jak rodzeństwo Moody zachowywało się w swoim towarzystwie, darzyli siebie bardzo ciepłymi uczuciami. Nie wspominając nawet o tym, że dalej ze sobą mieszkali, co samo w sobie było sporym osiągnięciem — na małym metrażu łatwo było o starcie temperamentów.

A zdaniem Erika zarówno Millie, jak i Alastor mieli aż nadto charakteru. Może to dlatego jego własna siostra tak dobrze się z nimi dogadywała? Napędzali siebie nawzajem, a co jak co, Brenna do introwertyczek nie należała. Chaos ciągnęło do chaosu.

— Czy te oczy mogą kłamać? — rzucił żartobliwie, zagryzając całkowicie dolną wargę, pochylając czoło i przywdziewając najniewinniejszy wyraz twarzy, na jaki było go stać. Nie robił tego nawet dla reporterów, którzy robili fotorelację z działań charytatywnych Longbottomów. — No właśnie.

Uśmiechnął się pod nosem, gdy kobieta nagle oświadczyła, że jednak miała już coś zaplanowanego na nadchodzący rok. Już miał zasypać ją pytaniami, co takiego chodziło jej po głowie, gdy Millie oderwała wzrok od sklepowej wystawy i zawiesiła go na przejściu do jednej z bocznych uliczek. Erik zmarszczył brwi, jednak też sięgnął po różdżkę; trzymał ją skierowaną w chodnik, co by przypadkiem nie zacząć wymachiwać nią zwykłym ludziom przed twarzami.

— Coś się stało, czy... — Nie zdążył nawet dokończyć, bo Moody już ruszyła w tylko sobie znanym kierunku.

Cudownie. Westchnął cicho i ruszył za nią. Co też wychwyciły przeczulone uszy młodej Brygadzistki?

— Stój, Brygada Uderzeniowa! — zagrzmiał Longbottom, gdy zdał sobie sprawę, z czym mieli do czynienia.

Moody to miała jednak nosa. Erik zobaczył, że jedna z postaci, nieco niższa od drugiej, zaczęła się wycofywać, jednak zaraz się zatrzymała i... Wycelowała w niego różdżkę. Po plecach mężczyzny przeszedł dreszcz. Robili się coraz bardziej bezczelni. Jeszcze kilka miesięcy temu rozgoniliby taką grupkę w kilka sekund, bo nikomu nie przyszłoby do głowy podnosić różdżki na siły bezpieczeństwa Ministerstwa Magii, ale teraz najwidoczniej nie mieli zamiaru odejść bez walki. Ten świat schodził na psy.

Z początku nie wierzył siostrze w te opowiastki na temat tajnej grupy, która czuła się zobowiązana do tego, aby ukrócić serie napaści i porwań w wykonaniu czarnoksiężników. Sądził, że coś sobie ubzdurała lub usłyszała o jakiejś straży sąsiedzkiej w jednej z magicznych dzielnic Londynu. Prawda okazała się zgoła inna.

Gdyby nie rozmowa z Norą na parę dni przed świętami, która pokierowała go ku Patrickowi, pewnie dalej byłby nieświadomy tego, jak poważna była ta operacja. Siostra zdradziła mu nieco więcej w trakcie kilku skradzionych chwil prywatności, gdy nie byli otoczeni przez rodzinę podczas świąt. Dołączył. Musiał. Jeśli nie ze względu na rodzinę, to przez to, że społeczeństwo potrzebowało pomocy.

Wiedział, że dzielenie obowiązków między Zakon Feniksa a Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów nie będzie łatwe. Prędzej czy później pojawią się dylematy, komu zdradzić nowo-zdobyte informacje, a co zachować dla siebie. Kogo narazić przez brak możliwości zdradzenia tajnych doniesień, a kogo oszczędzić z poczucia lojalności. Jedno pozostawało jednak niezmienne: bez względu na to, czy był detektywem Brygady, czy członkiem Zakonu, w obu rolach miał ten sam cel. Powstrzymać Śmierciożerców. Jak teraz.

Wiedział, że Moody była niezawodna. Miała refleks godny kota, a koordynację oko-ręka wypracowaną niemalże do perfekcji. Zalety pracy w Brygadzie Uderzeniowej i częstych treningów na szkolnym boisku do quidditcha. W krytycznych momentach technika schodziła na dalszy plan, liczyła się skuteczność. A Millie była skuteczna. Nie marnowała czasu na ataki na odległość, czy próbę postawienia tarcz. Zamiast tego, chwyciła Erika za ramię i... przeniosła się parę metrów do przodu, tuż przed nosy ich oponentów.

Teleportacja łączna. Longbottom zmrużył oczy, nieprzyzwyczajony do tak nagłej zmiany miejsca. Ze zwykłą teleportacją mówili sobie po imieniu, ale wieloosobowa? Rzadko kiedy miewał tę przyjemność. Gdy jego umysł próbował nadążyć, jego instynkt przejął kontrolę i skierował ciało ku najbliższemu Śmierciożercy z zamiarem zadania mu ciosu w splot społeczny i pozbawienia go tchu. Oby Millie poradziła sobie równie dobrze z tym drugim.

[roll=PO]
[roll=PO]

[roll=PO]
[roll=PO]