Ludzie. Dużo ludzi. Dużo ludzi i jeszcze więcej ludzi. I gdzie nie spojrzeć, tam ludzie. Kobiety, mężczyźni, dzieci, dorośli, starcy... Wszyscy gadający, wrzeszczący do kolejnych ludzi, oddalonych o kilkanaście kroków. Nikolai poczuł się trochę stłamszony, trochę przyduszony, gdy tak chodził między tymi ludźmi, starał się o nich nie obijać i po prostu znaleźć się w miejscu, gdzie nie było tylu ludzi.

Głosów było tak dużo i wszystko się mieszało. Blyad, myślał za każdym razem, gdy przypadkowo na kogoś wpadł i ta osoba odwróciła się do niego, by go zbesztać, nawet jeśli owe delikatne zderzenie nie było wcale winą chłopaka. Ale cóż zrobić? Pochylił głowę, wydukał łamane "Przepraszam" i szedł dalej, wygrażając w myślach każdemu, kto zerknął w jego kierunku.

Zatrzymał się przy jednym ze stoisk (może dlatego, że akurat tam nie było tak wielu ludzi?). Kobieta po trzydziestce, paląca papierosa, patrzyła na niego spod ciężkich rzęs, gdy chłopak przyglądał się wystawionym przez nią rzeczom. A tych rzeczy było mnóstwo. Cały stół zastawiony różnymi rzeczami, tworzącymi jakąś niespójną kolekcję. Były zdobione talerze i porcelanowe filiżanki. Były niewielkie laleczki, fantazyjnie ukształtowane lusterka, figurki z różnych zakątków świata. I wiele, wiele innych rzeczy.

-To rzeczy mojej krewnej - powiedziała beznamiętnie kobieta, gdy Nikolai spytał ją o pochodzenie owych przedmiotów. - Zmarło się, bidulce, i nie mamy co z tym zrobić, a szkoda wyrzucić, gdy można zarobić parę knutów i sykli, a może galeonów, czyż nie?

Ceny nie były wygórowane, a same ozdoby niebrzydkie. Nikolai zadał jeszcze kilka pytań, kobieta odpowiadała tym samym, beznamiętnym głosem, od którego można by zasnąć, i w końcu dobili targu, który nie usatysfakcjonował żadnego z nich.

Nikolai odszedł od stoiska już trochę spokojniejszy, jakby właśnie zapalił swojego pierwszego tego dnia papierosa, i oddalał się powoli od zgromadzenia, ściskając między palcami małą, porcelanową laleczkę.

Laleczka nie była ani ładna, ani brzydka. Ot, porcelanowa dziewczynka o rumianych policzkach, różowych usta, długich włosach w kolorze czerni i zamkniętych oczach. Ubrana w starą, biało-błękitną sukieneczkę, trzymała nad głową fantazyjny, równie błękitny parasol. W jakiś sposób przypominała Nikolaiowi matryoshkę.

I co ja mam z tobą zrobić, myślał, wpatrując się w namalowaną na porcelanie twarz.

I wtedy laleczka otworzyła oczy. Dwa szmaragdy zalśniły krótko, odbijając na chwilę swój blask w równie zielonych oczach chłopaka, jej usta wygięły się w nieprzyjemny uśmiech i Nikolai zauważył, jak jego opuszki zaczęły nabierać wpierw zgniłozielonej, a z każdą kolejną sekundą coraz intensywniejszej barwy zieleni.

Co do..., nie dokończył myśli.

Zieleń pięła się po jego ramionach coraz wyżej i wyżej.

Stał spokojnie, trochę na uboczu, gdy dziwna klątwa zmieniała kolor jego skóry. Zielony nie był złym kolorem, ale zdecydowanie do niego nie pasował. Zapewne wyglądał śmiesznie. Gdyby to chociaż był niebieski... Albo fioletowy...

Gdyby klątwa zabarwiła go złotem, czy światło słońca odbijałoby się od niego na tyle, by oślepiać ludzi?

Przeklęta laleczka wciąż tkwiła zamknięta pomiędzy jego palcami, z szeroko otwartymi oczami i tym nienaturalnym uśmiechem. Mogło to być niezrozumiałe, ale wcale nie miał zamiaru jej wyrzucać, albo niszczyć. Skoro ta niepozorna ozdoba płatała takie figle, to mogła się jeszcze do czegoś przydać, o ile nie jest to klątwa jednorazowa...

Tak dawno nie wysyłał żadnego prezentu swojemu idealnemu bratu...

-Hm? Jak widać, mój dzień zapowiada się kolorowo - powiedział, chociaż nieznajomy wcale go o to nie pytał.

Przez myśl przeszło mu, że może powinien zacząć panikować... Krzyczeć, rzucać się po ziemi, albo błagać o pomoc, bo w końcu nie miał pewności, czy zmiana koloru skóry była jedynym, co robiła laleczka. A jeżeli to był zaledwie początek? Preludium katastrofy?

Chłopak, który do niego podszedł, nie mógł być wiele lat starszy od niego i z pewnością nie był rodowitym Anglikiem, sądząc po jego  wyglądzie.

-Znasz? - spytał, gdy nieznajomy zwrócił uwagę na laleczkę. -Wiesz może, co zrobić z... tym? 0 tutaj wskazał na swoją twarz, wskazując na niecodzienny kolor swojej skóry.

Podniósł tę nieszczęsną laleczkę na wysokość twarzy. Skrzywił się.

-Kupiłem ją, bo przypomina ozdobę w domu moich rodziców, ale ty chyba nie był najlepszy pomysł - westchnął. -Wiesz może, czy to jest jednorazowe? Chciałbym ją wysłać mojemu bratu.

Zabawnie byłoby widzieć Pyotra, panikującego i latającego po całej posiadłości, bo przecież nie mógłby wyjść na zewnątrz i pokazać się ludziom, gdyby wyglądał tak, jak obecnie wyglądał Nikolai.

Bliźniaki miałyby ubaw.

Odpowiedź nieznajomego nie była tym, czego się spodziewał, skoro facet sam podszedł i oznajmił, że już taki przypadek widział. Więc powinien iść do szpitala, tak? Nie wystarczy poczekać, aż samo przeminie, jak to czasami bywało z klątwami, huh?

Czy gdyby przybrał teraz swoją animagiczną formę, jego futro również byłoby zielone?

Laleczka wylądowała w kieszeni spodni, choć ktoś poważniejszy z pewnością by ją wyrzucił, albo od razu zniszczył, z nadzieją, że to wystarczyło, by pozbyć się tej śmiesznej klątwy. Ale mogła być potrzebna, by magomedycy zdecydowali o formie leczenia, albo jako późniejszy prezent. Nikolai podniósł drugą rękę, bardziej w stronę słońca, i obejrzał swoją dłoń z jednej i drugiej strony. Palce przysłaniały promienie słońca, a jego skóra nie wyglądała już, jak zabarwiona esencją z trawy. Może było to jedynie złudzenie optyczne, ale wydawało mu się, że jego skóra na jego dłoni zaczęła nabierać bardziej turkusowego odcienia, co w sumie nie było wcale aż takie złe, bo to przecież tylko skóra, gdyby tak dużo osób nie odwracało się, by się na niego gapić i potem szeptać między sobą.

-Gdybym umarł, pogrzeb mógłby być zabawny - trup z zieloną skórą, to był zapewne niecodzienny widok.

Ale ciało po śmierci zaczyna blednąć i sinieć. Jeżeli miałoby to wpływ na skutki klątwy, to zwłoki z pewnością nie wyglądałyby dobrze, nieważne, jak pięknego koloru nabrałaby skóra. Spojrzał z uniesioną brwią na nieznajomego, który wyglądał w tym momencie bardzo niezręcznie. Dlaczego? To Nikolai był tu tym zielonym.

-Wolałbym, żeby oberwał klątwą. Zrobiłby w biurze furorę.

Wizja zielonego Pyotra przestała go bawić. Byłoby lepiej, gdyby zrobił się czerwony. Chociaż nie, i tak się robił na twarzy czerwony, kiedy się denerwował, więc jaka byłaby różnica?

Różowy. Tak, to by był najlepszy widok.

Pytanie chłopaka trochę go zaskoczyło, bo facet nie wyglądał na magomedyka, ale bez zbędnego wypytywania po prostu wyciągnął do niego swoje ramię i gdyby Neil go dotknął, skóra na chwilę przybrałaby pomieszanej barwy błękitu i granatu w miejscu, w którym palce zetknęłyby się z chłodną skórą.

Czy powinien się bać? Zapewne tak. Każdy czarodziej o zdrowych zmysłach z pewnością na początku wpadłby w panikę, która poruszyłaby całym targowiskiem, a po uspokojeniu się od razu udałaby się do szpitala, gdzie magomedycy pozbyliby się nienaturalnego koloru skóry, lub wezwaliby kogoś, kto wiedział, co robić. Czarodziej o zdrowych zmysłach pomyślałby, że tego typu klątwy, poza zmianami aparycji, mógłby wpływać również na organizm, uśmiercić co szybko lub wyniszczać powoli, w bólach i innych nieszczęściach.

Stąd ktoś mógłby pomyśleć, że Nikolai był niespełna rozumu, gdy tak ze spokojem stał pod słońcem, rozmawiał z nieznajomym i oglądał swoje przedramię w barwie turkusu. Może był niespełna rozumu? Może nie umiał panikować? Stało się, to się stało. Tak działał świat. Coś się zadziało i coś się zmieniło. Panika w niczym nie pomoże.

Pomogłaby jednak reakcja, której nie było prawie wcale.

Gdy tak rozmawiali swobodnie o ewentualnej śmierci Nikolaia i sposobach pochówku, który mógłby być zabawny, lub uratować go od hańby, w jego głowie pojawiła się ta nieprzyjemna myśl, że właśnie pokazał się jako beznadziejny brat. W końcu nie wziął pod uwagę niebezpieczeństwa magii i konsekwencji, jakie nosiła ze sobą styczność z przeklętym przedmiotem, ale jego pierwszą myślą było podesłanie takiego przedmiotu Pyotrowi, tylko dlatego, że nadawała zabawny wygląd, tylko po to, by się ponaśmiewać.

I nawet, gdyby jednak zdecydował się sprezentować starszemu bratu taką "pamiątkę", nie musiał martwić się o pieniądze i to była jedna z nielicznych zalet bycia synem swojego ojca. Z pewnością trudniejsze byłoby znalezienie czarodzieja, który przygotowałby mu taką klątwę, szczególnie po usłyszeniu, co młody Petrov miał w planach na wykorzystanie jej.

Przyglądał się, jak chłopak powoli dotykał jego przedramienia. Jak powoli przesuwał palcami po skórze, zostawiając po sobie granatowo-błękitne ślady, które zniknęły tak szybko, jak się pojawiały. Jak znowu zbliża dłonie, zaciska je na przedramieniu i poszczą go, zostawiając znikający powoli odcisk ręki. Jego rozbawienie było urocze. Jakby Nikolai nie rozmawiał z młodzieńcem, który mógł być te kilka lat starszy od niego, a z dzieckiem, które wciąż poznawało kolory i zachwycało się każdym z nich.

-Nie... Nie ma nikogo, kogo lubiłbym w "ten" sposób- bo podejrzewał, że właśnie o to nieznajomemu chodziło. - I nie sądzę, by moi znajomi chcieli oglądać mnie w takim wydaniu.

Nie powiedział nic więcej, choć wręcz cisnęli mu się na usta, by spytać chłopaka, czy on również chciał spróbować działania klątwy na własne skórze, skoro tak bardzo mu się podobało, ale ugryzł się w język. Niedorzecznym było proponowanie takich rzeczy drugiej osobie, gdy nie miało pewności, że było to bezpieczne.

Właśnie... Powinien w końcu iść do tego szpitala.

Gdy chłopak spytał, czy Nikolai miał kogoś, kogo lubił, pomyślał, że chodziło mu o kogoś, z kim mogłaby go łączyć specjalna, silna więź. Na tyle silna, by ta osoba była pierwszą, która przyszłaby mu do głowy, gdyby chciał pokazać coś tak... Niecodziennego. Jej lub jemu, w zależności od preferencji. Może pomyślał, że chłopakowi chodziło o miłość? W końcu najczęściej, gdy pada to pytanie, chodziło właśnie o osobę, którą darzyło się "specjalnym" uczuciem, a takiej Nikolai nie miał.

Nie był pewien, jak jego "znajomi" by się zachowali, gdyby go teraz zobaczyli. Wybuchliby śmiechem? Przestraszyliby się? Próbowaliby go obezwładnić i odizolować, by nie rozpowszechniał dziwnej "choroby"? Ciężko było stwierdzić, gdy tak na dobrą sprawę ludzi nie znało się za dobrze i wszelkie reakcje na różne sytuacje były jedną wielką niewiadomą.

-Za twoich czasów mieliście dziwne zabawy - stwierdził. Stwierdzenie "za twoich/moich czasów" było w tym przypadku dziwne, gdy chłopak był od Nikolaia starszy o ile? Trzy lata? Jego "czasy" nie były Nikolaiowy tak dalekie, ale nie potrafił odnieść się do miejsca. Nikolai swoich rówieśników poznał w Koldovstoretz, a potem na bankietach, na które zapraszano jego ojca. Jak było w przypadku tego chłopaka? Uczęszczał do Hogwartu i to tam młodzież bawiła się w tak dziwny sposób? A może uczęszczał do innej szkoły w innym kraju i z inną kulturą?

-Za moich czasów szkolnych najwiekszą rozrywką było wyzywanie starszaków na pojedynek. Zabawa kończyła się, gdy to ty przegrywałeś.

Niby z kim miałby tutaj klepać się po plecach do czerwoności?

-Jeśli nie umrę, klątwa nie będzie jednorazowa i cię kiedyś spotkam, oddam ci ją, jeżeli chcesz. Wygląda na to, że ci się podoba - kąciki jego ust uniosły się w lekkim uśmiechu.

Wcale nie przeszkadzało mu, że nie poznał imienia chłopaka, ani sam się nie przedstawił.

-Powinienem już iść z tym do szpitala, więc...