Sumy zbliżały się wielkimi krokami. Nie, żeby jakoś specjalnie się tym przejmowała. Nigdy nie zależało jej na wybitnych ocenach, bo do niczego ich nie potrzebowała. Były przedmioty, na których lubiła udowadniać swoją wiedzę zbierając same powyżej oczekiwań, ale należały do znacznej mniejszości. Wiedziała, że poradzi sobie na testach, bez mniejszego problemu, nauka bowiem szła jej bardzo lekko.

Jednym z nielicznych przedmiotów, który był dla niej istotny była transmutacja. Już na pierwszym roku zakochała się w tej dziedzinie magii. Przekształcanie przedmiotów w inne, czy to nie był prawdziwy, magiczny cud! No i jeszcze trafiła na informacje o animagach, bardzo marzyła o tym, aby stać się jednym z nich. Czuła, że jak tak dalej pójdzie, to to marzenie spełni się prędzej czy później.

Nie ukrywała przed nikim tego, że jest biegła w tej dziedzinie magii. Nie miała również problemu z tym, żeby komuś wytłumaczyć na czym to polegało, chociaż chęci mogły nie wystarczyć, a cierpliwości nieco jej brakowało. Nie należała do najlepszych nauczycieli, jednak postanowiła spróbować, bo przecież nic złego nie mogło się stać z tego powodu.

Biegła korytarzem, żeby zdążyć na umówioną godzinę, zaliczyła w między czasie trening quidditcha, więc trochę czasu udało jej się spędzić na świeżym powietrzu, w lewej dłoni miała miotłę, starała się nią nie uderzyć żadnego z mijanych uczniów.

Wbiegła do sali niczym huragan. Rzuciła miotłę na wejściu, jakby nigdy nic. - Jestem! - Krzyknęła zziajana, włosy miała rozwiane, kok, którego sobie stworzyła przed treningiem został naznaczony przez wiatr, przez co połowa włosów z niego wypadła. Policzki miała rumiane, ze zmęczenia, ale nie tylko, udało jej się już uzyskać nieco letnich kolorów dzięki słońcu, które ostatnio świeciło bardzo intensywnie. - Gotowy? - Nie widziała w nim entuzjazmu, ale za chwilę to się zmieni. Wyglądała zwyczajnie, jak typowy gracz quidditcha.

Nie widziała w nim żadnego entuzjazmu, raczej wręcz przeciwnie. Może to jednak będzie ciężki orzech do zgryzienia? Kto wie. Nie nastawiała się jednak do tej sytuacji negatywnie, wierzyła w swoje umiejętności nauczycielskie (o ile w ogóle jakieś miała).

- Ja jestem gotowa, zawsze! - Powiedziała z nieukrywanym entuzjazmem. - Za to ty wyglądasz, jakby cię coś bolało. - Nie byłaby sobą, gdyby tego nie skomentowała. Troszkę więcej wiary w siebie by mu się przydało, przynajmniej zdaniem Gerry. Nie mógł być, aż tak beznadziejnym przypadkiem. Wiedziała, że każdy miał dziedziny, w których się nie sprawdzał, w jej przypadku były to uroki, no ale jakieś podstawy trzeba było ogarnąć. Szczególnie, że transmutacja była cholernie interesująca - jej zdaniem.

- Mi? Krzywda? Mógłbyś spróbować to zrobić, ale zapewniam się, że jestem w stanie się obronić w każdej sytuacji. - Nawet jeśli chodziło o przypadkowe podpalenie. Yaxley była zdecydowanie za bardzo pewna siebie, czuła się trochę, jakby była nieśmiertelna i nic nie mogło jej zabić. Nie było to zdrowe podejście.

- Dobra, zaczynamy, szkoda tego pięknego dnia. - Podeszła do jednego ze stołów.

- Musisz się skupić, to przede wszystkim, myśleć o tym, w co chcesz zmienić przedmiot. Wiem, że to trochę abstrakcyjne. - Sama nie wiedziała dlaczego jej tak łatwo przychodziła nauka tej dziedziny, bo raczej nie należała do osób, które miały zbyt dużą wyobraźnię.

Przewróciła oczami. Przyglądała się mu dłuższą chwilę, a na jej twarzy pojawiło się zmieszane, zmierzyła go wzrokiem, jakby chciała doprowadzić go do porządku. - Wiesz co, tobie to chyba już słońce wystarczająco przygrzało, może i lepiej, że zostaniesz tutaj. - Sama Yaxley miała zdecydowanie aktualnie zdecydowanie inne priorytety, niż dawanie się łapać za boki. To nie było coś, co ją interesowało.

Odsunęła się o krok, gdy dźgnął ją palcem. Nie było to nic specjalnie bolesnego, ale nie zareagowała. Gdyby to zrobiła, mogłaby mu zrobić krzywdę, a tego nie chciała. - Gdybym zareagowała mógłbyś zostać bez palca, następnym razem uważaj, bo potrafię ugryźć. Bardzo mocno. - Nie przyszła tu jednak po to, żeby demonstrować swoją siłę, wolała też nie wykręcać Bagshotowi ręki zbyt mocno. Od lat trenowała szermierkę, jej refleks był naprawdę wyćwiczony, gdyby tylko chciała, mogłaby go powstrzymać, w dosyć bolesny sposób.

- Będziemy się tym martwić, jeśli poleci w moją stronę, aktualnie to nie jest nasze zmartwienie. - Najwyraźniej zupełnie nie zrobiło to na niej wrażenia, bo co może jej się stać? Podpali sobie rękaw, dostanie w twarz? Obrywała już gorszymi rzeczami niż jakąś zabłąkaną iskrą.

- Może za bardzo się starasz, w sensie wiesz, skupiasz się tak bardzo na tym, żeby ci się udało, że magia ma cię w nosie. - W końcu czasem przesadna presja też nie pomagała.

- Zobacz. - Gerry wyciągnęła swoją różdżkę i szybko nią machnęła, pod nosem mruknęła zaklęcie, i cyk. Za pierwszym razem jej się udało.

- Ruch różdżką i wyraźnie wypowiedziane zaklęcie. - Przywróciła jeszcze igłę do wersji zapałki, żeby miał na czym ćwiczyć.

Geraldine po prostu miała swoje zasady, jedną z nich było nie zbliżanie się za blisko do członków swojego domu, szczególnie, że znali się od samego początku swojej drogi w Hogwarcie. Wolała unikać później niepotrzebnych spin i innych takich, do tego była aktualnie na takim etapie, że zupełnie nie interesowali jej chłopcy, może czasem, ktoś z rocznika wyżej zwrócił jej uwagę, ale nie ci, którzy kręcili się obok niej.

Próby Isaaca nawet ją bawiły, wiedziała, że większość dziewcząt byłaby zachwycona tymi końskimi zalotami, ale nie ona. Nie teraz.

- Ciekawe, która będzie ostatnia. - Nawet ją to rozbawiło, właściwie to ktoś musiał przecierać nowe szlaki, nawet jeśli chodziło o coś tak błahego, może chłopak wyciągnie z tego jakąś lekcję.

- Ale uważaj na siebie, bo później będę się musiała tłumaczyć pigule z tego, że to nie ja ci to zrobiłam, a ona mi nie ufa, nie po tych wszystkich bójkach z ślizgonami. - Najwyraźniej trafił się jej przypadek beznadziejny, co tylko spowodowało większą chęć do pracy, działało to na zasadzie JA GO NIE NAUCZĘ. Uwielbiała wyzwania, wiedza z transmuracji Isaaca miał się okazać być jednym z większych z jakimi przyszło jej walczyć.

- Weź, co ty gadasz, jakoś to ogarniemy, tylko musisz się wyluzować i przestać tym przejmować. - Rada idealna, szczególnie dla kogoś, kto w ogóle nie radził sobie z tematem.

- Oczywiście, że jestem. Nie ma osób, które byłyby dobre we wszystkim, moją piętą Achillesa są uroki, nienawidzę ich. - Cóż, zdecydowanie bardziej przepadała za tymi praktyczniejszymi dziedzinami magii.

- Myślę, że szybko byś pożałował tej decyzji. - Uśmiechnęła się zadziornie, bo był z niej naprawdę kawał cholery i nie sądziła, żeby taki Isaac potrafił sobie z nią poradzić, nie było takiej opcji. Zdecydowanie lepiej im zrobi jeśli zostaną tylko na stopie koleżeńskiej. I jemu i jej.

- Dobra, dobra, bo wyglądasz, jakby to był koniec świata, a to tylko jedna z wielu dziedzin magii, może ci się do niczego nigdy nie przydać. - Wydawało jej się, że każdy ma jakieś wady i to było zupełnie normalne. Jasne, musieli posiadać, jakąś wiedzę, żeby zdać te nieszczęsne egzaminy i zamierzała mu się pomóc do nich przygotować, ale później mógł zapomnieć o transmutacji, bo właściwie skoro jej nie lubił, to po co miał się męczyć?

- Popatrz, ten twój urok coś cienki, albo po prostu jestem na niego odporna. - Dalej próbował się przekomarzać i nawet ją to bawiło. - Jakoś się prześlizgnę, wolę poświęcać czas dziedzinom, w którym jestem dobra. - Nawet tego nie ukrywała. Doskonalenie swoich atutów uważała za istotniejsze od skupiania się na niepowodzeniach i dziedzinach, które nie był stworzone dla niej.

Klasnęła w dłonie widząc sukces swojego ucznia. - No to pierwsze koty za płoty, będzie tylko lepiej. - Był to może mały sukces, ale przynajmniej tym razem się nie poparzył.

- Pójdę z tobą, najwyżej zostanę przed drzwiami, ale będziesz mógł sobie zwizualizować moje durne gadanie, kiedy będziesz go zdawał. - Nie sądziła, żeby to miało pomóc, ale musieli znaleźć jakiś sposób.

- Coś trudniejszego, dobra, tylko nie możemy przesadzić. - Bo ledwie zmienił igłę w zapałkę, musieli znaleźć coś odpowiedniego. - Dobra, ten puchar. - Sięgnęła na jedną z szafek, żeby wziąć przedmiot w swoje dłonie, nie miała z tym większego problemu bo była wysoka, cholernie wysoka. Nie musiała nawet wspinać się na palce. Postawiła go na blacie przed chłopakiem. - Zamień go w mysz. - Obawiała się, że może być to trochę za bardzo skomplikowane, ale dlaczego by nie spróbować, trzeba było mierzyć wysoko.