16 lipca 1972, Szkocja
Robert & Lorien

Szkocja. Kolejna wizyta w tej cholernej Szkocji. Po swojej ostatniej, tutejszej przygodzie, szczerze nienawidził tego miejsca. Zarazem jednak nie miał wyboru. Nie mógł tak po prostu omijać tej okolicy. Tej letniej posiadłości, należącej od lat do jego rodziny. Nie w sytuacji, kiedy na miejscu przebywała wciąż ona. Dla niektórych, Szkocja była malownicza. Przepiękna. Budząca podziw. Kiedyś również spoglądał na nią w ten sposób. Na tutejsze góry. Na zamki, które przetrwały setki lat. Na morze, którego fale rozbijały się o klify. Wszystko to zmienił jednak czas.

Na miejscu zjawiał się regularnie, starając się trzymać rękę na pulsie. Czasem sam. Częściej jednak z bratem. Raz jeden w drogę zabrał ze sobą Rodolphusa. Nie był pewien czy był to z jego strony błąd, czy może niekoniecznie? Starał się o tym nie myśleć. Starał się nad tym nie zastanawiać. Do tego nie wracać. Zostawić za sobą, podobnie jak wiele innych spraw. Czasami bowiem lepiej było ich nie ruszać. Pozwolić na to, aby wszystko biegło swoim własnym rytmem.

Tym razem nie potrzebował niczyjej pomocy. Nie potrzebował niczyjego wsparcia. Na miejscu zjawił się więc sam jeden. O ile dobrze wszystko ocenił przy okazji poprzedniej wizyty, choć zagubiona, Lorien powinna być od pewnego czasu przytomna. Funkcjonować względnie normalnie. Na tyle normalnie, na ile normalnie funkcjonować może ktoś posiadający dziury w pamięci, regularnie poddawany praniu mózgu. Kontrolowany.

W czarnym golfie oraz jaśniejszych, szarych spodniach, w stroju nie pasującym do panującej właśnie pory roku, z wolna rozglądał się po niewielkiej posiadłości. Dobrze, że był wieczór. Dobrze, że upały nie dawały się o tej godzinie we znaki. Zwłaszcza, że tegoroczne lato zaczynało go już z wolna męczyć. Dawało się mocno we znaki.

Salon był pusty. Sypialnia, którą przeznaczyli z Richardem na potrzeby Lorien również. Kuchnia? Nie podejrzewał jej o to, ale i tak sprawdził. Nie gotowała. Nie zajmowała się w tym momencie żadnymi wypiekami. Do przewidzenia. Trzeba było sprawdzać dalej. Kolejne pokoje. Pracownia malarska, w której zdarzało się pracować Ethel. Wciąż stało tu kilka jej niedokończonych prac. Na samym końcu zaś biblioteka. Może powinien był się tego domyślić? Wybór był z tych bardziej oczywistych. Zwłaszcza kiedy innych atrakcji zdawało się zwyczajnie brakować.

- Interesująca lektura? - odezwał się, informując tym samym o swoim pojawieniu się na miejscu. Zatrzymał się w progu. Nie zbliżał. Oceniał? W jakim była stanie? Nastroju? Co mogło jej teraz siedzieć w głowie? - Selar za godzinę zjawi się z kolacją. Może trochę ponad godzinę. Chciałabyś przed tym wyjść na krótki spacer? - jak to musiało w tej sytuacji brzmieć! Czy chciała wyjść na spacer. Czy chciała opuścić cztery ściany tego budynku, który tymczasowo był dla niej złotą klatką. Więzieniem? Ponoć bezpiecznym miejscem, tak jej wcześniej powtarzał. Na ile jednak Lorien zdołała w to uwierzyć? Na ile wciąż miała wątpliwości? Tego nie dało się jednoznacznie ocenić. Nie bez sięgnięcia po pewne rozwiązania. Zbyt ryzykowne w tej sytuacji. Mogące negatywnie wpłynąć na wszystko to, co udało mu się do tej pory wypracować.

Był cierpliwy. Tej jednej, konkretnej cechy, nikt nie mógł mu odmówić. Spokojnie czekał aż Lorien skończy czytać. Dotrze do końca strony. Dał jej na to czas. Nie popędzał. Nie pośpieszał. Zamiast tego uważnie obserwował. Tak żonę, jak i otoczenie. W chwili obecnej interesowało go wszystko, co dotyczyło Lorien. Każdy jeden szczegół, mogący dostarczyć cenne informacje. Niezbędne do tego, aby wreszcie podjąć konkretne decyzje. Bo przecież nie mógł trzymać jej tu w nieskończoność - z dala od świata, znajomych, rodziny.

- Powinnaś jeść. - upomniał ją. Łagodnie. Brzmiąc tak jakby rzeczywiście zależało mu na jej dobru. Może nawet po części tak było? Koniec końców przecież, to on umieścił ją tutaj, w Szkocji, dbając przy okazji o to, aby była bezpieczna. Aby nic jej nie zagrażało. Robertowi zdecydowanie bardziej na rękę było dopilnowanie tego, żeby Lorien pozostała żywa. W dalszym ciągu mogła okazać się przydatnym pionkiem. Zwłaszcza teraz, skoro potrzebowali kogoś właśnie w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów. - Bez tego nie odzyskasz sił.

Patrzył jak zmierza do okna, odsuwa nieznacznie na bok ciężkie zasłony, wpuszczając do pomieszczenia nieco naturalnego światła. Przy okazji samej też wyglądając na zewnątrz. Okolica była spokojna. Nadmorska, choć z tego miejsca samego morza zauważyć nie było można. Nie znaczy to, iż daleko było do klifów. Ścieżka prowadząca we właściwym kierunku, znajdywała się z innej strony budynku.

- Zaczynają. - chwilę musiał się zastanowić. Czy jakiekolwiek wrzosy miał okazje widzieć? Na roślinności znał się tyle o ile. Nie był specjalistą. Zarazem jednak wrzosy były na tyle charakterystyczne, aby zorientować się o co konkretnie ciemnowłosa pytała. Powinny już za chwilę zacząć kwitnąć. Może nawet gdzieś już przyciągały spojrzenia. - Za kilka dni zapewne będzie już na czym zawiesić oko. - Jeśli w podjęciu decyzji dotyczącej wyjścia na spacer miało jej pomóc to czy będzie mogła obejrzeć kwitnące wrzosy, zapewne musiał ją w tym momencie mocno rozczarować. Tak to już czasem bywa. - Niezależnie od tego, powinniśmy jednak wreszcie porozmawiać i podjąć pewne decyzje.

Może zrzucał na nią teraz zbyt dużo. Może zbyt dużo oczekiwał. Tyle tylko, że mieli już lipiec. Od maja minęło sporo czasu. Od ich porostu do kraju również. Trzeba było coś zmienić. Pewnych spraw nie dało się w nieskończoność odkładać na później. W pewnym momencie mogłyby odbić się na całej ich rodzinie. A przy odrobinie pecha - konsekwencje okazałyby się znacznie bardziej bolesne w skutkach. Musiał ją wreszcie sprowadzić do domu. Do wyboru miał dwie opcje. Albo Lorien usunąć. Albo wrócić wreszcie do żywych. I pilnować. Czuwać nad tym, żeby nie popełniła błędu. Nie dopuściła się niczego skrajnie nierozważnego.

Nie zamierzał z nią dyskutować na ten temat. Niezależnie od tego, co mówiła Lorien, odwoływanie Selar nie wchodziło w grę. Skrzatka miała zjawić się na miejscu tak jak zawsze. O tej samej porze. I przy okazji zadbać o to, aby pani Mulciber niczego nie brakowało. Nawet jeśli kobieta czuła się lepiej, ciut lepiej również wyglądała, akceptowanie tego stanowczego nie, które padło z jej strony, było wciąż nazbyt ryzykowne. Robertowi zaś - z pewnych względów - zależało na tym, żeby żona odzyskała równowagę. Wróciła do żywych.

Nie odpowiedział więc nic na jej słowa. Niczego też w reakcji na nie nie zrobił. Nadal stał. I nadal czekał. Obserwował.

W ostatnich tygodniach działo się wiele. Być może więcej niż spodziewał się, kiedy na początku czerwca wracali z Lorien oraz Richardem do Londynu. Plany zmieniały się praktycznie z dnia na dzień. Kolejne informacje wymuszały podejmowanie działań, których wcześniej nawet nie brał pod uwagę. Jednym z takich był powrót żony do stolicy. Może nawet do pracy? Do Ministerstwa Magii.

Nie zamierzał jej jednak o wszystkim informować. Planował zachować tutaj sporą ostrożność, doskonale pamiętając o tym, w jaki sposób zakończyła się ich wcześniejsza wspólna przygoda. Ostatnim czego potrzebował była w tym przypadku powtórka z rozrywki. Całe szczęście potrafił uczyć się na swoich błędach. Nie zamierzał ich powielać.

W żaden sposób nie skomentował jej słów, czekając na to, aż będzie gotowa. Ubierze buty. Może zdecyduje się zarzucić coś dodatkowo na ramiona? Choć to akurat nie było potrzebne. Pogoda bowiem dopisywała. Nie spodziewał się natomiast, że zdecyduje się postawić własne warunki. Chwilę milczał, najpewniej to wszystko trawiąc. Jaki miał wybór? Mógł odmówić. Upierać się przy swoim. Po swojemu to wszystko rozegrać. Tyle tylko, że to niekoniecznie przyniosłoby oczekiwane efekty. Czasem trzeba było pewne rzeczy rozegrać inaczej.  Odrobinę się poświęci.

Na ile jednak był w stanie dać Lorien to, czego oczekiwała? Można było mieć wątpliwości odnośnie tego czy temu wszystkiemu zwyczajnie podoła. Czy będzie potrafił poświęcić jej podczas tego spaceru dość uwagi? Uwagi odpowiedniej do sytuacji? Do okoliczności? Zamierzał spróbować.

- Kawałek stąd jest miejsce, w którym moja matka uwielbiała malować. Rozstawiała tam sztalugę, przy okazji każdej kolejnej wizyty w tej posiadłości. - wreszcie odezwał się, proponując niedługi spacer. Ledwie kilka minut, które powinny być tego warte. Bo skoro wrzosy na obrazach Ethel zdawały się podobać Lorien, to być może i te konkretne miejsce mogłoby przypaść ciemnowłosej do gustu. - Kiedyś znajdywała się tam również niewielka altanka, ale nie sądzę, żeby do dziś zostało z niej cokolwiek więcej. Być może warto jednak zaryzykować i sprawdzić to na własne oczy. - dodał, starając się zarazem przypomnieć sobie cokolwiek więcej na temat tego miejsca. Nieco zaniedbanego, choć po samym budynku nie dało się tego zauważyć. Przynajmniej w środku. Dużo więcej dało się w tym przypadku dostrzec z zewnątrz.

Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, w jakim znajdywała się stanie. Widział. Pewne rzeczy dostrzegał. Poświęcał Lorien dużo uwagi, przy każdej kolejnej wizycie upewniając się, że sprawy wyglądały wystarczająco dobrze. Nad osłabioną, wymęczoną kobietą, łatwiej było zachować odpowiednią kontrolę. Łatwiej było manipulować jej wspomnieniami oraz sferą bardziej... emocjonalną.

Pozwolił aby objęła palcami jego przedramię. Wsparła się na nim.

- W Londynie jej prac mamy nie mniej, nie mielibyśmy gdzie ich umieścić. - prosta odpowiedź, na pytanie, które skomplikowanym nie było. Wcale. Lorien nie pytała w tym przypadku o samą Ethel, a Robert nie był typem człowieka, który dodatkowe informacje tak po prostu przekazywał. Bez wyraźnej potrzeby. Bez powodu. Poza tym, o swojej matce wypowiadał się równie chętnie, co o ojcu. Relacje Mulcibera z matką oraz ojcem, dalekie były od ideału. Nie było to jednak czymś, o czym chciał rozmawiać. Zwłaszcza z Lorien.

Miała racje uważając, że nie był człowiekiem zdolnym do tego, aby porzucić miasto, a już z pewnością samą stolicę, na rzecz  sielsko-anielskich klimatów panujących w szkockiej prowincji. Choć pod tym względem daleko było mu do Richarda, zapewne poradziłby sobie całkiem nieźle z dala od Londynu, to zwyczajnie nie było mu z tym po drodze. W mieście wszystko znajdywało się na wyciągnięcie ręki.

Doceniali to również czarodzieje.

Skinął bez słowa głową, kiedy wspomniała o tym, że wszystko przemijało. Również altany. Sam niekoniecznie miał chęć, niekoniecznie zainteresowany był takimi bardziej filozoficznymi rozważaniami. Nie uważał, aby czas był na to odpowiedni, podobnie miejsce oraz osoba, która mu właśnie towarzyszyła. Więcej uwagi poświęcił jej dopiero kiedy stanęła w otwartych drzwiach wyjściowych; kiedy mocniej zacisnęła palce na jego przedramieniu. Po części rozumiał co się działo. Dostrzegał problem. Zarazem nie był dobry, kiedy przychodziło do rozwiązywania tego rodzaju problemów. Do radzenia sobie z nimi.

Może radzić sobie z nimi po prostu nie chciał? Zwłaszcza w przypadku osoby, względem której swojej postawy nie zamierzał zmieniać. Wiedział do czego Lorien był mu potrzebna. Wiedział, że na pewne rzeczy nie było w ich relacji miejsca.

- Oczywiście. - zwrócił się w jej stronę, wolną dłoń umieszczając na jej ramieniu. Brakowało jeszcze, żeby żonę przytulił, dając tym sposobem kobiecie fałszywe poczucie wsparcia. Tak daleko jednak nie zabrnął. Pozwolił sobie jedynie na ten krótki kontakt. Na tych kilka chwil. - Jeśli rzeczywiście nie czujesz się na siłach, możemy wrócić do salonu. Selar przyniesie nam wino. Będziemy mogli na spokojnie porozmawiać, odrobinę się rozluźnić za sprawą alkoholu. Tylko, Lorien... - patrzył jej teraz w oczy. Bezpośrednio w oczy. - ...jeśli nie zrobisz tego kroku dzisiaj, to ile jeszcze czasu Ci to zajmie? Minął już 2 miesiąc. Nie możesz wiecznie odcinać się od świata, choć rozumiem, że w pewnych sytuacjach, wydaje się to jedynym sensownym rozwiązaniem. Jeśli to nie brak sił, a strach... kiedyś musisz sobie z nim poradzić.

Mogli to rozwiązać w inny sposób. Oczywiście. Tylko czy inny sposób, być może sposób bardziej inwazyjny, przyniósłby odpowiednie efekty? Wszystko należało odpowiednio dawkować. We wszystkim należało trzymać się odpowiednich grac. Ludzki umysł był zarazem cholernie delikatny, jak i również niesamowicie wytrzymały. Sprzeczność? Nie, kiedy wiedziałeś, w jaki sposób należało się z nim obchodzić. Kiedy posiadałeś na tym polu pewne doświadczenie.

Prawda była taka, że szczytem jego możliwości, było zachowanie spokoju. Spokoju oraz cierpliwości, niezbędnych do tego, żeby zrealizować plan. Krok po kroczku. Pokonując jeden etap i zaczynając kolejny. A później jeszcze następny. Dlatego też odetchnął z ulgą, kiedy Lorien ostatecznie zdecydowała się postawić stopę na zewnątrz. Kiedy do pierwszej stopy, dołączyła w sekundę później również ta druga. Pierwsza przeszkoda zdawała się tym samym pokonana. Ile jeszcze miało znaleźć się na tej drodze?

Nie komentując wypowiedzianych pod nosem słów, wskazał jej właściwy kierunek. Zaprowadził w stronę ścieżki, która miała prowadzić do wybranego miejsca. Wspomnianej chwilę wcześniej altanki. Wyłożona kamieniami, zaniedbana, zarośnięta. Zapomniana? Droga sama w sobie nie zachęcała. Podobnie jak sama okolica. Choć niegdyś musiała być urokliwa, dzisiaj nie poświęcano temu miejscu wystarczającej ilości czasu. Pozwolono na to, żeby z wolna popadało... może jeszcze nie w ruinę, ale to nie znaczyło, że nieruchomość była w dobrym stanie.

Mogło być tego widoku po części szkoda.

Choć niekoniecznie samemu Robertowi.

- Nie miałem okazji nigdy opowiedzieć Ci o tym miejscu. - nie pozwolił, żeby cisza, jaka pomiędzy nimi zapadła, trwała szczególnie długo. Wiedział, że choć czasami milczenie było złotem, wielokrotnie potrafiło też zbudować mur nie do sforsowania. Zwiększało dystans, który później ciężko było zmniejszyć. Mulciberowi zaś zależało na tym, żeby pewne kwestie naprawić. Poustawiać po swojemu. W taki sposób, który zapewniłby mu nowe możliwości działania. - Choć dla niewprawnego oka, może być to zaskakujące, nieruchomość ma swoje lata. Została wybudowana na przełomie XVIII i XIX wieku, następnie przekazana młodszej córce Anthony'ego Borgina. Ta zaś, po ślubie zmieniła nazwisko na Burke. Od tego momentu, dworek przekazywany był z matki na córkę. W roku 1925, trafił w ręce Ethel Avery, później Malfoy. - mówił, kiedy nieśpiesznie pokonywali kolejne metry; kiedy oddalali się coraz bardziej od drzwi wejściowych. Od posiadłości. Kiedy zamiast ścian budynku, obok nich znalazły się wreszcie coraz liczniejsze drzewa oraz krzewy. - W odpowiednim momencie, budynek miał trafić w ręce mojej starszej siostry, ale z racji na pewne... rodzinne zawirowania, nie otrzymały go ani ona, ani Niobe. - tutaj przez moment zwątpił w to czy opowiadanie o tym miejscu, to aby na pewno dobry pomysł. Zwłaszcza, że opowieść w pewnym momencie zahaczała o tematy mniej wygodne. Dotyczące również w pewnym stopniu spraw współczesnych. Odetchnął jednak, kontynuował. - Prawdopodobnie zdecyduję się przekazać go Sophie. Rzecz jasna w odpowiednim momencie. Na ten moment jest jeszcze zbyt młoda, rozt... - wreszcie spojrzenie natrafiło na to, czego zdawali się poszukiwać. Na cel tej krótkiej wycieczki. Niedługiego spaceru.

W odległości ledwie kilku metrów, znajdywała się niewielka, zaniedbana altanka. Nadal jednak mogąca zachwycić kogoś, kto był w stanie wyobrazić sobie to, w jaki sposób musiała wyglądać dawniej. Być może w czasach swojej świetności? Miejsce miało potencjał, który można było wyciągnąć na nowo. Przy odrobinie pracy. Poświęcając temu odpowiednią ilość czasu oraz wysiłku.

- Wygląda na to, że dotarliśmy na miejsce. - po tych słowach pozwolił, jeśli tylko Lorien miała na to ochotę, żeby kobieta odsunęła się od niego. Podeszła do altanki. Samodzielnie zbadała to miejsce. Zbliżyła się do niego. Doświadczyła?