—11/08/1972—
Mieszkanie Gerry, Londyn
Astaroth Yaxley & Geraldine Yaxley

Poranki bywały różne. W ostatnim czasie w życiu Geraldine większość z nich łączyła się z kacem, i raczej średnim samopoczuciem. Starała się z tym coś zrobić, bo w jej zawodzie nie mogła sobie pozwalać na zbyt dużą niedyzpozycję, każde, nawet krótkie zawahanie mogło się wiązać ze śmiercią. Szło jej to jednak średnio. Nie był to najlepszy okres w jej życiu, miała wrażenie, że dawno nie była na takim dnie, jak teraz. Nie umiała sobie wytłumaczyć swojego postępowania, tych chwilowych uniesień i alkoholu, który na stałe zagościł w jej życiu. Na całe szczęście, nie miała na dzisiaj żadnych zleceń, więc mogła zająć się rozmyślaniem nad sensem swojej egzystencji, który chyba do końca nie istniał.

Wzięła zimny prysznic, poszła z psami na spacer, były to rzeczy, które robiła codziennie. Na całe szczęście miała te zwierzaki, bo dzięki nim przynajmniej musiała ruszyć się z domu.

Po dosyć długim spacerze wróciła do domu. Był to czas na śniadanie. Udała się więc do kuchni, zrobiła sobie kawę, nadal miała wrażenie, że brakuje jej tutaj Mellvyna, w końcu zupełnie niedawno przejął to pomieszczenie, ba ugotował jej nawet zupę, nikt nigdy nie zrobił dla niej czegoś takiego. Zniknął z jej życia i mieszkania, tak szybko jak się pojawił, nadal jej go trochę brakowało, to dziwne, że się tak przyzwyczaiła do jego obecności, chociaż gościł w jej życiu tak krótko.

Nie mogła narzekać na samotność, bo wprowadził się do niej Ast z dziewczyną, koleżanką, mniejsza o to, kim dla niego była, jednak nie do końca chyba było to, to czego potrzebowała. Parzyła tę kawę zastanawiając się nad swoimi ostatnimi poczynaniami, czuła, że jest na dnie. Jak inaczej mogłaby wytłumaczyć to, co dwa dni temu robił Jonathan w jej sypialni? Znali się od lat, miała wrażenie, że wykorzystała to, że przyznał jej się do swoich uczuć, no i również jego wykorzystała, bo potrzebowała zainteresowania i poczucia, że komuś na niej zależy. Westchnęła głośno, woda się zagotowała. Mogła zaparzyć kawę. Odczekała chwilę, a później dolała do niej whisky, idealny początek dnia.

Usiadła sobie na parapecie, przy otwartym oknie, wsadziła peta do ust i odpaliła go mugolską zapalniczką. Tylko tego jej brakowało do szczęścia.

Upiła łyk kawy z wkładką, którą sobie przygotowała. Nawet się nie skrzywiła, kiedy poczuła smak alkoholu, przyjemnie palił jej ciało i pozostawiał gorzki posmak na języku. Ciepły wiatr wdzierał się do mieszkania przez otwarte okno, przyjemnie plątał jej włosy. Co chwila strzepywała popiół za okno, nie przejmowała się tym, że może komuś wlecieć do oka. To wcale nie tak, że nie chciało jej się podnosić tyła, który w tej chwili wydawał się być bardzo ciężki... Popielniczka leżała na stole oddalonym ledwie o kilka kroków. Jej chęci do czegokolwiek aktualnie oscylowały w okolicach zera.

Usłyszała kroki, które zwiastowały rychłe nadejście któregoś z mieszkańców, były zbyt głośne jak na Kim, ona była drobniutka, ledwo można było usłyszeć, jak tupta po mieszkaniu, psy poruszały się zdecydowanie szybciej, to musiał być więc Astaroth. Zgodziła się ich przyjąć do siebie, bo chciała mieć na niego oko, chciała mieć pewność, że jakoś sobie radzi po tym, co go spotkało. Nie umiała sobie wyobrazić takiego piętna, czekało go życie wieczne, zabawne, że ona polowała na takich jak on, zresztą nie tylko ona, cała ich rodzina, a teraz przekleństwo dosięgło i ich. Los umiał żartować, zdecydowanie. Oczywiście nigdy nawet przez myśl jej nie przyszło, że powinni się go pozbyć, był jej słodkim, młodszym braciszkiem, oczkiem w głowie. Właśnie dlatego postanowiła wziąć go pod swoje skrzydła, a wraz z nim trafiła tutaj też ta dziewczyna. Zrobiło się tłoczno, dwa psy, troje ludzi, w sumie to, Ast nie był już człowiekiem, ale to chyba nie był czas na takie filozoficzne rozmyślenia.

Przed nim zawsze próbowała trzymać pion, próbowała udawać, że radzi sobie ze wszystkim, musiała. W końcu była jego starszą siostrą, powinna dawać mu przykład. Nie widział jej w najgorszych momentach, dbała o to, aby nikt z rodziny nie widział, jak blisko dna zdarzało jej się gościć. Nie musieli tego wiedzieć. Dosyć szybko wyprowadziła się z domu, żeby nikt jej nie kontrolował. Tak było prościej, od zawsze bowiem wykazywała dziwne upodobanie do autodestrukcji. Pakowała się w te dziwne związki, wybierała podejrzane zlecenia, jakby sama chciała się zniszczyć.

Zdawała sobie sprawę, że ostatnio przekraczała granicę - znowu. Niestety teraz on miał szansę to widzieć, musiałby być głupi, żeby się nie domyśleć, że zaczęła taplać się w gównie.

- Myślę, że taka harpia nie zdążyłaby wystawić pazurów, a zostałaby pozbawiona głowy. - Uniosła kąciki ust w uśmiechu i przeniosła wzrok w stronę drzwi. Lubiła na niego patrzeć, gdy był dzieckiem zastanawiała się, kim będzie, jaką ścieżką będzie podążał, nie zakładała jednak takiego scenariusza, nikt się chyba nie spodziewał, że tak może potoczyć się jego życie. Musiała go chronić przed całym światem, gdyby ktoś się dowiedział... Wolała nawet nie myśleć o konsekwencjach, jakie mogły się pojawić.

- Kawy? - Zapytała jeszcze, żeby nie było. Nie miała pojęcia, czy kawa w jakikolwiek sposób teraz na niego oddziałuje, dopiero, gdy stał się wampirem zauważyła, jak mało o nich wie, bo nie musiała dużo wiedzieć, aby na nie polować.

Nie była w stanie sobie wyobrazić, jak bardzo musi być to męczące. Był tutaj zamknięty, całymi dniami, niczym w klatce. Nie mógł się ruszyć nawet na chwilę, bo słońce by go zamieniło w proch. Okropne, najgorsze było to, że nikt nie był w stanie mu pomóc, musiał po prostu do tego przywyknąć, pogodzić się z tym.

Kiedy upił łyk kawy z jej kubka, na pewno poczuł smak whisky, którą do niej dolała. Nie była to może jakaś ogromna ilość, ale przebijała się w smaku tej chujowej kawy. Nie miała pojęcia, że chciał ją sprawdzić, przyłapać na gorącym uczynku, inaczej nie dałaby mu jej spróbować. Nie zakładała, że jest taki sprytny, a może nie sądziła, że pojawił się tutaj z jakiegoś konkretnego powodu. Nie spodziewała się, że mógł zauważyć, że coś jest z nią nie tak. Próbowała to przecież maskować.

- Słucham? - Odwróciła się w jego kierunku, miała wrażenie, że się przesłyszała, chociaż to chyba było niemożliwe. Mina jej zrzedła, a na twarzy pojawił się grymas. Nie znosiła, kiedy ktoś komentował jej zachowanie, szczególnie w taki sposób. Nie był specjalnie delikatny, ale tego powinna się po nim spodziewać.

- Na trzeźwo to już chyba trochę za późno. - Próbowała nieco złagodzić atmosferę słabym żartem. Nie była nawalona, łyknęła ledwie kilka kropel alkoholu, ale ton jego głosu spowodował, że musiała się bronić, a żarty były zawsze jej pierwszym wyborem. Najłatwiej było obrócić wszystko co poważne w żart.

Nie patrzył na nią, nie wiedziała dlaczego, nie było to normalne, spowodowało, że poczuła się nieswojo. Nie chciała, żeby się o nią martwił, to ona powinna martwić się o niego.

- Byłbyś uroczym nietoperzem, tego jestem pewna, nie wiem jednak, czy do końca tak to działa. - Pociągnęła temat, chociaż miała wrażenie, że próbuje po prostu na chwilę ją omamić.

Spojrzał na nią, kamień z serca, odetchnęła z ulgą, bała się, że w ogóle nie będzie chciał na nią patrzeć. Nie miała pojęcia do czego zmierza, co wie, jednak mieszkali razem, więc nie miała szansy ukryć przed nim wszystkiego.

- Nie do końca rozumiem. - Najłatwiej przecież udawać, że problem nie istnieje, czyż nie?

- Przecież jestem ogarnięta, poluję, żyję, jest dobrze. - Na pewno w to uwierzy, brzmiała strasznie przekonywająco. - Do czego zmierzasz? - Nie znosiła domysłów, wolała usłyszeć wprost o co właściwie mu chodzi, wtedy będzie mogła wymyślić jakąś odpowiednią odpowiedź, która usatysfakcjonuje obie strony.

Cóż, byli do siebie podobni. W końcu wychowywali się w jednym domu, a ich rodzina, była bardzo specyficzna. Nikt nie nauczył ich rozmawiać o tym, co czuli. Można było zauważyć w tej dziedzinie pewien deficyt. Może nawet bardziej widoczny w Ger, niż w jej bracie. Wynikało to też z tego, że zawsze musiała udowadniać, jaka to nie jest silna, musiała dorównywać mężczyznom, którzy zajmowali się tym samy, bo przecież w ich oczach była tylko kruchą dziewczynką. Przez lata odgrodziła się naprawdę solidnym murem, za którym chowała wszystkie swoje problemy, weszło jej to tak głęboko w nawyk, że sama przestała je zauważać.

Prychnęła, kiedy usłyszała jego kolejne słowa. Udawała, dobre sobie, ciekawe przed kim, przed nim, czy przed sobą? Prawda bolała, bardzo, starała się jednak nie pokazywać, że ją to ruszyło, nie teraz. Upiła jednak spory łyk swojej kawy z wkładką, idealnie nadawała się do kojenia emocji, które zaczynały powoli się w niej budzić przez słowa, które wypowiadał.

- Jej w to nie mieszaj. - Zareagowała bardzo gwałtownie, bo nie znosiła się otwierać przed kimkolwiek. Kim nie była jej na tyle bliska, może razem mieszkali, ale na pewno nie będzie się jej zwierzać, to nie był ten etap znajomości. Zdecydowanie. Nie potrafiła dzielić się tym, co w niej siedziało nawet ze swoimi najbliższymi przyjaciółmi.

- Wolałabym teraz na siebie nie patrzeć. - Wiedziała jak wygląda, do jakiego stanu się doprowadziła, zdecydowanie bywało lepiej, ale to chyba jeszcze nie było dno. - Muszę sobie załatwić eliksir na spanie, bo poprzedni się skończył. - Nie wpadłaby na to, że umiałaby w ogóle bez niego spać, tak długo cierpiała na bezsenność, że stało się to dla niej zupełnie normalne. - Co jest złego w szukaniu sobie faceta? - Sposób może nie należał do odpowiednich, szczególnie, że prawie przespała się z Jonathanem, co byłoby chyba już jej gwoździem do trumny. - Zresztą serio? Zamieszasz mi to wyliczać, co cię to w ogóle obchodzi, czy drzwi mojej sypialni są otwarte dla każdego. - Najwyraźniej nikt nie chciał zostać z nią na stałe i coraz mniej sobie z tym radziła, tylko póki co nie chciała mu o tym mówić, bo czuła, że jest to żałosne. - Szklanka whisky jeszcze nikomu nie zaszkodziła. - Miała argument na każdą jego uwagę.

- Wyjebałam się na swój głupi ryj. - Zebrała sobie wolną ręką włosy z czoła, żeby miał możliwość bardziej się przyjrzeć jej szramie. Był to nowy nabytek. - Nie było się czym chwalić, przegrałam pojedynek szermierczy, bardzo sromotnie przegrałam. - Nie lubiła mówić o swoich niepowodzeniach, było jej za to trochę wstyd, bo czuła, że ostatnio nie daje rady. - Liczyłam na to, że jak ktoś mi wpierdoli to coś poczuję. - Tyle, że chyba tak się nie stało, tak samo jak te trzy dni temu, gdy wróciła do domu z pękniętym żebrem po bliskim spotkaniu z pewnym błotoryjem.

Nie przewidziała takiego obrotu spraw. Nie spodziewała się, że własny brat zostanie jej wrzodem na tyłku, a zarazem sumieniem. Zupełnie ją to zaskoczyło i nie miała pojęcia, co powinna o tym myśleć. To ona powinna go pilnować, dbać o to, żeby podejmował dobre decyzje, role się odwróciły.

- Po prostu próbuję jakoś sobie z tym poradzić, tylko tak umiem. - Widać było, że zupełnie się zagubiła, bo mówiła też bez żadnego sensu. Chyba sama zdawała sobie sprawę z tego, że jest z nią źle, ale nie chciała tego przyznać.

- Nie wiem jakim cudem, ale strasznie mnie to wkurwiło, nic mnie tak nie wkurwiło, jak to, że Longbottom wygrał ze mną ten pojedynek. - Była to sromotna porażka, z którą naprawdę nie mogła się pogodzić, bo szermierka od zawsze była jedną z jej dziedzin. Wystarczyła jednak chwila nieuwagi, a Erik spowodował, że odbiła się głową od parteru. Było to dosyć bolesne, właściwie to przecież tego chciała, liczyła na to, że spuści jej wpierdol i mu się to udało, może nawet nie do końca umyślnie. Ona była winna swojemu niepowodzeniu, nie skupiła się odpowiednio.

- Bo wolał dalej ćpać, rozumiesz? Wolał ćpać, mimo, że obiecałam mu, że znajdę lekarstwo na nocną marę. Zaczęłam szukać, a on spierdolił stąd i tyle go widziałam. - W jej głosie mógł usłyszeć rozżalenie, naprawdę się starała, próbowała pomóc Ollivanderowi, była w stanie poruszyć niebo i ziemię, żeby dać mu wsparcie, którego potrzebował. Tyle, że to nie wystarczyło, wybrał coś innego. Strasznie ją to wkurwiło, nadal nie mogła się z tym pogodzić.

- Ja zniszczyłam ci życie!!! - Krzyknęła, bo nie mogła tego słuchać. Przy okazji rzuciła kubek, który trzymała w dłoni w ścianę, która znajdowała się na przeciwko nich. Rozbił się w drobny mak, a jego zwartość zaczęła po niej spływać. Gdyby pojawiła się szybciej, to mogłaby mu pomóc, to żył by dalej. Nie miał pojęcia, jaki ogromny żal miała do siebie, że pojawiła się za późno. Zresztą trzymała go wtedy w dłoniach i myślała, że umarł. Jej młodszy brat odchodził na jej oczach i nic nie mogła z tym zrobić. Czuła się wtedy strasznie malutka, jakby nie miała żadnego znaczenia, ku planom tego świata.

- Co myślę o tym, że zamierzasz mnie pilnować, jak jakiegoś dzieciaka, no zajebisty pomysł. - Ger była wkurzona, nie dało się tego nie zauważyć. Sięgnęła po papierosa i go sobie odpaliła. Najgorsze było to, że nie mogła dzisiaj nigdzie wyjść, bo obiecała Florence, że ten jeden dzień poświęci na odpoczynek, po tym, co się jej wczoraj przydarzyło.