Ból miał dwie fazy w życiu człowieka - mogłeś z nim walczyć, męczyć się, zmieniać go w cierpienie, kiedy próbowałeś prostować ramiona, ale mogłeś też mu ulec. I kiedy ulegałeś to okazywało się, że był o wiele prostszy do przyswojenia. Laurent nie wiedział, co złego zrobił światu, że wplątał go w tę relację. Że teraz targał zaklęciem Fleamonta Bella (żeby szedł za jego różdżką, oh well...) i w końcu złapał go też pod ramię, bo niby szedł prosto, niby aż nader tanecznie, ale miał to złe wrażenie, że jedno przechylenie w tą a nie inną i... no właśnie. Padnie tutaj w piasek, a tego bardzo nie chciał. Wyglądał na takiego, który gotów był paść, że jego ciało nie uniesienie tego wszystkiego, mózg nie dowiezie zaklęcia do miejsca. Laurent tylko cichutko prosił w niespokojnym sercu, żeby udało im się przedrzeć przez tą ścieżkę między wydmami i byle tam do drogi, gdzie stał Michael z powozem. Gdzie czekał na niego wierny rumak, który dowiezie ich do... gdziekolwiek. Gdziekolwiek, byle tutaj nie zostawali. Oni. Nie powinien pytać świata, co złego zrobił, tylko siebie samego, dlaczego trudniejszą decyzją było zostawienie tego człowieka niż męczenie się z nim. Niepotrzebne. Przecież, że niepotrzebne, bo... bo co? Bo takie ofermy sobie poradzą? Szczury, jak ich nazywali? Bo nikt nie będzie za nim płakać, bo ten pijak na pewno nie ma dokąd wracać? Laurentowi to nawet nie przyszło do głowy. Wręcz przeciwnie. Będą za nim płakać - miał co do tego pewność. Będą się przejmować, nawet jeśli to miałaby być jedna malutka Elaine - ona by płakała. Miał dokąd wracać. Czekał na niego jego malutki, przenośny domek z łóżkiem, w którym spał z osobą, która go kochała. Kurwa, w tym zbyt łatwym do romantyzowania i wyolbrzymiania mózgu Laurenta to już to, że miał łóżko dzielone z kimś na co dzień było pieczęcią podbijającą powody, dla których powinien wrócić. Wrócić doo... cyrku. Tam go powinien odstawić, ale prawdę mówiąc wcale nie chciał tam zaglądać. Nie powinno być to jego interesem już jak się nim zajmą i nie myślał o tym, że źle, ale jakoś... miał wrażenie, że chyba by mogli go pogonić pochodniami. Więc - oto byli. Na piasku. Przedzierając się z nieznośną ciężkością (z perspektywy Prewetta) przez to złociutkie morze.

- Wyglądałbym. - Potwierdził, zjeżdżając formą żeńską na męską... zjechał już wcześniej? Nie był nawet pewien. W tych dziwnych emocjach, w zamieszaniu, w paskudnym charakterze podbijających teksty Flynna... Nie ważne. Teraz dopiero jakoś zwrócił na to uwagę. I może nawet mógł sobie darować zajmowanie się tym. Machnął mentalnie ręką - nie ważne. Skoro i tak płynnie stało się tu jasne, kto jest kim, a maskarada i tak straciła dla niego smak, chociaż była takim fantastycznym przeżyciem dzisiejszego dnia, to mógł wrócić na "stare śmieci". - Prawda? Coś nas łączy... - Brak możliwości przypomnienia sobie, CZEMU w ogóle kładzie na to jakiegokolwiek faka. Czemu nie może się odciąć, czemu... ach. Nie miało to znaczenia, bo Flyna przechyliło, zwymiotował, a że Laurent go trzymał - zwymiotował na niego.

Naprawdę miewał lepsze dni.

Podróż minęła spokojnie. Spokojnie tylko dlatego, że Fleamont się zamknął, przestał marudzić, obrażać, próbować flirtować (bo chyba próbował to robić) i rzygać. Laurent siedział w tym wozie i trzymał go przy sobie, głaszcząc jego głowę, jakby to cokolwiek zmieniało. Na przykład komfort tej podróży, spłakanie się po rzyganiu, albo... cokolwiek innego. Ufał Michaelowi - nie czuł potrzeby kierowania rumakiem, skoro dobrze wiedział, dokąd zmierzali. Przebudził czarnowłosego tylko na moment, żeby dowlec się z nim do sieci fiuu i potem - do łóżka. Ułożył go, podał zioła, przyłożył chłodny okład, a kiedy uspokajająco przesuwał dłonią po jego ręce - cicho śpiewał piosenkę.

To nie był jeden z tych łatwiejszych poranków. Nie nawet dlatego, że się nie wyspał, bo był do tego przyzwyczajony. Nie nawet dlatego, że było mu smutno z powodu tej cholernej sukienki, którą bardzo chciał zachować na pamiątkę. Nawet nie dlatego, że jego ciało wróciło do normy, kiedy siedział w koszuli nocnej, delikatnej, jedwabnej, z koronką, na krześle przy stole z kubkiem kawy. Nogi ogrzewał mu wielki jarczuk, który spał tej nocy chyba najlepiej z tej męskiej czwórki, bo samodzielny powrót Michaela do domu też opatrzony był tym, że pewnie rumak musiał odespać swoje.

Cisza.

Panowała niemal całkowita cisza. Pojedyncze, malutkie fale wpełzały na brzeg, nad którym wstawało słońce. Wschód, zachód - obojętnie, która była to pora dnia, zawsze ten widok był tak samo nostalgiczny, czarujący i romantyczny. Kiepska pogoda postanowiła gładko wejść na karby zadowalającej. Morze wyszumiało się, Matka Woda opowiedziała o swojej furii i swoich bolączkach tak samo intensywnie jak ten zasraniec śpiący w jego łóżku. To było naprawdę szokujące, jak głupie wizje potrafi wyrzeźbić mózg człowieka w świecie snów, a jak prezentowała się rzeczywistość. Gdyby miał w sobie więcej energii to pewnie do samego siebie pokręciłby głową, ale właściwie już nie było na co kręcić. Słońce pięło się w górę, a kiedy znów przyłożył kubek do ust odkrył z rozżaleniem, że był już pusty.

Pierwsza reakcja należała do psa. Jarczuk postawił swoje uszy w sztorc i uniósł łeb, kiedy tylko usłyszał ruch za rozchylonymi drzwiami tarasu. Tam, wewnątrz domu, w którym czasem nocowali goście, to prawda. Raczej jednak żaden z tych gości nie bywał W TAKIM stanie. Nie śmierdział tak, nie był wleczony ledwo stojąc na nogach. Anomalia, jaką stał się Fleamont w życiu Dumy był wystarczająco mocnym odstępstwem od normy, żeby go sobie zapamiętał. Ten smród fajek pomieszany z morzem i alkoholem, który z niego wyzierał. Potem był dopiero Laurent, który delikatnie obejrzał się przez ramię, kiedy głośniejszy tupot zapędził jego "gościa" (że tak ładnie go nazwiemy) do łazienki. Na szczęście nie musiał szukać długo. Wypadł z sypialni prosto do głównego pomieszczenia stanowiącego połączenie salonu, kuchni i jadalni. Po prawej te rozchylone drzwi na taras, przejrzyste, białe firany ciągnące się prawie od sufitu do podłogi, unoszone delikatnymi powiewami wiatru jak oddechem. Po lewej - korytarz. Tam drzwi, rzeczywiście. Jedne prowadzące do jakiegoś biura - nie, to nie to. To znaczy szafki i biurko też można osikać, ale chyba nie taki był cel. Drugie, niemal naprzeciwko - łazienka. Oczywiście, że wypucowana. Wszystko w tym domu było czyste, bo skrzacie oczy pilnowały tak brudu, jak i z kąta przyglądały się biegowi Flynna, który chyba właśnie rozważał, czy jeszcze raz uda mu się zwymiotować po wczorajszym tripie, czy jednak jego żołądek podoła postawionemu zadaniu. Tak właśnie niszczyli się ludzie. Przez to, że było im wszystko jedno, co się z nim stanie. Za dużo bólu, za dużo myśli, wszystkiego było za dużo.

Chyba powinienem wstać... Gdyby to był chyba każdy inny człowiek to wstałby, poszedłby, zapukał w drzwi. Albo nie, najpierw poszedłby po ręcznik, żeby go podać. Zapytał, czy nie potrzeba mu herbaty, czy w ogóle czegokolwiek mu nie potrzeba, że może zostać, że w takim stanie nie powinien nigdzie iść. Powiedziałby, że może go odwieźć dokądkolwiek zechce, że nie ruszał jego samochodu. Poszukałby jakiejś koszuli na przebranie, bo jakoś wczorajszego dnia nie chciał go rozbierać i przebierać - jeszcze tego by brakowało w tym wszystkim. Powinien - taka była jego teoria. Odetchnął cicho, przymknął powieki i opuścił głowę na Dumę, który był o wiele bardziej zaaferowany całą sytuacją niż on sam. Poprawił wyszywane na kwiecisty wzór ramiączko koszuli nocnej, poprawił siebie samego w końcu na wiklinowym fotelu wyłożonym miękkimi poduszkami, na których się niemal zapadał. Nie słyszał większych ruchów ze środka, chociaż nasłuchiwał. O wiele mniej czujnie od uszu i złotych ślepi jarczuka, który widział w Edgu potencjalny cel, ale zwracał uwagę na bodźce otoczenia. Niewiele je zagłuszało. Za to bardzo wiele potrafiło zagłuszyć myśli. Na przykład o tym, czemu jednak nie wstaje. Dlaczego zostawiał go samemu sobie. Jeśli coś mu się stanie? Zasłabnie tam? Jeśli źle się poczuł, może potrzebuje pomocy? Mdliło go od swoich własnych myśli, dlatego przekierowywał je. Zwrócił się w stronę pewności, że jeśli zaraz czarnowłosy się nie pokaże, albo nie usłyszy trzasku drzwi wyjściowych (zakluczonych, ale cóż to za problem dla Crowa) to naprawdę wstanie. To poruszenie się było pierwszym do tego przygotowaniem. Spojrzał na własne nogi, wyciągając jedną z nich i odkrył, że nieco przeszły go dreszcze od zimna poranka. Bardzo otrzeźwiającego, a po wczorajszej kąpieli i posiedzeniu na plaży w tym wiatrzysku jakoś to tutaj wcale nie zmrażało do kości. Oparł stopę na wielkim cielsku psa, które dla miłej odmiany było przyjemnie ciepłe. Jakoś w tym momencie drzwi się otworzyły szerzej, a Duma napiął, od razu zmieniając swoją pozycję. Przysiadł i cicho, gardłowo szczeknął, co nawet zatonęło w tych szczeknięciach, którymi zanosił się Flynn, a które doprowadziły do tego, że Laurent niemal z przestrachem odsunął się na bok swojego fotela i odsunął kawę na bezpieczną odległość.

- Błagam, tylko nie rzygaj znowu. - Jęknął jako pierwsze, co w ogóle przyszło mu do głowy. Ze wszystkich rzeczy, które powinien powiedzieć, żeby spełnić swoją rolę gospodarza, poprzez idealne wrażenie, jakie powinien robić jako jedyny syn Edwarda Prewetta powiedział właśnie to. TO. Przyłapał się na tym trochę za późno - już słowa padły. Stało się jednak jasne (w miarę jasne?), że to tylko kaszel. Albo AŻ kaszel. Naprawdę dopadło go przeziębienie..? Gorączka wydawała się zejść w nocy... - Leżeć, Duma... - Przesunął nogą po karku zwierzęcia i trochę go zaczął dociskać do ziemi, żeby namówić to stworzenie, potocznie zwane psem, do ułożenia się znów. Potocznie, bo jarczuk przypominał wielkością małego konia, a nie psa domowego. Z niezadowolonym burknięciem Duma się położył, ale ani myślał kłaść swojego wielkiego łba ze ślepiami wbitymi we Flynna. Laurent z zadowoleniem wrócił na niego swoimi stópkami. - Tak. Mi też "dzień dobry", Crow. - Powstrzymał się przed skrzywieniem. Dumał nad tym prawie całą noc. Dlaczego taki człowiek rzuca takimi obelgami, a jednocześnie chwilę wcześniej chce cię przelecieć bez względu na cenę. Odpowiedź na jego dziwne zaloty, na jego dziwne hasła, jakimi rzucał, na jego mądrości. I znalazł na to odpowiedź. Flynnowi nie wadziło bycie wielbionym ani nienawidzonym. Jemu wadziła obojętność wobec swojej osoby. Uniósł na tego człowieka jasne, niebieskie oczy. - Dobrze byś wyglądał pod moimi nogami zamiast mojego jarczuka, gdybyś tylko był w lepszej kondycji. - Odsłonił swój kubek i odstawił go na blat. Nie rzygaj - ani fizycznie, ani słowem. - Zapewne nie mam co pytać o twoje samopoczucie, bo rzucisz jakimś wymyślnym, dziecinnym komentarzem?

Obrażona księżniczka całkiem pasowałoby do określenia Laurenta, prawda? Było to w nim. To... coś. W bardzo małej dawce w porównaniu do tego, co działo się wczoraj, rozpływało się jak granat nocy pod napływem poranka, ale było. Przysłonięte zmęczeniem, obojętnością w większej formie. Spodziewał się tego rzygania - tak, fizycznego też, bo nie wiedział, co dokładnie wczoraj ten człowiek pił, a zakładał, że był zdolny do picia czegoś więcej niż tylko wina. Czy tam... jakichkolwiek innych wyskokowych rzeczy. Dlatego spojrzenie morza nie było pełne urazy i obrazy. Było za to uważne. Takim samym spojrzeniem nie obdarzało się wymiętego, starego prania na środku twojej podłogi, albo kupy, bo jakiś złośliwy kot przyszedł ci nasrać. Takim spojrzeniem obdarzało się kogoś, kto mógł definitywnie zakłócić spokój twojego miejsca. Powinieneś więc spojrzeć w lustro, bo koniec końców - sam sobie ten spokój zakłóciłeś. Fleamont się tutaj nie pchał i przecież był taki gotów tam zostać porzuconym na piasku! Taki hardy do tego, taki przygotowany! Jak karaluch - pewnie by przetrwał. Teraz już złośliwości były rodzone pod kopułą jasnych włosów, na których światło poranka wygrywało złociste refleksy. Teraz widział go tutaj jak nawet prychnął - chyba rozbawiony? - i stał o własnych siłach. Kolejne odetchnięcie należało do uczucia ulgi. Dobrze. Stój, rośnij w siłę i całe te szmery-bajery... wyciągnięty z morza skazaniec, którego przydałoby się wrzucić do wanny... Przydałoby. Kiedy pomyślał o wannie jego wzrok jeszcze trochę się wyostrzył. Akurat jak Fleamont zasłaniał swoją twarz i chował oczy za przedramieniem. Światło. Musiało go kuć, boleć, bo nawet on sam mrużył oczy spoglądając na morze. Co dopiero ten straceniec, który dopiero co powieki otworzył... a może otworzył je już godzinę wcześniej, tylko za dobrze mu było w łóżku. Może. Nie robiło to w sumie żadnej różnicy. I tak będzie musiał poprosić skrzata o to, żeby odkaził każdy zakamarek tego... ech. Zajadliwość wychodziła całkiem dobrze, kiedy miało się nie najlepszy humor i doskonały obiekt do tego, żeby ją wylewać. Nawet nie chodziło o samego w sobie Edga. O te jego odzywki z wczoraj albo o jego wymuszoną przysięgę i veritaserum. Z jakiegoś powodu... z jakiegoś powodu jego mózg uznał, że Edge jest świetnymi, ruchomymi piaskami, do której można wsypywać całą swoją frustrację światem i każdą z bolączek. Sam nie wiedział, dlaczego.

Uniósł jedną brew.

- Ależ zapraszam. Jak tylko się umyjesz. - Laurent robił sporo rzeczy, które nie były do końca nieprzemyślane, mimo, że starał się nie. Popełniał za dużo błędów i za często gubił słowa i dawał wciągnąć w oszołomienie sytuacją. Starał nie, bo jedyne, co miał do obrony przed tym światem to ten skrytykowany przez Edga umysł. Ale tego tu i teraz wcale nie zrobił niewinnie, chociaż mógłby jak najbardziej niewinnie trzepotać firaną swoich rzęs. Bardzo sugestywnie przesunął nogą po sierści swojego futrzaka, jakby niemalże pokazywał, że zaraz uszykuje mu miejsce. Na razie jednak nic się nie zmieniło. - Do mojego domu. Wspominałeś coś wczoraj o jakimś samochodzie. Został tam, gdzie go sam zostawiłeś. - Albo ktoś go ukradł? Prawdę mówiąc Laurent czułby się (niestety) za to odpowiedzialny. Nie myślał o tym jakoś aż dotąd. Lekko przesunął Dumę i podniósł się, widząc jak nieszczęśliwie Fleamont wygląda i skierował się do wnętrza, Zatrzymał się tylko na moment, żeby sprawdzić dotykiem chłodnej dłoni czoło Flynna. Gorączka minęła. Potem go minął. Wypachniony, z jasną skórą na której widać było pojedyncze blizny - na łydce czy powyżej ramienia, pozbawiony teraz swojej zwyczajowej biżuterii, stawiający z rozmysłem każdy krok. - Chcesz coś zjeść? Napić się? - Spojrzał w kierunku kominka, nad którym wisiał wielki obraz przedstawiający nagie niewiasty okolone morskimi falami. Wszystkie ciemnowłose - i tylko jedna miała włosy koloru Laurenta. Była łudząco podobna do kobiety, którą Flynn widział wczoraj. - Jeśli nie masz iść przez pół kraju na piechotę to polecam sieć fiuu. - Nie to, że go wyganiał. Bo gdyby go chciał wygonić, to nie ubrałby się w taki sposób. I nie rzucał takich tekstów. Ale ani trochę nie zamierzał się dopraszać o jego obecność. Irytacja... tak, on się chyba nadal irytował bardziej na samego siebie tak na dobrą sprawę. Ale była ona tak niewielka, że nie wyłaziła na zewnątrz. Pomagała mu za to trzymać (przynajmniej na razie) pion.

Już myłem się z tobą we śnie, może pora na coś nowego? Pomyślał, ale tego nie powiedział. Nie było mu wszystko jedno, czy zaraz Flynn zacznie sypać przykrymi przytykami, komentarzami, obrazami, ale odniesienie takiego małego zwycięstwa, żeby słyszeć TAKIE słowa były dobrym kierunkiem. Pożądanym, chociaż niekoniecznie w pełni spodziewanym. Fleamont w tresurze z całą pewnością byłby bardziej skomplikowany i trudny od jarczuka, który może ci odgryźć rękę, zmiażdżyć ją i przy tym się nawet zanadto nie wysili. Zacznie biegać z twoją rączką po podwórku i machać ogonem, szczęśliwy, że dostał zabawkę. Coś niemożliwego, nierealnego... ale chodziło o to, żeby nad naturą ludzką jakoś zapanować. A Laurent dobrze nauczył się, że najlepiej nad człowiekiem panuje się, kiedy pokazuje mu się przed oczami coś, co mogłoby mu się spodobać. Co by docenił. Tragiczne było tylko to (a przynajmniej on samego siebie za to obrażał w myślach), że znowu przegrywał z samym sobą walkę o bycie jakkolwiek porządną osobą, żeby nie udowadniać Aydayi Prewett, że ma rację nazywając go kurwą, że w ogóle zrobił jakąś małą gierkę z Fleamontem, którego powinien był zostawić na tamtym piasku i miałby święty spokój. Zamiast tego ten spokój był grzeszny. Grzechu chyba jednak wart, skoro jego ściągnięta dystansem twarz rozjaśniła się od lekkiego uśmiechu i nadała jej niemal niewinny wygląd. Jak prawie zawsze, kiedy unosił kąciki ust. A gdzie była ta niewinność? Cóż, zupełnie jak Flynn - zapiła się i wyrzygała już dawno temu. Pozostał tylko pozór.

- Ta sztuczka czarowania bez różdżki... chyba nigdy się do niej nie przyzwyczaję. - "Nigdy" było słowem, którego należało używać z rozwagą i Laurent to robił. Tutaj było tym malutkim, niepewnym mostem, który w każdym momencie mógł zostać zrujnowany, przecięte liny opuściłyby zbutwiałe deski w dół... ale można było też ten most zreperować. Nigdy nie sądził, że będzie chciał iść w stronę restaurowania czegoś, co powinno umrzeć i zostać zakopane dawno temu. Więc "nigdy", bo nie zamierzał się przyzwyczajać. Bo myślał - przecież nie będzie kolejnego razu. Samooszukiwanie się przecież też było sztuką, a ta dwójka spoglądająca na siebie przez ciemny szkła na nosie mężczyzny opanowała ją aż za dobrze. - Pasują ci. - Nadawały mu wyrazu... złego chłopca, którym przecież był. Tego, przed którym chroniły mamcie swoje córeczki - że zabierze je na drinka, potem zaciągnie do łóżka i... tyle z tego będzie. Nie to, żeby Laurent robił inaczej, ale, zabawna sprawa - takim jak on mamusie chętnie córeczki oddawały. Bo taki grzeczny, bo taki ułożony. Kiedy teraz o tym myślał to i pomyślał o tym, że był istotą gorszą od Fleamonta Bella. Obrzydliwą. - Gdybyś mi je uszkodził musiałbym ci ściągnąć obrożę. - Można się spodziewać pyskówek, bezpośrednich tekstów, wulgarności, ale jak już się pojawiały to i tak zaskakiwały. Cóż, przynajmniej Flynn zaskakiwać potrafił, a nawet poważyłby się o stwierdzenie, że zaskakiwać lubił. Zaskoczenie w końcu wyrywało człowieka z zastoju emocjonalno-umysłowego. Bardzo klarownie mógł sobie wyobrazić Flynna w akcie takim jak ten. Tylko czy to nie było zupełnie niepoprawne, kiedy myślisz o tym, że ktoś, kto go kocha czeka gdzieś tam na niego..? Kogo on chyba też kochał. Chyba - w końcu kochał również (z jakiegoś powodu) tamtą upodloną wiedźmę. Ciekawe, czy jego obecny partner (o ile dobrze pamiętał z tamtego dziwnego wydarzenia to był partner) jest też takim... chyba ten cały cyrk był dziwny i pełen niebezpiecznych ludzi. Choć przecież elaine była kochana. Kusiło go, żeby zapytać, ale chyba nie chciał prowokować czegokolwiek, co mogłoby razem z tym nastąpić. I jakże egoistycznie - nie chciał sobie psuć poranka. Tylko że w zasadzie Flynn sam zagaił. Jak to mawiają: muszę, albo się uduszę. A wolał być duszony dłońmi Flynna niż własną ciekawością.

- Masz ochotę na filozoficzne dysputy? - W zasadzie to nadawałby się do takich - że Flynn. Miał w głowie więcej, niż chciał pokazywać światu z jakiegoś powodu. - Czy może mam ci znaleźć, gdzie twój dom. Albo powiedzieć, że wspominałeś, że masz nowego partnera, więc dom tam, gdzie serce twe? - A może w ogóle powinien się tym bardzo przejmować? Starał się uzbroić na ten poranek, przygotować mentalnie. Zdecydowanie lepiej mu szło wtedy zachowania spokoju, a tutaj - odcięcie się, gdy nie wiedział, czego się po nim spodziewać. Ale ciężko nie mieć lepszego humoru, kiedy ktoś patrzy na ciebie w taki sposób, w jaki robił to teraz Fleamont. - Migotku, przygotuj dla Crowa śniadanie i herbatę. - Skrzat pojawił się na blacie kuchni i naczynia zaraz zaczęły fruwać poruszone jego magią. - Mam tylko cygara. - Owszem, Laurent nie miał niczego wspólnego z fajkami. Przynajmniej obecnie. Kiedy kręcił się po Nocturnie czasem podkradał fajki różnym osobistościom. W rytuale palenia było coś kojącego. Z tym, że potem musiał machać różdżką na prawo i lewo, bo prawie płakał od tego smrodu palonego tytoniu, kiedy trzeźwiał za bardzo. - Nie możesz. - Po co w ogóle pyta... Rozbawienie odmalowało się na jego facjacie, kiedy przesunął się do barku, gdzie leżała mała kasetka z cygarami - o ile odpowiadały Flynnowi. Wrócił do niego. Nie, nie mówił poważnie o tym, że nie może, ale też jego ton głosu brzmiał całkiem poważnie w kontraście do jego mimiki na tę chwilę. - To całkiem tragiczne, że nawet kiedy masz dla kogo o siebie dbać - po prostu się niszczysz. - Stanął przed nim i wyciągnął kasetkę z cygarem w jego kierunku. Chyba nie potrzebował pomocy z podcinaniem go i odpalaniem..? - Jak chcesz palić to na zewnątrz. - Śmieszna sprawa, bo tego poranka sam był gotów prosić Flynna o fajki.

Lubił tę grę. Grę, w której mogło nie być ani wygranych, ani przegranych. Mogło, bo on czuł się wygranym już na samym jej rozpoczęciu. Sam fakt podjęcia jej budził do życia. Stawka? Najtańsza na świecie, bo przecież mimo wczorajszych pyskówek, mimo hardych słów, że dla Fleamonta to zdecydowanie za wysokie progi to wcale takimi nie były. Wręcz przeciwnie, przecież to była kwestia wyciągnięcia ręki. Więc gra trwała. Podjęta tak szybko i pewnie, że to było wręcz odświeżające. Brak złudzeń, brak fałszywych anonsów, że przecież nigdy nie dotknęłoby się mężczyzny, no bo jak tak można? Zgrabnie i zręcznie, chociaż topornie w tych przekomarzaniach. Zbyt łatwo ta partia rozganiała kiepski nastrój i za łatwo zamazywała wczorajsze wrażenie. Ono wróci, oczywiście, uderzy w nich obu, wystarczy tylko wstać od tego stolika. Pokera? Nie, prędzej blackjacka, w którym każdy liczył swoje karty. Miłość była w tym wszystkim ulotnym ptakiem, ale Królowa Kier nie grała w tym rozdaniu. Sprawy sercowe zostawione były pewnie na tamtej plaży, albo rozmyły się w morzu. Flynn wypluł ją wraz z morską wodą, a Laurent się jej po prostu nie nałykał. Nie, wróć... nałykał. I zakrztusił równie mocno, że ścisnęła serce palcami agonii. Mawiali, że to dawno temu, więc nieprawda. W istocie - nie mogła to być prawda, skoro teraz uskuteczniał cyrk, żeby być adorowanym przez skacowanego cyrkowca. Gorsze samopoczucie z tego faktu przyjdzie dopiero później. Teraz czuł muśnięcia na swojej skórze, chociaż nikt go nie dotykał fizycznie. Jeszcze. Jeszcze trochę i będzie chciał się pod tym spojrzeniem wyginać.

- Tak, ściągnąć. Więc zacisnąć mocniej w tym kontekście, Crow. - O, to też go rozbawiło i to bardziej, niż powinno. Pan mądraliński, co to tak lubił obrażać czyjąś inteligencję, a tu proszę bardzo, sam zakręcił się we własnym tańcu. Co prawda niekoniecznie zostało tu celowo użyte słowo mające dwa znaczenia, ale w swojej próżności dodał sobie jeden mały punkcik. Zwycięstwo nad skacowanym ćpunem, brawo Laurent. Jest czym się szczycić. Bardzo wątpił, żeby w ogóle komukolwiek przyznał się, że taka osoba jak on tutaj przyszedł. Przyszedł?! O zgrozo... musiałby się przyznać do tego, jak ekscytująca stała się przez moment władza nad życiem i śmiercią, do tego, jakie to było boskie uczucie i jak mrowiło koniuszki jego palców, że potem wyciągał Flynna z paniką na wargach z wody, że... nie. Oczywiście, że nikomu się nie przyzna, bo komu miałby?

Pojawiło się to przyjemne uczucie w podbrzuszu, pobudzające, liżące rozgrzaną skórę, kosteczka lodu wędrująca po rozpalonym udzie. Banalne, proste słowa. Z pięknym dodatkiem, który sprawił, że prawie zachichotał. Nie z samego prztyczka, który w tym wypadku spłynął po nim jak po kaczce, ale w tym wspaniałym połączeniu jednego z drugim. Jakby Flynn był albo tak pewny siebie, że prawie nic nie może mu zaszkodzić w drodze do celu, a cel nakreślił bardzo wyraźnie, albo to było pragnienie, które po nim zupełnie zejdzie, kiedy tylko stąd wyjdzie. Teraz wyszedł, ale tylko na moment. I teraz to Laurent obejrzał się za nim. Za człowiekiem, którego się bał, ale po wczoraj to... to było coś innego. Coś, czego dawno nie widział, odkąd opuścił Ścieżki całkowicie. Teraz wydawał się niemal bezbronny. Niemal, bo wciąż przypominał czarną panterę, a pieprzenie się z panterą wydawało się kompletnie irracjonalne, niezdrowe i odjechane, szczególnie dla takiego szanującego się panicza jak on.

Owszem, dom był zabezpieczony, szczególnie po tym, jak pan Edward Prewett usłyszał, że ktoś nastawał na życie jego synka. Posiadanie w rodzinie Bulstrode zdolnej Florence też całkiem pomagało. Tym nie mniej nie stanowiło to najwyższego kunsztu dla sprawnego oka Fleamonta. Ktoś taki jak on mógłby tutaj wejść szybko. Za szybko. Łatwy cel, szczególnie, kiedy niby nie było kogo wołać o pomoc. Ten brak możliwości wołania o pomoc był jednak tylko pozorem. W pobliżu znajdowały się dwa zamieszkane budynki - jeden przez jego kuzyna, który miał od ojca przykaz czuwania nad bezpieczeństwem Laurenta i drugi należący do jego pracownika, o zgrozo, imieniem Alexander. Po tym jeszcze taki włamywacz musiał umknąć paszczom tego stworzenia, które leżąc ciągle w tym samym miejscu właśnie śledziło złotymi ślepiami każdy ruch nieznajomego gościa. Z cienia drzew sosnowego zagajnika, który rósł przy wydmach i siłą rzeczy tej części domu ruchy Flynna śledziła też inna istota - bo odziany w szkarłatne pióra feniks. To miejsce było tylko bardzo pozornie puste i samotne.

Słoneczniki kiwały się na wietrze przy płocie oddzielającym posesję od zejścia bezpośrednio na plażę. Róże otwierały swoje płatki zachęcone pierwszymi promieniami słońca, które zaczęły je rozgrzewać. Bladoróżowe begonie kołysały się delikatnie jak w dreszczach. Czyste powietrze, woń kwiatów. A wszystko to zabijane tym, co Laurent sam określiłby jako smród - bo o ile zapach suszonego tytoniu był przyjemny, tak tego spalonego już - okropny.

- Smacznego. - Odezwał się, wychodząc za Migotkiem na taras, który rozstawił śniadanie dla Fleamonta na stoliku tarasu. Angielskie śniadanie - sadzone jajko, tost, kiełbaski, bekon, warzywa. Jak z dzieckiem, co? Tak, jeśli zakładać, że faceci byli wiecznymi dziećmi. Zamieniali po prostu drewniane rycerzyki na większe zabawki. Niewinne ciągnięcia na kucyk na ciągnięcie... Dać mu łóżko, nakarmić, umyć, szybki seks i można było zostać wypuszczonym z domu. Laurent przez moment spoglądał na czarnowłosego, jakby chciał coś powiedzieć. Chciał. Przykro mi.Przykro mi, że ten świat jest okrutny, że zeszpecił ciebie, że dotknął cię tak mocno. Przykro, że czujesz potrzebę takiego niszczenia samego siebie i że boli cię tak mocno, że musisz ten ból przelewać na innych, żeby poczuć się chociaż odrobinę lepiej. Nie powiedział ani jednego słowa. To był niemy monolog zatrzymany w jego spojrzeniu. - Tylko nie jedz za wolno, bo boję się, że moja rozpalona twoim spojrzeniem skóra zdąży ostygnąć i znowu będziesz musiał popracować. - Powiedział zamiast tego wszystkiego, co chciałby powiedzieć, a co pewnie i tak nie miałoby żadnego znaczenia dla samego Flynna. Już się odrobinę wyzłośliwił. Wystarczy.