—16/06/1972—
Teatr Selwynów, Aleja Horyzontalna
Erik Longbottom & Geraldine Yaxley

Dostała list od ojca, że wypadałoby się pojawić w teatrze Selwynów. Przyjęła to z godnością, wiedziała, że w ich rodzinie jest raczej niewiele reprezentatywnych osób, które mogłyby utrzymywać ich pozycję wśród innych czystokrwistych czarodziejów. Od jakiegoś czasu to ona była ich posłańcem na wszelakich spędach, nie, żeby specjalnie za tym przepadała, ale rozumiała przyczynę. Musieli utrzymać swoją pozycję, trochę ją nawet bawiło to, że ojciec tak jej ufał w tym względzie, bo jak cała reszta familii Geraldine średnio pasowała do takich eleganckich miejsc. Zdecydowanie lepiej czuła się na otwartych przestrzeniach, gdzie bardzo łatwo było się schować przed osobami, których wolałaby unikać, tutaj jednak nie miała takiej możliwości. Przez lata jednak nauczyła się odnajdywać na podobnych spotkaniach, no i jeśli tatuś prosił, to mu nie odmawiała. Za bardzo go ceniła, żeby go rozczarowywać.

Nie miała żadnej listy osób, której nie chciałaby tutaj spotkać, posiadła za to magiczną listę, dosyć krótką osób, które chętnie by zobaczyła. Posiadała kilkoro przyjaciół wśród czystokrwistych czarodziejów, z którymi zawsze chętnie spędzała czas. Już od czasu Hogwartu.

Nie zjawiła się na tym wydarzeniu z Giovannim, który zazwyczaj jej towarzyszył. Przepadł gdzieś po Beltane, co nieco ją martwiło. Przyszła więc sama. Nie do końca lubiła pojawiać się bez osoby towarzyszącej, gdyż wiedziała, że z kimś zawsze będzie jej raźniej, nie będzie wyglądała jak dzikus, który stoi sam pod ścianą.

Wiedziała, że spora część osób tutaj obecnych nie do końca rozumiała jej rodzinę. Yaxleyowie zawsze byli raczej na uboczu, kojarzeni z okrucieństwem i bardzo szorstkim obyciem, ludzie z lasu. Umiała jednak walczyć z tymi mylnymi założeniami dotyczącymi jej rodziny. Gerry wyglądała dzisiaj wyjątkowo, jak na siebie. Ubrana w koszulę w kratkę w odcieniach zieleni, na którą założyła kamizelkę. Oczywiście, że wybrała spodnie, tyle, że nie jak zazwyczaj skórzane, a materiałowe, bardzo eleganckie. Nie uważała, żeby była to okazja, aby stroić się w sukienki, jednak wypadało wyglądać nieco lepiej niż zazwyczaj.

Skorzystała z okazji, że przedstawienie się nie zaczęło, (a ona zdążyła już wypić ze dwa drinki), postanowiła skorzystać jeszcze z łazienki, żeby nie wychodzić w trakcie sztuki.

Wychodziła z łazienki, kiedy dopadła ją znajoma twarz. Uśmiechnęła się ciepło, miała jednak szczęście. Ericzek, wilkołaczek Longbottom. Jej serdeczny kolega. Kamień z serca, nie będzie musiała stać sama w kącie. Może miejsce, w którym się spotkali nie było szczególnie atrakcyjne, ale dobrze, że ją zobaczył. - Och tak, zrzuciłam skóry i stwierdziłam, że czas zająć się czymś normalnym. - Zaśmiała się, kiedy usłyszała jego komentarz. Może i Erik się skłonił, i był bardzo oficjalny, jednak Ger nadal była prostym człowiekiem. Bez oporu przytuliła go krótko na powitanie. - Cieszę się, że cię widzę, stary mnie w to wrobił. - Szepnęła mu na ucho konspiracyjnym szeptem. - Możesz być moim partnerem w zbrodni, razem łatwiej będzie nam to przetrwać. - Miała wrażenie, że Erik nie potrzebuje tego tak bardzo jak ona. Brylował zawsze na tych wszystkich spędach, świetnie się odnajdywał, nie to co ona - dzikuska.

W przypadku Ger jakiekolwiek towarzystwo było zwycięstwem, tak to musiałaby przetrwać sama te kilka godzin, a nie znosiła takich miejsc. Czuła się tu trochę, jak intruz. Nie pasujący zupełnie do wszystkich wokół. Pojawiała się tu jednak, bo taki był jej obowiązek. Była to winna rodzicom, szczególnie, że nie wtrącali się zbytnio w jej życie, a mogli.

- Tak, wspaniały wybór, nie sądzisz? - Poprawiła rękaw koszuli, który jej się podwinął. Nie znosiła tego stroju, wszystko ją kuło, nie miała pojęcia ile jeszcze wytrzyma. Najchętniej by to wszystko z siebie zrzuciła w tym momencie. Uśmiechnęła się na samą myśl, takiego przedstawienia to towarzystwo pewnie jeszcze nie widziało. No, ale nie zamierzała oczywiście tego zrobić, miała w sobie odrobinę ogłady.

- Och, skoro tak mówisz. - Akurat Erikowi ufała, wiedziała, że ma rację. Rozejrzała się po ludziach, ale trudno jej było przypisać nazwiska do twarzy, miała wrażenie, że zna coraz mniej osób.

- Na to wygląda, ale razem jakoś to przetrwamy. - Wsunęła rękę Longbottomowi pod ramię. Erik był jednym z nielicznych mężczyzn, który był od niej wyższy, dodawało jej to pewności siebie. Razem nie rzucali się tak bardzo w oczy, nikt nie zwracał uwagi na to, że jej wzrost odbiega od normy. - Znasz mnie na tyle, że powinieneś wiedzieć, czego się po mnie spodziewać. Oczywiście, że nie wiem, co to za sztuka. Ojciec wysłał mi bilet, to jestem. Liczyłam na darmowy alkohol, i nic więcej. - Nie sądziła, że ta sztuka ją porwie, bo raczej średnio przepadała za taką formą rozrywki, chociaż może będą faceci w rajstopach... wtedy by się jej podobało, to była ostatnia nadzieja na dobrą zabawę.

- To nie jest mój sezon urlopowy, zazwyczaj wypoczywam zimą. - Latem miała zawsze dużo roboty, dni były też dłuższe i mogła więcej czasu poświęcić na polowania. - Coś czuję, że najprędzej w listopadzie uda mi się stąd wyrwać, chociaż na chwilę. Mam strasznie dużo pracy, przez to się dzieje ludzie coraz częściej korzystają z moich usług, każdy chce mieć pełne spiżarnie, wcale mnie to nie dziwi. - Dawno nie miała tylu zleceń. Wzbogacać się na strachu... nie było to może do końca moralne, ale korzystała z okazji, głupi by nie wykorzystał.

- A Ty zaliczyłeś chociaż krótki urlop? Wy pewnie też macie ręce pełne roboty. - Zdawała sobie sprawę, że pracownicy ministerstwa również mieli dużo pracy. W końcu co chwilę dochodziły słuchy o jakichś mugolakach zaatakowanych przez popleczników Voldemorta.

Och tak, Gerry to tylko do szczęścia brakowało etatu w teatrze, na pewno by się w tym odnalazła, nie ma co.

- Trudno zgadnąć gatunek po samym tytule, zresztą sam wiesz, jak to jest w teatrze, czasem zabawny tytuł może przynieść prawdziwą tragedię. - Rzuciła, jakby faktycznie znała się na sztuce. Dobre sobie. Nie była osobą, która odnajdywała się w tego typu miejsach, uważała, że często te przedstawienia to był przerost formy nad treścią, zupełnie do niej nie docierał ten rodzaj sztuki. No no, już się tu pojawiła, przemęczy się chwilę i zniknie.

- To nie tak, że brak mi alkoholu, wiesz, jak jest, ale skoro mogę go mieć więcej, do tego bez żadnych kosztów, pazerna jestem. - Uśmiechnęła się pokazując uzębienie. Była bogata, miała dużo pieniędzy, zresztą tak samo jak Longbottom, mimo wszystko cieszyły ją takie małe przyjemności, jak drink za darmo, w końcu za darmo to najlepsza cena. No i tatuś będzie zadowolony, czy potrzebowała czegoś więcej do szczęścia, no nie. Ger była naprawdę bardzo prostym człowiekiem.

- Ciekawa jestem, czy jakichś znajdą, mam wrażenie, że stan portfela teatrów nie jest aktualnie głównym problemem naszego społeczeństwa. - Czarodzieje musieli inwestować pieniądze w zupełnie inne rzeczy, kto wie, czy w najbliższym czasie w ogóle będą mieli szanse odwiedzać teatry, w końcu konflikt robił się coraz bardziej jawny, prędzej, czy później poplecznicy Czarnego Dzbana zaczną atakować miejsca jak to, skoro mieli odwagę zjawić się na Beltane, gdzie była masa śmietanki towarzyskiej czystokrwistych czarodziejów, to nie będą mieli problemu z atakowaniem innych miejsc.

- Nie liczy się kolejność wlecenia na listę, wiesz, że mam do ciebie sentyment, prawda? - Nie mogła uwierzyć, że myślał, że mógłby się znaleźć gdzieś indziej niż na samym szczycie jej priorytetów. - Dla Ciebie zawsze znajdę czas. Znaczy dla twoich zleceń. - Nie miała zamiaru udawać, że jest inaczej. Darzyła Erika sympatią, od bardzo dawna.

- Póki co, nic konkretnego. Może wybiorę się na jakieś dalsze polowanie i przy okazji odbębnię urlop. - Yaxley chyba nie do końca potrafiła odpoczywać, nie umiała sobie wyobrazić, że miałaby gdzieś leżeć plackiem jakiś tydzień albo więcej. Zdecydowanie wolała ruch, a polowanie na jakieś egzotyczne stworzenia na pewno dałyby jej bardzo dużo radości.

- Łowienie ryb brzmi... - zastanowiła się chwilę, nad doborem odpowiedniego słowa - niesamowicie porywająco. - Nie miała pojęcia, czy oznacza to coś innego w męskim żargonie, czy faktycznie pojechał łowić ryby. Ona chyba zanudziłaby się na śmierć. Zresztą przy łowieniu trzeba było być cicho, co to za przyjemność na wakacjach?

- To dobrze, dobrze, że spowolniło, ludzie musieli wylizać rany po Beltane. - Tamte wydarzenia dotknęły sporą część osób, na szczęście póki co nie wydarzyło się nic więcej, przynajmniej nic do niej nie doszło. Skoro Erik jej to teraz potwierdził, to faktycznie tak musiało być. - Lepiej mieć oczy z tyłu głowy, nigdy nie można przewidzieć, kiedy należy się spodziewać najgorszego. - Sama Ger była ostatnio nieco ostrożniejsza.

Zauważyła siniaki na jego nosie. Nie byłaby sobą, gdyby tego nie skomentowała. Wolną ręką sięgnęła do jego twarzy i dotknęła go w miejsce, na którym dostrzegła ten ślad, nie wiadomo po czym. - Bliższe spotkanie z czymś twardym? - Zapytała, aby zaspokoić ciekawość. Nie widziała nic złego w tym, że smyra go po twarzy.

Udało im się dotrzeć do wejścia. Pracownik po sprawdzeniu biletów skierował ich na odpowiednie miejsce. Loża. Wspaniale, nie będą musieli siedzieć koło obcych, będą mogli skupić się na sobie i dobrze bawić, znaczy na sztuce, oczywiście, to ona była przecież tutaj najważniejsza.

- Możemy zacząć od szampana, że niby jesteśmy tacy eleganccy. - Sięgnęła po dwie lampki, bo już zadecydowała, jedną wzięła dla siebie, drugą wręczyła przyjacielowi. - Jakie wino, co ty, jesteś jakaś baba? - Nie mogła uwierzyć w jego propozycję. - Będziemy pić whiskey, jak prawdziwi, duzi chłopcy. - Dodała z uśmiechem.

- To też prawda, bogacze mają dziwne fanaberie. - Nie tak dawno wdała się też w krótką dyskusję na ten temat z Esme, który był kaletnikiem i pokazywał jej różne, ciekawe projekty, które czarodzieje u niego zamawiali, kilka z nich utkwiło jej w pamięci. Między innymi skórzane pasy, które miały służyć do przyjemności związaną ze strefą erotyczną, mało co więc było ją już w stanie zaskoczyć. - Fakt, są tacy, którzy lubią je wydawać, nawet jeśli ich nie mają. - Znała wiele osób, które chciały żyć ponad stan, aby zaimponować innym. Nigdy nie umiała tego zrozumieć, bo sama przy swoim bogactwie nosiła się jak biedak. Nie była rozrzutna. Na pierwszy rzut oka bardzo trudno było stwierdzić, że posiada ogromny majątek. W niczym jej to nie przeszkadzało, nie czuła nigdy potrzeby, aby posiadać niewiadomo jakie rzeczy.

Yaxley miała ogromny sentyment do swoich przyjaciół z szkolnych murów. Z nimi spędziła najbardziej kolorowy czas w swoim życiu, wiele się od nich nauczyła i wykształtowała dzięki nim swoje poglądy i charakter. Zostało jej to do dzisiaj, bowiem najbardziej ceniła tamte znajomości, szczególnie, że spora część z nich przetrwała do dzisiaj, co ogromnie ją cieszyło. Lubiła wracać do tych beztroskich czasów, kiedy największym zmartwieniem były ewentualne trolle z obrony przed czarną magią, czy eliksirów.

- Wiesz, kiedy praca jest tym, co lubisz robić najbardziej, czy do końca zostaje to pracą? - Polowania były jej największą pasją, kiedy tropiła, czuła, że żyje. W ten sposób odpoczywała, uwielbiała, gdy wiele się działo w jej życiu, nie znosiła stagnacji, a ryzykowanie życia było dla niej najlepszą rozrywką.

Przyglądała się ruchom Erika, który demonstrował jej wielkość okazów, które udało mu się złapać. Pokiwała głową z aprobatą. - Teraz rozumiem, potwory rzeczne, czy tam jeziorne. - Nie miała pojęcia, jaki zbiornik wodny wybrał, to był tylko strzał.

Spokój mógł być chwilowy, zresztą, czy ktoś faktycznie go odczuwał? Skoro ciągle czekali na to, co zrobią kolejnym razem, wiecznie musieli oglądać się za ramiona, czy nikt nie próbuje ich zabić. Geraldine miała i tak spory komfort, bo nie wychylała, nie mieli powodu, aby obrać ją za cel. Miała świadomość, że rodzina Erika, cóż, była znana ze swoich poglądów promugolskich. To mogło mocno im komplikować życia.

- Czyli było to spotkanie pierwszego stopnia z podłogą, pięknie. - Dodała z uśmiechem. - Może potrzebujesz jakiegoś treningu, skoro zahaczasz twarzą o podłoże? - Trening zawsze wydawał jej się idealnym pomysłem, szczególnie z Erikiem. Był podobnych rozmiarów, co ona, posiadał również spore umiejętności, nie mogła sobie wyobrazić lepszego przeciwnika do sparingu (no, oczywiście, jeszcze jego siostra nadawała się do tego idealnie).

- Widzisz, to nas różni, ty z samymi kobietami, a ja mężczyznami. To wyjaśnia nasze upodobania. - Zdaniem Ger te stwierdzenie nawet miało większy sens. Jakby nie patrzeć Erik miał w swoim otoczeniu wiele kobiet, nie wydawało jej się jednak, żeby jego męska część osobowości na tym specjalnie ucierpiała. Może wyróżniało go jedynie to, że był pełen szacunku do kobiet, czego zdecydowanie nie reprezentowała sobą spora część mężczyzn. Yaxley uważała to za naprawdę wspaniałą cechę, szczególnie, że akurat ona dosyć często spotykała się z lekceważeniem swojej osoby jedynie przez to, że między nogami nie dyndał jej kutas.

Zawtórowała Erikowi w toaście, przedstawienie miało się zacząć, więc skierowała swoje spojrzenie ku scenie, chociaż średnio ją interesowało, co się tam będzie działo. Przy okazji jednym haustem wypiła zawartość kieliszka, nie przepadała za szampanem i wolała to zrobić szybko. Coś czuła, że przez tą jedną lampkę, jutro obudzi się z bólem głowy, dziwnym trafem zdarzało się to zawsze gdy wybierała ten trunek, bez względu na to jakie ilości w siebie wlała, czy był to kieliszek, czy dwie butelki.

Parsknęła śmiechem, słysząc jego kolejne słowa. - Zapomniałam o tym, wiesz? - Erik za to chyba nigdy miał o tym nie zapomnieć, musiało to być dla niego bardzo dramatyczne wydarzenie, nie dziwiła mu się wcale, że nadal o tym myślał. - To był cios poniżej pasa, zdecydowanie, wybaczyłeś siostrze? - Ciekawiło ją to strasznie. Sama na pewno bardzo by się zirytowała, gdyby któryś z braci wywinął jej taki numer. - Skoro wróciliśmy do tematu, to czy było warto zapłacić tyle galeonów za spotkanie z tobą? - Zastanawiała się, jakie usługi zaoferował Erik temu, kto wygrał licytację. Może pytanie było nie do końca na miejscu, ale ona się tym akurat niespecjalnie przejmowała.

Geraldine starała się utrzymywać kontakt z większością osób, do których zbliżyła się na różnych etapach swojego życia, ostatnio jednak stawało się to coraz trudniejsze. Strasznie jej było przykro, że Theseus wyjechał i brakowało jej go ogromnie, nie miała pojęcia, kiedy wróci i czy w ogóle wróci, bo po co miał siedzieć w Wielkiej Brytanii skoro atmosfera była tutaj strasznie napięta i nie wiadomo było kiedy właściwie coś się zmieni. Sama zastanawiała się, czy nie powinna wyjechać i po prostu przeczekać tego gdzieś indziej. Z drugiej strony spora część jej bliskich znajomych była tutaj, w pewien sposób czuła obowiązek po prostu bycia obok, gdyby potrzebowali jakiejkolwiek pomocy.

- Co za filozoficzne pytanie. - Zastanawiała się krótką chwilę, aby znaleźć na nie odpowiedź. - Myślę, że mówisz o etapie, w którym łapie muchy siatkoskrzydłe, bo są potrzebne do masowej produkcji eliksirów, dlatego czasem muszę zapolować na coś większego, żeby nie zwariować. - Miała dużo zleceń, jednak większość z nich była powtarzalna, w końcu czarodziejom najbardziej były potrzebne te standardowe komponenty, mało kto interesował się tymi unikalnymi, chociaż zdarzali się i tacy. - Tak, pomaga, nawet bardzo. - Dzięki pieniądzom mogła sobie pozwolić na swoje fanaberie. Nawet się nie łudziła, że mogłaby sobie pozwolić na takie wyprawy, gdyby urodziła się w innej rodzinie.

- Wąż rzeczny jest niebezpieczny, zapamiętam na przyszłość tę radę. - Uśmiechnęła się do Erika. Nie spodziewała się, że taki z niego wędkarz, ale najwyraźniej każdy miał jakieś tajemnice.

Yaxley wcale nie zdziwiła ta wypowiedź Erika po Beltane. Brał udział w walkach, jak wielu innych czarodziejów. Spodziewała się tego po nim, zważając na to, co przeżyli razem w Hogwarcie, wiedziała, jakie ma poglądy, i że kiedy chce potrafi być bardzo stanowczy i mówić głośno to, co myśli. Oby się to dla niego nie zakończyło niepotrzebnym ryzykiem, bo takie komentarze mogły go wznieść jako jeden z głównych celów dla tych złych. Mimo tego, że był czystokrwisty.

- Wszystko chyba zależy od towarzystwa. - Zaśmiała się cicho. Ona potrafiła się zachować tylko i wyłącznie dlatego, że matka od zawsze pilnowała tego, aby znała zasady savoir vivre, nie było to jednak przydatne w życiu codziennym, gdzie spotykała się z nieco innym poziomem znajomości.

Oglądała sztukę jednym okiem, bardziej skupiona była na złocistej whisky, którą spożywała. Dawno nie piła takiego dobrego alkoholu, ostatnio raczej bywała w obskurnych miejscach, gdzie jakoś trunków była wątpliwa. Zapomniała, że to może tak dobrze smakować. Rozkoszowała się więc tym smakiem.

- Tak i na pewno będą żyli długo i szczęśliwie i będą mieli całe stado małych heretyków, skoro odsunie się od kowenu. - Skomentowała jeszcze. - Nic odkrywczego nie przygotowali, mam wrażenie, że te wszystkie sztuki są na jedno kopyto. - Szkoda, że nikt nie skłonił się ku temu, aby choć trochę zaskoczyć swoją publikę.