W głębi ducha Erik uważał, że przygotowanie dodatkowego lokum Zakonu Feniksa funkcjonującego niezależnie od Strażnicy było bardzo dobrym pomysłem. Kryjówka w Dolinie Godryka miała oczywistą przewagę pod względem tego, że trudno było ją odnaleźć, jednak organizacja na pewno nie wzgardziłaby magazynem czy punktem przerzutowym dla zapasów i potencjalnych sojuszników. Jak Dolina padnie, to padnie wszystko, pomyślał z markotną miną, zgodnie z poleceniem siostry, wspinając się po schodach na piętro rezydencji Juliusów.

Wizja, jakiej doznał na wyspie, tylko potwierdziła to, jak niebezpieczne w gruncie rzeczy było to, że Strażnica i Warownia znajdowały się tak blisko siebie. Jeśli jedno niespodziewanie padnie i trzeba by było przetransportować ludzi w to drugie miejsce, to automatycznie zwiększały się szanse na to, że wróg ich znajdzie. A kto wie, jak mogłoby to się skończyć dla innych mieszkańców wioski, gdyby Śmierciożercy namierzyli dwie kryjówki Zakonu w jednym miejscu. Raczej nie poklepaliby mieszkańców Doliny po główkach, a zamiast tego zrobili co w ich mocy, aby nikt nie próbował podjąć podobnych działań na tym terenie.

Chyba dlatego perspektywa zaadaptowania rezydencji położonej z dala od głównych czarodziejskich siedzib tak do niego przemawiała. Znajdowali się z dala od uczu wścibskich sąsiadów, ale i służb, które mogłyby patrolować okolice. Centrum Londynu toto wbrew pozorom nie było. I bardzo dobrze zresztą. Na pierwszy rzut oka budynek zdawał się w tragicznym stanie, więc odnowienie go i przystosowanie do potrzeb organizacji nie będzie zadaniem prostym i szybkim. Trzeba będzie w to włożyć sporo czasu, pieniędzy i troski.

— Zacząłbym od tej bawialni — rzucił przez ramię do Patricka i Morfeusza, rozglądając się jednocześnie po wypełnionym przejściami do innych pomieszczeń korytarzu. — Jak uprzątniemy większe pomieszczenie, to będziemy mogli z niego zrobić chwilowy składzik i przenosić tam klamoty czy meble z reszty pokojów.

Aż żal, że nie mogliśmy zabrać Malwy ze sobą, skomentował bezgłośnie, przejeżdżając palcem po zakurzonej komodzie. Otrzepał dłonie z kurzu, a następnie potarł o szary uniform, jaki zdecydował się przywdziać na tę wycieczkę. Wszystkie wymyślne szaty pozostały w jego garderobie i wątpił, aby zbyt szybko było mu dane zjawić się tu w nich. Zaraz by się czymś upaskudził i tylko narobił sobie problemów z wywabieniem wszystkich plam.

— To miejsce jest ogromne! — skomentował jeszcze, zaglądając do losowej sypialni, która była cała zagracona, a stan mebli wskazywał, że ktoś dosyć intensywnie je przeszukiwał. Pouchylane drzwiczki, rozsunięte szuflady, niedosunięte do ściany stoliki nocne i łóżka... Estetycznie to tutaj nie było.

Nawiedzone dworki były czymś, co fascynowało Morpheusa od dawna, a jeszcze bardziej nasiliło się to, gdy w Hogsmeade natrafił na posiadłość Cape, a później oglądał dworekw Little Hangleton, chociaż oglądał to mało powiedziane, bo cała wyprawa nosiła znamiona przygody modnej pośród mugoli, w domach strachów. Słowem, bawił się świetnie, nawet jeżeli w pewnym momencie miał ochotę zrobić z cylindra Shafiq'a miskę do karmienia bocianów. Z perspektywy czasu, oglądanie było wyborne, chociaż zwlekał z nawiązaniem kontaktu z obecnym właścicielem.

Rozglądając się po dworku, gdy wchodzili po strasznie skrzypiących schodach, dochodząc do wniosku, że niemal żałuję, że jest to tajna siedziba, bo podniosłaby go w rankingu Niewymownych mieszkających w najbardziej nawiedzonych domostwach. Oczywiście ten bezsprzecznie wygrywali Mulciberowie, w końcu ich dom nawiedzali Richard i Robert.

— Aye, aye, kapitanie! — rzucił w rozbawieniu Morpheus, kierując dziarski krok ku wskazanemu pomieszczeniu, ale zatrzymując się i zaglądając przez ramię bratanka (no dobrze, pod ramieniem, bo w przeciwieństwie do młodego diuka empatii, stał w kolekcje po inteligencję, a nie wzrost). Oczy zaświeciły mu się na widok rozsypanych w nieładzie papierów.

— Tutaj na pewno wrócę. Nie ma niczego, co bardziej informuje o miejscu, niż papierologia. — Starszy Longbottom spodziewał się, że pośród dwóch przedstawicieli służb mundurowych, to on preferował tutaj literki oraz metodyczne segregowanie kolejnych stron datą, adresatem, nadawcą oraz innymi kategoriami archiwizacji. Na razie jednak zamierzał podążyć za Erikiem, nie wychylając się przed szereg. Jedno zwycięstwo w jaskini o niczym nie świadczyło.

W przeciwieństwie do bratanka, nie miał uniformu, ale też nie pojawił się w standardowej dla siebie magicznej szacie. Co więcej, wyglądał bardzo, bardzo jak nie on. Otóż, Morpheus przegrał zakład z Millie Moody o to, czy będzie mogła brać udział w rekonesansie Księżycowego Stawu. Kara dla przegranego? Ubranie się w wybrany przez drugą osobę zestaw. Z tego powodu właśnie Morpheus miał na sobie czarne jeansy, glany oraz wulgarny t-shirt. Słowem, Longbottom wyglądał jak chodząca manifestacja kryzysu wieku średniego. Lub starszy brat Mildred. Na dodatek jednym z wymogów był brak żelu na włosach, więc pierwszy raz od lat, Erik mógł zobaczyć wuja z burzą loków dookoła głowy.

— Podejrzewam, że może być tego więcej — skomentował, gdy Patrick zwrócił uwagę na jeden z obrazów Juliusów. — Jak nie takich zawieszonych na ścianach, to pochowanych na strychu albo w jakichś schowkach.

Wychodził z założenia, że ktoś zdjął przynajmniej część obrazów i przeniósł je w bezpieczne miejsce, aby nie niszczały w porzuconej posiadłości. Poza tym odgracało to poniekąd przestrzeń, czyż nie? Ściany wypełnione po brzegi obrazami mogłyby jeszcze doprowadzić kogoś do oczopląsu.

— Polujesz na faktury czy pamiętniki? — rzucił do Morfeuszaz krzywym uśmiechem, wzdrygając się nieco na wzmiankę o papierach.

Wydawało mu się, że stopień obycia z procedurami urzędowymi powinien wzrastać z wiekiem i doświadczeniem człowieka. Im człowiek był starszy, tym częściej był zmuszony wystawać w kolejce do okienek w Ministerstwie Magii, a praca w strukturach jednego z głównych departamentów zapewne tylko mogła w tym pomóc. Niestety, w przypadku Erika działało to wręcz odwrotnie. Nie miał nic przeciwko wypełnianiu raportów i składaniu dokumentów do archiwum, jednak niekończące się zmiany, poprawki i wprowadzanie w życie coraz to nowych dekretów skutecznie utrudniało mu życie. I zapewne nie tylko jemu.

Teraz jednak jest trochę inaczej, zauważył, dalej rozglądając się po korytarzu. Skoro posiadłość miała stać się nową kryjówką Zakonu Feniksa, to dobrze by było znać jej historię i wiedzieć, czego powinni się spodziewać. Duchów może i szłoby się nawet pozbyć, gdyby nająć zaufanych egzorcystów, ale nie wiadomo było, czy sama rezydencja nie była problematyczna. Kto wie, co mogło czaić się w ścianach, w fundamentach lub w piwnicy? Budynek położony z dala od centrum magicznej władzy pozwalał poniekąd na dyskretne działanie. Może dawnym właścicielom wymarzyła się siatka tajnych przejść w domu?

— (...) za duży, może kogoś zabić? — Wbił wymowny wzrok w klatkę piersiową wuja. Zagryzł dolną wargę, starając się powstrzymać przed wybuchnięciem śmiechu. — Straszna odpowiedzialność. — Pokiwał powoli głową. Jego oczy dalej były przyklejone do napisu na koszuli. — Ale dobrze wiedzieć, że to rodzinna przypadłość. W grupie raźniej.

Odwrócił się na pięcie, starając się zachować kamienną twarz, po czym pospieszył do bawialni. Powietrza!, pomyślał gwałtownie, wypuszczając powoli powietrze z płuc, żeby przypadkiem nie zacząć się śmiać. Widok jasnej tapety w kilku miejscach zdawał się potwierdzać jego poprzednie przypuszczenia. Juliusowie faktycznie musieli cieszyć się wysokim statusem i pokaźnym portfelem, skoro było ich na to wszystko stać. Erik kaszlnął głośno parę razy, gdy w powietrze wzbiła się burza kurzu wprawiona w ruch przez Patricka, który próbował odsunąć zasłony.

— Sprawdzę inny pokój — rzucił do pozostałych mężczyzn, losowo skręcając do jednego z pokoi. Padło na dawną kwaterę jakiejś czarownice. — Z tym będzie ciekawie...

Portret z pustą ramą. Ani śladu po lokatorach. Skrzywił się lekko. Niektórzy bohaterowie takich dzieł sztuki potrafili podróżować między sąsiednimi obrazami, a czasem przeskakiwały do swoich bliźniaków zlokalizowanych w innym miejsca. Kolejny nieidealny sposób komunikacji między czarodziejami znajdującymi się całe mile od siebie. Erik rozejrzał się po pokoju. Ciekawe, czy kopia tego obrazu faktycznie istniała, a jeśli tak, to gdzie teraz przebywała: gdzieś na terenie Księżycowego Stawu czy w kompletnie obcym miejscu?

— Zgadzam się z panem Stewardem. Powinniśmy go dać do renowacji i powiesić w hallu, przy samym wejściu, jako Memento Mori. A podobrazia należy przejrzeć, czy nie mają jakichś runicznych zabezpieczeń i klątw.  — Zapamiętał, aby przejrzeć korytarz na samym końcu  tej sprawie, zająć się wszelkimi drobiazgami, które nie przychodzą mięśniakom do głowy.

— Wszystko, co znajdziemy. Planuję skatalogować wszystko, co nadaje się do czegokolwiek, w jakiejś komodzie. Nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać. — Pod względem papierologii, wujek Erika był niezmiernie skrupulatny i metodyczny. Korzystał z różnych papeterii, w zależności od wagi wiadomości i jej statusu. Często posyłał bardzo ważne informacje na papeterii Ministerstwa, aby już od początku nadać napięcia. Korzystał z różnych kolorów atramentu. Prowadził tabele, plany dnia, a swoje wydatki notował skrupulatnie w dzienniku rozliczeń i konsultował je z wyciągami ze swojej skrytki w Banku Gringotta. Przestarzałą korespondencję palił, tę zaś, która miała dla niego znaczenie, chował do konkretnych przegródek w sekretarzyku, w kolejności chronologicznej, aby móc znaleźć odpowiednią wiadomość. Było w tym coś romantycznego, dotykać liter kreślonych przez inne dłonie, w innym czasie. Dbałość o takie detale została mu po pracy dla Wizengamotu. — Przekażę brukowcom, na pewno wtedy będziesz miał szansę na kolejną sesję zdjęciową dla Czarownicy i okazję zmieszać Czarnego Pana z błotem.

Po dotarciu do bawialni, podał dwójce mężczyzn trzy pliki małych karteczek samoprzylepnych, czerwonych, żółtych i zielonych. Sam rozpoczął inspekcję mebli, patrząc, które zostały zjedzone przez robactwo, które noszą znamiona mysich gniazd i które już się do niczego nie nadają lub wymagają dalszej inspekcji. Zbierał przy tym wszystkie dokumenty i kartki, jakie znalazł w szufladach, rzucając im tylko przelotne spojrzenie, gdyby coś krzyczało klątwa, morderstwo, biją!

— Nowy wynalazek mugoli, zauważyłem u Neila. Przykleją się i można je przestawiać. Czerwone do utylizacji, zielone zostają, żółte do dalszej inspekcji — poinformował, przyklejając żółty kolor na sam środek tafli lustra, ponieważ to było ustawione na stałe, a on ostatnio nie ufał lustrom. Wspomnienia wywołały na jego karku dreszcze. Przejdź przez lustro. A może pocałuj mnie w dupę?

Po rozejrzeniu się po bawialni i przejrzeniu podobrazia każdego obrazu, poszedł za Erikem. Tym razem on czynił honory, otwierając kotary i okno. Zaczął przeglądać damskie bibeloty, wyjął jedną ze staromodnych sukienek i przyłożył do siebie.

— I jak, do twarzy mi? — zatrzepotał rzęsami przy tym i założył odstający pukiel przyprószonych siwizną włosów za ucho. Rzucił fatałaszki na jedno z łóżek i przeglądał dalej, pod materacami, szukając ukrytych skrytek. Kto jak kto, ale młode dziewczęta miały tendencję do spisywania swoich myśli w pamiętnikach, mogących stanowić nieocenione źródło wiedzy na temat na przykład ukrytych przejść i sekretów domostwa.

— Myślę, że Dora? — rzucił w stronę Patricka z lekkim opóźnieniem.

Teoretycznie Samuel też by się pewnie nadawał, skoro tyle czasu wiódł samowystarczalny żywot w Kniei Godryka, jednak Longbottom miał wątpliwości, czy stolarz faktycznie byłby w stanie zadbać o cały ogród. Na pewno byłby w stanie przystosować go do tego, aby posiać jakieś warzywa czy zioła, jednak samą opiekę nad roślinami raczej powierzyłby Menodorze. Bądź co bądź, zajmowała się już tym w Warowni Longbottomów.

— Nie mam zaufania do mugolskich wynalazków. — Skrzywił się z lekkim niesmakiem, gdy Morfeusz pochwalił się zbiorem karteczek samoprzylepnych. Nie wyglądały na zbyt groźne, jednak z pozoru traktor też nie wyglądał jak diabelska maszyna, a Erik i tak prawie umarł podczas przejażdżki takowym. — Mam nadzieję, że nie rozregulują żadnych zaklęć ochronnych. I nie uruchomią pułapek.

To dopiero byłaby heca; zestaw starożytnych zabezpieczeń uruchomiony przez kolorowe karteczki. Dobrze, że to była wyprawa Zakonu Feniksa, a nie Ministerstwa Magii, bo gdyby doszło do takiego incydentu, to na nazajutrz byliby na językach całego departamentu. A kto wie, może i zespół amnezjatorów by się do nich dorwał, żeby dowiedzieć się więcej na temat tego nowego artefaktu ze świata niemagów?

Pozostałe dywagacje na temat tej ciekawostki pozostawił Patrickowi i Morfeuszowi, wycofując się do jednego z pokojów. Po uchyleniu okien i wymiecenia kilkoma zaklęciami burzy kurzu na zewnątrz, Erik począł rozglądać się po szafkach, jednak zamiast karteczek postawił na proste czary. Ilekroć napotykał mebel, którego należało się pozbyć, wykonywał ostry zamach różdżką, a przednia część mebla zaczynała pulsować delikatnym czerwonym światłem, zgodnie z ustaleniami Morfeusza. Czar nie był zbytnio wymyślny, ale powinien utrzymać się przez jakiś czas.

— Tobie we wszystkim jest... — zaczął, jednak zamilkł, który odwrócił się w stronę wuja i zobaczył ciuch, jaki znalazł w jednej z szaf. — Merlinie, dopomóż nam wszystkim. — Otaksował suknię oceniającym wzrokiem, po czym wrócił spojrzeniem do Morfeusza. — Twoje szlafroki to jednak wystarczające szaleństwo. Jeśli szukasz czegoś... przewiewnego, to polecałbym togę. Albo kilt. W drzewie genealogicznym na pewno idzie się dokopać do jakichś Szkotów.

Kiedy Morfeusz zaczął buszować przy łóżku, Erik zajął się szafą. Niestety, mebel okazał się w na tyle złym stanie, że półka zawieszona ponad wieszakami spadła, a po podłodze rozsypał się plik ręcznie pisanych notatek. Tu i ówdzie można było zauważyć szkolną papeterię z eleganckim logotypem Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Erik zebrał notatki i chuchnął parę razy, tylko po to, aby zaraz znowu zacząć się krztusić.

— Cholerny kurz — skomentował, rzucając papiery na łóżko, co by Morfeusz mógł je przejrzeć, a sam zwrócił się w stronę okna, aby zaczerpnąć świeżego powietrza z zewnątrz.