Gdyby nie obiecała babci, że będzie dzisiaj nocować u niej, to pewnie już dawno zaległaby w łóżku Erika, albo Brenny, albo ich ojca, gdziekolwiek. Byleby zasnąć. Jednak Figg dotrzymywała danego słowa, musiała więc jakoś wrócić do Lizzy. Erik, jak zawsze okazał się być wspaniałym towarzyszem do nocnych wojaży, nie zostawił jej samej sobie, tylko zaangażował się w jej powrót do babci.

Bardzo rozsądnie postąpił, nim bowiem wyszli z Warowni złapał jeszcze jedną butelkę alkoholu, która miała umilić im podróż, taki przyjaciel to skarb. Zawsze myślał o wszystkim, był niesamowity. Patrzyła na niego teraz swoimi szklanymi od wypitego alkoholu czami, opierając się o framugę, kiedy ubierał swoje znoszone trampki.

Noc była gwieździsta, chociaż trochę się jej one rozmywały. Próbowała mrużyć oczy, aby wyostrzyć wzrok, nie był to chyba najlepszy pomysł. Zrobiła krok i zsunęła się ze schodka przy drzwiach wejściowych, złapała się odruchowo Longbottoma za ramię, żeby nie zaliczyć gleby.

- Errrriiik. - Odetchnęła głęboko. - Ni chuja, ja nie dojdę. - Dotarło do niej, że to wcale nie jest takie proste. - Daj mi te butelke. - Wystawiła dłoń w jego kierunku, coby jeszcze bardziej się doprawić, trzeźwiejsza i tak nie będzie, na pewno nie dzisiaj. Upiła łyk alkoholu, nie krzywiła się jednak, kiedy go piła, najwyraźniej już jej było wszystko jedno.

- Macie tu takie wiesz... - Próbowała mu zademonstrować gestem o co jej chodziło, nachyliła się do przodu i udawała, że trzyma coś w dłoni. Zapomniała słowa, ale wreszcie sobie je przypomniała. - TACZKE KURWA - Krzyknęła trochę zbyt głośno, oby nikt w warowni się nie obudził. - Wrzucisz mnie do środka - Nadal gestykulowała, aby pokazać o co jej chodzi. - Wtedy dojdziemy! Dojdziemy do Lizzy. - Plan wydawał się jej być naprawdę doskonały. Longbottomowie musieli przecież posiadać taczkę, na pewno, przy takich terenach zielonych to mieli pewnie i z dziesięć taczek.

- Ksieciunio, jeszcze się nie przyzwyczaiłeś, przez tyle lat? - Prychnęła słysząc jego komentarz. To nie był pierwszy raz. - Gdybyś mnie nie uchlał, to nie byłoby problemu! - Oczywiście, to on wlewał jej do gardła ten bimber, siłą. Sama nigdy w życiu nie doprowadziłaby się do tego stanu, taaaa.

- Macie karocę?! - Krzyknęła z ogromnym entuzjazmem. No tak, królowie Doliny na pewno mieli tutaj karocę, powinna się tego spodziewać. Tylko, czy Erik posiadał uprawnienia na prowadzenie takiego pojazdu. Zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów (trochę jej jedno oko zaczęło uciekać), i nie, nie wyglądał na kogoś kto potrafi prowadzić taki cud techniki. Lepiej, żeby tego nie próbowali.

Norka pijana... robiła się bardzo irytująca, wszędzie jej było pełno, przestawała wtedy zupełnie panować nad sobą. Normalnie, naprawdę starała się mieć w sobie ogładę, ale teraz... teraz nie miała już żadnych granic. Biedny Erik, że znowu to on został na nią skazany, wuja wybrał dobry moment na ewakuację. Z drugiej strony, Erik znał ją, tak naprawdę, wiedział, czego się po niej spodziewać, bo przeżyli razem tak wiele, że nic nie powinno być dla niego zaskoczeniem.

- PFFFFF - Pomachała mu palcem wskazującym przed twarzą. - Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo kochaniutki, nie ma szans. - To było zdecydowanie dużo prostsze rozwiązanie, od tego, które wybrali, no ale niestety będzie musiał się z nią męczyć przez jakieś najbliższe kilkadziesiąt lat życia.

- Wiedziałam, że jesteś najważniejszym elementem, w tym całym równaniu. Erik mistrz dochodzenia! - Klasnęła w dłonie zadowolona z takiego obrotu sytuacji, oczywiście, że bez niego to nie miałoby żadnego sensu, był najistotniejszym ogniwem tej podróży.

Erik wyprowadził rydwan, który wyglądał... cóż, nie do końca tego się spodziewała, ale jechał! To było najważniejsze, koło się kręciło, jakoś powinni dotrzeć do celu.

Gwizdnęła z aprobatą, kiedy Erik ściągnął koszulę. Tego się nie spodziewała. - Czymże sobie zasłużyłam na takie widoki? Teraz to nie wiem, czy dojdziemy do celu, jak się zlecą twoje fanki, to może się zrobić problematycznie. - Skorzystała oczywiście z tej koszuli, ułożyła ją w taczce, po czym wgramoliła się do środka. Nie było to wcale takie proste, bo ta długa spódnica, którą miała dzisiaj na sobie skutecznie utrudniała jej to wcale nie tak skomplikowane zadanie. Jakoś udało jej się jednak wleźć do środka, zarzuciła nogi na przednią część karocy, sukienka podwinęła się jej przy tym do góry, ale siedziała! To było najważniejsze.

- Błagam tylko omijaj dziury, nie chcę, żeby mi się jeszcze bardziej namieszało w głowie. - Czekała ich długa droga, oby Ericzek sobie z tym poradził. - Czy potrzebuje panicz trochę napitku nim zaczniemy podróż? Paliwo jest ważne podczas podróży. - Nie mógł tak o suchym pysku się w to angażować, bo jeszcze zasłabnie po drodze.

- PASY ZAPIĘTE, możemy ruszać. - Złapała się jeszcze rękoma brzegów taczki, żeby przypadkiem nie wypaść za burtę, wolałaby nie stracić zębów.

No i wreszcie ruszyli, Erik zaczął pchać to fantastyczne urządzenie. Norka się czuła, niczym na jakiejś karuzeli, świat wirował, naprawdę szybko. - SZYYYYBCIEJ, nie ociągamy się. - Krzyczała, aby go trochę zmotywować.

Wszyscy teraz mieli dużo na głowie. Nie czuła się w tym specjalnie wyjątkowa. Czasem myślała o tym, jak beztrosko wyglądały ich życia jeszcze kilka lat temu, gdy nie musieli angażować się w ten cały konflikt. Teraz nie mogli sobie często pozwolić na podobne wybryki, na całe szczęście nie zapomnieli o tym, jak to jest być nieodpowiedzialnym, nadal w wyjątkowych sytuacjach potrafili sobie z tym poradzić.

- Awww, słabość, i to wszystko zaczęło się, kiedy spotkałeś mnie w piaskownicy. - Sama była zdziwiona, że ich relacja przetrwała lata, bo wiele ich różniło, przede wszystkim sam status społeczny, ona była nikim, Longbottom wręcz przeciwnie, miał zadatki na to, aby zostać jednym z najbardziej znanych czarodziejów w całym magicznym świecie. Mimo wszystko nadal znajdował dla niej miejsce w swoim życiu. Dość jednak tych rozmyślań, bo zaraz się wzruszy i tyle będzie z dobrej zabawy.

- Tak właśnie miało brzmieć, ciesz się tym, póki doceniam twoje unikalne umiejętności. - Rzadko kiedy była taka wylewna, gdy piła jednak nie miała problemu z rzucaniem komplementów na prawo i lewo. Robiła się bardzo sentymentalna i uczuciowa, mogło się to skończyć w różny sposób. - No tak, jak dziedzic przejmie władzę, to nie będzie już miał czasu dla swoich poddanych, wszystko jasne. - Zaśmiała się, wyobraziła sobie Erika z koroną na głowie i berłem w dłoni, który rzucał rozkazami na prawo i lewo, był to widok naprawdę zabawny.

Na całe szczęście Figg była lekka niczym piórko, z racji na swoją drobną budowę ciała. To ułatwiało tę podróż, którą rozpoczęli, chyba taczka sama w sobie więcej ważyła, niżeli ona sama.

Oczywiście nie wymagała od Erika jakiegoś ogromnego zaangażowania i tak wykazał się ogromną łaską, że postanowił ją dowieźć do babki. Mało kto by się przejął jej problemem z chodzeniem, a on zorganizował jej taki wspaniały transport.

- Dziękuję za ciepłe słówka, na ciebie zawsze można liczyć, muszę cię jednak zmartwić, jeśli ja mam nieuleczalnego fioła, to ty również. - Tak na pocieszenie. Puściła się jedną ręką, żeby wlać sobie do gardła jeszcze więcej alkoholu, robiła to strasznie nieudolnie i trochę go na siebie wylała, ale zupełnie jej to nie obchodziło.

Parsknęła śmiechem, słysząc jego kolejny komentarz. - To zależy wiesz, chyba od umiejętności prowadzącego, najważniejsze, żeby się upewnić iż druga strona jest zadowolona, a wymagania spełnione. - Nie mogła przestać się śmiać, bo ta rozmowa zdecydowanie zmierzała w dziwną stronę, dawno nie czuła się tak lekko, jakby wszystkie troski gdzieś zniknęły.

Przemierzali Dolinę Godryka w całkiem szybkim tempie, mijali kolejne podwórka i domy, gdzieniegdzie paliło się jeszcze światło. Oby nikt ich nie wypatrzył tej nocy, bo wziąłby ich za mocno stukniętych, kto normalny jeździł taczką o tej porze?

Zauważyła ruch na jednej z posesji, zmrużyła oczy, aby zobaczyć, czymże jest on spowodowany. Trudno jej się jednak było skupić, wypity alkohol uderzał we wszystkie zmysły, w ten wzroku również. Reagowała za wolno, żeby wyłapać to co się działo. Może jej się wydawało. Jednak nie. Jakiś szalony drapieżnik postanowił wskoczyć na taczkę. Nora pisnęła głośno przerażona i podskoczyła, prawie wypadła z tej taczki. - ERIK, on się na mnie patrzy, chce mnie zabić! - Nie mogła się jednak wygramolić z pojazdu, pozostawała więc jej jedynie panika.

Co to to prawda. Erik miał stuprocentową rację. - Strasznie się cieszę, że u nas ta znajomość skończyła się wielką przyjaźnią... - Bo co ona by bez niego zrobiła w swoim życiu? W czyje ramię by płakała, kogo mogłaby opierdzielać, na kim się wyżywać? Nie umiała sobie wyobrazić swojego życia bez Ericzka, który był w nim od zawsze, na dobre i na złe. Ech, rozczulające.

- Nie ma wyjścia, wasz dom jest pełen ludzi, sama się gubię w tym, kto u was mieszka, dziadek musi to wszystko spamiętać. Podejrzewam, że ma lepszą pamięć od mojej. - Psy, ludzie, u Longbottomów było wesoło, miała trochę wrażenie, że Warownia jest jak hotel, tyle, że goście zatrzymywali się tutaj na dłużej. Bardzo lubiła się tu pojawiać, bo zawsze kończyło się to w zabawny sposób. Marzenie stworzyć taki dom pełen życia. Senior musiał być dumny z tego osiągnięcia.

Wolała teraz nie skupiać się na śmierci. To było oczywiste, że spotka każdego, miała wrażenie jednak, że póki co wszystkim odpowiadała taka sytuacja. Dziadek był w formie, ojciec Erika nie wtrącał się póki co za bardzo w sprawy rodzinne, dzięki czemu jego dzieci póki co mogły żyć w taki sposób jak chciały. Norka wiedziała, że nie u wszystkich czystokrwistych to tak wygląda, w końcu nadal można było usłyszeć o aranżowanych małżeństwach. Wolała nie myśleć o tym, że ktoś kiedyś będzie mógł zmusić jej przyjaciół do tego, aby spędzili z kimś zupełnie im obojętnym całe życie. To by było naprawdę dramatyczne zakończenie.

- Fakt, twoja siostra jest jeszcze gorsza. - Trudno jej było ostatnio nadążyć za Brenną, nie miała pojęcia, jak daje radę angażować się w tyle spraw jednocześnie i wszystko ogarniać. Podziwiała ją trochę za tę samodyscyplinę.

- Nie, nie, nie! - Postanowiła poprawić przyjaciela. - Malutka właścicielka, malutkiego biznesu, ale tak, co prawda to prawda, umiem zrobić dobrze KAŻDEMU! - Powiedziała to, co on chciał najprostszymi słowami, jakie tylko znała, zabrzmiało to cóż... jak zawsze.

Jak miała siedzieć na tyłku, kiedy walczyła tutaj na śmierć i życie. Czy on do reszty zwariował? - JAK MAM SIEDZIEĆ NA DUPIE, SKORO ONA CHCE MNIE ZABIĆ!!!! - Słowa bardzo szybko opuszczały jej usta, przesuwała się też ciągle do tyłu taczki, aby oddalić się od swojego oprawcy.

Jak na złość mysz wpadła do taczki. Nora pisnęła jeszcze głośniej. Było coraz bliżej jej końca. Tyle, że wtedy coś do niej dotarło. Nie była byle jakim, pierwszym lepszym laikiem. Jej życie nie bez powodu było powiązane z kotami. ONA BYŁA KOTEM. Taką mysz, to mogłaby zjeść ot tak, albo złapać w swoje dłonie. Coś się zmieniło, kiedy te myśli zaczęły krążyć jej po głowie. Spojrzała na mysz zadziornie, jej wzrok mówił No dawaj, była gotowa na starcie. Tyle, że ta mała istota chyba to wyczuła, zobaczyła, jakie niebezpieczeństwo ją czeka jeśli zostanie tutaj dłużej. Po kilku próbach udało jej się opuścić taczkę.

Panna Figg klasnęła, była zadowolona, że udało jej się wygrać ten pojedynek na spojrzenia. - JESTEM KOTEM! - Krzyknęła zadowolona.

Mieli szczęście, przynajmniej tak uważała Norka, Erik mógł mieć o tym inne zdanie, bo Figg poza tym, że była jego przyjaciółką była również jego wrzodem na tyłku, ale takim kochanym, na którego nie dało się złościć dłużej niż krótką chwilę. Był dla niej zawsze bardzo wyrozumiały i nie brał do siebie jej zmian nastroju, które czasem jej się zdarzały, szczególnie, kiedy zaczynała panikować. Miała wtedy tendencje do wyżywania się na nim, zupełnie niepotrzebnie. Chyba się do tego przyzwyczaił, bo dalej był obok niej i ją wspierał, za co była mu ogromnie wdzięczna.

- Nie ma się mu co dziwić, ta liczba ciągle się zwiększa, populacja rośnie i to nie w naturalnym tempie, wy po prostu bierzecie do domu ludzi z ulicy. - Zaśmiała się, kiedy to powiedziała, bo nie do końca była to prawda. Miała świadomość, że pomagali tym, którzy tej pomocy potrzebowali, co było bardzo szlachetne. Nie każdy mógł sobie pozwolić na takie gesty, oni byli bardzo majętni, ale korzystali z tego bogactwa w naprawdę umiejętny sposób. Takich rodzin powinno być więcej. Nie umiałaby wskazać chyba podobnej, znanej i szanowanej rodziny.

- Stop, stop, stop. - Odparła, kiedy wspomniał o tym, że obgaduje innych. - To ty zacząłeś! - Sama z siebie by pewnie nigdy nie pokusiła się na taki komentarz sprowokowana jednak nie miała żadnego oporu. - Masz szczęście, lepiej milcz, bo inaczej się zemszczę, a wiesz, że umiem, jak się postaram. - Odwróciła się w jego stronę i pokazała mu język, typowe zachowanie młodszej, rozwydrzonej siostry przyłapanej na czymś nieodpowiednim.

Na całe szczęście bardzo prawdopodobne było to, że jutro nie będą pamiętać tej podróży i rozmowy, pewnie zrobiłoby się jej głupio za to co mówiła, a tak to nie miała żadnych oporów. Ciekawe, czy kac będzie proporcjonalny do tego, co wypili, oby nie, bo przecież jak poważny, dorosły człowiek musiała jutro wstać do pracy...

Była bardzo dumna z tego, w jaki sposób zakończyło się starcie z tym strasznym agresorem. Może i przeżył, ale na pewno zapamięta pannę Figg i nigdy więcej nie wejdzie jej w drogę! Liczyła na to, że mysz dozna traumy i resztę życia spędzi w piwnicy, aby nie uprzykrzać życia biednym przechodniom, którzy tylko chcieli dotrzeć do karczmy.

- Ej, ej, ej... - Odwróciła się ponownie na taczce i złapała rękoma za jej brzeg, aby się nie przewrócić. Spoglądała na przyjaciela. - Co to, to nie, żadną wyliniałą kocicą, prawdziwa kotka ze mnie. - Nie zastanawiała się specjalnie długo i wyciągnęła jedną rękę do przodu przejechała nią w powietrzu dodając do tego efekt dźwiękowy. - MIAAAAU - Zaskrzeczała.

Po chwili odwróciła się ponownie, aby być przodem do kierunku jazdy, bo te akrobacje powodowały, że zaczęło się jej kręcić w głowie. Nie wróżyło to nic dobrego, szczególnie po tej ilości alkoholu, którą w siebie wlali. - Nie spodziewałeś się po mnie takiej odwagi, co? Jeszcze potrafię cię zaskakiwać. - Nora Figg pogromczyni myszy, prawdziwa wojowniczka.

Poczuła, że rydwan się zatrzymuje, jeszcze tego brakowało, żeby się zgubili. Nie no, Erik znał Dolinę jak własną kieszeń, to na pewno nie było to. - Dawaj w lewo, wszystkie drogi prowadzą do Lizzy. - Czy na pewno? To się dopiero okaże.