Esmé,

Udało mi się zebrać trochę pierdół, które zaległy mi w domu. Mam nadzieję, że się do czegoś przydadzą, na pewno wyczrujesz z tego coś pięknego. Mógłbyś mi proszę napisać, czy masz jakiś wymarzony materiał na którym chciałbyś pracować?

Mój Ty skromny Właścicielu podrzędnego zakładu kaletniczego,

Wiem, że skromność to poczciwa cecha, jednak w Twoim przypadku jest zupełnie bezpodstawna. Przedmioty, które tworzysz są niesamowite i będę Ci to powtarzać do skutku. Zdaję sobie sprawę, że materiały mogą się różnić, nie sądzę jednak, żeby była to przeszkoda. Zresztą najlepiej nabywać doświadczenie pracując na nich.
Nie potrzebuję zapewnień, naprawdę cieszy mnie to, że będziesz mógł rozwinąć skrzydła, może wtedy zmienisz lokalizację zakładu na samą Pokątną.
Garoborogi brzmią, jak coś osiągalnego. Być może zupełnie przypadkiem uda mi się w najbliższym czasie jakiegoś upolować, muszę tylko zerknąć w kalendarz, kiedy będę mogła wybrać się w góry.
To nie jest żaden kłopot, polowania sprawiają mi ogromną przyjemność, a skoro przy okazji mogą uszczęśliwić kogoś innego, to mamy drugi argument za tym, żebym się tym zajęła.

PS Dziękuję za prezent, bransoletka jest wspaniała, na pewno będę ją nosić, chociaż nie czuję się zobowiązana.

Londyn, 05.07.1972

Drogi Esme,

choć Twoje królestwo jest niewątpliwie miłym miejscem do spotykania się, chciałbym Cię zaprosić do miejsca, które inni nazywają Rajem. Zapraszam Cię z przekonaniem, że pojawi się przynajmniej jedna błyskotliwa myśl, która pozwoli Twojej osobie na spojrzenie na New Forest pod zupełnie innym kątem.

Z przyjemnością ugościłbym Cię na podwieczorku 16 lipca, jeśli tylko masz czas i chęci. Dopisałbym, iż wierzę, że mamy sobie wiele do dopowiedzenia, ale nachodzi mnie myśl, jakoby tych słów między nami zawsze było za mało. Zawsze było coś więcej. Zawsze było coś, czego nie zdążyło się powiedzieć. Być może kiedyś ujrzę ostatnią kropkę naszych zdań. To nie jest jednak ten dzień. Nie był to też 11 lipca.

Szanowny Panie Rowle,

Z pewnością kojarzymy się z widzenia – Pan zarządza "Skórą i kośćmi", ja zaś sprawuję pieczę nad zakładem pogrzebowym Necronomicon – choć wątpię, byśmy mieli przyjemność kiedykolwiek porozmawiać w cztery oczy. Nokturn nie jest najszczęśliwszym miejscem na nawiązywanie ulicznych znajomości. Pańska pracownia, jeszcze za czasów bytności Wallace'a McKinnona, szczyciła się jednak nienaganną opinią: to pierwsze miejsce, w którym zdecydowałam się zasięgnąć porady odnośnie potencjalnego zlecenia, proszę więc wybaczyć, jeżeli jego realizacja nie wchodzi w zakres Pańskich kompetencji.

Czy interesuje się Pan taksydermią, Panie Rowle? Szukam kogoś, kto wypchałby dla mnie gołębia. Utrwaliłam ciało zwierzęcia za pomocą znanych mi zaklęć tanatokosmetycznych, świadoma jednak nietrwałości ich efektu, zwracam się do Pana, jako specjalisty: jeżeli wyrazi Pan gotowość do przyjęcia mojego zlecenia, dostarczę nieszczęsnego ptaka do zakładu wraz z satysfakcjonującym Pana wynagrodzeniem.

Byłabym niezwykle wdzięczna, gdyby istniała opcja rozłożenia opłat na raty, gdyby te okazały się przekraczać moje skromne możliwości finansowe: ręczę, ze zależy mi na jakości pracy i jestem gotowa ponieść takie koszta, jakie uzna Pan za stosowne.