Tak cholernie nie chciał już żyć. Ona też już to widziała i wcale nie zamierzała tego ukrywać. Niby wiedział - nie powinien tyle palić - ale kiedy palił i przestawał się przejmować, darła się na niego przynajmniej odrobinę mniej. Tak było dla nich lepiej, ale wciąż musiał znosić to cholerne uczucie pustki, zalewające go za każdym razem, kiedy narkotyki opuszczały jego ciało - pustkę zalewającą go chłodem i chęcią ostatecznego odejścia. Nie nadchodziło nigdy chyba tylko dlatego, że kolejna dawka brzmiała lepiej - bo nawet jeżeli przedłużał własną agonię, to nikt nie mógł odebrać mu euforii, jaką czuł zaraz po. Nikt nie mógł odebrać mu tego przyjemnego ciepła rozchodzącego się po ciele. Ani kolejny papieros przyciśnięty do poranionego nadgarstka, ani paznokieć rozcinający jego policzek po kolejnym chlaśnięciu go ręką.

Nie spodziewał się, aby ich czerwcowe spotkanie (załóżmy, że to faktycznie było ich trzecie spotkanie, a on nie pomylił jej z kimś innym) minie szczególnie inaczej, szczególnie przez przebywanie w stanie swojej najgorszej egzystencjalnej upadłości. To chyba ona nie powinna go poznać, a nie on jej - bo zestarzał się od lutego z kilka długich lat. Siwizna, przez którą zaczął golić się na zero w tę zimę, była widoczna już nawet przy kilkucentymetrowym odroście, a kiedy golił się na absolutne zero, nic nie przysłaniało ani nie ujmowało w ramkę paskudnej, zniszczonej od braku słońca i narkotyków gęby bandyty. Chyba jedynym co nadawało mu jakąkolwiek delikatność był aktualnie język - zanurzony pomiędzy jej udami, cierpliwie pieścił ją do stanu uniesienia, z czego czerpał chyba nawet większą przyjemność niż ona sama, a gdyby tylko poderwała głowę z wygniecionej poduszki... zauważyłaby, dlaczego pomagał sobie tylko jedną ręką. Był tak samo bezwstydny jak zawsze, tylko tym razem nie mówił nic zbereźnego, bo miał zajęte usta - to dlatego właśnie tego dnia nie zostawiła go samego?

Przeciągnął jej orgazm do granic możliwości, a kiedy się od niej wreszcie odkleił, przetoczył się przez łóżko i sięgnął po leżącą na podłodze koszulkę, żeby wytrzeć własny brzuch i chwycić leżącą pod nią paczkę papierosów, która wypadła na podłogę.

Była rozczarowana i znudzona.

Nie oczekiwała delikatności, rozlazłego, lepkiego tempa pozbawionego drapieżnej monotonii uderzeń o siebie kościanych bioder. Chciała by potraktował ją tak, jak na to zasługiwała, chciała by wgniótł ją w ścianę, rozdarł zębami skórę, zostawił krwawe pręgi na udzie, poszarpaną bieliznę zostawioną w kałuży. A tak leżała na wznak, w jakimś obskurnym pokoiku i musiała czekać, aż ciało w ogóle zaskoczy, że ktoś tam w dole bardzo się stara. Zobojętniała czuła rosnącą irytację. Dziś nie zamierzała udawać. Zmarnowany czas. Zmarnowane życie.

To się wydarzyło nagle. Już miała wstawać i iść, gdy pomiędzy warg zdobnych rozmazaną szminką wymsknęło się westchnienie, gdy nowa myśl zaatakowała z pożądaną gwałtownością umęczony, otumaniony alkoholem umysł. Zaczęło się niewinnie, od pytania, czy oni właśnie teraz to robią? Właśnie tak, właśnie w ten sposób, kurewsko delikatnie, w nabożnej czci, w pochyleniu czy on oddaje jej cześć. Zamknęła powieki uciekając spojrzeniem zamglonych oczu od nudnej, zalanej przez sąsiadów sufitowej płaszczyzny, od pęknięć w tynku sunących nad głową. Gwałtownie odwróciła twarz, zbyt dobra wyobraźnia gwarantowała jej bezsenne noce ale teraz... na wyciągnięcie ręki było mlecznosłodkie ciało wijącej się Mav. W detalach wyobrażała sobie jej piękną twarz (tak piękną, jakbym chciała mieć jej twarz, piękną twarz, zedrzeć twarz, nałożyć na siebie twarz, czy ktoś by się zorientował?) wyrzeźbioną w ekstazie, oddech falującej odsłoniętej piersi, kropelkę potu sunącą po mostku między jędrnymi piersiami w dół ku linii pępka. I dalej, niżej... te loki, jego loki, piękne szatynowe pasma zatopionego w muszli, poddanego jej kobiecości wyznawcy...

Nagle rozproszyła się, pod własnymi palcami poczuła tą dziwną skórę, miękką głowę pokrytą milimetrową sierścią, jak brudem, ostrym kurzem przylepionym do lepkiej, spoconej skóry. Zabrała dłoń momentalnie, łapiąc się mocno w desperackim geście zmiętej, śmierdzącej trawioną wódą, potem i fajkami pościeli, łapiąc się swojej uciekającej fantazji. Ciało usłużnie wsparło ją, cialo traciło kontrolę, goniąc w końcu za zbliżającym się spełnieniem, tym krótkim momentem pozwalającym nie myśleć, pozwalającym wzlecieć i poczuć się, przez krótki, króciutki moment czymś pełnym, czymś wartościowym.

Wygięła się w drżeniu, jej własna, papierowo cienka skóra napięła się na fali równo ułożonych żeber, z gardła dobył się nieregularny jęk. Odgięła głowę by zatopić twarz w poduszce, usta w ustach, język spleść z językiem, ślinę złączyć ze śliną nieistniejącej tu, ale tak rzeczywistej jak sen pięknej, znienawidzonej, a pazury zatopią się w gładkiej szyi, rozorają aortę i biel zakwitnie czerwienią miłości trwającej tylko tyle i aż tyle, nikt nie zauważy, kto się zorientuje, gdy życie i śmierć tańczy i depcze na ślepo nędzne mrówki myślace tak długo że znaczą cokolwiek w tym pustym, okrutnym świecie...

Zauważył więc kościste plecy. Zauważył ciało wymagające pielęgnacji, jeżeli chciałaby wyglądać jak dziewczynki ze świerszczyków, jakie trzymali z Waughym w łazience. Zauważył jej głęboki smutek. Zauważył ten garb. Brak satysfakcji. Widział to wszystko... no i co? Jedyne znaczenie, jakiego mógł się tutaj doszukać, było to, że prawdopodobnie zrobił komuś najgorszą minetę jego życia, co każdego innego pewnie by w jakiś sposób przejęło (bo większość facetów unosiła się w takich momentach dumą), ale jemu to kompletnie zwisało. Gdyby chciał w sobie kultywować zły nastrój, mógłby wykorzystać to wspomnienie do zrobienia sobie dobrze - i na tym kończyły się zmiany w jego życiu. Jego podejście nie zmieniłoby się nawet w sytuacji, gdyby wiedział, że zawiódł ją, bo nie był jej bratem. „Mogłaś powiedzieć mi wcześniej, to brałbym cię tak, żebyś mogła wyobrazić sobie, że to on” - i tyle. Póki nie próbowała bawić się w słowne degradowanie go... no, takie, przy którym nie czuł, że robi to, bo tego potrzebuje, Crowa to nie ruszało - był tu sprzedawcą marzeń, rozdającym ludziom upokorzenia, o jakie prosili, a później obserwował ich twarz z ciekawością, czy przyniosło im to uczucie spełnienia, czy to o czym śnili, okazało się ziszczeniem najgorszych koszmarów. Pozwolił jej więc zabrać sobie tego papierosa, a sam odpalił drugiego. Bez słowa, po prostu to zaakceptował. Dawał jej znać, że nie musiała się tutaj szczególnie ograniczać. Pozwolił jej na taki gest, pozwoliłby jej na wiele innych rzeczy. Pozwalał jej uciekać i odwracać twarz, nie komentował łez lejących się po jej pieruńsko żałosnym obliczu. Tak ją bowiem odczytywał - jak kogoś, przy kim nie powinien przerywać tej ciszy, wkradając się w to, co pewnie za wszelką cenę ukrywała przed innymi. Skoro lubiła tak uciekać, to niech ucieka. Nie była mu niczego winna. Miło by było, gdyby tak jak on lubiła się po seksie przytulić i o czymś porozmawiać, ale miło też było mieć ją po prostu na tę ulotną chwilę. Smakowała dobrze. Jak ktoś z dobrego domu, u kogo nie powinien mieć żadnych szans. Nawet trochę szkoda było przysłonić to smakiem papierosa, ale był zbyt głęboko uzależniony, żeby obejść się bez tego.