Poranny list do Rodolphusa był zaskoczeniem także dla Nicholasa. Po charakterze pisma zrozumiał, że był od Roberta. Dobrze się stało również pod tym względem, że Travers był wtajemniczony w ich relację do takiego stopnia, że Ci dwaj współpracowali razem. Robert z Rodolphusem. Ostatnie spotkanie z Mulciberem pomogło wyjaśnić wiele rzeczy. Dzięki temu i Nicholas został uspokojony. Sprawa ”siewcy plotek” zamknięta. Nie dopytywał żadnego z nich o szczegóły, kto za tym stał. Bądź tego, nad czym pracowali w szczegółach. To była ich sprawa. Nie jego. On tylko ostrzegł swojego mentora, zawsze to robił, jeżeli wyczuwał, zauważał niepokojące sygnały. Pozostawał dla nich wsparciem, informatorem, pomocą, radą.

Tego dnia, skoro Rodolphus miał spotkanie z Robertem po pracy, Nicholas wtedy postanowił zająć się kupnem świec. Oczywiście znał tylko jedno dobre miejsce na to, że dokonał tego w sklepie Mulcibera – Olibanum. Bardzo możliwe, że mentora tam nie zastał. Obsłużył go jego pracownik. A że Nicholas romantykiem nie był, nie kupował świec czerwonych. Gromnicy też nie miał w planie. Wybrał na razie zwyczajne, takie, które będą mu do wnętrza pasować. Miały stanowić tylko element dekoracji stołu. I dobrze świecić. Jeżeli mieli w czarnej masie barwione, to takie wziął. Niewymowny z Komnaty Śmierci, nie kupi kolorowych.

Wróciwszy do mieszkania, zajął się podstawowym ogarnianiem wnętrza. Przygotowania stołu do kolacji, ustawieniu świec, ale nie zapalaniu ich. Przygotował wodę w czajniku do herbaty, dla ich obojga. Zastawę stołową, skoro Rodolphus miał przyjść z kolacją. Oczekując jego przybycia, postanowił nadrobić sobie trochę zaległości w prasie. Nie spodziewał się jednak, że kolega wracając, będzie pukał.

Travers wstał, podszedł do drzwi i otworzył. Zapewne myśląc, że to ktoś inny, ale był to Lestrange.
- Skoro mieszkasz u mnie, nie musisz pukać.
Odparł, wpuszczając go do środka. Zmarszczył brwi, jakby miał wrażenie, że czuć było od niego winem?
- Jak spotkanie?
Zapytał powoli, ze spokojem, ale i uwagą, zamykając drzwi za nim. Zlustrował go, zastanawiając się, czy winem jechało od niego bo pił, czy od ubrania. Bo to aż nie bardzo było podobne do Lestrange’a, w kwestii alkoholu. Gdzie oni z Robertem byli i co odwalali? Nie pytał o szczegóły, ale ogólnie chciał może wiedzieć, jak przebiegło. Udane? Nieudane?

Słysząc jego słowa, spojrzał na niego tak, jakby ten próbował go pouczać, a nie powinien. Nicholas wiedział, co robił. Był bardzo ostrożny. Nie musiał mu zwracać uwagi. Choć doceniał to, że również stawiał na ostrożność.

- W tym przypadku zrobiłem wyjątek, bo wiem, że nie masz kluczy.
Wyjaśnił, wpuszczając Rodolphusa do środka, zamknął za nim drzwi, na zamek, na klucz. Chyba, że Lestrange będzie planował wyjść, to żaden problem przekręcić zamki. Ewentualnie użyć teleportacji. Na razie Nicholas nie zabezpieczał mieszkania zaklęciami. Nie miał koledze za złe zwrócenie uwagi. Powiedział słuszną rzecz, ale Nicholas chciał go zapewnić, że nie ma powodu do obaw. Skoro jeden z nich był w środku.

Czy Travers mógł zaliczać się do osób nienormalnych, z powodu pracy w Departamencie Tajemnic? Mogło tak być. Choć nie musiało to być widoczne na pierwszy rzut oka. Mogło to także wychodzić podczas jakiejkolwiek rozmowy. Zachowania. Być może jeszcze nie zaliczał się do tego grona osób i przyjdzie to z czasem. Kto wie.

Przyniesiona przez Lestrange’a kolacja, została rozpakowana przez rzucenie zaklęcia. Nicholas przyglądał się temu, co mężczyzna przyniósł. Jak pewne porcje rozłożyły się na talerze, ale nierównomiernie. To był poniekąd sugerowany dowód, że Rodolphus musiał być gdzieś być na posiłku. Potwierdzały to w sumie słowa odpowiedzi, na zadane pytanie. Nicholas uniósł brew, prychnął cicho i pokręcił głową. Cały Robert. Można było wywnioskować, że to była sprawa, o której Nicholas nie powinien wiedzieć. Szanował ich prywatność interesów. Dlatego też nie dopytywał, a jedynie pokręcił głową w zrozumieniu.

Obserwował kolegę, zauważając jego grymasy na twarzy. To wystarczyło, aby stwierdzić, że spotkanie nie doszło za dobrze po myśli ich obojga, albo jednego z nich. W takim wypadku, kiedy Rodolplhus zniknął w łazience, Nicholas zajął się przygotowaniem herbaty. Mimo wstępnych planów, zwyczajnej zielonej, koledze zamienił na ziołową uspokajająco, relaksującą. Nicholas miał ich wiele, przygotowanych przez koleżankę z Biura Koronerów, Ministerstwa Magii. Kto wie, czy nie będzie musiał ją poprosić o nieco więcej tego zestawu ziół i herbat.

Zalane odpowiednią temperaturą wody kubki z herbatą, Nicholas postawił przy nich talerzach nałożonych potrawą, jaką przyniósł Rodolphus. Wtedy też powiedział, co mieli na kolację.

- Przynajmniej Ty rozumiesz moje problemy z dietą.
Nie podziękował, ale to słowo było jakby ukryte w tym zdaniu. Rodolphus zapamiętał, że Nicholas czegoś nie mógł jeść, miał uczulenie lub problemy z przetrawieniem, negatywną reakcją organizmu. Lepiej go zrozumiał, niż jego rodzina, a szczególnie babka. Dziękował potem ojcu za wstawiennictwo.  Inaczej doszłoby do tego, że Deliah chciałaby go najchętniej otruć.

Gdy zajęli swoje miejsca, Nicholas wciąż obserwował go, nawet dyskretnie. Zauważając chwilową jego nieobecność. Rozkojarzenie? Zamyślenie? Nie pytał o nic. To spotkanie musiało być widocznie trudne?

- Dać Ci kolejną koszulę?
Zapytał z lekkim uśmiechem. Obkupi się później. Miał ich trochę w zapasie. Mógł nawet pożyczyć mu koszulę z kołnierzem, zwykłego t-shirta. Co by chciał, aby to zdjąć z siebie. Jeżeli winem przesiąkła mu nawet podarowana przez Nicholasa koszula. Nie byłby na to zły. Wypadki się zdarzają i domyślał się, jak mogą bywać niekiedy irytujące.
Wtedy też Rodolphus postanowił się trochę zwierzyć, z odbytego spotkania. Robert wystawił go na próbę. To wyjaśniało jego zachowanie.
- Nie wezwał Cię na rozmowę, ale miał dla Ciebie zadanie?
Zapytał. Bez szczegółów. Po prostu chciał wiedzieć, czy zgadł. Robert miał to do siebie, że potrafił młodych postawić przed trudnym wyborem, zadaniem. Dla Nicholasa nie było to nic nowego. Przechodził taki chrzest podobnie.
- Zapłacił. Ale wcześniej wspomniałeś, że Ciebie też to dotyczy?
Zapytał, choć nie wymagał aby ten mu odpowiedział. Sięgnął do swojej kieszeni i wyjął zapasowe klucze do swojego mieszkania. Miał jeden komplet na awaryjną sytuację. Jak widać, przydają się teraz. Położył na stole i przysunął do Lestrange’a.
- Jeżeli chcesz zostać na dłużej, możesz ich potrzebować. Nie będziesz musiał pukać.
Pamiętał o tym. I być może Nicolasowi nie przeszkadzało to, że będzie miał współlokatora. Niewymownego. Śmierciożercę. Obaj mieli podobne gusta i zainteresowania. Jemu akurat Travers pozwoliłby u siebie zamieszkać na dłużej. A nawet pomóc, w pewnymi sprawami, związanymi bądź nie z Robertem. Jeżeli będzie tego potrzebować.
- Zrobiłem Ci herbatę uspokajająco, relaksującą.
Dodał.

Wyłapując zaskoczone spojrzenie u kolegi, w momencie wspomnienia o posiłku i ukrytym podziękowaniu przez Nicholasa, pewnie był zaskoczony faktem, że ktoś miałby mu źle życzyć i zatruć na śmierć.

- Babka próbuje tuczyć mnie mięsem.
Dodał z westchnięciem. Dlatego nie zjawiał się w domu rodzinnym na posiłkach. Przebolał ten okres z miesiąca wstecz, kiedy został wezwany przez wyjec. Ale zostawił już ten temat. Bo jemu nawet i do śmiechu nie było, jak o tym wydarzeniu sobie przypomni.
- Zwolnię trochę miejsca w szafie dla Ciebie i w komodzie. Pomieścimy się.
Nicholas dobrze go rozumiał. Dlatego nie miał też żadnego problemu zgodzić się na to, aby Rodolphus przeniósł część swoich rzeczy tutaj. Nie będzie musiał wracać do siebie a mieszkanie razem może przyjdzie im raźniej? Kto wie. Samotność może im za bardzo nie siądzie na mózg. Choć obaj potrafili być bardzo zapracowani.

Jeżeli chodziło o zabrudzanie ubrań, Nicholas też z tym się zmagał. Niejednokrotnie pomagał Pani Koroner przy sekcjach, korzystając z możliwości prowadzenia swoich badań, dla Komnaty Śmierci. Jako śmierciożerca, też niejednokrotnie wracał ubrudzony od krwi. Nie miał problemu z zabijaniem i to z zimną krwią. Ubrania spalał, niszczył doszczętnie i kupował nowe. Aby nie pozostawiać śladów. Ich część zarobionej wypłaty, na bank schodziła na odzież. Tutaj Nicholas musiał zgodzić się ze słowami Lestrange’a. Nie tyle co praca w terenie ale i na kimś owocowała zabrudzeniem odzieży. Więc lepiej, jakby Rodolphus swoje rzeczy przeniósł tutaj.

Słuszna uwaga, jeżeli chodziło o niespodziewanie pojawiający się uśmiech na twarzy Nicholasa, który objawiał się bardzo rzadko. Wręcz w ogóle. Maska? Być może. Starał się zawsze być niedostępny, zdystansowany, oddalony od otoczenia. Sprawiał w pracy wrażenie niezbyt rozmownego, poważnego, chłodnego. Jakim był na codzień. Skupionego bardzo na swojej pracy. A tutaj, w pewnym temacie wyjątku, pozwolił sobie na tej rzadki gest. Drobną mimikę uśmiechu.

Czyli zgadł. Robert miał zadanie dla Rodolphusa, które kosztowało zabrudzeniem marynarki. Już nie tylko zmianą nastroju kolegi. Taka odpowiedź, Nicholasowi wystarczała. Choć przy drugim pytaniu, Rodolphus postanowił zdradzić nieco więcej. Interesujące, że Robert zapłacił za kolację, a Rodolphusa zostawił z innym problemem.

- Ciekawe w ogóle jest to, że spotkaliście się w restauracji. No ale nie wnikam. Nie mój interes.
Odparł. Nie dociekał, nie dopytywał. Wiedział gdzie jest granica. I dał to także odczuć Rodolphusowi, że może mu zaufać. Że Nicholas wiedział gdzie jest granica, jeżeli pracuje się z Robertem. Póki nie jest się wtajemniczonym w daną sprawę, nie powinien mieć prawa wiedzieć o co chodzi, nad czym pracują. Interesujące było za to, że Robert wyszedł z nory w miejsce publiczne. Niepokojące trochę i ryzykowne według Nicholasa, ale skoro Rodolphus z nim był, nie powinien się przejmować o swojego mentora. Kolega został postawiony przed próbą wykonania widocznie innego zadania, niż kiedyś Nicholas. Każdego współpracownika, Robert widocznie inaczej sprawdzał, testował.

Nicholas postanowił zaryzykować z zaufaniem i podarował jeden zestaw zapasowych kluczy do swojego mieszkania, koledze z Departamentu Tajemnic. Być może sam także chciał coś przetestować. Siebie? Jego? Jak dobrze będzie im się razem mieszkać? Poniekąd mu także pomógł uwolnić się od nieprzyjemnych wspomnień z poprzedniego miejsca zamieszkania. Mogli się wspierać razem, pracować tutaj.

Podając klucze, poczuł ten nieznaczny dotyk opuszków palców Rodolphusa. Dotyk. Wzrok Nicholasa przeniósł się na dłoń kolegi, po czym znów na jego twarz. Skupił się zaraz na swojej porcji kolacyjnej, ujmując w lewą dłoń widelec. Aby nałożyć sobie kawałek warzyw i skosztować.

- Wiem, że idzie się przyzwyczaić, ale na to potrzeba też miesięcy. Nie wiesz, kiedy może Cię zaskoczyć. Niby jesteśmy opanowani, to nie wiadomo, kiedy on odkryje nasze granice. Może do tego dąży, wystawiając nas na próby? Dając zadania proste i trudne.
Skomentował ze swojego punktu widzenia zachowanie Roberta. Nie miał mu tego za złe. Dzięki temu uczył ich może zrozumienia pewnych spraw, zachowań ludzkich, zdobywania kontaktów. Byli młodzi, a Rodolphus tym bardziej.

Podobnie Nicholas, nie zamierzał wracać do rodzinnej rezydencji. Każda ostatnia wizyta tam, przypominała mu, dlaczego się wyprowadził. Dlaczego oddalił się od swojej rodziny. Powodów było wiele. A jednym z nich, jego przynależność do śmierciożerców. Cudem, jako jeden z członków ze swojej rodziny, nie odziedziczył lykantropii, nie zamykało to jego drogi do zostania śmierciożercą. Ale na więcej niż samo nim bycie, nie mógł liczyć. Pokazało to ostatnie zwołane zebranie i wybranie lewej ręki Czarnego Pana.
Samotność bywała zbawienna. Nikt nie przeszkadzał, nie ograniczały inne obowiązki. Można było skupić się na swoich zadaniach, pracy, doszkoleniu się. Nic nie zakłócało ciszy. Samotność mogła też doprowadzać do szaleństwa. Potrzeby, mieć z kim porozmawiać, poczuć czyjąś obecność obok.

Nicholas pozostawał skupiony na posiłku, ale słuchał Rodolphusa, który tradycyjnie przypomniał, ile to lat pracuje z Robertem. Travers raczej nie zamierzał przypominać, ile to on zna się z Robertem. A to było jeszcze za czasów, nim Mulciberowie odeszli z Ministerstwa. Miał okazję nawet doświadczyć tego okresu, kiedy Robert był szefem Komnaty Badań Mózgu.

- Z przekraczaniem granic uważaj.
Poradził mu Nicholas, po przełknięciu kęsa jakiego wziął i kiedy patrząc na Rodolphusa, dostrzegł do szaleństwo w oczach. Niekiedy widziane u innych.
- Ze mną możesz się tak bawić, ale z Robertem bym nie radził.
Dodał. Ale co uczyni Rodolphus, to już będzie jego sprawa. Nicholas nie miał pojęcia jak wygląda relacja tej dwójki poza tym, że współpracowali razem, oraz że można było ufać Lestrange’owi. Mówiąc o ostrożności wobec Roberta, nie chciał, aby kolega dopuścił się czegoś, co sprawi że zawiedzie Mulcibera. Że narazi mu się? Będzie zmuszony do odbudowywania zaufania od zera? Od podstaw? Może Nicholas już kiedyś na tym się przejechał? Dostawał wiele upomnień, uwag, wskazówek. Może między tą dwójką staniała taka relacja, że Robert tolerował inne zachowania Rodolphusa? Nie wiadomo. Temat, zagadka.

W pewnym momencie Rodolphus zwrócił uwagę na obecność świec. Tak właśnie, do tej kolacji, Nicholas zapomniał ich zapalić. Westchnął odkładając widelec, wyciągnął po różdżkę, aby wyczarować z jej końca ogień i zapalić postawione świece.

- Kupiłem w jego sklepie. Ale wziąłem zwyczajne. Nie chcę by wysadziło mi mieszkania.
Zdradził. Był przesadnie ostrożny i w sumie na razie nie potrzebował takich specjalnych i jakichś właściwościach. Gdyby takie były konieczne, skontaktowałby się bezpośrednio z Robertem, nie przychodząc do jego sklepu, aby obdłużył go pracownik. Jak dzisiejszego dnia. Mając świadomość, że Mulciber miał spotkanie z Lestrange’m.
- Wie, że na razie mieszkasz u mnie?
Zapytał przy okazji, czy Robert jest w tym temacie zorientowany. W końcu jego sowa, z wiadomością do Rodolphusa, przyleciała tutaj, to mieszkania Traversa.

Granice. Wielu z nich sobie je stawiało. Aby pewnej linii nie przekroczyć. Aby zachowywać pozory. Aby nie dać się wciągnąć w jakieś konflikty, relacje czy inne sytuacje. Czy Nicholas miał jakieś granice? Być może. Dla dobra koleżeńskiej współpracy, Travers jedynie doradził, aby Lestrange za bardzo nie przekraczał pewnych granic w swojej znajomości z Mulciberem. Nie to, żeby o coś był zazdrosny. Ale o to, aby czasem nie rozdrażnił Roberta i nie został sprowadzony do punktu zerowego, gdzie musiałby na nowo pracować nad zaufaniem. Dwa lata poszłyby mu się walić. To była koleżeńska sugestia. A to co zrobi Rodolphus, będzie należało tylko do niego.

Na jego odpowiedź, Nicholas jedynie pokiwał głową, przyjmując słowa do wiadomości. Nie widział powodu komentowała kwestii granic. Doceniał jednak stwierdzenie, że nie zrobił nic, aby i z nim miałby się jakkolwiek bawić.

- Podobno zaklęte, zapieczętowane świece mogą dawać różny efekt. Na razie nie chcę ryzykować i eksperymentować na nas.
Coś na ten temat mu powiedziano, ale Nicholas nie chciał skorzystać z takich ekskluzywności sklepu Roberta. Może innym razem. Jednakże dobrze było taką wiedzę otrzymać. I tak. Nicholas nie umiał w żarty. Raz na jakiś odległy czas, może zdarzy mu się coś zabawnego palnąć.

Również i Nicholas sięgnął po swój napar, niezalewany wrzątkiem, wiedząc iż zioła mogą stracić na właściwościach. Pamiętał o tym, dzięki swojej ekspertce od herbatek ziołowych. Zawsze jak mu podawała, pamiętała o rozpisaniu mu wszystkiego w jakich ilościach powinien sypać, w ilu stopniach zaparzać. Ile trzymać pod przykryciem.

Tym samym zadał pytanie, czy Rodolphus poinformował Roberta i jego tymczasowej zmianie miejsca zamieszkania. Na wszelki wypadek, gdyby Mulciber go szukał. Jak dzisiaj rano.

Odpowiedź była niepełnie przecząca. A skoro Rodolphus osobiście nie powiedział Robertowi, to znaczy, że nie wiedział. Albo może po prostu się domyślił? Kto wie.

Temat został w sumie wyczerpany. Nicholas powrócił do skosztowania swojej porcji, nie przejmując się tym, że kolega w pewnym momencie odstawił talerz z niedokończoną kolacją. Jadł już wcześniej. Bowiem najpewniej musiał. Najwyżej odgrzeje sobie na poranne śniadanie. Lub dokończy później.

Nicholas też nie przeciążał żołądka. Zjadł tyle, aby nie odczuwać głodu. Odłożył widelec i sięgnął po kubek z herbatą, po czym upijając łyk, powędrował spojrzeniem za Rodolphusem, co postanowił podziwiać. Widok za oknem?