Zawsze znajdzie się większa ryba. Nie przypuszczał jednak, że znajdzie Briela akurat w tym konkretnym morzu. Morzu Czarnego Pana, które miało niebawem zalać Londyn, a potem cały kraj. Kiedy po raz pierwszy miał okazję usłyszeć jego muzykę przy okoliczności otwarcia galerii Loretty, do głowy by mu nie przyszło, że kiedyś dojdzie do takiego spotkania jak dziś. Fakt, jego "melanż kolorów osobowości" podprogowo mógł podpowiadać, że Degenhardt to dobry materiał nie tylko na muzyka, ale pojeba również. Z drugiej strony, wokół społeczności galerii nigdy nie brakowało bohemy, a wśród niej degeneratów i odszczepieńców. Niewielu jednak było zdolnych do wstrząśnięcia duszami swoich odbiorców własną sztuką, a mając za bliźniaczkę popularną malarkę, Lou potrafił na tym etapie oddzielić prawdziwe ziarno od plew. Niełatwo było chwycić i wyrwać serce zblazowanych bogoli w tym metaforycznym sensie.

Kapitał kulturowy. Gdyby miał wskazać co najbardziej wybija Umbriela na tle pozostałych z jego profesji, to właśnie to. I nie chodziło stricte o muzykę, choć była narzędziem którym nie posługiwał się nikt poza nim w szeregach psów gończych Lorda Voldemorta.

- Dobre nawyki.- spuentował nienachalnie. Choć poczuł ukłucie zaskoczenia w żołądku informacją o zabójstwie współtowarzysza zleconej misji, odpowiedział mu sarkastycznym humorem. Amoralne i brutalne, jednak zapobiegawcze i skuteczne. - Martwy niczego więcej nie spieprzy. - przytaknął z uznaniem. Sam Lestrange nie czuł nawet drobnych sentymentów wobec swoich zleceniobiorców, nawet ucieszył się, że w komorze losującej zwyrodnialców spod mrocznego znaku zwolniło się trochę miejsca. Byli potrzebni, ale tylko do czasu wykonania swojego zadania, bo potem oprócz tego, że psuli powietrze, to wiedzieli już za dużo. Nikt kto zabija za pieniądze, nie był godny uznania, a wśród suburbia Nokturnu nie wierzył nawet, że ktokolwiek mógł szczerze wierzyć i być oddanym ideologi nowego porządku. Tam gdzie silni wobec słabych, słabi wobec silnych, nie było miejsca na głęboko zakorzeniony kompas moralny.

Czasem jednak zdarzały się wyjątki takie jak pan fortepianista. Jemu akurat wrażliwości i skłonności do wyższych wartości nie mógł odmówić, co radykalnie zwiększało jego wiarygodność. Potem jednak, po kolejnych jego słowach zmarszczył brwi, zaciągając rękawiczki wyżej na dłoniach. Nie podobało mu się, że dał się zdekonspirować. Jednak teraz już nic na to nie poradzą, dobrze, że usłyszał to wcześniej, niż mógł to przeczytać. Gdyby dowiedział się o tym dopiero po ich spotkaniu, oznaczałoby to wyłącznie kłopoty.

- Zamierzasz się ukrywać, czy wyjeżdżasz? - wyrzucił, zaniepokojony nieoczekiwanym rozwojem spraw. Dla niego to też był kłopot, ostatecznie przecież, nie ufał mu bezgranicznie. Był dobry, może nawet cholernie dobry, ale nie doskonały. Zawsze mógł go wydać, by ocalić usta przed dementorem.

Zaśmiał się na wzmiankę o wymianie. Poprzedni, ten tłuk, był wart mniej, niż złamany knut. Na cóż go wymieniać? Liczyli się wyłącznie ci z wewnętrznego kręgu, cała reszta czy tego chciała, czy nie, miała swoją datę ważności. To wojna, a oni potrzebowali maszynki do mięsa. - Naturalnie. Znajdź, dobij i wrzuć dominację na transparent. Brzmiało to bardziej jak porada, niż kolejne zlecenie, bo w głowie Louvaina powoli zaczęła kiełkować się nowa idea. Odebrał płócienną torbę, zaglądając powściągliwie do środka. Zacmokał cicho pod nosem w geście udawanego zadowolenia, a torbę schował pod peleryną. On zaś odwzajemnił się podobnym gestem. - Miało być na trzech, ale skoro wyszło jak wyszło... - rzucił, uśmiechając się zadziornie, wyciągając przed sobą brzęczącą od galeonów saszetkę. Z niewielkiej robótki, Briel, przez sprytne cięcie kosztów zarobił właśnie całkiem sporo pieniędzy.

A czym w zasadzie miał być poruszony? A niech się żrą, bo na warstwie prusaków naprawdę nie zależało mu na tym, kto wyjdzie z tego cało, a w kto w częściach. Kiedy ten mówił o tym tak obojętnie, wzbudzał jego ciekawość i uznanie. Przecież w gruncie rzeczy takich cech oraz postaw od niego oczekiwał. Emancypacja psychozy, pod maską skrajnej obojętności i wyciszenia emocji. To jest to przed czym ulice padną na kolana.

- Kamień z serca. - unosząc jedną brew, ironicznym gestem chwycił się za lewą pierś. Nie zdziwiłby się, aż tak bardzo gdyby faktycznie zamierzał rozpłynąć się w powietrzu. Gdyby to był ktoś inny, jakaś podrzędna szumowina, pewnie wyperswadowałby jak niedorzeczny jest to pomysł, że jego okres ważności, znaczy misja dla Czarnego Pana jeszcze się nie skończyła. Potem wykręcić z takiego ile się da, mamiąc go kolejnymi obietnicami lepszych pieniędzy, większych przywilejów i wszystkiego czego pragnął usłyszeć, byle naraził życie oraz wolność dla kilku brudnych spraw. Na szczęście Briell miał w sobie na tyle chłodu, by nie dać strachu pozbawić się racjonalności i wystarczająco determinacji, by ciągnąć te karawanę terroru dalej. Potrzebował go tu na miejscu, nie uciekającego po szczurzych norach.

- Lepiej żeby nażarły się truchłem naszych wrogów, niż Twoim. Wszyscy na tym bardzo skorzystamy. - odparł na te jego ponure oświadczyny. Nie bał się śmierci, to jasne. Wewnętrznie Louvain zacierał już ręce, na samą myśl o tym jakie korzyści mogło to dla sprawy przynieść. Jeśli to nie tylko czcze gadanie oczywiście, chociaż powątpiewał żeby Degenhardt był skłonny do podkoloryzowania swoich słów, by mu się przypodobać. A kiedy wspomniał o tym, że ma jeszcze dużo do zrobienia przytaknął mu milcząco, bo on również był takiego zdania.

- To pchła, która może nabrudzić. Jeśli go spotkasz, nie wahaj się... Tchórzy nie traktujemy o wiele lepiej, niż zdrajców. - nakreślił stan rzeczy. Szkoda marnować czas i środki na poszukiwania niedobitka, ale nie warto o nim zapominać, bo nawet takie drobiazgi potrafią czasem odbić się czkawką. - Nie. - odpowiedział na jego pytanie momentalnie, niejako kopiując jego zimną postawę. Wyprostował się i przyjrzał się na moment nieco dokładniej postawie Ubriella, jakby skanował jego postać. - Żaden jeszcze nie przeżył tyle co Ty... - dorzucił z szyderczo-zadziornym uśmiechem, przerywając te udawaną postawę. Lestrange przed nim nie miał żadnej konkretnej roli do odgrywania, dlatego mógł bawić się formą. Nie musiał przed nim niczego udawać, a stosunki pracy w ich układzie przemawiały na jego korzyść jeśli chodziło o otwartość w stylistyce. Po prostu zadowolony był, że na tym etapie wiele sugerowało, że trafił na szmalcownika idealnego. To była dobra inwestycja dopuszczając fortepianistę do bliższej współpracy te kilka lat temu. Nie było co ukrywać, że to Loretta najmocniej naciskała na wybór właśnie jego, gdyż na tamten moment muzyk w dodatku bez warunków fizycznych draba, zwyczajnie nie wpisywał mu się utarty schemat cyngla jaki miał w w swojej głowie.

- Ale wracając do wielkiej sprawy... - zaczął marszcząc czoło, a wzrok wbił gdzieś poza chatę w której się spotkali przez kilka wybitych desek gdzieś w rogu ściany. - Myślę, że to odpowiedni moment na poszerzenie naszej współpracy. Jestem w stanie włączyć Cię w struktury organizacji, oczywiście jeśli się zgodzisz. Krzyżując ręce za plecami, wypiął nieco klatkę do przodu, bo zaczynanie rozmowy na tematy Przymierza, od niedawna powodowały u niego przypływ dumy i momenty wzniosłości. Przetasowanie okazało się być dla niego bardzo owocne, więc nie było się co dziwić, że dzięki spełnionym ambicją rósł w oczach. W końcu miał okazję na wykorzystanie w praktyce obowiązków lewej ręki, składając ofertę pierwszej poważniejszej rekrutacji. - Musiałbyś tylko zrobić coś jeszcze, bo choć w moich oczach jesteś na to gotów, to ktoś ponad nami musi to potwierdzić. Błysk w jego oku bardzo dobrze oddawał to co właśnie mu zasugerował. Może mówił nieco enigmatycznie, jakby grali w kalambury, to wciąż ten typ przed nim był jebanym psycholem i nigdy nie zakładał z góry jego czystych intencji. To co mu proponował wykraczało poza umowne granice na jakiś zwykli podejmować współpracę, chodziło o coś znacznie poważniejszego, niż ich partykularne interesy.

Serce miał, coś przecież pompowało krew w jego żyłach, nie implant, ani żaden magiczny wihajster. Skłamałby jeśli stwierdziłby, że jest bardziej moralny, niż Briell, czy Loretta. Jednak jego dusza nie skąpana była popiołem spaczenia w równym stopniu co pozostałej dwójki. Dobrze to zrozumiał kiedy podążał krokami Czarnego Pana w podróży do Limbo. Swąd spaczenia jaki niósł za sobą mistrz był niemożliwy do przeoczenia. Nawet kiedy próbował zatuszować ich ślady przed tymi którzy deptali im po piętach, musiał spotkać się z porażką. Tam, w pierwszym kręgu, wszystko co mroczne i czarne na ich sercach wypływało na wierzch, widział to nawet po swoich towarzyszach. Ich obecność oddziaływała intensywniej na otaczającą ich rzeczywistość, nawet jeśli potem okazywała się być iluzją chroniącą mroczną ekspedycję przed ingerencją w Limbo.

Wciąż zdolny do brutalności, wręcz dehumanizowania wrogów, uważał by nie zbliżyć się za bardzo do cienkiej granicy, zza której nie będzie już dla niego odwrotu. Choć pogrążanie się w zakazanej, czarnej magii mogło pozwolić stawać się coraz potężniejszym, to nie bez żadnej ceny. Tej ceny Louvain nie chciał płacić, w półkroku między jedną stroną barykady, a drugą. Wierzył, że tylko tak pozostanie przy zdrowym rozsądku, zdolny do chłodnej i wyrafinowanej kalkulacji. Musiał łączyć oba te światy, by nie stracić pełnego obrazu rzeczywistości. Ślepy fanatyzm, mógł być bardzo efektywny, a nawet efektowny, jednak krótkowzroczny. Taka ścieżka prowadziła wyłącznie w dwa miejsca.

- Pysznie. - odrzucił półgębkiem, niby sarkastycznie, unosząc jedną brew z wykrzywionym uśmiechem. Cóż za grobowy humor się im udzielił, oby tylko grabarze nadążyli z kopaniem grobów. Cmentarz jak i właściwie całe Little Hangleton miało dość gęste i zepsute powietrze, by dorzucam mu jeszcze odór rozkładających się ciał.

- Jeśli kiedyś zwrócisz jego uwagę na tyle, sam wezwie cię na audiencję. Być może była to pusta obietnica, by nie zabijać jego determinacji, ale musiał sprowadzić go nieco na ziemię. Na tym etapie, nie miał co liczyć na zainteresowanie Czarnego Pana, dobrze wiedział że ten ma dziewięćdziesiąt dziewięć innych problemów na głowie, a Degenhardt nie był żadnym z nich. - Do moich zadań należy zarządzanie zasobami ludzkimi, dlatego dalej będziesz odpowiadał przede mną. -  sprostował najprościej jak mógł, bez wdawania się w konkretne szczegóły. No bo właśnie do tego teraz był, poruszania strukturami tak, by ta machina rewolucji produkowała tylko najlepszej jakości produkt. Postawił kołnierz letniego płaszcza wyżej, marszcząc brwi. Nie czuł chłodu, nawet jeśli wiatr zawiewał pomiędzy szczelinami chaty w której się znajdowali.

- Mogę ci zaoferować, mój druhu, monopol na przemoc. - spojrzał w końcu na szweda, a w jego wzroku znowu zabłyszczało coś na kształt satysfakcji. - Potrafisz poruszyć wnętrze człowieka, dobrze to wiemy, wykorzystaj to i zjednocz pod swoją batutą wszystkie zdeprawowane dusze. - przeszedł w końcu do sedna, a kąciki ust uśmiechnęły mu się chyżo. - Po co mają zdychać bezsensownie w rynsztokach, skoro mogą przysłużyć się Tobie i całej sprawie. Poruszył ramionami niby zmartwiony bezcelową egzystencją tych o których wspominał. Nie zamierzał próżnować, osiadając na laurach, którymi został obdarowany przez Czarnego Pana, bo nie tylko on pokładał w nim nadzieję. Został wybrany przez większość podobnych jemy mrocznych sług. - Chciałbym byś zdobył dla mnie składniki z pewnego egzotycznego zwierzęcia, Buchorożca. Masz znajomości w szarej strefie, więc nie powinieneś mieć problemu z namierzeniem takiego.

Uniósł lekko brwi od razu wyłapując jego niedopowiedziane niby drwinę, kiedy powtórzył za nim to jedno słowo. Uśmiechnął się sarkastycznie i przekręcając głowę lekko na bok wbił w niego srogie spojrzenie o podobnym natężeniu co jego frywolny w formule żarcik. Nawet jeśli on sam grał tutaj sztukę i bawił się formatem ich rozmowy, bynajmniej był to temat do uszczypliwości. Zmrużył na koniec nieco powieki by odrobinę jaśniej zasygnalizować mu, że to nie pora na docinki. Nie mniej jednak nie skomentował tego w żaden inny sposób.

Dobrze trafiło się z tym całym jego poszukiwaniem. Korzystając z tego, że pod Briellem grunt robił się coraz cieplejszy, zamierzał jeszcze bardziej wciągnąć go w sidła mrocznych sług. Lepiej przedstawić mu korzystniejszą ofertę, zanim zrobią to przedstawiciele prawa. Oferta awansu społecznego w ramach tej alternatywnej społeczności względem głównego obiegu powinna być na początek. Bo jeśli życie daje ci cytryny, zrób z nich lemoniadę. Ale co jeśli w naszym życiu wybucha wulkan, a wszystkich wokół, nawet tych najbliższych zalewa lawa? Zbierz arsen, by mieć czym poczęstować gości kiedy po ciebie przyjdą.

- Mniej więcej.- odpowiedział kolejny raz dość zdawkowo. - W szerszej perspektywie potrzebujemy armii, mięsa armatniego które wyściele dla nas drogę na szczyt Wizengamotu. - dookreślił w miarę zgrabnie jak na jego, gestykulując przy tym odrobinę. - Widzę Cię w roli obozowego Kapo, chociaż nie o więzienie tutaj chodzi. Nie mogę osobiście utrzymywać kontaktu z każdą czarnoksięską padliną, potrzebuję pośrednika takiego jak Ty. Będziesz rekrutować parias i koordynować ich działaniami przy realizowaniu kolejnych celów. Od wzburzania nastrojów społecznych, przez wywoływanie zamieszek, aż do normalizowania zachowań zgodnych z manifestem Czarnego Pana. O szczegółach i detalach porozmawiamy, jak już zdobędziesz to o co Cię proszę. Uderzył w końcu w sedno, wyławiając to co gęste w tej spaczonej zupie. Bo tego właśnie oczekiwał od kolegi Degenhardt. Przy tym wszystkim będzie mógł wykorzystywać to co potrafi najlepiej, jednocześnie spijając tantiemy z bycia pełnoprawnym Naśladowcą, z krwi i kości. A wszystko to co ukręci dla siebie na boku, będzie dodatkową nagrodą za efektywność i konsekwencję.

- Przewidziałem i to, dlatego skontaktuję Cię z ekspertem od magicznych zwierząt, który potwierdzi autentyczność tych materiałów.- odpowiedział, być może nieco rozczarowany. Nie mógł mieć jednak do niego żadnych pretensji, sam był oszołomem jeśli chodzi o wiedzę przyrodniczą, sam nie odróżniłby skóry Buchorożca od kurwa żadnej innej. - Tutaj masz adres w niemagicznym Londynie, traktuj go jako skrytkę pocztową, lub kryjówkę. Będę go sprawdzał co trzy dni. - oznajmił krótko i beznamiętnie. Z kieszeni płaszczu wyjął drobny pergamin z zapisanym na nim dokładnym adresem jednego ze swoich mieszkań, które kupił jeszcze za czasów sportowej kariery, a które wyjął spod użytku agencji nieruchomości. Kiedyś zarabiało na niego galeony, a teraz posłuży jako miejsce spotkań ze szwedzkim, być może już niedługo, szmalcownikiem.