Koncepcja postaci

Elisabeth przyszła na świat 18.06.1915 roku jako najstarsza z pociech państwa Crouch. Już od najmłodszych lat wykazywała ciekawość świata i nieprzeciętne zdolności w poznawaniu oraz zjednywaniu sobie nowych osób. W czasach hogwarckich wychowanka Domu Węża z wyszczególnieniem umiejętności w zakresie zaklęć oraz historii magii, szkołę ukończyła z wyróżnieniem, chcąc być godną nazwiska o wieloletniej tradycji. Głęboko zakorzeniona w niej czystokrwista tożsamość oraz chęć kroczenia nakreśloną jej przed laty ścieżką skierowały pannę Crouch do Ministerstwa Magii, gdzie z pomocą podszeptów rodziny prędko pięła się na szczyt prawniczej kariery.
Pod koniec okresu przygotowawczego do podjęcia właściwej pracy w Wizengamocie przyjęła oświadczyny Boba Sue, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych prawnika, jednak odmówiła przyjęcia jego nazwiska, chcąc głównie korzystać z kontaktów oraz wpływów jego rodziny na nowym kontynencie. Została matką pięciorga dzieci, z których każde przynosi jej radość - o ile ich działania pokrywają się z oczekiwaniami Elisabeth.
Od lat pełni funkcję sędziny w Wizengamocie, mogąc poszczycić się nienaganną reputacją i autorytetem. Mieszka na obrzeżach Londynu w rezydencji Crouchów, choć rzadko bywa w domu z powodu ogromu pracy. Stale korzysta z zasady - po trupach do celu, biegle obracając się w towarzystwie kłamców i oszustów. Odziedziczony po matce wdzięk półwili pozwala jej zjednać sobie nieprzekonanych i najbardziej opornych kontrahentów. Ceni sobie dobrą sherry i partyjkę brydża, a także wystawne przyjęcia, podczas których może pochwalić się innym możnym czarodziejom bogactwem rodziny. Jest szczególnie zadowolona z osiągających sukcesy pociech i stale wspiera je, służąc matczyną radą, nie szczędząc przy tym krytycznych uwag.

Elisabeth Crouch

Poznajmy się bliżej

♦ W lustrze Ain Eingarp widzę samą siebie w otoczeniu szczęśliwej i spełnionej najbliższej rodziny.
♦ Bogin przyjmuje przy mnie formę martwych ciał moich dzieci.
♦ Amortencja pachnie mi stosem pergaminów, różową piwonią, skórą.
♦ Moje ulubione zaklęcie to Muffliato.
♦ Mój patronus przyjmuje formę pawia.
♦ Wróżbiarstwo to dla mnie zbędna strata czasu.
♦ Czarna magia? Cóż... niech ręce brudzą sobie inni.
♦ Za swoje największe osiągnięcie uważam niezachwianą od tak wielu lat pozycję w Wizengamocie.
♦ Stoję po stronie litery prawa.
♦ Moje serce należy do Boba Sue (choć nigdy szczerze się nie przyznam).