Jak odróżnić teraz od wtedy od później? Jak odróżnić sen od rzeczywistości? Jak odróżnić zaklęcie od snu? Jak odróżnić sen od przepowiedni? Te pytanie krążyły w głowie Morpheusa, jak złote rybki w okrągłym akwarium, odkąd poznał fragment natury czasu i natury rzeczywistości. Zbyt wiele czasu poświęcił na analizowanie ostatnich słów do siebie Dolohova. O pudełeczku, o Absolucie. O innej rzeczywistości, w której sytuacja z listu, jest prawdą. Brał go pusty śmiech, gdy czytał, że Dolohov zbadał czas na wszelkie sposoby. Jego słodki, słodki chłopiec, który myślał, że podjadał wszelkie rozumy. To jednak on siedział na tronie Najwyższej Kapłanki. Na straży tajemnic. Wyrachowanie zabiło w Vasyence tę iskrę, aby sięgać, tam gdzie nawet ich trzeci wzrok nie sięga.

Morpheus nie był odważny. Bywał brawurowy, ale zdecydowanie brakowało mu pewności i stawiania czoła strachowi. Lubił za to adrenalinę i sekrety, dlatego właśnie został w Księżycowym Stawie. Kiedy noc zalała świat swoim czułym objęciem, zapalił świecę w jednym z pokojów i usiadł na wygodnym, ale wysłużonym fotelu. Okryty pledem, zasnął, pomiędzy jedną myślą o drugą.

Nauczył się rozróżniać majaki umysłu oraz wizje przyszłości. Niepokoiło go to, że nie potrafił zrobić tego w tym momencie, gdy śnił upadającego Erika, gdy widział wspomnienia domostwa i jego domniemaną przyszłość. Kobieta tańcząca z ciemnością. Ta ciemność, która ich prześladowała. Przez sen dłoń zacisnęła się na pustce, jak na nożu. Jego dłoń zacisnęła się na poręczy i poręcz pękła i...

Zerwał się, świeca już dawno zgasła dzięki małemu metalowymu pierścieniowi z kapturkiem, który zamykał się samoczynnie, gdy wosk stopił się do określonego momentu. Zamrugał kilkukrotnie, czując, że wulgarna koszulka przykleiła mu się do skóry. Miał wrażenie, że to noc, podczas której budzą się stare bóstwa. Znów przypomniał sobie straszą od siebie niewiele koleżankę, martwą.

Podniósł się, aby podążyć w stronę dźwięku, gdy zauważył na stoliku kartę Księżyca. Nie przypominał sobie, aby ją tam położył więc albo zrobił to samemu w innym czasie albo zrobił to nieświadomie. Trzymając różdżkę w dłoni, nie rozpalając światła, zatrzymał się przy drzwiach, ale zatrzymał się, z ręką na klamce, a następnie z pełną premedytacją, otworzył swoje trzecie oko.

Trwał z ręką na klamce i wahał się, czy ją nacisnąć. Mogły to być przecież jedynie obce dźwięki domu, który ktoś poruszył krzątaninem się. Mógł sobie tak wmawiać, ale całe to miejsce... Z jakiegoś powodu nie położył się do łóżka. Z jakiegoś powodu karta czekała na stoliku. Może położył ją tam sobie sam i uznał za zabawne, żeby nie powiedzieć sobie samemu dokładnych wskazówek.

Chłód drażnił rozgrzane snem ciało, zbyt duże zimno, które wynikało aż do szpiku kości, nieprawdopodobne w sierpniu, nawet w środku nocy, nawet gdyby od tygodnia siekało deszczem. W dzień było za ciepło, a grube mury nowego azylu Zakonu Feniksa oddawały ciepło, przynajmniej powinny, opite gorącem z zewnątrz i wietrzeniem, wpuszczającym do korytarzy i pokojów ciepłe powietrze końcówki lata.

Dłoń zacisnęła się na klamce i ją nacisnęła gwałtownie, szybciej niż umysł świadomie zarejestrował wołanie. Głos Mildred dotarł do niego, gdy był już w połowie za drzwiami, na korytarzu, z wyciągniętą różdżką w dłoni.

— Mildred?! —  podniósł nieco głos ponad to, co uważano za adekwatne do pory nocnej. Rozpalił światło w swojej różdżce, aby ujrzeć korytarz i poszukać dziewczyny. Lub tego, co się za nią podawało. Miał złe przeczuca. — Tu jestem. Co się dzieje?

Podążył w jej stronę, czując nagle bardzo świadomie niewygodę swojego ubrania, które sprawiło, że szwy wpijały się w zesztywniałe od snu ciało. Okropne uczucie.

Zamrugał, na widok mężczyzny, ducha, na wieki martwego. Dlaczego nikt ich nie ukołysał już do wiecznego snu? Nie odesłał daleko, poza świat materialny, do Limbo i jeszcze dalej, pozostawało pytaniem bez odpowiedzi, bo duch odpłynął w ścianę, gdy on pędził w stronę Millie. Czy to on ją wystraszył? Nie zdążył zapytać, ale stworzył mentalną notatkę, aby spróbować go przywołać, nawet jeśli zdawało się to nieziemsko okrutne. Ojciec, który widzi śmierć całego swojego rodu. Przypomniał sobie wizję, która była jedynie koszmarem, która zniknęła po kilku zmienionych decyzjach, lata wcześniej. Godryk, trzymający jego własne ciało, ciało Morpheusa, martwego, zawodzący, a za nim mauzoleum wypełnione ich bliskimi. Wizje od bogów bywały dramatyczne, ale skutecznie odciągały od obierania niektórych ścieżek. I to nie on był nawet rozwiązaniem, tkwiąc w murach Hogwartu.

— Mogłem ci kupić piżamę na urodziny, skończyłabyś kraść koszulki Alastorowi. — Oczywiście, że zauważył. Pocieszająco potarł plecy dziewczyny, czując pod palcami, jak wystają jej kości, chociaż nie tak, jak wcześniej. Zmuszona do zadbania o siebie, przybrała na wadze i nawet jeśli nie dało się odróżnić nadal przodu od tyłu, to nie przypominała już spalonej zapałki z czarną sadzą na czubku i patykiem, łatwym do złamania w dwóch palcach. Mildred Moody nie dało się tak łatwo złamać. Miała być wiotka, jak trzcina, której nie położy wielka wichura.  Czy czasami kłamiesz, gdy mówisz innym o swoich przepowiedniach? Tak, tak... Może. Jeśli słowa nie padną, nie można skłamać, więc nie powiedział jej, że również widział, jak tonie.

— Śniłem, że Erik spada ze schodów, a na Brennę spada regał — powiedział jej cicho. Ominął kartę, ominął wieść o swojej krzywdzie. Trochę jak aniołowie, którzy nachodzili hebrajczyków w ich namiotach zgodnie z Żydowskimi pismami i wołali: Nie bójcie się, a następnie wypowiadali przerażające nowiny. Użył więc tych samych słów. —  Nie bój się.

Spojrzał wreszcie na obraz, na obecną na nim dziewczynę, dawno martwą, ranną.

— Rozmawiamy z Genevieve czy Guinevere? — zapytał, w pełni spokoju i powagi Niewymownego, nawet jeśli jego koszulka opowiadała o tym, dlaczego jest singlem. Wyciągnął różdżkę i zmaterializował przy sobie samonotujący zwój, który unosił się w powietrzu, notując, zanim ktokolwiek zaczął mówić, opisując przestrzeń i wygląd obrazu. Nie chciał utracić ani chwili, zwłaszcza, że w tym domu działo się coś niedobrego. — Jestem Morpheus Longbottom, znałem twoją starszą siostrę, Estellę ze szkoły, a to moja podopieczna, Mildred Moody. Nie było cię tu, gdy sprzątaliśmy ten pokój.

Na scenę wkroczył Niewymowny z Departamentu Tajemnic.