Ludzie według Bletchleya dzielili się na trzy grupy: na tych, którzy są użyteczni, na tych, których osobiście potrzebujesz i na tych, którzy stawali się zbędni. Ta filozofia, głęboko rozciągająca swoje sieci neuronów pod kopułą czaszki, łączyła chyba wszystkich Londyńczyków ze sobą, a może nawet wszystkich Anglików. Może nawet wszystkich Europejczyków i w końcu - ludzi całego świata. Ambiwalentne podejście do tematu, z uwagi na szeroko pojętą moralność i emocjonalność, potrafiła bardzo mocno zakręcić tym prostym, banalnym wręcz zdaniem i zasiać ziarno wzburzenia. No bo jak to - człowiek to nie przedmiot. Nie można powiedzieć, że dzisiaj go potrzebuję, więc może stać obok komody, ale jutro już skończy się termin jego przydatności, więc wyniosę go na złomowisko. Tylko że problem tego świata brzmiał właśnie tak: można. Za dużo rzeczy było można w tym popierdolonym świecie, zdziwaczałym i nasyconym gnojem i zepsuciem. Tutaj mogłeś mieć bliźniego, z którym dzielisz ostatnią kromkę chleba, a na drugi dzień ta sama osoba wbije ci nóż w plecy. Bo mogła. Nie miało znaczenia, czy mu się podobało, że tak już poukładano tę rzeczywistość. Zaprzeczanie faktom na niewiele się zdawało w perspektywie tego, jak wszystko wyglądało, natomiast Cain wiedział jeszcze jedno - dopóki zgrabnie oszukasz samego siebie, dopóty lepiej będzie wyglądał twój własny świat. Cóż z tego, że tylko iluzorycznie, skoro koniec końców to iluzje rządziły naszymi przekonaniami?

W jedną z iluzji musiał wpaść człowiek całkiem przeciętny, z przeciętnej pracy i o przeciętnym pochodzeniu. To, czy miał krew czystą, czy zabrudzoną nie miało osobiście dla Bletchleya znaczenia, ale wiedział, że znaczenie ma dla samego Archiego i to nie dlatego, że sam się napinał, że nie ma błękitnej krwi. Wszystko dlatego, że musiało mieć dla niego znaczenie, bo dla innych je miało. Co spowodowało zmianę - pewnie się tego niedługo dowie. Istotne było to, że z worka "przydatny" wylądował w worku "na złomowisko". Dlatego list, który otrzymał od Brenny, przepełniał melancholią. Kolejny człowiek do zezłomowania. Kolejna konieczność wyrzucenia kogoś na śmieci i to przysłana spod pióra właśnie tej osoby, którą jest Brenna. Wiedziała, że niektóre rzeczy były konieczne, tak jak rozumiał to i wiedział sam Cain, ale chociaż nie znał osobiście człowieka, którego miał odwiedzić (głównie przez to, że go nie znał) to w zupełnej normie przyjętej misji była ta malutka kropla żalu. Znowu.

Cain już kolejny dzień kręcił się w okolicy baru, w którym pracował mężczyzna. Zarzucił na siebie zaklęcie iluzji, które trochę zmieniało jego rysy twarzy, włosy, głos - nie był to eliksir wielosokowy, ale przynajmniej nie trzeba było za niego płacić i odwiedzać sklepu z eliksirami. Po pracy przychodził tutaj - i siedział. Obserwował. Niby to coś pił czy jadł, czytał gazetę czy był po prostu gościem z fajką w ręku pod barem, albo tym, co zagadywał jedną czy drugą kobietę, albo podpytywał o ostatnią wypowiedź Szefa Biura Departamentu tego a tamtego w związku z tym a tamtym, co pojawiło się na przełomie ostatnich dwóch tygodni w Proroku. Przypatrywał się. Uważał. Słuchał. Patrzył na ręce Archiego, uważał na gości, którzy go odwiedzali i zamieniali z nim więcej słów - albo właśnie podejrzanie mało - patrzył, jakie robił ruchy i jak się zachowywał, czy coś konkretnego wzbudzało jego niepokój, czy to jakaś paranoja narastająca w tym człowieku. Znał ludzi z półświatka, znał przyzwyczajenia czarodziei, którzy mieli więcej do ukrycia niż chcieli pokazać, miał wszystkie narzędzia niezbędne do tego, żeby wyciągnąć okruszynki informacji. Nie dziś, to jutro. Nie jutro - pojutrze. Tydzień. Dawał sobie normalnie o wiele więcej czasu - Bletchley był człowiekiem, który mógłby coś takiego robić i rok - ale zazwyczaj dawał sobie miesiąc. Z bardzo prostej przyczyny - zazwyczaj jeśli ktoś dzielił się informacjami, to w przeciągu miesiąca miałeś szansę zaobserwować pewne normy. Albo właśnie próbę wprowadzenia chaosu. Ile razy w tygodniu przekazywane są informacje? Albo może raz na miesiąc? Tydzień. Teraz musiał wystarczyć tydzień, włącznie ze sprawdzeniem, Z KIM się Archie kontaktował (o ile w ogóle) zanim i tak przejdzie do bezpośrednich działań.

Rozważał, czy chciał badać dalej sprawę bardziej namacalnie, czy przejść od razu do konkretów. Rozważał, jakim człowiekiem jest osoba, której codzienne życie poznawał. Osoba, której brakowało znajomych, brakowało przyjaciół, do której w przeciągu tygodnia nie zajrzała nawet rodzina. Kończył się miesiąc, a Cain nie chciał ryzykować, że jakiś cenne informacje mogłyby wyciec różnymi sposobami, których kontrolować nie mógł. Przede wszystkim dlatego, że nie mógł być w kilku miejscach na raz i nie mógł mieć tego miejsca ani Archiego na oku przez cały czas. Najchętniej zaś chciał mieć na niego dwoje oczu. Czy jakieś wiadomości wylatywały specjalne wraz z jego sową, a może przylatywały? Albo jeśli się z kimś spotykał, to akurat tylko raz na dwa tygodnie, albo nie spotykał się wcale.

Archibaldzie Sparrow, kim jesteś?

Kiedy 25 Archibald poszedł kolejny wieczór do pracy, Cain poszedł do jego mieszkania. Nie spodziewał się wielkich zagrożeń, pułapek na drzwiach, skomplikowanych zamków, które nie pozwolą mu się dostać do środka. Przynajmniej nie spodziewał się takich, z którymi nie potrafiłby sobie poradzić. Nie przystoi to aurorowi, ale jeszcze nie było takiego miejsca, gdzie zamartwiałby się tym, co mu przystoi a co nie, kiedy był sam, kiedy miał wolną rękę działania. Tym bardziej, kiedy był poza godzinami pracy. Odczekał z pół godziny, żeby się upewnić, że mężczyzna nie zwróci, bo zapomniał zegarka, dokumentów czy ulubionej chustki z domu i ruszył do jego mieszkania.

Dbał o to, żeby nie zostawiać żadnych śladów swojej obecności, chociaż najpierw ocenił, jak bardzo musi o to dbać. W końcu to wszystko było grą czasu. Nie spodziewał się pedantyzmu, ale ludzie potrafili zadziwić. Dzienniki, listy, papierki, zwitki, nawet kosz na śmieci, w którym były papiery, szczególnie takie, które mogły być potargane i nie zostały spalone. Ślady magii - ten specyficzny smród czarnej magii, może był tutaj obecny, może ktoś odwiedził Archibalda i zrobił mu coś, zmusił do czegoś? Byłby o wiele bardziej zadowolony nie musząc temu człowiekowi wchodzić do głowy z uwagi już na swoją własną wygodę, a idąc poprzez to, że takie rozwiązania były dobre, kiedy potrzebne były naprawdę na już. Człowiek, który nie był niczemu winny przecież niekoniecznie zasługiwał na to, żeby ktoś zwiedzał królestwo jego duszy. Bujało się to gdzieś pomiędzy zdrowym egoizmem, a tym, że ten człowiek był już wystarczająco mocno ometkowany jako zbędny element prowadzonej gry.

Przeszukał więc szczegółowo i ostrożnie jego mieszkanie, dał sobie na to kilka godzin, żeby czasem Archie nie przyłapał go tutaj wracając z pracy. Starał się, żeby wszystko zostało przy tym na swoim miejscu.

Cain zastukał palcem w blat, pochylony nad tym listem.

Tak, wszędzie. Byli wszędzie i tak jak Cain zawsze miał kłopoty z zaufaniem względem ludzi, tak odkąd pojawili się ONI problem z zaufaniem nie stał się problemem. Stał się codziennością, w której ciągle oglądasz się za plecy i martwisz, w kogo tym razem zostanie wymierzona różdżka, którą oni nazywali "sprawiedliwością". Masz czystą krew? Wspaniale. Jesteś mugolakiem - jesteś również celem.

Nic nie wskazywało na to, żeby ktoś się tutaj stał bezpośrednią ofiarą CZEGOŚ. Cain miał bardzo prostą, nader ludzką teorię, którą mógł zamknąć w jednym słowie: egoizm. Zdrowy i naturalny egoizm mający pobudki w czystym instynkcie samozachowawczym. Nie chcesz prowadzić współpracy z ludźmi, którzy przeciwstawiają się takiej osobie jak Czarny Pan. Nie chcesz się narażać, przestajesz chcieć się wychylać. W końcu stajesz się sam ofiarą paranoi, gromadząc artykuły na ten temat i szukając bezpiecznego schronienia tam, gdzie nie miało prawa być dobrze. Stajesz się cieniem samego siebie. Starasz się żyć, a tutaj każdego dnia może dotrzeć do ciebie nowa wiadomość o śmierci, albo Śmierć może sama zapukać w twój próg. To życie... jak to w ogóle można było życiem nazywać?

Odsunął się od biurka, poprawiając kartkę, którą przesunął i obrócił do tego cichego domu. Szkoda mu było człowieka, który tu mieszkał. Tak jak szkoda mu było każdego, kto padł ofiarą tego strachu. Jak szkoda było ofiar, które niewinnie ucierpiały. Nijak to nie wpływało na to, co należało zrobić.

Nie opuścił mieszkania tak, jak zamierzał. Usiadł w fotelu i ściągnął rzemień z kamieniem, który służył mu do hipnozy, z szyi. Położył różdżkę na oparciu fotela. Pewien, że przeszukał potencjalnie każdy zakamarek tego miejsca, w jakim mogłoby coś zostać wetknięte, pozwolił sobie na chwilę rozluźnienia w oczekiwaniu na mieszkańca tego miejsca. Zmęczony, pragnący snu po długim wieczorze i nocy pracy w barze przyjdzie tutaj jako potencjalnie łatwa do zmanipulowania ofiara. Cain nawet nie planował wchodzić z nim w dyskusję. Człowiek, któremu uginały się kolana pod ciężarem tych doświadczeń nie powinien być narażany na niebezpieczeństwo i jeszcze większy stres związany z byciem informatorem, prawda? Ach, gdyby tylko ten świat był tak uroczo czarno-biały... Cain by go wykorzystał w gruncie rzeczy, nawet jeśli było mu go szkoda. Za pomocą hipnozy, w najmniej inwazyjny dla niego sposób, ale zrobiłby to, gdyby nie prośba Brenny. Mógł mu współczuć. Mógł uważać, że to nie było dobre. Wróg nie liczył tego, co jest dobre, a co jest złe. On też nie zamierzał więc przebierać zanadto w środkach.

Jak tylko drzwi zaczęły się otwierać to Cain uniósł różdżkę, żeby wymierzyć zaklęcie w Archibalda, kiedy przekroczy próg.

- Nic nie mów. Zamknij drzwi. Siadaj. - Nakazał mu magią zauroczenia, wskazując różdżką kanapę naprzeciwko siebie i rozwijając na palcach rzemień z kamieniem. Pewnie czegoś takiego Archibald się bał. Że Śmierciożerca się pojawi i zrobi z nim coś naprawdę, naprawdę złego. - Współpracujesz ze Śmierciożercami? - Miał do niego właściwie tylko to jedno, jedyne pytanie.

Nie wiem. Odpowiedź, która mówiła wszystko, a jednocześnie sprawiała, że Cain wypuścił powietrze z płuc w odruchu niechęci. Skoro nie wie to znaczy, że są takie podejrzenia. Skoro są takie podejrzenia to Bletchley nie mógłby tego nie sprawdzić i to z wielu względów. Na ile istotne było, żeby ten człowiek tutaj był bezpieczny? Zadbanie o siebie samego stanowiło czasami największe wyzwanie. Choć byli tacy, którzy chcieli, żeby o nich zadbano, bo sami nie potrafili. Archie? Robił co mógł. Czasami to było za mało.

- Na imię mi Raziela, Archie. - Przedstawił się, chociaż Archie nie będzie tego pamiętał. - Pomagałeś mi zyskiwać informację na temat ludzi, którzy chcą krzywdzić takich jak ty. - Nie jemu bezpośrednio, ale Cain układał narrację pod to, co mu pasowało i tak, żeby postarać się trafić do tego człowieka bez tańczenia na koniuszkach palców. - Dziękuję za pomoc i wybacz, proszę, te środki ostrożności. Kontakt ostatnio mi się z tobą urwał i bałem się, że ktoś zaczął się pod ciebie podszywać. - Cain opuścił różdżkę w ramach pokazania, że rzeczywiście tych złych zamiarów nie ma. - Nie jesteś pewien, czy Śmierciożercy są w twoim otoczeniu. Możemy spróbować to odkryć, jeśli pozwolisz sobie pomóc. I już nigdy więcej mnie nie zobaczysz. Wystarczająco wiele zrobiłeś, dziękuję. Czas, żebym to ja zrobił coś dla ciebie. - Wahadełko leniwie bujało się zwieszone z palców Caina, kiedy już ściągnął rzemień z szyi.

Każdy zasługiwał na drugą szansę, prawda?

Nie. Nie każdy.

Nie do niego należało osądzać - był tylko spowiednikiem, Tajemnicą Boga, kuferkiem sekretów, który jak Pandora czekał na otworzenie i wylanie na świat całego zła. Opuszczanie ognistego miecza na głowy niewiernych zostawiał temu, kto go dzierżył. Choć czasem sam był przedłużeniem tej ręki, kiedy musiał uznać, że tak będzie lepiej. Dla ludzkości, dla świata, warto poświęcić jednostkę, żeby uratować pięć innych, jeśli ta jedna jednostka podkłada swoją moralność pod własną dupę, żeby się nią wytrzeć.

Nie do Caina należało więc osądzanie, a jednak robił dokładnie to, co uważał za słuszne. Nawet jeśli ktoś mógł się na niego obrazić, jeśli ktoś mógł go źle potraktować, jeśli smutek miał się rozlać po twarzach. Mogli tutaj udawać, że to wszystko dla dobra tego mężczyzny, ale to właśnie to samo udawanie było dla jego dobra. Ta gra, która się zaczęła. Cain i tak musiał dostać te informacje i tak musiał skasować mu pamięć, i tak musiał wejść do jego głowy przynajmniej częściowo, żeby dostać dokładny rysopis mężczyzny, jaki był wspominany. To by się stało. Mogli to robić w ten sposób, żeby komuś było lżej i czuł się lepiej po całym procesie, albo gwałtem i siłą. Cain nie wahał się przed celem, jedynie przebierał w dostępnych środkach.

- Skup się na tym. - Uniósł wahadło, żeby w pełni skupić na nim wzrok mężczyzny i wstał z fotela, żeby do niego podejść. Bardzo powoli, nie było w tych ruchach żadnej gwałtowności ani agresji. - Wszyscy się go boją. Pyta. O co dokładnie? O kogo? Czy to nie tylko twoja paranoja? Skąd wiesz, że zna czarną magię? - Pytania zadawał równie powoli, pozwalając mężczyźnie na nie odpowiadać i robiąc pauzy. - Pokaż mi jak wygląda. Może być prostym czarem iluzji. - Podpowiedział mu, gdyby brakowało mu ku temu kreatywności. - Czy jest coś jeszcze, co powinieneś powiedzieć twojemu aniołowi stróżowi?- Nikim takim nie był, ale narrację mógł podtrzymać. I tak zaraz będzie po wszystkim. Mężczyzna zaraz o nim zapomni. Będzie siedział tutaj sądząc, że wrócił z pracy i zasnął. Tak będzie dla niego lepiej. I dla ludzi, których Cain miał obowiązek chronić. - Archibaldzie. - Zwrócił się do niego, kiedy już miał pewność, że niczego więcej z niego nie wyciągnie. - Kiedy stąd wyjdę to zapomnisz o naszym spotkaniu i tej rozmowie. Zapomnisz, że przekazywałeś ruchowi informacje i jakie to były informacje. Śmierciożercy nie wygrali. Będziesz na siebie uważał, ale będziesz spokojniejszy. - Kryształ bujał się na boki przed oczami mężczyzny. - Tego wieczoru wróciłeś do domu, byłeś zmęczony, usiadłeś na fotel i zasnąłeś. A jutro będzie lepszy dzień. - Wahadło się zatrzymało. Cain był gotów zostawić mężczyznę w samotności.