—XX/08/1972—
Sklep na Ulicy Śmiertelnego Nokturnu
Erik Longbottom & Thomas Hardwick

Longbottom był cholernie wściekły i nawet to, że ponownie pracował w zespole z jednym ze swoich najlepszych przyjaciół, nie poprawiało mu zbytnio nastroju. Powinien był wziąć wolne na żądanie albo udać się do Szpitala św. Munga po jakąś odtrutkę. Tak zrobiłby każdy logicznie myślący czarodziej. Tyle że ten konkretny czarodziej był też zobligowany do tego, aby odpowiadać na wezwania, które wpływały do biur Brygady Uderzeniowej, więc chwilowo musiał odsunąć własne problemy na później i wsadzić dumę do kieszeni.

A zażenowanie, jakie odczuwał, było... spore. Dzień wcześniej wybrał się na małe zakupy do Doliny Godryka i zahaczył po drodze o kram pewnego zielarza na bazarze, żeby kupić jakiś dobry, naturalny szampon. Niby wiedział, że powinien był polegać na mieszaninach od Potterów, jednak temu gościowi tak dobrze z oczu patrzyło, że nie mógł się powstrzymać. Jaki był wynik tego zakupu? Zajebiście wielki kaktus, który wyrósł Erikowi na głowie przez noc. Wyglądał, jakby urwał się z cyrku, a nie z jednego z najbardziej szanowanych oddziałów Ministerstwa Magii.

— Już nikomu nie można ufać — wywarczał Erik, poprawiając kaptur ciemnej szaty służbowej, gdy wraz z Thomasem przemierzał boczne uliczki Alei Śmiertelnego Nokturnu, aby dotrzeć na miejsce wezwania. — Już nigdy więcej nie pójdę do tego typa. Przecież to jakiś sabotaż. Za to powinien być jakiś... ała!... kryminał!

Przystanął na moment z twarzą wykrzywioną w bólu, gdy podszycie kaptura zaczęła zahaczać o kaktusowe ciernie. Erik uniósł delikatnie materiał, zrzucając sobie kaptur na plecy. Zacisnął usta w wąską linię i uniósł palec wskazujący mniej więcej na wysokość oczu.

— Ani słowa, Thomas. Mówię serio. To nie jest śmieszne. — To było bardzo śmieszne, biorąc pod uwagę, że Longbottom trzymał się zazwyczaj z dala od takich... żenujących wpadek. — Wystarczy, że w domu mnie tak widzieli i wystarczy, że w biurze mnie tak widzieli. A teraz jeszcze zobaczą mnie tutaj. Chluba munduru, kurwa mać. — Pokręcił głową, rozglądając się na prawo i lewo. — Jak to się rozejdzie, to pewnie przestępczość wzrośnie, bo Brygadzista chodzi po dzielnicy jak jakiś klaun.

Pokręcili się jeszcze parę minut po bocznych alejkach, aż w końcu dotarli do zapuszczonego sklepu z popękanymi szybami. To chyba tutaj, pomyślał Erik, przyglądając się fasadzie, żeby zidentyfikować numer budynku. Uchylił drzwi, wpuszczając Thomasa przodem. Gdy oboje znaleźli się w środku, zabrzęczał dzwonek informujący pracowników lokalu o przybyciu gości.

— Dzień dobry, Brygada Uderzeniowa Ministerstwa Magii — rzucił mocnym głosem Longbottom, chcąc przykuć uwagę właściciela. Nikt jednak nie wyszedł im naprzeciw. Nie licząc skrzypienia starej podłogi, w sklepie było zupełnie cicho. — Dziwne. Myślałby kto, że jak ktoś wzywa służby, to zostałby na miejscu.

— Chciałem wesprzeć lokalny biznes — wyjaśnił Erik, próbując się jakoś wybronić. Chciał dobrze, czy to naprawdę było takie okropne? Westchnął cicho. — Wiesz, to nie jest moja wina, że w Dolinie są niższe standardy niż w mieście.

Poza tym to był bazar Lovegoodów, pomyślał przelotnie. Można tam było znaleźć najgorsze śmieci, ale i największe skarby, a każda wizyta tam była jak zakręcenie kołem fortuny. Czasem trafiło się na wspaniałomyślnych sprzedawców i dobre promocje, a innym na samych dusigroszy, którzy sprzedaliby własną matkę za parę knutów. Skrzywil się lekko. Chyba dlatego tylu czarodziejów wysługiwało się skrzatami. Gdy raz powiedział Malwie, żeby kupowała jabłka w konkretnym miejscu, to zazwyczaj trzymała się tych zaleceń. Nie dawała się zwieść ludzkiej gadaninie jak taki Erik.

— Utrata włosów byłaby zbrodnią brzemienną w bardzo niepokojące skutki — stwierdził, bo nie wyobrażał sobie nagle ściąć na zero albo jeden milimetr.

Jedyne, w czym by mu to pomogło to we wpasowaniu się do grona typków, jakich zdarzało im się aresztować po lokalnych rozgrywkach quidditcha, gdy nagle z trybun zaczynały latać cegły i uroki, mające napsuć krwi graczom, organizatorom i widowni. A z tego, co kojarzył, to Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów miało obecnie większe aspiracje niż infiltracje środowisk... kibolskich?

— O nie, nie, nie... Nie będę tak latał po Dolinie Godryka! — Pokręcił zdecydowanie głową, kategorycznie odmawiając udziału w tym przedsięwzięciu. — Wolę, żeby mnie wytykali palcami w Londynie niż na wsi. Tutaj tylko pracuję, a tam mieszkam. — Obejrzał się przez ramię w stronę uliczki prowadzącej do bezpieczniejszych rejonów magicznej dzielnicy. — Może co najwyżej wpaść do Lupinów.

Akurat im ufał bezgranicznie pod względem leków i innych medykamentów. Byli jedynymi rzemieślnikami w kraju, którzy sprzedawali Eliksir Tojadowy, toteż siłą rzeczy musiał korzystać z ich usług. Nigdy nie miał jednak najmniejszych problemów z transakcjami, nawet jeśli akurat nie mógł osobiście odebrać zestawu flakoników i prosił o to Brennę czy chociażby Malwę. Tak, odwiedzenie ich apteki, to zdecydowanie był dobry pomysł.

Domknął za nimi drzwi, na wszelki wypadek rozglądając się na odchodne na prawo i lewo, co by sprawdzić, czy nikt nie obserwował lokalu. Z drugiej strony zawsze istniały zaklęcia maskujące, jeśli to faktycznie była jakaś pułapka, to zapewne i tak nie dostrzegliby przeciwników od razu. Dołączył do Thomasa przy ladzie, trącając papierowe teczki na dokumenty czubkiem różdżki.

— Z notki jaka dotarła do biura, wynikało, że coś do niego przyszło. To znaczy, zostawiano mu coś w sklepie albo przed sklepem. A może na magazynie? — Zmarszczył brwi, żałując, że przekaz został w siedzibie Brygady Uderzeniowej. — Może tam warto sprawdzić?

Uniósł różdżkę, szepcząc pod nosem parę fraz. Wprawdzie nie oczekiwał, że znajdą tu ukrytą armię złodziei i bandytów, jednak zawsze można było spróbować.

[roll=N]
[roll=N]

— Głodnemu chleb na myśli, Hardwick — rzucił bez większego zastanowienia, zanim pomyślał o konsekwencjach tego stwierdzenie. — Ale odpuszczę ci ten jeden raz, bo na twoim miejscu pewnie też bym się śmiał.

Pokręcił głową. Gdyby nie dodał tych kilku słów, to pewnie zaraz wywiązałaby się między nimi potyczka słowna, co do tego, co się komu, z czym właściwie kojarzyło i jaki był tego powód. A zgłoszenie nie poczeka...

— Ty to potrafisz człowieka pocieszyć — sarknął z niezadowoleniem. Plotki. Oczywiście. Mógł się tego spodziewać. Już wcześniej każdy jego ruch był poddawany uważnej analizie reporterów, ale po sukcesie, jaki odniósł wiosenny bal, popularność Erika tylko wzrosła. — Tym większa motywacja do tego, żeby się szybko uwinąć z wezwaniem i zająć tym problemem.

Wskazał na czubek własnej głowy. Jak to było mieć wielkiego kaktusa wyrastającego spomiędzy włosów? Cóż, zdaniem Erika to nie było tak, że jest dobrze albo nie dobrze. Gdyby miał powiedzieć, co cenił sobie w życiu najbardziej, powiedziałby, że ludzi. Ekhm... A tak poważnie to było to cholernie dziwne uczucie. Miał wrażenie, jakby miał wielkiego guza, który urósł do niebotycznych rozmiarów. Chyba nawet zaburzał jego poczucie równowagi, gdyby szybciej szedł lub wykonywał gwałtowniejsze ruchy głową.

— Wygląda to na ingerencję człowieka. — Pokiwał lekko głową, przyglądając się odkrytym śladom, dając przy okazji przyzwolenie Thomasowi na sprawdzenie klapy. — Jeśli faktycznie doszło tu do walki, to mieli wystarczająco dużo czasu na przykrycie śladów zaklęciami. Działali bardzo szybko i mieli szczęście albo to my jesteśmy bardzo opieszali.

Ewentualnie wiadomość dotarła późno, pomyślał z przekąsem, zduszając ciężkie westchnienie w zarodku, nim te na dobre w nim wezbrało. A może ktoś próbował ich zmylić? Była to nieco niestandardowa taktyka, biorąc pod uwagę ataki czarnoksiężników w ostatnich latach. W pewnym momencie zwolennicy Czarnego Pana zrobili się na tyle aroganccy, że zaczęli nawet zostawiać po sobie znaki w formie czaszki i węża zawieszonych na niebie nad miejscem ataku. Bardzo bezpośredni komunikat. Zero bawienia się w kotka i myszkę.

Z drugiej strony, nie każdy napad można było z miejsca przypisać Śmierciożercom. Naśladowcy, aspirujący do tego, aby do nich dołączyć już i tak byli problemem, ale przecież nie na tych dwóch grupach kończył się przestępczy półświatek społeczności czarodziejów. Erik nie byłby zdziwiony, jakby co bardziej zuchwałe organizacje próbowały przypisać swoje działania ludziom Czarnego Pana. A nóż widelec ktoś dałby się nabrać i przypisałby parę niecnych przestępstw terrorystom, a nie drobnym rzezimieszkom z Nokturnu?

— Zostanę tutaj... Przynajmniej na razie — stwierdził, gdy fala zaklęcia Hardwicka przetoczyła się przez drewnianą klapę w podłodze, neutralizując narzucone wcześniej zabezpieczenia. — Piwnice to nie moje klimaty. Poza tym ktoś musi cię ubezpieczać.

To było po prostu rozsądne. Jeśli piwniczka była wyłożona dodatkowymi blokadami, to lepiej, żeby ktoś pozostał poza ich zasięgiem, chociażby na wypadek, gdyby klapa się nagle zamknęła.

Chciałbym, żeby tak było, skomentował bezgłośnie, uśmiechając się tylko niejasno do przyjaciela. Na pewno miał dobre intencje, po prostu nie do końca wiedział, jak teraz wyglądały sprawy. Ludzie rozdmuchali fakt, że przytulił Norę na pożegnanie po jej urodzinach w klubokawiarni, a mieliby zignorować fakt, że przyszedł z kaktusem na głowie do roboty?
Jeśli pracownicy Ministerstwa Magii nie podejmą tematu, to zrobią to media.

Zaraz okaże się, że nieświadomie propaguje jakąś dziwną modę. O albo wykorzystają ten incydent do tego, aby przyczepić się do sklepu Potterów. W końcu był z nimi spokrewniony, więc może jakiś ich specyfik wywołał taki efekt? Eh, ciężkie było życie młodego i przystojnego celebryty, który nie siedział na co dzień zamknięty w czterech ścianach. Mógł tylko liczyć, że nie będzie się z tego tłumaczyć przez następnego tygodnia, a wieść ucichnie po kilku dniach.

— Skoro tutaj jesteśmy, to nie wszystko stracone — rzucił do Thomasa. — Przyjęliśmy zgłoszenie, zjawiliśmy się na miejscu, najszybciej jak się dało. Jeśli nie rozwiążemy sprawy, to przynajmniej będziemy mieli informacje z miejsca zdarzenia.

Chociaż same ślady ognia były zastanwiające, tak zdolni technicy Ministerstwa Magii na pewno byliby w stanie wyciągnąć z tego miejsca jeszcze więcej. Kto wie, może udałoby im się nawet dotrzeć do jakiegoś widma ostatnich zdarzeń, które nakierowałoby ich na jakiś lepszy trop? Gdy Hardwick zaczął schodzić po drabinie, Erik stanął na klapie włazu, jakby liczył, że waga jego ciała zablokuje lub przynajmniej utrudni działanie ewentualnym zabezpieczeniom.

— Dobra, ale bądź ostrożny. I w razie czego krzycz. Albo rzuć jakimś naprawdę głośnym zaklęciem — podniósł głos, zerkając nieufnie w dziurę. Nawet rzucone przez Thomasa Lumos nie sprawiało, że piwniczka wyglądała przytulniej. — Sprawdzę to zaplecze...

Zszedł powoli z klapy, jednak nie udał się od razu na tyły sklepu. Zamiast tego przystanął przy włazie, jakby oczekiwał, że ten nieoczekiwanie się zamknie. Tak się jednak nie stało, toteż Longbottom ruszył w stronę magazynu. Kto wie, może tam na coś wpadnie?

Nikt nie powiedział, że życie w świetle fleszy będzie łatwe. Erik nie był przyzwyczajony do tego, aby dzielić się swoimi prywatnymi sprawami z obcymi, a kontakt z reporterami poniekąd go do tego zmuszał. Nawet jeśli bankiet czy przyjęcie go nie dotyczyły, to poniekąd musiał obnosić się z własnymi przeżyciami i przekonaniami, aby pokazać, czemu dane wydarzenie było ważne i czemu warto było je wspierać. A to, że Longbottom był empatyczny, tylko zaskarbiło mu to przychylność tłumu.

Kaktus zrobi istną fururorę, pomyślał z przekąsem. W końcu media potrzebowały nowego haka na spragnionych plotek czytelników. Bal Longbottomów mógłby równie dobrze mieć miejsce w innym stuleciu, a wydarzenia z Beltane powoli przestawały być tak nośne, jak w maju czy czerwcu, toteż trzeba było znaleźć sobie nowy cel. Bądź co bądź, sezon ogórkowy powoli dobiegał końca, a socjeta wracała z urlopów i zagranicznych wakacji, aby wrócić do życia w Wielkiej Brytanii. A gazety tylko czekały na to, aby znowu pławić się w nowych doniesieniach ze świata znanych i lubianych.

— Powodzenia — podsumował tylko.

To nawet nie chodziło o to, że miał złe przeczucia co do piwnicy. Wprawdzie ukryte przejście do podziemi brzmiało dosyć niepokojąco, jednak Erik nie przepadał też za ciemnymi, klaustrofobicznymi zakamarkami. Zdecydowanie preferował otwarte przestrzenie i świadomość, że miał nad sobą niebo i słońce. Erik nie zdążył nawet zbyt dobrze rozejrzeć się po zapleczu, gdy dobiegły go słowa Thomasa. Kolega miał chyba całkiem niezłą passę, skoro tak szybko wpadł na kolejny trop. Szczęście pracownika powracającego z dłuższego urlopu? Być może.

— Co takiego? — rzucił głośno, truchtając z powrotem w stronę klapy.

Przykląkł przy drabince, po czym z wahaniem zszedł na dół. Jego serce zaczęło bić tym szybciej, im niżej schodził. Cały czas zerkał nerwowo w górę, obawiając, że klapa faktycznie sama się zatrzaśnie. Dopiero gdy zobaczył dosyć nieudolny ruch ze strony Thomasa, zwrócił uwagę na jego rękę.

— Nieźle się załatwiłeś — skomentował, przekrzywiając głową, przyglądając się smętnie zwisającej kończynie. — Mówiłem, żebyś był ostrożny. Nie pamiętasz, co gada Alastor? ''Stała czujność''? — Zacmokał nerwowo. — To by było na tyle, jeśli chodzi o odpowiednie rozpoznanie terenu, co?

Longbottom nie był pewny, po jaki czar sięgnął Hardwick, jednak cokolwiek to było... Nie zadziałało. A przynajmniej nie ujawniło to żadnych widocznych na pierwszy rzut oka efektów. Byli tutaj tylko oni i skrzynka. I to, co było w środku.