Vincent nawet przyzwyczajony do luksusów nie przykładał do tego zbytniej wagi. To co dostał w opuszczonym domostwie było w porządku. Ważne, że będzie miał gdzie odpocząć. Nim wgramolił się do łóżka zapalił jeszcze papierosa przy oknie, które swoją drogą również potrzebowało lekkiej renowacji, a potem odpłynął w krainę snów.

Ciemność otoczyła go z każdej strony, na początku mogłoby się wydawać, że było to normalne, jak się śpi oczy pozostają zamknięte, ale po chwili pojawiło się uczucie pochłaniania, wciągania w tę ciemność tak dziwne, że nie rozumiał co się działo. Ta ciemność wydawała się być namacalna, ciężka i gęsta niczym mgła. Niepokój wkradał się w zakamarki jego świadomości sprawiając, że czuł się zdezorientowany i zagubiony. Jakby błądził w labiryncie. Miał wrażenie, że z tej ciemności docierają do niego szepty, słowa, które nie miały znaczenia, albo były po prostu echem jego myśli i trosk.

Huk wyrwał go z odmętów ciemności, czuł na czole kropelki potu, a pościel zakręciła mu się wokół zbyt długich nóg. Zamrugał kilka razy, przetarł oczy dłońmi i rozejrzał się dookoła. Przez chwilę nie wiedział gdzie był, ani co tu robił. Jedną drobną chwilkę miał ochotę wrócić z głową na poduszki i iść dalej spać, ale usłyszał kolejny hałas, więc już kompletnie rozbudzony napił się wody ze szklanki, którą sobie wcześniej przygotował, naciągnął luźne spodnie i wciągnął buty na stopy. Złapał za różdżkę i ruszył ku źródle hałasu.

– Naprawdę nie macie co robić tylko tłuc się po tej chacie? – zapytał w przestrzeń. Nie mówił za głośno, bo nie wiedział czy to czasem nie jakiś włamywacz, albo może bezdomny, który się tu chował nim przejęła ten dobytek Brenna.

Schodził ze schodów dosyć ostrożnie, starał się stąpać tak, aby nie nadepnąć na skrzypiące deski, ale nie było to za bardzo możliwe. Był tu zaledwie jeden dzień i nie poznał jeszcze całej tej chaty. W duchu cieszył się, że mógł w tym uczestniczyć. Tworzyć fort, w którym będą mogli się schronić i knuć. Nie czuł się bezużytecznie.

Gdy usłyszał warknięcie zacisnął dłoń na różdżce jeszcze mocniej, ale po chwili, gdy wyszedł zza rogu zobaczył Brenne. Rozluźnił się, jego mięśnie nie były już tak napięte. Nie myślał nawet o tym nigdy, że w towarzystwie Longbottom o dziwo czuł się naprawdę komfortowo i bezpiecznie. Po prostu było to silniejsze od niego i działało jak odruch bezwarunkowy. Dziwna, naturalna kolej rzeczy. Wiedział, że mógł jej ufać i poddawał się temu uczuciu. Uśmiechnął się do niej w swój typowy sposób, lekko cyniczny i łobuzerski.

– Też to słyszałaś… – bardziej stwierdził niż zapytał. Czyli nie zwariowałem, przeszło mu przez myśl, a na jej słowa skinął głową i ruszył za nią obserwując otoczenie.

Po jego plecach przeszedł dreszcz, gdy usłyszał hałas, więc również przyśpieszył kroku. Nie zrównywał się z Brenną. Miał nadzieję, że jak nadejdzie jakieś niebezpieczeństwo to zauważy je szybciej niż dziewczyna i pociągnie ją w bezpiecznym kierunku. Stanął obok niej, gdy tylko znaleźli się w bibliotece. Zmarszczył ciemne brwi widząc ten bałagan. Czy ktoś sobie jaja robił?

– Co jest kurwa? Bogin to na pewno nie był. Może jest tu jeszcze jakiś poltergeist? – zerknął na dziewczynę. Cały czas mówił szeptem. – zapalić światło? – próbował wychwycić jakiś ruch w otoczeniu.

Przez myśl przeszło mu, że inni są na tyle zmęczeni dzisiejszym dniem, że raczej nie mają sił na reagowanie na takie dźwięki. Mogli ich też zwyczajnie nie usłyszeć. Prewett zwykle spał w takim miejscu dosyć lekko i czujnie. Nie był to jego dom, ani miejsce, które byłoby jeszcze bezpieczne. Nie istniała tu odpowiednia ochrona i zabezpieczenia.

Uniósł brwi na potok słów z jej ust związany z brakiem egzorcysty wśród mnichów tego Zakonu. Naprawdę bawiło go to, że był zakonnikiem, ten żart był chyba aktualnie jego ulubionym. Prewett – zakonnik, mnich. Śmieszne, nie?

– Masz dziwne priorytety Paskudo. Najpierw się upewnijmy, że to na pewno to – zapalił różdżkę i uśmiechnął się na jej słowa o profesorce. Nie był w stanie policzyć ile razy uciekał przed tą nauczycielką w Hogwarcie. Wspomnienia nie były wyraźne, raczej strzępkowe i ogólnikowe. Nie był w stanie sobie nawet przypomnieć rozmów z tamtych lat, ale pamiętał te ucieczki i dreszczyk adrenaliny, gdy chował się przed nią lub wkurzał się na Irytka.

Nie odpowiedział na jej pytanie, bo nie wiedział, co miał jej powiedzieć. Ten dom był dziwny, a historia jego jeszcze dziwniejsza. Sam z zapaloną różdżką ruszył w głąb biblioteki przesuwając co jakiś czas rozrzucone książki na boki. Spoglądał na stół, aby zobaczyć, czy nie ma na nim śladów palców. Liczył w duchu, że był tu jakiś włamywacz, bo z poltergeistem nie chciało mu się teraz bawić. Był niedaleko Brenny, gdy nagle w powietrze zerwało się sporo kurzu, zasłony poruszyły się, a Brenna próbując uciec przed regałem potknęła się. Od razu wyciągnął w jej kierunku swoje długie łapska i pociągnął ją od biurka, aby nie rozbiła sobie głowy.

Na słowa o pączkach uśmiechnął się w dosyć diabelny sposób. Zdecydowanie w jego głowie coś się uroiło, ale nie miał zamiaru tego mówić dziewczynie. To, że Brenna lubiła słodycze było dla niego oczywiste. Pamiętał o tym na każdym kroku, ale teraz nie mieli czasu na przekomarzania się. Właśnie coś buszowało po chacie, w której było sporo osób nieświadomych potencjalnego niebezpieczeństwa.

– Tego nikt nigdy nie chciał, ale z naszej dójki mnie bardziej nie lubiła. To pewnie przez mój kolor – mruknął pod nosem.
Dla każdego nauczyciela był taki sam, może wobec McGonagall był bardziej ostrożny. Ta kobieta miała w sobie coś, co sprawiało, że nawet on – Prewett miał wobec niej sporą dawkę respektu, ale relacji nie ułatwiało też to, że czuł od tej kobiety niechęć. Podejrzewał, że były to po prostu uprzedzenia.

Teraz jednak był większy problem niż wspominki ze szkoły.

Zrobił krok w tył, gdy z góry spadł żyrandol patrząc z obawą na Brennę, ale ta na szczęście sobie poradziła i była cała.

– Co jest do cholery? – zadał pytanie bardziej do siebie niż do dziewczyny. – Ej, kutasie – zwrócił się do ducha, może chcąc ściągnąć jego uwagę na siebie, może zmusić go aby sam się ujawnił? Trzymając mocno różdżkę rzucił zaklęcie rozpraszające, chcąc ujawnić obecność ducha. Nie wiedział, czy to pomoże. Raczej rzadko łapał duchy, miał wiedze bardziej teoretyczną i jedynego poltergeista jakiego znał unikał. Bardziej skupiał się na magicznych stworzeniach, które można oswajać, a nie dzikie duchy nawiedzające opuszczone budynki. – Paskudo, nic ci nie jest? – zerknął na nią, aby się upewnić, czy żaden regał nie leci w jej stronę.

Może Brenna miała rację, a może po prostu chodziło o to, że był bratem Edwarda? Nigdy nie wiadomo, może jego brat zbałamucił jakąś krewniaczkę opiekunki Gryffindoru i ta przerzuciła na niego swoją niechęć? Widział jednak te uważne spojrzenia, gdy tylko zakręcił się chociaż na sekundę niedaleko Brenny. Nie jego jednak wina, że Longbottom była na tyle przyciągająca, że lubił jej towarzystwo – nawet jeśli ich przyjaźń zaczęła się od bójki.

Gdy Brenna nakrzyczała na poltergeista odnośnie sprzątania nie mógł powstrzymać się od parsknięcia. Coś czuł, że duch miał w wielkim poważaniu to, że będą musieli to potem sprzątać. Z drugiej strony miała rację. Sprzątnięcie tej biblioteki zajmie im kolejne godziny, a to będzie kolejna rzecz na liście do wykończenia zakonników.

Słysząc złośliwy śmiech koło ucha odwrócił się gwałtownie. Spróbował zrobić unik przed lecącymi w jego stronę książkami. Jeśli mu się udało zerknął na drzwi biblioteki, a potem na Brenne. Jeśli się nie udało złapał się za miejsce uderzenia od książek.

– Klątwa? Pięknie – mruknął na słowa dziewczyny i spojrzał na drzwi biblioteki. – Myślisz, że poszedł? Czy to pic na wodę i próbuje się nas pozbyć z tego miejsca? – jeśli poszedł dalej prawdopodobnie znajdą go po śladach rozróby. Jeśli jednak został może zatrzasnąć drzwi biblioteki na wieki wieków.