Kiedy Marie otrzymała list z propozycją spotkania, w celu zakupienia nowej sukienki od nikogo innego jak samego Rodolphusa Lestrange, omal nie pisnęła z zachwytu. Napisał do niej list. Kolejny. No przecież wcześniej też pisał. Umawiali się w barze, porozmawiali. Poznali lepiej. Z tej radości od razu postanowiła mu odpisać. Starannie wyszukała idealny papier, kopertę. Pisała ładnie, starannie. Uperfumowała całość. Przytuliła swojego ptaszka i dała mu list na drogę. Następnie niczym zauroczona księżniczka, czekała na powrót sowy. Rozmarzona.
Sowa wróciła, odpowiedź zwrotną dziewczyna otrzymała i aż ze szczęścia musiała pochwalić się swoim psiapsiółką, kiedy z nimi spotkała.

Listy jakie otrzymywała od Rodolphusa, były przechowywane w jednym z jej ulubionych pudełeczek, starannie ułożone. Niczym jej magiczny skarb.

W pracy trochę ciężko było się jej skupić na swoich zdaniach, myślami będąc gdzie indziej. Wyobrażając sobie jak ten dzień może minąć. Jak będzie wyglądał. Dostała jednak ostrzeżenie od koleżanek, że on podobno jest zaręczony. Może to tylko plotka? Nie chciała w to jakoś wierzyć. Nie chciała myśleć, że ich znajomość skończy się tylko na tej sukience. Kupi jej i zapomni. Może za szybko wierzyła w coś więcej?

Kiedy przyszedł po nią, przystojnie ubrany, zabrała swoją torebkę i podeszła do niego. Dzisiaj musiała być służbowo ubrana, nie mogła odpindolić się, aby zawrócić mu w głowie. Spódnica lekko nad kolana czarna, biała bluzka koronkowa i czarna marynarka. Z makijażem także nie przesadzała, starając się utrzymywać jego tonację taką, jaką widział ją ostatnimi razy Lestrange.

Może i unikali dosłownej bliskości, lecz rozumiała że to pewnie za wcześnie myśleć o przyszłości. "Cierpliwości Marie. Cierpliwości…" – mówił jej w głowie jeden głosik. "Jejku, jaki on przystojny…" – szeptał jej w głowie drugi głosik.
I tak przez całą drogę, aż dotarli do sklepu Rosierów. Gdyby nie różowy puder na policzkach, może nie ukryłaby swoich lekkich rumieńców? Taki dżentelmen z niego. Otwierający drzwi, pilnujący ją. Dotykający na plecach. Aż poczuła motylki w brzuszku.
Marie obejrzała się za Rodolphusem, który postanowił rozejrzeć się, zaś ona została zapytana, czego potrzebuje. Musiała się chwilę zastanowić. Także omiotła wzrokiem asortyment.

- Potrzebowałabym sukienkę wieczorową. Ostatnim razem kupiłam u państwa taką białą, w niebieskie kwiaty, przeplataną gałęziami. Coś podobnego by się znalazło?
Zapytała, uwagę przenosząc na kobietę. Choć do ślubu brata było trochę czasu, to jednak teraz zdecydowała się na coś wieczorowego. Idealnego, co także by się Rodolphusowi spodobało. Nie znała jego gustu, ale może czas z tego skorzystać? Dowiedzieć się, co lubi? Co według niego by jej pasowało?

Marie udała się za kobietą, aby zobaczyć przedstawione jej kreacje. Czasami oglądała się za swoim towarzyszem, mając nadzieję, że będzie jej towarzyszyć w dokonaniu wyboru. Chciała, aby może on pomógł jej wybrać? Skoro miało być od niego, niech też oceni. O ile znał się na modzie.

Nie zależało jej kompletnie na identycznej sukience, ale żeby chociażby podobna. Inna. Taka, która będzie jej o nim przypominać. Przyjrzała się ów sukniom jakoś tak nie do końca przekonana. Podobała się jej ta długa kiecka. Ale kolorystycznie ta trzecia. Jak to w kobietach wygląda, miały zawsze problem z dokonaniem jednoznacznego wyboru. Zastanawiała się, ale może wygodniej będzie, jeżeli wszystkie przymierzy.

- Trudno się zdecydować. Mogłabym każdą z nich przymierzyć?
Zapytała ekspedientki. Ta z kolei wyraziła zgodę i zaprowadziła ją do przymierzalni. Trzy suknie podleciały na wieszak, znajdujący się w przystosowanej wnęce.

Marie postanowiła zdjąć z siebie odzienie i ubrała pierwszą suknię. Długą, z dekoltem w kształcie łódki. Być może nie do końca jej pasowała, ale była ładna.

Wyszła w tej sukni, aby się pokazać Rodolphusowi.
- Co myślisz? Może i za długa, ale sam krój jest ciekawy.
Stanęła nie tylko przy nim, ale też obracała się przy lustrach. Uwagę po chwili skupiła na Lestrange’u, czekając na jego opinię.

Mężczyźni mieli to do siebie, tę prostotę, że ubierali się tak samo, z niewielką różnicą kroju marynarki czy koszuli. Różnicach w kolorze i jakości materiału. Preferowali za dodatek krawat lub muszkę, u spodni zaś pasek z dowolnym wyglądem klamry. U kobiet ten etap odzieży był bardziej zróżnicowany z przeważającą różnorodnością kolorystyczną jak i krojami. Każda spódnica, suknia, bluzka koszulka wyglądały często w prostocie, koronkach czy nawet i w marszczeniach.

Biorąc pod uwagę to, że ów suknię miał jej kupić Pan Lestrange, Marie chciała aby pomógł jej w dobrze. Będzie to dla niej cenna pamiątka, jaką suknię od niego dostanie. Może i ubierałaby ją często na ich spotkania? Kto wie.
Ta długa suknia wyglądała bardzo ciekawie, ale również i Rodolphus stwierdził, że nie jest ona stworzona dla jej figury i wizerunku.

- Może masz rację.
Jeszcze z jakąś chwilę sama sobie się przyglądała w odbiciu dwóch luster. Aż w końcu zniknęła w przymierzalni, aby ubrać drugą suknię. O jakiej mówił jej partner. Ubrała na siebie tę krótszą, z półokrągłym dekoltem. Choć była w kolorze ecru i miała błękitne kwiaty, nie wyglądała na niej tak źle jak na wieszaku. Wyszła, pokazując się Rodolphusowi, obracając się wokół swojej osi. Przyglądając się także sobie w lustrach.
- A w tej? Lepiej?
Zapytała, ostatecznie wzrok zatrzymując na jego obliczu. Uśmiechając się cały czas.

Na jego pochwałę, komplement, cokolwiek by to było, Marie zarumieniła się lekko. Spojrzała znów na swoje odbicie w lustrze, wygładzając sukienkę. Aż jej mowę odebrało, kiedy usłyszała tak przyjemne słowa ze strony Rodolphusa. Możliwe, że nie byli parą. Znali się zbyt krótko, aby na poważnie o sobie razem mówić. Jednak czuła, że to może być dla niej ten jedyny. Nie zapomniała o fakcie, że jest zaręczony. Starała się tę informację na razie odrzucać na bok. Wiedziała jednak, że musi uważać. Postawić granicę. Nie przekroczyć jej, nie chcąc wchodzić w konflikt z panną Black. Nie chciała zbyt szybko stracić pracy.

Wysłuchała także ekspedientki, która swoim okiem krawca zwróciła uwagę na to, aby tę sukienkę nieco poprawić. Jakby uważała, że to będzie ta jedyna jaką Marie mogłaby już kupić.

- Przymierzę jeszcze jedną.
Została przecież ta trzecia. Nie znaczyło, że z tej zrezygnuje. Podobała się jej tylko dlatego, że podobała także i Rodolphusowi. Za zasłoną, potrzebowała chwili aby schłodzić swoje policzki. Jeżeli i w tej drugiej ją pochwali, będzie problem z wyborem. Dwóch jej przecież nie kupi. Wpadło jej coś jeszcze do głowy. Wychyliła się zza zasłoni przebieralni i odszukała wzrokiem kobietę ją obsługującą.
- Mogłaby Pani przynieść mi także suknie w ciemniejszych barwach? Taka typowo wieczorowa.
Poprosiła. Skoro już tutaj byli, chciała przymierzyć jeszcze jakieś ciemniejsze kreacje. Nie tylko same jasne. Może te ciemne lepiej podkreślą jej sylwetkę? Charakter? Jak Lestrange na to spojrzy?

Kobieta zgodziła się i udała na poszukiwanie sukien. W tym czasie Marie zdjęła obecną sukienkę i założyła pozostałą, trzecią. Podobną do poprzedniej, z tym że miała inne wycięcie. W kształcie litery V. Rękawy na trzy czwarte, choć kwiaty bladofioletowe były piękne, to jednak coś jej ta suknia nie leżała. Widząc się w niej, przekrzywiła nieco głowę. Ale wyszła z przebieralni, aby pokazać się Rodolphusowi.

- Chyba ta poprzednia była znacznie lepsza.
Stwierdziła zastanawiając się, przyglądając w lustrach. Obracając tak, aby też i Lestrange mógł ocenić. Zła nie była. Ale jakby coś je nie odpowiadało. Czegoś brakowało?

Marie nie patrzyła na pryzmat zbyt drogich sukienek, na które nie było jej stać. Nawet jeżeli towarzyszyła jej bogata i znana persona męska, nie miałaby zapewne odwagi, aby prosić go o kupno jednej z najdroższych i pięknych sukien. Nie chciała się na weselu swojego brata czy kuzyna zbyt mocno wyróżniać. Aż taka nie była, żeby pokazywać się w czymś, na co jej jeszcze nie stać. Jeszcze, gdyż pewnie miała nadzieję poślubić bogatego męża. Oczami wyobraźni widziała już to właśnie z Rodolphusem. Ten bogaty ślub. Ta piękna suknia ślubna.

Pokazała się w tej ostatniej z kolekcji sukience, ale i ta widocznie nie była jakoś przekonująca. Najbardziej sprawdziła się ta poprzednia. Była zwycięska w tej kategorii.

- Czyli ta poprzednia sprawdziła się idealnie. Jedynie dać na poprawki.
Stwierdziła, przyglądając sobie w odbiciach lewitujących luster. Nawet ekspedientka potwierdziła te słowa. Mimo to, Marie stwierdziła, że chce jeszcze zobaczyć jakąś wieczorową. Taką elegancką. Tylko przymierzyć, jeżeli już tutaj są. Bo może zdecydowałaby się na nią, jeżeli nie tę poprzednią, równie ładną i idealną na niemal każde okazje.

Kobieta wyszukała odpowiedni krój z odpowiedniego materiały i przepięknych barwach. Pannie Abbott zaświeciły się oczy. Od razu jak tylko ta suknia powędrowała w jej kierunku, ujęła ją w swoje słonie. Przyjemny materiał.

- Przymierzę.
Zakomunikowała Lestrange’owi i schowała się zaraz w przebieralni. Zmieniła suknię i wyszła, przyglądając się sobie w odbiciach. Zupełnie inaczej wyglądała. Wygładziła materiał, obróciła się, ale faktycznie, była nieco długa. Gdyby miała teraz szpilki, to może by ten problem faktycznie zniknął?
- I jak?
Zapytała Rodolphusa. Jakie było jego zdanie? Jeżeli i ta suknia będzie odpadać, wróci do tej zwycięskiej jaką za drugą próbą ubrała. Nie chciała też za dużo czasu zabierać mężczyźnie z tymi swoimi przebieraniami, gdzie on zapewne mógł się nudzić. A także z powodu takiego, że mieli jeszcze kawę w planie.