—13/08/1972—
Londyn, Mung
Erik Longbottom & Geraldine Yaxley & Florence Bulstrode

Nim się teleportowali sprawdziła jeszcze, czy faktycznie wszystko ze sobą zabrała. Miała trochę tego: miotła, szpada, różdżka, cały majdan. Na szczęście Erik jej pomógł. Samej pewnie nie udałoby się jej tutaj dotrzeć z tym wszystkim w taki łatwy sposób. Teleportował się z nią przed klinikę.

Geraldine była na siebie zła, że dała się pokonać tak szybko, w taki prosty sposób. To nie świadczyło o niej dobrze, będzie musiała się jeszcze bardziej skupić na ćwiczeniach, nie mogła sobie pozwalać na takie błędy. Musiała być zwinna i szybka, żeby radzić sobie z potworami. Jak tak dalej pójdzie, to jakaś bestia ją zeżre i tyle będzie z tego życia.

Nie spodziewała się, że stan jej duszy tak bardzo może być powiązany z jej ciałem. Dotychczas nawet, kiedy nie ze wszystkim sobie radziła to jakoś specjalnie nie kolidowało. Teraz jednak było zupełnie inaczej.

Wylądowali całkiem lekko, chociaż Ger zakręciło się w głowie. Ten niepozorny upadek dosyć mocno ją dotknął. Odetchnęła z ulgą, gdy znaleźli się przed Mungiem. - Dzięki Erik, podejrzewam, że gdybym się teleportowała sama, to ktoś musiałby szukać moich kończyn po Londynie. - Nadal podpierała się o niego, bo nie przestawało jej się kręcić w głowie. Nie sądziła, że jest to aż tak poważnie, w końcu tylko wywaliła się na ten swój głupi ryj.

- Rzadko kiedy odwiedzam ją w szpitalu. - Zagaiła jeszcze. Zazwyczaj wpadała po prostu do mieszkania Florence, albo ona zjawiała się u niej w nagłych przypadkach. Wydawało jej się jednak, że dzisiaj ma dyżur, a wolała załatwić sprawę od razu, ani ona, ani Erik nie znali się zupełnie na leczeniu, dobrze więc, żeby na to spojrzał jakiś profesjonalista.

- Za cholerę nie wiem, gdzie jej szukać. - Mruknęła, gdy zbliżali się do drzwi. Szpital ją przerażał, kojarzył jej się z umierającymi ludźmi, a do tego śmierdziało tam czystością. FUJ.

Weszli do środka. - Szukamy Florence Bulstrode. - Powiedziała jeszcze do przyjaciela, bo w sumie nie wspomniała mu wcześniej kim jest jej znajoma uzdrowicielka.

Wydawało jej się, że Longbottom lepiej odnajdzie się w tym miejscu, pewnie często je odwiedzał, skoro był BUMowcem, na pewno przychodzili tutaj z poszkodowanymi, gdy wymagali opieki medycznej. Erik mógł dostrzec w oczach Ger panikę, spowodowaną wizytą w Mungu, śmieszne, że taka duża dziewczynka bała się szpitali.

Na pewno zwrócili na siebie uwagę wszystkich obecnych w szpitalu. Dwa wielkoludy, z tym całym ekwipunkiem, to aż prosiło się o to, żeby na nich spojrzeć. To trochę niepokoiło Geraldine, bo nie znosiła znajdować się w centrum zainteresowania, zdecydowanie wolała ukrywać się w cieniu. Tym razem ciężko im jednak będzie zniknąć.

- Florence to moja przyjaciółka. - Powiedziała cicho do Erika, nie była tylko jej uzdrowicielem, była zdecydowanie kimś więcej i najwyraźniej miała potrzebę się tym z nim podzielić. - Nie wiedziałam, że w ogóle istnieje taka klątwa. - Nieco zdziwiło ją to, co powiedział Longbottom, bo faktycznie nie spodziewała się, że można kogoś przekląć w taki sposób. Jak widać to nie była jej dziedzina magii. - Udało się jej zdjąć to klątwę? W ogóle, nie wiem po co pytam, przecież ona jest najlepsza, na pewno się jej udało. - Widać było, że Ger ma ogromne zaufanie do uzdrowicielki.

Bulstrode była jej pierwszym wyborem od bardzo dawna, sama nie potrafiła sobie przypomnieć kiedy zaczęła ją prosić o pomoc, to wyszło jakoś tak naturalnie. Nie ma się co oszukiwać, życie Geraldine pełne było różnych urazów, taki już miała zawód, że często kończyła poharatana - mniej, lub bardziej. Flo nigdy nie odmówiła jej pomocy, a do tego była bardzo dyskretna.

- Wierzę, że to tutaj, na pewno dobrze trafiłeś. - Swoją drogą, gdyby przyszła tutaj sama, to pewnie nigdy w życiu by się nie odnalazła w tym wielkim gmachu, nie przywykła do odwiedzania szpitali.

- Nie wiem, czy od teleportacji, czy od tego jak przyjebałam głową. - Może jedno i drugie miało na to wpływ? Zupełnie się na tym nie znała, więc nie do końca potrafiła wskazać przyczynę.

Nie zdążyli wejść do gabinetu, bo Flo dopadła ich już przed nim. Geraldine wysiliła się na uśmiech na przywitanie, chociaż wiedziała, że musi wyglądać żałośnie. Na całe szczęście powiedziała, że mogą wejść do środka. Jeden problem z głowy - nie pozbyła się ich z miejsca swojej pracy.

Dała się podprowadzić Erikowi do kozetki, chociaż trochę panikowała na sam jej widok. Florence leczyła ją raczej w jej własnym łóżku, albo swojej wannie - jak ostatnio. Posadziła jednak zad na tej kozetce, bo nie zamierzała robić scen.

- Broń była zabezpieczona, nie jesteśmy aż tak lekkomyślni. - Dodała na usprawiedliwienie, nie chciała, żeby Florence miała ich za kompletnych bezmózgów. - Potknęłam się i wywaliłam na ryj. - Dodała, żeby jakoś przedstawić jej cały obraz sytuacji.

- Potrójne widzenie, kręci mi się w głowie i rzygać też mi się chce. - Potwierdziła chyba każdy z objawów podany przez uzdrowicielkę. - Ale chyba będę żyć, co? - Bywała już w zdecydowanie gorszym stanie, jednak wolała się upewnić, że to nic takiego.

Spoglądała na Erika spode łba. Czy naprawdę musiał o tym powiedzieć Florence? Nie spodziewała się, że będzie się tak chętnie dzielił szczegółami ich ustaleń. Tak, miała ochotę pobić się z kimś na pięści, ale to miał być tylko trening, tak samo jak szermierka, czy magiczne pojedynki. Mógł zobaczyć pioruny w jej oczach, kiedy na niego spoglądała. Po co wspominał o tym przy Florence...

- Ja jestem lekkomyślna? Naprawdę? - Uniosła ton głosu, bo nie podobała jej się narracja, którą tutaj tworzył przyjaciel, będą musieli poważnie porozmawiać. Fakt, może trochę jej nie poszło, może nie skupiła się za bardzo, ale pojedynki różnie się kończyły, raz lepiej, a raz gorzej. Miała po prostu jeden z tych niesprzyjających dni.

Nie był to jednak czas i miejsce na wylewanie swoich gorzkich żali w stosunku do Erika. Przeniosła spojrzenie na Bulstrode, poniekąd czekając na wyrok.

- To ciekawe, że ma się tam jeszcze co wstrząsać. - Próbowała zażartować, chociaż widziała po minie przyjaciółki, że to nie był chyba najlepszy pomysł.

Zmrużyła oczy, kiedy machnęła jej różdżką nad głową, nie było to nic przyjemnego.

Przejęła łyżkę od uzdrowiecielki i połknęła dwie łyżeczki specyfiku. Faktycznie niemalże od razu pomogło, nie zniknął jednak ten tępy ból głowy, który jej towarzyszył.

- Przecież to nic takiego, bywało już gorzej. - Niby to tylko jeden dzień, ale Yaxley nie znosiła kiedy coś ograniczało jej wolność. W tym przypadku miała siedzieć zamknięta w domu, a nie znosiła tego.

Westchnęła ciężko, nie chciała podważać diagnozy Florence, zresztą ledwie trzy dni temu była u niej po tym spotkaniu z błotoryjem, faktycznie wydawało jej się, że coraz częściej pakuje się w kłopoty. - Dobrze, jakoś przeżyję te dwadzieścia cztery godziny. Dziękuję za pomoc Florence. Mam nadzieję, że nie spotkamy się zbyt szybko, w podobnych okolicznościach. - Nie miała innego wyjścia, jak zrobić sobie fortecę w domu i jakoś przeżyć ten jeden dzień, nie żeby ją to specjalnie uszczęśliwiło.

Nie przestała spoglądać na Erika złowrogo, bo trochę ją denerwowały jego komentarze, szczególnie, że nie byli tutaj sami, nie znosiła krytyki, a teraz miała wrażenie, że ta dwójka siadła na nią jednocześnie. Jakby zrobiła nie wiadomo co głupiego, chociażby poszła w pojedynkę polować na kelpie (miała to już za sobą, więc to też nie byłoby nic nowego).

Gdyby przystał na pierwotny plan Gerry, to mógłby zamienić się z nią miejscem, bo miała spore doświadczenie w walce wręcz, umiała się bić, mieszała różne sztuki walki i chętnie prezentowała te techniki, których nauczyła się podczas swoich podróży. Lubiła ten sposób wyżywania się fizycznego, bo był zdecydowanie brudniejszy i brutalniejszy od eleganckiej szermierki. Miała wrażenie, że walka wręcz pasowała lepiej do jej charakteru.

- Najwyraźniej nie jest ze mną jeszcze tak źle. - Skoro ten nieszczęsny mózg jeszcze zdobywał się na jakieś próby walki.

Yaxley po prostu patrzyła na to przez pryzmat przeszłości, znajdowała się już w zdecydowanie gorszych sytuacjach, nie raz, nie dwa. Nawet całkiem niedawno, kiedy dwa razy nadziała się na te widma, które mieszkały w Kniei, uderzenie głową o kamień, to było nic, przy tym, czego już miała szansy doświadczyć, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, musiała się wyleczyć i tyle. Będzie mogła wrócić do pracy, jeden dzień nie brzmiał jeszcze tak tragicznie, chociaż może trochę, najbardziej ta świadomość, że czegoś nie może ją w tym wszystkim irytowała.

- Ta, Astaroth na pewno mnie utrzyma pod kontrolą. - Prychnęła, bo nie uważała, żeby miał on taką siłę przebicia, znaczy na pewno będzie jej gadał nad głową coś głupiego, tego nie pominie, ale jakoś sobie poradzi. - Będzie zachwycony, że może się nade mną trochę poznęcać. - W myślach powtarzała sobie, że to przecież tylko jeden dzień, że sobie poradzi, jakoś to wytrzyma, a później znowu będzie mogła uciec.

- Nie śmiałabym podważać twojej diagnozy Flo, zbyt wiele ci zawdzięczam, to tylko niepotrzebny komentarz. - Powinna była ugryźć się w język. Wiedziała, że Bulstrode miała w jej stosunku ogromną cierpliwość, zawsze jej pomagała, bez względu w jakim bagnie by się nie znalazła, nie chciała tego stracić.

- Mam jeszcze sporo potworów do zabicia, więc postaram się nie umrzeć. - Zresztą chciałaby odejść z tego świata w bardziej efektowny sposób, niż poprzez jakiś uraz głowy, to było zbyt banalne, jak na jej życie. Koniec będzie musiał być spektakularny, tak samo jak cało one.

- Oczywiście, że nie złamię słowa. - Akurat, jeśli coś obiecywała, to się tego trzymała, bez względu na to ile cierpliwości będzie to musiało ją kosztować.

- Skończył mi się, chętnie więc wezmę dawkę od ciebie. - Musiała zaopatrzyć swoją apteczkę, bo nie mogła dopuszczać do takich sytuacji, zbyt często wpadała w tarapaty.

- Dziękuję za pomoc Flo, wynagrodzę ci to wtargnięcie. - Nie uważała, żeby wizyta w Mungu była specjalnie dobrym pomysłem, ale tym razem nie było innego wyjścia. Powoli podniosła się z kozetki, czas najwyższy udać się do domu, legnąć w łóżku i jakoś przeżyć najbliższe dwadzieścia cztery godziny. - Chyba możemy się zbierać. - Ostrożnie, jak na siebie ruszyła w kierunku wyjścia.