19 czerwca 1972
Przed Zaczarowanymi Różnościami - Penny & Aidan

Zamykała właśnie sklep. Wcześniej niż zwykle, ale ruch i tak był niewielki. Właściwie to nieistniejący. Pogoda na zewnątrz natomiast na tyle ładna, że spędzanie czasu za ladą Zaczarowanych Różności było w tym przypadku ostatnią rzeczą, na jaką miała ochotę. Terry jej pewnie później za to łeb ukręci, ale... cóż, tym będzie przejmowała się w odpowiednim momencie. O ile w ogóle.

Przekręcając klucz w drzwiach, poczuła jak ktoś ją delikatnie klepie po ramieniu. Raz, następnie drugi. A do tego jeszcze coś mówi. Zmarszczyła brwi, umieszczając klucz wewnątrz torebki. Odwróciła się powoli.

- Penelope Anne Weasley, mam racje? - usłyszała jak młody, nieznajomy mężczyzna pyta ją o imię, w zasadzie obydwa imiona, a także o nazwisko. Nie zdążyła niczego potwierdzić, niczemu zaprzeczyć. Nie dał jej nawet dojść do głosu. - Pracuje dla Czarownicy. Artemius Flis. Czy mogłaby odpowiedzieć mi pani na kilka pytań?

Pytań? Jakich pytań? Jaki Artemius Flis? Pierwszy raz o nim na uszy słyszała! Lekko skołowana, nie zdążyła ani zgodzić się, ani niczemu odmówić. A ten sęp, ten cholerny Flis, widząc jej dezorientacje postanowił - jakżeby inaczej - przejść do ofensywy. Mógł mieć dzięki tej rudej dziewczynie artykuł, który pomoże mu się przebić! Przy pomocy, którego to udowodni, że zasługuje na stałą rubrykę.

- Czy to prawda, że Zaczarowane Różności, to prezent jaki otrzymała pani od swojego narzeczonego w czasie, kiedy wasz związek był jeszcze tajemnicą? - zaczął, rzucając pierwsze pytanie. Nie przeszkadzało mu kompletnie to, że znajdywali się właśnie na dość ruchliwej ulicy, gdzie mijało ich wielu ludzi. Dopadł ofiarę, nie chciał tej ptaszyny wypuścić z garści. Kto wie kiedy trafi mu się kolejna okazja?

- Ja.. to nie...

Pokiwał głową, zanotował coś w pośpiesznie wyjętym notatniku.

- Długo jest pani w związku z panem Malfoyem? - kontynuował, najwyraźniej w ramach odpowiedzi na pierwsze pytanie wystarczyło mu to co usłyszał. A to czego nie usłyszał, dopisał sobie całkiem sam. Wymyślił. - Zdradzi nam pani jakieś pikantne szczególiki na jego temat? Coś co zainteresuje nasze czytelniczki?

Naprawdę? W związku z Malfoyem? Aż otworzyła usta... tylko po to, żeby przez chwilę tak stać z rozdziawioną paszczą. Przez dłuższą chwilę. Następnie zamknęła ją. Rozejrzała się w panice po okolicy. To nie powinno mieć miejsca. Naprawdę nie spodziewała się, że ta ściema z zaręczynami tak szybko ją dopadnie; że będzie miała swój ciąg dalszy.

- Zacznijmy może od tego, gdzie się poznaliście. Powiesz mi coś o tym, Penelope? Początki musiały być ciężkie, a do tego te obawy... - aż zacmokał, ze współczuciem? Udawanym, to było pewne. - On bogaty, czystokrwisty, z szanowanej rodziny. Musiałaś się obawiać, jak to zostanie odebrane, prawda?

Czuła, że robi się z nerwów coraz bardziej czerwona na twarzy; że coraz bardziej panikuje. Toć Renigald ją zabije, kiedy się o tym dowie. Bo że się dowie - tego była pewna. Miała to jak w banku. Tylko co miała zrobić w tej sytuacji? Myśl Penny, myśl... opcja z odpowiadaniem na te pytania, ściemnianiem, nie wydawała się dobrym pomysłem. Choć wizja artykułu o tym, jak bardzo Renigald Malfoy uwielbia pluszowe misie, zdawała się bardzo kusząca. Może nawet coś o tym, że nadal z takim jednym zdarza mu się spać każdej nocy? No ale nie była aż tak głupia. Miała resztki instynktu samozachowawczego. Niewielkie to były resztki, ale jednak.

- Panie Flis, nie zgodziłam się na żadną...

Chciała się go pozbyć, ale... Flis sobie z tego niewiele robił. Znów coś zanotował. Obrzucił ją przy tym uważnym spojrzeniem. Zahaczył przy okazji o błyskotki na prawej dłoni. Nie był w tym wszystkim ani trochę dyskretny. Subtelny. Subtelności to miał tyle, co kot napłakał. Powinien poćwiczyć.

- Ponoć dostała już pani nawet pierścionek, czy mo...

I wtedy go zobaczyła. Kawałek dalej. Ledwie kilka metrów. Rozpoznałaby go chyba zawsze. Idealnie w porę, Aidan na ratunek. Jak zawsze, ale o tym nie myślała. Nigdy nie myślała o nim w ten sposób. A wykorzystywała go przecież niejednokrotnie.

- Aidan! Aidan! - zaczęła krzyczeć, starając się zwrócić na siebie uwagę chłopaka.

Gdyby okoliczności były inne, zwróciłaby uwagę na to, że nie wyglądał w tym momencie najlepiej; że był po trosze wczorajszy. Zaatakowana przez pisarzynę, przez tego dziennikarza od siedmiu boleści, nie miała jednak czasu na to, żeby uważniej przyjrzeć się Parkinsonowi. A że nie śmierdziało od niego tanim alkoholem na kilometr, to i łatwiej było to i owo zwyczajnie przeoczyć. Nie zauważyć odpowiednio w porę,

- Artemius Flis, dziennikarz. Pracuje dla Czarownicy.- nie zdążyła zareagować. Dziennikarz odezwał się pierwszy, lustrując przy tym Aidana uważnym spojrzeniem. Był przy tym znacznie bardziej spostrzegawczy niż Penny, ale niczego nie skomentował. - Rozmawiałem właśnie z panną Weasley o jej zaręczynach. Mamy w planach artykuł, który z pewnością poruszy nasze czytelniczki. Wspaniała historia, prawie że rodem z bajki!

Czy on to mówił na poważnie? Ciężko było stwierdzić. Ocenić. Albo może to sama Penny, nie obyta z mediami, miała pod tym względem spory problem? Nie potrafiła poprawnie odczytać sygnałów. W sumie to nawet nie próbowała. Dla niej priorytetem było pozbycie się tego mężczyzny, zanim napisze tu, pod Zaczarowanymi Różnościami, pełnoprawny artykuł o jej związku z Renigaldem.

Artykuł całkowicie zmyślony. Oparty o informacje wyssane z palca.

- Nie zgodziłam się na żaden wywiad. - zauważyła, zakładając ręce na wysokości klatki piersiowej. Ot, postawa obronna. A do tego te spojrzenie. Niezadowolone. Gdyby wzrok mógł zabijać, gdyby Penny była bazyliszkiem...

- Nonsens! Toć rozmawiamy tutaj od dobrych pięciu minut. Dopiero co pytałem pani, Penelope, o pierścionek. Ponoć miała go pani na niedawnym przyjęciu organizowanym przez państwa Malfoy. - odpowiedział, znów próbując zorientować się czy na prawej dłoni, na odpowiednim palcu, widniał zaręczynowy pierścionek. Niestety, choć Penny pierścionków miała całkiem sporo, na tym konkretnym palcu nie dało się dostrzec żadnego. Tylko czy faktycznie znaczyło to, że zaręczyny się nie odbyły? Skąd w takim razie wzięły się te wszystkie plotki? Czyżby Larson się pomyliła? - Proszę się nie obawiać, Penelope, nie napiszemy o pani nic, co byłob...

Przerwała mu. Weszła w słowo.

- Panie Flis, nie obchodzi mnie co pan napisze. Ani w jakim świetle mnie pan przedstawi. Proszę dać mi wreszcie...

Tyle tylko, że i Flis odpuszczać nie zamierzał. Być może wcale nie mógł? Być może właśnie od tego konkretnego wywiadu zależała cała jego kariera? Był młody. Mógł wreszcie dostać prawdziwy etat! Zostać poważnym dziennikarzem. Prawdziwym dziennikarzem, a nie kolejnym pracownikiem z cyklu podaj kawę i pozamiataj.

- Panno Weasley, proszę się tak nie denerwować. Przecież my tu tylko grzecznie rozmawiamy. - zwrócił jej uwagę, również przy tym wchodząc w słowo. A ona... a Penny myślała, że jeszcze tylko chwila i wreszcie się zagotuje. Aidan, cholero, byś mi pomógł! Przeszło jej nawet przez myśl, kiedy kolejne zabójcze spojrzenie posłała właśnie w kierunku kolegi.

Nie była w stanie poradzić sobie z tym upartym dziennikarzyną sama. Nie brał jej na poważnie. Nie chciał odpuścić. Potrzebowała pomocy i dlatego właśnie zawołała Aidana. Jak dużo musiała mieć szczęścia, skoro znów był w okolicy? Nie pierwszy już raz, zdarzało się, że ją ratował. Przypadek? W sumie to nigdy się nad tym nie zastanawiała. Może jak dotąd nie dało to jej za bardzo do myślenia?

Odetchnęła z ulgą, kiedy ten wreszcie zareagował. I nie. Nie zauważyła, że kiedy tylko słyszał o tych całych zaręczynach, to jakby tak trochę się jeżył. Wyglądał nieswojo. Być może umykało jej to z tego względu, że skupiona była dość mocno na samej sobie. A także na tym drobnym problemie, z którym chciała się uporać. Musiała się uporać. Zanim zmieni się w spore bagno, z którego ciężko będzie jej się wydostać.

- Proszę oddać mi notes! - oburzył się dziennikarz, starając się przy tym odzyskać swoją własność. Może i sposób w jaki starał się to załatwić Aidan nie był szczególnie dojrzały, ale przynajmniej bawił. Sprawił, że na twarzy Penny pojawił się lekki uśmiech. Takich scen nie oglądało się w końcu codziennie! - Bo będę musiał wezwać brygadę! To napaść na dziennikarza. I to w trakcie wykonywania przez niego swoich obowiązków! To karygodne!

No co za dupek - przeszło jej przez myśl. Ten cały Flis rzeczywiście miał w sobie coś dupkowatego oraz wyjątkowo odpychającego. Nie budził sympatii, a jedynie niechęć. Cieszyło to, że musiał sobie poradzić z Aidanem. Zasługiwał na to, żeby ktoś mu nieco umilił ten dzień. I może zmusił do zastanowienia się nad samym sobą? Penny nie było go ani trochę szkoda. Wręcz przeciwnie.

- O, czyli dziennikarz może napaść na dowolnego mieszkańca Londynu, a my nie mamy prawa bronić się przed jego bezczelnością? - wtrąciła się, kibicując przez cały ten czas Aidanowi. Kibicując tak po cichu. A niech mu jeszcze tym notesem w łeb przyłoży. Tak z raz i drugi. A później... później to już cokolwiek, byle tylko po tym później, Flisowi odechciało się zawracać jej głowę. Ponownie nachodzić tutaj bądź jakimkolwiek innym miejscu. Naprawdę nie chciała użerać się z tym typem. - Może to ja powinnam wezwać brygadę? - zapytała, niby niewinnie, ale zarazem wiedząc przecież, że brygada była już na miejscu. Tyle tylko, że nieoficjalnie. Po cywilnemu. Szczegóły, pozbawione większego znaczenia.

Dziennikarzyna nie odpuszczał. Nawet teraz, kiedy przy jej boku był Aidan, nadal zdawał się upierać przy swoim. Cholerna pijawka. Ten cały Flis zasługiwał za to, żeby oberwać prosto w nos. Może wtedy oduczyłby się go wtykać w te sprawy, którymi nie powinien był się interesować?

- Teraz to już pan przesadził, panie Flis! - oburzyła się. Z nerwów była już cała czerwona. Aż po same czubki swoich uszu. Oskarżał ją o to, że zależało jej na pieniądzach Reginy? Tego już było za wiele! Owszem, chętnie by z nich skorzystała, ale żeby z takiego powodu się z nim wiązać? To już trąciłoby prawdziwą desperacją i tak w ogóle to...

Nawet nie zarejestrowała tego momentu, w którym prawa dłoń pierw zacisnęła się w pięść, a następnie spotkała z nosem Artemiusa. Jakoś za tym nie nadążyła. Wyglądała na zaskoczoną tym, że czegoś takiego się dopuściła. A do tego bolały ją po tym palce. Nie była przyzwyczajona do takich rzeczy. Nawet nie wiedziała, w jaki sposób uderzać, czy pięść złożyć. Chyba cudem tylko nie zrobiła sobie przy tym krzywdy. Bo mogła. Oczywiście, że mogła.

- Choleracholeracholera, przepraszam! - wyrzuciła z siebie, chwiejnym krokiem cofając się o krok i jeszcze jeden. A dziennikarz? Dziennikarz chyba też nie wiedział jak zareagować. Przynajmniej na początku. W tej pierwszej chwili. Zaraz bowiem odpalił się na nowo. Tym razem zdając sobie, że miał w tym momencie nad nimi drobną przewagę. Toć wszyscy dokoła widzieli, jak ta ruda zołza go zdzieliła prosto w nos. I to za co?! Za jedno, drobne nic! Bo przecież on nic jej nie zrobił.

Kompletnie nieistotne stało się w tym momencie to, co powiedział Aidan. To jak Flisowi groził. Jak mu kazał wszystko odszczekać. Czy ktokolwiek to w ogóle zarejestrował? Najpewniej nie. A już na pewno nie zarejestrowała tego Penny. Bo Penny odcięło dobrą chwilę wcześniej. Odcięło całkiem porządnie. Trochę zbyt mocno.

- Mój nos! Ta ruda wiedźma uderzyła mnie w nos! - zaczął wrzeszczeć, łapiąc się za ten nieszczęsny nos. Najwyraźniej albo zabolało, albo Artemius był nienajgorszym aktorem. Ciężko było ocenić, kiedy dość dokładnie ten cholerny nos osłaniał. Rękoma. - Nie odpuszczę tego! To atak na dziennikarza!

A jednak, pomimo wypowiedzianych słów, całej tej groźby, Flis wreszcie się wycofał. Trochę jeszcze się im odgrażał, ściągając coraz większą uwagę na całe te zajście, ale poza tym... poza tym uznał, że na chwilę obecną ma tego jednak dość i zabrał z tej okolicy swoje cztery litery. Tylko czy znaczyło to, że faktycznie Penny będzie teraz miała od niego spokój? Cóż. To najpewniej byłyby marzenia ściętej głowy. Rzecz mało prawdopodobna.

Aidan nie musiał się powtarzać. Flis wyglądał jak ktoś, kto miał na ten moment serdecznie dość. Nie zamierzał dłużej walczyć, dalej próbować wyciągnąć z Penny... chyba czegokolwiek, co mogłoby okazać się choćby trochę interesującym. Tak odrobinę. Po tym jak oberwał w nos, po prostu się stąd zawinął, zostawiając ich samych. A w sumie to nie tak do końca samych, bo całe to przedstawienie ściągnęło na nich uwagę. Mieli więc kilku gapiów.

Złapała notes. A że była ciekawa, to zaraz też zaczęła zapoznawać się z tym, co znajdywało się na zapisanych przez Flisa stronach. Pismo miał dziennikarzyna całkiem ładne, to jedno należało mu przyznać.

I może nawet by przez to wszystko przebrnęła, gdyby nie zadane po chwili pytanie. To całe obrzydzenie malujące się na twarzy Parkinsona. To jak nagle uciekał spojrzeniem, zamiast patrzeć na nią. Spojrzeć prosto w oczy. Powiedzieć prosto w oczy, to o czym teraz myślał? Bo przecież doskonale wiedziała co musiał teraz myśleć.

Kompletny dupek.

- Naprawdę Aidan? Z Reginą? - powtórzyła po nim, z pewnym takim niesmakiem, nie kryjąc się z tym, że po prostu jej się to nie podobało. Jeśli chciał w taki sposób, z pretensjami, dając jej odczuć, że widział w niej tą najgorszą. Interesowną. Zdolną do tego, żeby związać się z kimś dla nazwiska, statusu, czy pieniędzy... mógł po prostu mówić do ręki. Nie zamierzała znowu tego słuchać, czytać, cokolwiek tam więcej.

Poza tym znał ją przecież na tyle długo, że powinien był się domyślić. Albo może zbyt wiele od niego oczekiwała?

- Jeśli chcesz mi coś na ten temat powiedzieć, to lepiej się streszczaj, bo podejrzewam że jest jeszcze sporo osób, które czekają na swoją kolej. I nie chciałabym, żeby osoby te musiały czekać zbyt długo. - te wyzywające spojrzenie, ta irytacja. Oczywiście, że była zła. Nie zdążyła się jeszcze uspokoić po spotkaniu z Flisem, a ten tu Parkinson tak po prostu jej dokładał. Nie mógł po prostu zapytać czy jest w porządku? Czy czegoś potrzebuje? Czy może odprowadzić ją do mieszkania, żeby upewnić się, że nikt więcej jej nie będzie niepokoił? Oczywiście, że nie.

Bo przecież był Aidanem. Działającym akurat w trybie mam kiepski humor, a co za tym idzie mam też prawo być skończonym dupkiem. Typowe.